Opinions

Prima komedie.

Opening Night zal nooit in de prijzen gaan vallen, dat stond vooraf al vast, maar toch moet ik zeggen dat ik verbaasd ben over het feit dat deze film nog best onder het publiek is gebleven. Op papier heeft het namelijk genoeg attributen om een bioscoopfilm waardig te zijn, zoals een perfecte locatie en een grote cast.

Het feit dat de film ook daadwerkelijk op een toneel is gefilmd versterkt het gevoel een beetje van de film, ondanks dat de film er wel voor kiest om de liedjes nog even over te dubben. Opening Night is in dat opzicht een heel typische musical die wel voor een stapje extra wil gaan maar er toch niet helemaal in slaagt om dat ook daadwerkelijk te doen.

Het acteerwerk wordt verzorgd door een ervaren cast waarvan er genoeg bekend zijn met het genre. Grace vind ik altijd een prettig iemand om weer te zien en ook hier stelt hij niet teleur, behalve dan met zijn zangstem. De grote verrassing van de film is verder Chasez die een leuke parodie speelt op het tegenwoordige zangtalent, waartoe hij zelf ondertussen niet echt meer behoort.

Visueel ziet het er allemaal kleurrijk uit en de poster belooft een bijna Gaspar Noe-achtige film, maar houdt er rekening mee dat dit uiteindelijk wel een redelijk typische Amerikaanse muziekkomedie blijft. Heel veel visuele pracht is er dan ook niet te bekennen. Genoeg detail en flair, maar verder houdt het daar ook weer op. Het camerawerk en de montage blijven redelijk achter.

Het is een makkelijk wegkijkende film die uiteindelijk gewoon dat extra's mist. Leuk voor een keertje en het duurt ook zeker niet te lang. Ik vind het eigenlijk best verbazingwekkend dat deze film nog zo weinig bekend is op MovieMeter gezien de film toch zo toegankelijk is. Aardig voor een keertje, verder ook weer een beetje inwisselbaar.

Matige Giallo-film met een aantal positief opvallende scenes. Ik heb van regisseur Argento niet vaak de keuze begrepen om enkele sequenties heel lang door te laten gaan. De trage montage en het langzame camerawerk zorgen niet zozeer voor spanning, maar vooral voor verveling. Zeker omdat best potentiële scenes op die manier te lang duren en de schokkende toon die Argento hoopt mee te geven gewoonweg niet blijft hangen. Het acteerwerk is overigens voorspelbaar slecht, bijzonder eigenlijk dat niemand een goed figuurtje kan spelen in dit soort films. Uiteraard is Suspiria daarbinnen een positieve uitzondering, voordat ik iemand op m'n kop krijg. Opera is dat helaas niet. Een aantal creatieve moorden en set-ups kan ik prijzen. Het "dwingen tot kijken" is best origineel, maar dat zijn ook vooral de uitschieters die een film als Opera niet tot complete matigheid laten verlagen. Ik moet nog even wachten voordat ik weer een topper van Argento tegenkom, want tot nu toe blijft er voor mij persoonlijk maar één enkele film op eenzame hoogte staan.

De frisse, experimentele stilering van regisseur Guy Ritchie is ondertussen al enige tijd zoek, maar niettemin is Operation Fortune nog altijd een vermakelijke voortzetting binnen zijn loopbaan. Specifiek Jason Statham, Aubrey Plaza en Hugh Grant zijn geweldig op dreef en leveren allemaal op hun eigen manier noemenswaardige personages af, maar Josh Hartnett komt wat gemaakt over en Bugzy Malone wordt veel te beperkt ingezet. Ritchie vraagt wat geduld van de kijker om het verhaal in te leiden, waardoor de eerste helft niet altijd even spannend is. Eenmaal de tweede helft aanbreekt, wordt de schaal echter vergroot en zullen liefhebbers van wat actievol vermaak ruimschoots aan hun trekken komen. Op visueel vlak stelt Ritchie wel degelijk teleur door weinig trucages in te zetten, maar op cinematografisch vlak oogt de film netjes en zien de effecten er degelijk uit. Vooral de chemie tussen de personages trekken het geheel naar een hogere traptrede, want ik kon als kijker oprechte interesse tonen in hun voortgang. Dat mis ik toch wel vaak bij andere, soortgelijke (spionage)films.

Sterke Nolan.

Voor mij absoluut een meer dan degelijke regisseur, alleen deed zijn vorige film me even vrezen voor een dipje. Toen hij vervolgens dit concept aankondigde had ik er maar weinig vertrouwen in, maar eenmaal in de bioscoop pakte die ervaring toch wel anders uit. Een meer dan knappe film waarin Nolans regiekwaliteiten opnieuw bevestigd worden en dat zegt dan iemand die vooraf erg sceptisch was.

Een arsenaal aan noemenswaardige leden voor elke rol. Ik geloof dat ik elke acteur die hierin komt opdraven wel bij naam kan noemen. Nolan kiest voor een erg drukke film waardoor veel van de bijrollen niet echt kunnen laten zien hoe goed ze zijn, maar dat is in het kader van Oppenheimer allerminst een kritiekpunt. Je kan tenslotte niet bij elk personage stil blijven staan, zeker niet bij zo'n overschot als hier. Murphy is een meer dan degelijke hoofdrol en daar draait dit verhaal ook om. Daarnaast vond ik de rol van Safdie erg geslaagd. Veel komt hij niet in beeld, maar de keren dat hij wel acteert maakt hij een zeer sterke indruk.

Het mag duidelijk zijn dat Nolan echt zijn best heeft gedaan, want elke dialoog en scene voelt doordacht aan. Dat maakt er soms een wat surrealistisch geheel van, maar eenmaal het verhaal loopt denk je daar als kijker niet bij na. Het tempo ligt erg hoog en de film oogt visueel verzorgd. Sterk gemonteerd, knap belicht en cinematografisch ver bovengemiddeld. Het enige dat soms niet helemaal meezit is het cameragebruik, dat in vergelijking met de andere technische hoogstandjes net wat te onopvallend blijft.

Specifiek de scene van de bomtest is een knappe nagelbijter, omdat het verhaal voorspelbaar en bekend is. Dat je er dan nog zo veel spanning uit kan halen is bewonderingswaardig. Het is erg fijn om te zien dat Nolan veel behandelt maar nergens echt stil blijft staan. Daardoor is de film amper saai te noemen en voor een film van drie uur waarin het onderwerp me niet eens heel veel doet is dat een groot compliment. Mijn persoonlijke kritiekpunt is het derde uur van de film. Voor een lange tijd slaagt Nolan erin een onderscheidend geheel te regisseren, maar eenmaal de rechtszaak aanbreekt vervalt de film in karikatuur. Nauwelijks merkbaar in de eerste twee uur, volop merkbaar in het derde uur. Dat doet toch wat afbraak aan de film, die daarvoor logisch en oprecht overkwam.

Het was een genot. Een bioscoopbezoek was lang uitgebleven door een filmdipje en Oppenheimer is daarom een meer dan wenselijke verwelkoming. Ik kijk nu direct weer uit naar Nolans volgende project. Soms doet hij niets met je, soms wel, maar hij verzorgd zijn films altijd en als regisseur stelt hij echt wel wat voor. Oppenheimer bevestigt dat, al kan ik best begrijpen dat een praatfilm als deze niet is wat je van Nolan zou verwachten. Ik slaap er niet minder om, knappe film.

Zeer boeiende thrillerfilm met een sterke rol van John Malkovich, die hier veel ruimte toebedeeld krijgt om ultiem te acteren. Zijn rol oogt soms flauw, maar zijn verbale en fysieke houding compenseert dat ruimschoots. Regisseur Mark Anthony Green geeft de griezelige insteek na een minuut of 30 al weg, waardoor het mysterie niet zo goed werkt en de wending voorspelbaar is. Gelukkig staat daar een vreemde, bijna hypnotiserende werking tegenover die van Opus een erg boeiend schouwspel maakt. Er mist een grootse finale, maar de onderlagen zijn effectief en het verloop vindt altijd wel een manier om ergens mee uit te pakken.

Regisseur Justin Kurzel zet zijn loopbaan op keurige wijze voorwaarts en komt opnieuw aanzetten met een waargebeurde en behoorlijk grimmige vormgeving. The Order vormt daarmee een geheel waar Kurzel zich duidelijk comfortabel binnen voelt, maar dat maakt het verloop ook wat voorspelbaarder en daarmee saaier. Jude Law en Nicholas Hoult zijn daartussen niet beklijvend genoeg en de finale stelt enigszins teleur, maar de grauwe cinematografie is doeltreffend en het plot boeit voortdurend. De schaarse misdaadmomenten worden verder strak gedirigeerd, maar als kijker mis je uiteindelijk iets waar je deze film écht aan kan herinneren. Wellicht dat Kurzel zich er goed aan doet om wat meer buiten zijn comfortzone te stappen, zodat hij in de toekomst weer een keer kan verrassen.

Goed.

De hoop begon echter al te varen na de eerste 10 minuten, toen het weer richting kind-heeft-een-onzichtbaar-vriendje-die-een-demon-is plot leek te gaan. Dat is nu ook precies het enige ingrediënt die ik niet leuk vind in horrorfilms. Het is zo'n makkelijke uitweg.

Maar uiteindelijk is er toch wat anders aan de hand en krijgen we geen spookhuishorrorfilm maar vooral een subtieler dramaplotje met wat mystery-en thrillermomenten. En in de slotfase begint dan langzaam de horror in te treden, maar dat duurt wel even.

Sfeer is er in ieder geval genoeg, maar de spanning weet de film nooit echt mee te krijgen. Want ondanks dat alles wel voldoende aanwezig is, zoals belichting en camerawerk, is het nooit echt spannend en vooral wat traag. Dat zorgt soms voor wat langzame scenes die niet altijd volop weten te boeien.

Het trage tempo is ook niet altijd even hoopvol, vooral omdat de film zelf andere verwachtingen doet scheppen. Zeker met een redelijk vroege komst van "Tomas" leek het al snel richting gespook te gaan, maar dat komt totaal niet naar boven. Dan blijf je toch wel met een beetje een wachtend gevoel achter.

Acteerwerk vond ik eerlijk gezegd ook niet al te bijzonder en het karakter van Rueda zelfs erg ongeloofwaardig. Zo'n dwaas type als Chaplin is ook niet bepaald een verlichting. Maar erg prominent is ze gelukkig niet. Gelukkig.

Uiteindelijk begint langzaam horror in te treden richting de slotfase en dat is het punt waar de film dan sterker begint te worden met pakkende opbouw en spannende momenten. De tragische onthulling heeft ook verrassend veel impact en wist me toch wel te raken. Sterke afsluiter die niet inkakt.

Dankzij de sterke slotfase krijgt de film een bovengemiddeld cijfer. Het eerste deel is niet al te interessant uiteindelijk ondanks kundige en sfeervolle regie. Vond vooral de personages oninteressant en onsympathiek. Sommige zelfs karikaturaal. Maar het is toch wel een solide film. Niet echt een horror, wel een degelijk mystery/thrillerplot.

Moeilijk te beoordelen documentaire, deze Orozco the Embalmer. Allereerst is het natuurlijk, voornamelijk voor de meeste Westerlingen, een nogal afstandelijk gebeuren. Met name omdat het allemaal zowat aanvoelt als een dystopie, waarbij lijken 'gewoontjes' in de straat liggen te rotten. Zelfs voor de lokale kinderen lijkt dat gebeuren een redelijk normale zaak. Het is echt ongelooflijk om te zien dat dit de echte wereld waarin ik zelf leef betreft, alleen dan 8850 kilometer verderop van mijn hoofdstad. Het stukje film dat we hier voor ons krijgen te zien roept veel vragen op en weinig antwoorden. Zo vond ik persoonlijk de benadering, in tegenstelling tot andere gebruikers, van zowel Froilan Orozco als Tsurisaki Kiyotaka allesbehalve respectvol. Ik zou me omdraaien om mijn graf als mijn lijk zou worden gefilmd tijdens een balseming, laat staan dat de heer Orozco er allemaal ongepaste grapjes over maakt. Aan de andere kant moet je natuurlijk wat als je meer dan 50.000 lijken in je levenscyclus moet balsemen en kan dat soort humor de manier zijn om ermee om te gaan. Het zorgt op dat vlak voor een complex vragenstelsel, maar geen die daardoor sympathie oproept voor de betrokkenen. Bovendien is de film als documentaire weinig geslaagd, met name door de aparte focus van Kiyotaka om soms volstrekt nutteloze dingen te filmen. Een ideaal voorbeeld volgt nadat Orozco is overleden. Hierop trekt Kiyotaka de straat op om wat lokalen te interviewen, zoals een zwerver die Orozco amper lijkt te kennen en iemand die helemaal niet gefilmd wil worden. De meerwaarde daarvan zag ik niet helemaal, maar voor Kiyotaka genoeg om er bijna 10 minuten aan te besteden. Als beeldschepping is Orozco the Embalmer uitzonderlijk geslaagd, alhoewel uitgesponnen. Als informatiebron geeft het daartegenover weinig weer. Ik moet zeggen dat ik het wel erg moeilijk had met de meer grafische beelden. Vooraf had ik me er al op voorbereid, maar de dingen die hier worden laten zien zijn een stuk extremer dan ik had verwacht. Ik raad dus aan de documentaire alleen te bekijken als je daadwerkelijk geïnteresseerd bent in het verhaal en een uitzonderlijk sterke maag hebt.

Herziening.

Aan mijn cijfer verandert niks, maar een film met een 3,6* gemiddeld waar ik niet al te veel meer van wist verdient natuurlijk ooit wel een herziening. Toen was de dag aangebroken voor die daadwerkelijke herziening en dus maar gekeken. Ik hoef eigenlijk niet veel te veranderen aan mijn mening, maar ik zal wel wat uitbreiden in mijn kritiek.

Orphan leunt op een ijzersterke rol van de jonge Fuhrman, die hierna helaas niet meer zo'n gave or prominente rol mocht aannemen. Ze bewijst in ieder geval op jonge leeftijd al ver voor de meeste andere kinderen uit te lopen en zet een vermakelijke en soms zelfs unieke rol neer. De volwassenen speelt ze er in ieder geval uit, al doet Farmiga het ook zeker bovengemiddeld.

Visueel ziet het er allemaal aardig en professioneel uit. Jammer alleen dat de regie niet altijd meerwaarde heeft, zeker het eerste uur had wel een lesje in editen mogen krijgen. Het voelt allemaal erg aan als een trailer, en niet als een film. Een beetje kort-door-de-bocht, enkel geïnteresseerd zijn in de vreemde trekjes waardoor je eigenlijk al te vroeg doorhebt dat het niet pluis is met Esther. Natuurlijk is dat te verwachten, maar breng het op z'n minst iets subtieler.

Verder kijkt het allemaal lekker weg en raast de speelduur van 2 uur snel aan je voorbij. Collet-Serra gaat in hoog tempo te werk, en brengt daarmee een film die wel wat vormen van subtiliteit mist, maar wel vermakelijker is dan de gemiddelde horrorfilm, wat natuurlijk pluspunten oplevert. Met enkel behoorlijk vermakelijk zijn kom je alleen niet al te ver, er moet ook wat in de afwerking te merken zijn.

En om eerlijk te zijn, die mis ik nog een beetje. Enkele scenes zijn wel uitstekend geregisseerd, maar verder vervalt de film vooral in professioneel ogen, maar dit niet altijd zijn. Ik mis wat spanning en sfeer. Daarnaast steunt Collet-Serra iets te omslachtig op schrikmomenten en brengt het zich er qua horror dan ook iets te makkelijk vanaf.

Maar het blijft een leuke horrorfilm met een heerlijke twist. Heerlijke rol van Fuhrman ook. Vormt duidelijk 1 van de hoogtepunten binnen de film. Orphan belooft absoluut 2 vlotte uurtjes aan vermaak, maar een echt sterke horrorfilm weet het niet te zijn. Daarvoor is het gewoon niet spannend of sfeervol genoeg, maar verder ook absoluut niet slecht.

Ik mag hopen dat het eindresultaat dat regisseur Matt Farnsworth voor ogen had niet lijkt op The Orphan Killer. Deze bijzonder rommelige horrorfilm gooit van alles op een hoop, maar vergeet daarbij effectief te zijn. Met name de opdringerige muziekkeuzes komen te dwaas voor woorden over. David Backus speelt de zogenaamde Orphan Killer, waar Farnsworth en zijn team een compleet idioot figuur van maken. Het goedkoop ogende masker neemt al vroeg meteen een hoop potentiële dreiging weg, maar zodra hij zijn Bijbelse dialogen op begint te drammen valt z’n personage al helemaal in het water. Tussendoor wordt er op een bijzonder expliciete manier gemoord, maar dit verbloemt het droge en zowat incomplete geheel amper. Diane Foster speelt daarnaast maar een weinig sympathiek personage en Farnsworth werkt het allemaal ook niet bepaald goed uit. Een keertje naar de kerk gaan staat niet garant voor een diepzinnig en intellectueel personage en Foster is daar een goed voorbeeld van. The Orphan Killer maakt goed werk van de praktische horroreffecten, maar de visuele kracht, omgeving en het inhoudelijke verhaal slaan als een tang op een varken. Gelukkig zet Farnsworth zijn compleet onzinnige film niet door tot een onnodig lange speelduur, maar als dat een filmisch compliment moet vormen dan ben je niet bepaald goed bezig.

Matig.

Vond het eerste deel ook niet bepaald een hoogstaander binnen het genre. Ik had eigenlijk nog wel vertrouwen in de opinie dat Bell er iets beters uit kon halen dan het eerste deel. De hype rondom de film was best hoog, en Fuhrman die vervolgens terugkeert in haar ooit iconische rol doet ook zeker verwachtingen scheppen.

Jammer genoeg vond ik het er nogal rommelig uitkomen. Bij de eerste film gaf ik het commentaar dat ik het allemaal op een trailer vond lijken qua verloop door de snelheid, maar deze film doet precies het tegenovergestelde. Het is vooral loom en traag, of wekt die indruk voornamelijk. Het zorgt ervoor dat de film nogal een klus blijkt om goed doorheen te komen, en dat is jammer.

Acteerwerk is nog redelijk en een aantal dialogen weten opvallend lollig te zijn, maar uiteindelijk wekt de film vooral de indruk dat de makers niet echt een goed idee hadden waar ze precies aan wilde beginnen. De moorden maken geen indruk, maar vooral de wazige cinematografie en de constant veel te donkere omgeving zorgen ervoor dat de film nergens in excelleert. Vooral dat laatste is vervelend, want zo creëert de film weinig overzicht. Weinig overzicht betekent vervolgens weinig materiaal om van te genieten.

Wat er wel staat is met wat goed acteerwerk en een redelijk verrassend verloop nog wel stabiel, maar vanuit Bell ben ik beter werk gewend. Het was nooit bepaald geweldig, maar deze film is toch net wat matiger en houteriger dan zijn eerdere werk. Blijkbaar zijn er al plannen voor een derde deel, maar ik hoop dat Fuhrman die vooral de dragende factor van de film vormt dan iets beter in het script kijkt. Dit is gewoon een gemiste en vooral teleurstellende kans.

Onbedoeld hilarisch.

Maar nog steeds ultiem slecht. Ostermontag was een titel die pas recent op mijn radar kwam. Ik heb hem dan ook door middel van een uitzending gekeken, anders had ik deze links laten liggen. Dit soort goedkope horror trekt me doorgaans wat minder, maar deze film was zo dramatisch slecht dat het hilarisch werd, en daardoor iets beter.

De term "so bad it's good" past hier dan ook perfect in het plaatje. Deze film is slecht tot op een dusdanig niveau dat het hilarisch wordt. Zowat alle effecten en gruwelijkheden zijn doorzichtig. Van het duidelijk slaan van je bad in plaats van een persoon en plastic flessen in plaats van glazen flessen, deze film raakt op weinig punten. Voor een film die zo graag verontrustend wil zijn is dat dodelijk.

Zo is deze film best talentloos, maar wel met passie uitgevoerd. De regie probeert hier en daar weleens wat uit qua camerawerk (camera die door de kamer rent) en zijn er weinig grenzen. Veel geweld en de horror is hard, alleen niet echt met impact gezien de vele slordigheden. Toch valt het moeilijk te ontkennen dat als dit iets beter uitgevoerd was het behoorlijk gruwelijk zou zijn.

Ostermontag duurt niet lang met een ruim uurtje, en langer had het ook niet gehoeven. Opvallend genoeg hebben de makers nagedacht over het verhaal, want het duurt even voordat het kwartje valt. Ze hebben er zeker wat leuks mee gedaan, en dat kan ik prijzen. Het is alleen zo dat de uitvoering compleet brak is. Dat het voor een gedeelte zeer humoristisch werkt gaat het ook zeker geen voldoende opleveren.

Omdat het allemaal wel erg vlot wegkijkt en het lachen gelbazen is met de uitvoering ben ik bereid er in een gulle bui een 2,0* aan te geven. Vooral omdat het wel passievol aanvoelt en behoorlijk vlot is. Ik heb regelmatig hardop gelachen, en dat maakt het qua plezier wel leuk. Ik kan er alleen geen voldoende aan kwijt, want de uitvoering vertoont te veel fouten, slordigheden en brakke elementen.

De Franse regisseur David Moreau is zonder meer talentvol, maar Other oogt iets te geforceerd in het willen neerzetten van originaliteit. Geregeld breekt de kwaliteit door via effectieve spanningsopbouw en overtuigende cinematografie. Deze film ziet er vaak prachtig uit en Olga Kurylenko zet een goede hoofdrol neer, maar eenmaal de tweede helft aanbreekt gaat haar geklungel vervelen en wordt niet elke insteek even goed in het verhaal vermengd. Als dan de uiteindelijke onthulling aanbreekt, oogt deze vooral samengeraapt en onafgemaakt. De kerel in dat maskertje had al helemaal weggeschreven moeten zijn, aangezien zijn inbreng Other vooral in een onlogische en overbodige richting stuurt. Een voldoende voor enkele visueel aantrekkelijke momenten zit er echter zonder twijfel in.

Ongeremde actiekomedie die regisseur Adam McKay vooral portretteert als een nogal lomp iemand met een voorliefde voor luidruchtige humor. Weinig betere opties dan Will Ferrell en Mark Wahlberg om zo'n aanpak vervolgens naar het grote doek te communiceren, want ze lijken zich hier heel goed te beseffen wat hun personages van diens kwaliteiten vereisen. Ferrell komt opvallend gecontroleerd over als excentrieke agent en Wahlberg vult hem goed aan, waardoor een boel van de komische momenten best effect weten te zijn. Helaas komt dat wel met een bezopen verhaal waar veel te veel aandacht aan wordt besteed en die onzin met Eva Mendes duurt wel erg lang, maar The Other Guys doet uiteindelijk precies wat het moet doen en dat is de kijker voor 107 minuten lang in zijn of haar houden.

Matig.

Ik zal er maar eerlijk over zijn, ik ben geen fan van The Other Lamb omdat het één van de minst interessantste films is die ik dit jaar heb mogen aanschouwen. Bijna niets binnen de film trekt me, terwijl ik van tevoren juist dacht dat de film me goed zou smaken. Daarin zat ik blijkbaar na enkel 20 minuten al duidelijk verkeerd in.

The Other Lamb is echter geen slechte film, want Szumowska weet erg goed wat ze moet doen als het op het visuele aspect van de film aankomt. Gefocuste, geconcentreerde beelden van de treurige landschappen. Ze hebben wel meer geleund op de locatie dan de kwaliteiten van de regisseur, maar niettemin worden er genoeg knappe en mooie beelden mogelijk gemaakt.

Acteerwerk is prima vanuit de jonge Cassidy en Huisman, de overige leden voelen veel te theatraal aan. Bijna vervelend vervreemdend geacteerd, met Gough voorop die ik geen moment serieus kon nemen. Meerdere beelden kon ik overigens niet serieus nemen. Het is een apart verhaal, maar de uitwerking voelt geen moment humaan of realistisch aan. Of dat ook de intentie was heb ik geen kennis van, maar het lijkt me bijna van niet.

Het slakkentempo en de langzame ontwikkeling van het verhaal hadden op mij een afstotend effect, want de beelden interesseren me gewoon niet. Toch zit het qua sfeerzetting te goed om het een lager cijfer te geven, maar het verhaal maakte gewoon geen voortgang. Ik had zomaar de hele film lang spelletjes kunnen spelen op mijn telefoon en toch het verhaal kunnen bijhouden. The Other Lamb kan smaken onder een specifiek publiek, ik kan er zelf dus niets mee.

Halfje erbij na herziening. Vooral de locatiekeuze springt er positief tussenuit en zorgt voor een behapbare horrorervaring. Regisseur Johannes Roberts beheert de spanningsopbouw ten opzichte van zijn vorige projecten een stuk beter en snoept van een interessant concept. Spijtig is dat het acteerwerk niet geheel geloofwaardig is om de boel gepast te ondersteunen en de verschijning van Myrtu iets te makkelijk wordt ingevuld. Dit fenomeen met een behoorlijk ruime achtergrond wordt hier vrijwel exclusief als boeman neergezet, een gemiste kans. Je zult enigszins vergevingsgezind moeten zijn voor de luide en talrijke schrikmomenten, maar uiteindelijk levert Roberts best kwalitatief en onderhoudend horrorvermaak af met een originele omgeving.

Halfje omhoog na herziening, al was dat begrip niet echt de bedoeling. Als vrijwel al je metgezellen op deze film stemmen voor een filmavond zit je echter met de gebakken peren, gelukkig was het weerzien zeker niet dramatisch. Cameron Diaz en Leslie Mann vormen een aardig duo en The Other Woman duurt nergens te lang, maar het blijft spijtig dat regisseur Nick Cassavetes zich te lang bezighoudt met nogal opdringerige humor. Zeker Manns hysterische personage kent een bijzonder vervelende indruk binnen het eerste halfuur, waardoor de opgehoogde menselijkheid in het laatste uur erg welkom is. De humor is verder flauw en opdringerig, maar uiteindelijk presenteert Cassavetes het allemaal luchtig en vermakelijk genoeg. Veel heeft een film als deze niet om het lijf, maar het kijkt aardig weg.

Leuk.

OtherLife maakt gebruik van een origineel concept, en kan daar veel kracht uit halen. Al vanaf het begin valt het snel op te merken dat je in een bijzondere omgeving bent belandt, die wordt gedirigeerd door een uitstekende De Gouw. Ik heb haar nog niet vaak eerder gezien binnen films, maar deze rol gaat daar hopelijk snel verandering in brengen.

Wat ik uiteraard al kon waarderen was de look van de film, die richting de droomsequenties nog fijner uitpakt. Uiteindelijk is het wel vooral gespeel met filters om de grotere scenes plaats te laten vinden, maar dat maakt niet veel uit, want het ziet er goed uit en weet je oog op precies de juiste momenten te strelen. Niet te veel, maar ook zeker niet te weinig gebruik.

OtherLife is een mix van sciencefiction, thriller, drama en mysterie, maar het mag duidelijk zijn dat het sciencefictionaspect de meeste aandacht krijgt, waarbij de overige genres vooral ondersteuning bieden. Ondanks dat de film niet zonder zijn plotgaten zit kon ik de uitwerking waarderen. Het blijft lekker mysterieus en zet de wendingen op de juiste momenten in.

Deze film is bij lange na geen intelligent verhaal, maar wel een verhaal dat compleet genoeg is om een film als deze tot een goed einde te brengen. Genoeg detail en visuele meerwaarde gecombineerd met sterk acteerwerk. Na enige tijd begint de film alleen wat dood te bloeden, en valt het op dat de bijpersonages toch niet sterk genoeg zijn, waardoor de druk vooral op De Gouw komt te liggen. Ondanks beste pogingen kan ze de film nog niet helemaal op de schouders nemen, haar rol is er ook niet complex genoeg voor.

De soms taaie sequenties worden echter goed overschreeuwt door wat verder een goede genremix is met genoeg verrassingen, tempo en uitstekend acteerwerk van De Gouw. Ik ben me ervan bewust dat deze film niet bijzonder goed ontvangen is, maar ik kon er best van genieten. Het duurt niet te lang en blijft overzichtelijk, al is het geen meesterwerk. Daarvoor ontbreekt de echte wow! nog te veel.

De herziening komt uit op hetzelfde cijfer als voorheen. The Others kent een hoop inhoudelijke ambitie en een doeltreffend atmosferische vormgeving, maar kan niet rekenen op interessante personages of enige vorm van spanning. Uiteraard zitten er een aantal iconische momenten tussen, maar die worden door regisseur Alejandro Amenábar niet bijzonder onheilspellend in beeld gebracht. Het acteerwerk van Nicole Kidman is daarnaast niet heel bewonderenswaardig en het middenstuk omtrent te weinig voortgang, maar uiteindelijk blijft het wel een kwalitatief en origineel werkje dat hoe dan ook een voldoende verdient.

Mwa.

Otis wil dolgraag een aparte film zijn en lijkt daar soms van alles aan te doen. Krantz gaat zo apart mogelijk te werk met zijn film, en alhoewel Otis er weliswaar in slaagt om zich een beetje te onderscheiden van zijn genregenoten, schiet het in zijn geheel toch te vaak en te ver uit de bocht om er ook goed mee te worden.

Het acteerwerk is in ieder geval weinig verheffend en ik vond het jammer dat elk personage moest aanvoelen als een stripfiguur. Dit is dus een punt waar Krantz mee uit de bocht vliegt. Hij wil de personages zo gek en apart mogelijk maken, maar maakt het hier vooral mee mogelijk dat de serieuzere scenes compleet door de mand vallen en niet passend aanvoelen.

Verder wordt er wel heel omslachtig geprobeerd om er een komediefilm van te maken. De soundtrack voelt altijd luchtig aan, maar past nooit in de film. Het voelt erg aan als een amateuristische horrorkomedie waarbij de horror en de komedie nooit weten te mengen. Voornamelijk dus omdat de komedie te veel focus en aandacht krijgt, en het resultaat voelt er wat geforceerd door aan.

De regie zelf voelt passend en vlot aan, Otis gaat lang door maar is nooit echt saai te noemen. Krantz weet er dus wel in te slagen het geheel apart genoeg te maken om niet saai te worden, maar gaat daarbij niet de slordigheidfoutjes uit de weg. Die heb ik echter al in de vorige alinea beschreven, en hoef ik niet opnieuw te herhalen.

Wat ik wel nog in de regie mis is wat sterke editing en beter camerawerk. Hierdoor had het geheel echt goed het genre kunnen ontstijgen en had ik er ondanks de inhoudelijke matigheid nog een hoger cijfer aan kunnen geven. Het verhaal en verloop zijn apart genoeg om veel mee te kunnen doen, maar de ietwat beperkte regie zit dit nog in de weg.

Vermakelijk is het wel en het is allemaal aardig om te volgen. Echt voorspelbaar is het niet en daar zit de voornaamste kracht in van de film. Verder is dit een slordige, en ietwat vreemde (op de goede en slechte manier) film die wel genoeg potentie had, maar hier bij lange na niet naar op weet te leven. Extra punten voor het verloop en verhaal, maar verder is dit een gemiste kans.

Matig.

Het vervolgdeel van Flanagan krijgt dan mijn voorkeur. Dit deel was inderdaad erg matig, vooral omdat we alles hier al zo'n beetje hebben gezien. Daarnaast krijgen we weer van die standaard karakters voorgeschoteld die de domste dingen doen.

Best een fijne cast, Cooke en Smith doen het prima maar hebben beide een matig script, evenals de andere. De film is erg voorspelbaar en erg onlogisch. Iemand krijgt zijn hoofd tegen een spiegel geslagen, ja boeiend, we gaan verder. En zo zit de film vol met andere dingen.

De acteurs doen het niet perse slecht, maar krijgen een script dat zo standaard is dat je jezelf er niet mee kan bewijzen. De film leek maar niet over te gaan voor die 89 minuten. Er zitten wel een paar momenten in waar de film even opleeft en het weleens waar nog spannend is ook. Hiervoor een 2,0*. Voor de rest kan je dit met een gerust hard overslaan.

Ook fijn dat "Debbie" snel zelfmoord pleegde, die kon er al helemaal niks van in haar korte stukje.

Pff.

Het kost me eigenlijk moeite om deze film op een serieuze wijze te recenseren, want de film valt niet serieus te nemen. Als er iets serieus genomen wordt, dan is dat de mate waarin de film het zichzelf neemt. Voor een titel die "Ouija Shark" luidt gaat het er hier maar gewoontjes aan toe, en enkel richting de finale is het wat losser.

Een keuze die ik al vaker heb gezien maar volkomen onbegrijpelijk vind is dat ze poppen gebruiken als haai. In dit geval zie je dan een zwevende haaienpop met een geestenfilter eroverheen geworpen. Je vraagt je af op dit soort momenten of de productie het zelf eigenlijk nog wel serieus nam, want vanaf het moment dat je de haai voor het eerst ziet opduiken weet je direct wat je te wachten staat.

Het acteerwerk is brak en de film wordt per scene ridiculer. Haaien oproepen via ouijaborden die getekend zijn op houten plankjes bijvoorbeeld, ik vond het iets waar ik mezelf best op mijn achterhoofd voor mocht krabben. Dit soort scenes vullen overigens de volledige film op. In het begin is het nog grappig, daarna begint het vervelend te worden, tot ronduit vermoeiend.

Het verhaal dat nergens op slaat en de duidelijke pogingen om alle vormen van gore te verhullen maken Ouija Shark een slaapverwekkende film. Het is vanzelfsprekend dat dit soort films het nooit goed zullen doen, en daarom ga ik er ook niet meer woorden vuil aan maken. Erg brakke film met een brakke uitwerking. Jammer dat dit soort films wel steeds populairder worden.

Redelijk.

Flanagan is absoluut geen favoriet van mij. Toch heb ik wel een aantal van zijn werkjes bekeken. Dit vind ik dan toch wel zijn best werkje, omdat deze voor mij het spannendst was. Nog steeds vond ik het niet echt top.

Voor Flanagan zijn stijl pakt me nooit echt. Ik vind zijn films meestal niet pakkend en niet boeiend om te volgen. Ja, de film kent een aantal pakkende jumpscares, maar dan heb je het ook weer gehad. De cast doet het allemaal prima.

Het mist op sommige delen gewoon een boeiend verhaal. Het pakte me gewoon niet. Dat kan eraan liggen dat ik in een slechte bui was toen ik deze film bekeek, en dat hij me bij herziening wat beter weet te boeien.

Goed.

Mij een beetje een raadsel waarom dit zo laag beoordeeld wordt, want dit is voor mij duidelijk toch echt 1 van de betere horrorfilms die er uitgebracht zijn in het laatste jaar. Ik had er niet veel van verwacht, maar ik was toch echt wel op het puntje van mijn stoel.

Wat de film soms te veel doet, iets iets te veel op clichés leunen soms. Weer het kleine kind dat met ouders en ook nog een vriendinnetje gaat praten die eigenlijk kwade geesten zijn. En de drama in de film is echt wat te lang en komt nergens echt goed binnen waarmee sympathie vaak ver te zoeken is.

Burns weet echter de sfeer goed neer te zetten, en weet zelfs een slotfase te maken die gewoon spannend blijft en geen over-the-top horrorspektakel aan het worden is. Ook niet veel schrikmomenten (eindelijk) terwijl alles gewoon spannend blijft en lekker intens is. De sfeer is ruimschoots voelbaar soms.

Mooi cameragebruik en een perfecte, nerveuze soundtrack helpen hier ook goed bij. Eigenlijk keek ik de film voor Mann, maar diegene die verrassend uitblinkt is Hynes White die zich op vrij jonge leeftijd zich vol in zijn rol zet. Het kleine meisje was ook prima, bovengemiddeld in vergelijking met haar leeftijdsgenoten. Visueel waren de verschijningen misschien niet altijd even overtuigend, daar had misschien iets meer detail in gemogen, want toegegeven, het was enger als ze uit beeld waren.

Dit is horror zoals ik het eigenlijk gewoon graag zie, het eerste half uur is voornamelijk drama, maar als de thriller en horror om de hoek komt kijken, keren de tafels en weet het echt wel spannend en sfeervol te zijn zonder al te veel poeha en trucjes te gebruiken. Absoluut 1 van de betere paranormale thrillers van 2018.

Trouwens, waar mensen "saai" vandaan halen is me toch wel een klein raadseltje. Vond het nergens, ook niet de eerste helft, maar een beetje saai worden. Maar dat kan aan mij in persoon liggen.

Suf.

Dit geeft geen goede hoop voor de Pollack-films in de toekomst. Tevens is dit een film die 7 oscars won, iets waar ik met stomme verbazing tegenaan kijk. Op enkele gebieden zoals natuurbeelden wil ik het nog wel begrijpen, maar de beste film van 1985? no way.

Out of Africa is overigens wel een typische film om in de prijzen te vallen bij de oscars. Een biografie, een sentimenteel verhaal en een romantisch plot gevestigd in Afrika met alle accurate maatschappijproblemen daarbij inbegrepen. Het is typisch voer om een goud beeldje mee naar huis te nemen. Maar dat garandeert dus niet gelijk een goede score.

Streep speelt slecht, maar ook echt slecht. In andere films komt ze weleens beter terecht, maar dit was echt heel ernstig. Het accent slaat volkomen nergens op, in elk opzicht breekt het Engelse accent door. Redford is ook wel een beetje doods, Brandauer is wel wat beter maar die zijn we maar hooguit 20 minuten dus dat maakt ook weinig verschil.

De film kent enkele mooie natuurbeelden en daar eindigt het eigenlijk weer. Visueel is het allemaal best lelijk in beeld gebracht, klassiek cameragebruik, geen sprankeltje van frisheid te bekennen enzovoort. Bovendien ook erg traag geregisseerd. In de 161 minuten (absurd) dat het duurt heb ik weinig memorabele stukken kunnen ontdekken. Veel gejammer, veel gepraat, maar niks wil echt boeien. Zodra ze weer eens de natuur instappen is het werkelijk een verademing.

Dat het verhaal tot zo'n duur gerekt moet worden snap ik ook niet helemaal. Het is een biografie, jazeker, maar het heeft niet heel veel te vertellen. Had makkelijk 60 minuten afgekund. Het sentimentele wil niet echt aanslaan en de personages komen nergens tot leven. De film wandelt doelloos door een hoop onderwerpen heen zonder er echt eentje uit te kiezen. Ik vond het maar een gemiste kans.

Het komt inderdaad regelmatig in de buurt van saai. Mooie natuurbeelden, en daarmee is alles ook wel gezegd. Niks wil echt interesseren en niks wil echt tot leven komen. Het resultaat is een uitermate trage film met een absurd hoge speelduur. Jammer dat dit dan een oscar moet winnen.

Soderbergh crime.

Als regisseur is hij waarschijnlijk wel onderscheidend, maar ik kan niet echt een specifiek herkenpunt aan hem als naam linken. Deze film helpt daar ook niet echt aan mee, want het is niet de film die ik van hem had verwacht. Misschien dat hij het eerder van de toonzettingen moet hebben, want daarin blinkt deze film vooral uit.

Wat vooral opvalt is eigenlijk dat de acteurs het verhaal erg vooruit helpen. Zonder de cast had dit werkelijk nooit kunnen werken. Fijn dus dat Soderbergh precies de juiste namen heeft weten uit te kiezen. Vooral Clooney past perfect in deze rol. Diegene die wat buiten de boot valt is Lopez, die ik nooit een briljant actrice heb gevonden en ook hier vond ik haar wat storend.

Visueel niet bijzonder, eigenlijk iets te lomp om zo'n luchtig verhaal als deze te kunnen ondersteunen. Qua editing en camerawerk is de film ook niet bepaald experimenteel en kan het de acteurs of het verhaal zelf weinig ondersteunen. Het narratief weet wel wat beter te boeien, al zal dat nooit echt mijn ding worden. Het is dus vooral fijn dat het als geheel vlot en snel genoeg is om te blijven vermaken.

Hier en daar verrassend, maar verder is het eerder het tempo dat het hem doet. Ik heb regelmatig kunnen glimlachen, al vond ik geen scene beter dan de allereerste scene. Had de film zich wat meer op de misdaad en komedie gericht had ik dit beter kunnen smaken, de romantiek vond ik namelijk het element in de film dat het allemaal wat afremt. Vlot, vermakelijk en soms grappig, maar niet bijzonder of memorabel verder.

Matigjes.

Tropische horrorfilm met een opvallend geslaagde opening. Je zou eigenlijk niet denken dat deze film over een daadwerkelijk budget beschikt als je een blik werpt op de poster zelf. Normaal is dat omgekeerd. Een gedetailleerde poster voor een goedkope film. Deze film doet dat (gelukkig) helemaal andersom.

Zo wordt er wel degelijk gebruik gemaakt van timing, editing en versiering. De belichting van de scenes zijn opvallend genoeg geslaagd en regisseur Quílez weet goed te leunen op de locatie. Het duistere van het tropische gebied wordt goed verkend. De opening kan er alvast goed van profiteren. Uiteraard behoort het niet tot het betere horrorwerk, maar het mag er zeker zijn.

De rest van de film is vooral traag en uiteindelijk leunen ze toch weer op het evil-kids gehalte. Jammer, want dat kind is in geen enkel opzicht een bedreiging. Sowieso is het wel duidelijk dat haar stem er in geplakt is, want het klinkt veel te helder en gearticuleerd tegenover de andere acteurs, die wat meer mompelen. Het zorgt voor een regelmatig ongemakkelijk gevoel. Niet dat de rest het overigens wel beter doet trouwens. Speedman vervaagt compleet en ik kan me niet eens meer herinneren dat Stiles in de film zat.

Toch is het 't uiteindelijke gebrek aan spanning, echte hoogtepunten en een bevredigende finale die deze film integraal de das omdoen. Als horrorfilm ontbreekt het gewoon aan effectieve horror. Het mag er wel redelijk uitzien, maar de basis wordt toch niet helemaal begrepen. Ergens is de potentie te bekennen, maar daarvoor wil ik Quílez toch wel adviseren gewoon lekker zijn eigen ding te doen in plaats van herkauwde elementen op een hoop gooien op een tropisch landje.

Scott Cooper regisseert met Out of the Furnace zijn tweede langspeelfilm en weet daarmee het niveau dat ik persoonlijk van hem gewend ben nog altijd bovengemiddeld hoog te houden. Zijn film wordt uitstekend ondersteunt door sterk acteerwerk van Christian Bale, Casey Affleck en Woody Harrelson, waar met name laatstgenoemde opvalt als antagonist. Het gepaste accent en charisma heeft Harrelson altijd wel gekend, maar de vuilheid van deze Harlan DeGroat is echt ongekend. Het levert een film op die kan profiteren van een uitstekende sfeerzetting, wat ruwe scenes tussendoor en gecontroleerde cinematografie. Cooper heeft daartegenover iets teveel haast met wat onoverzichtelijke tijdssprongen, zeker in de eerste helft, en de 116 minuten beginnen na enige tijd wel gevoeld te worden. Een echt vlotte ervaring is deze Out of the Furnace daarmee niet, maar wel een zeer kundig geregisseerd project en wat mij betreft tot nu toe een hoogtepunt voor de regie van Cooper.

Middelmatige actiekomedie geproduceerd vanuit Netflix. Voor enige tijd was ik ervan overtuigd dat het langzaam de goede kant opging met de originals van dit productiebedrijf, maar The Out-Laws bevestigd eigenlijk dat het algemene niveau amper gestegen is. Regisseur Spindel toont kwalitatief weinig ambitie met deze film, die direct gezegd niet gaaf of komisch genoeg is om er met een voldoende vanaf te komen. Wel mag er gezegd worden dat het acteerwerk van DeVine, Brosnan, Barkin en Dobrev zeker aardig is, maar de enige die ik echt op komisch vlak bovengemiddeld vond is Lapkus en die heeft enkel een bijrolletje. Het levert allemaal enkele korte stukjes op die er zeker mogen wezen, zoals het inrijden op de begraafplaats met een busje, maar niet genoeg. Al bij al heeft de film dan ook zeker z'n momenten, maar steekt het nergens positief bovenuit. Vlot gemaakt dus, maar het kent te weinig uitspringende scenes om een echt blijvende indruk te plaatsen op het geheugen van de kijker.

Regisseur Wolfgang Petersen kan redelijk overweg met grotere filmproducties, maar in Outbreak wordt hij erg tegengewerkt door het clichématige scenario. Zeker de tweede helft pakt uit met ongeloofwaardige personages (Donald Sutherland zoekt de grenzen wel heel erg op) en een voorspelbare finale. De schaal wordt ook onnodig uitvergroot, want het zijn zeker niet de bombastische actiescenes die een film als deze maken. Het mysterie rondom het Motaba-virus doet dat wel, waarvan specifiek de omschrijving en verspreiding voor wat goed geplaatste entertainmentsequenties zorgen. Petersen kan goed overweg met de escalerende chaos en het tempo, maar moet uiteindelijk te veel zien te compenseren met het matig doordachte verhaal. Het gaat ten koste van een meer dan degelijke opbouw die goed wegkijkt en bewijst dat Petersen echt wel kon beschikken over betrouwbare kwaliteiten. Dustin Hoffman speelt hier overigens spijtig genoeg één van zijn mindere (hoofd)rollen.