Opinions

Solide.

Outcast was een film die ik 2-3 jaar geleden hoorde te zien. Toen hield ik nog een lijst bij met de volgorde van hoe ik mijn watchlist wilde kijken. Toen ik bij Outcast kwam besloot ik gewoon een randomizer te gebruiken en/of films te kijken waar ik zin in had, wat ten koste ging van Outcast.

Nu zie ik hem dus alsnog, en het valt zeker niet tegen. De film kwam ooit op mijn watchlist te staan omdat (heel simpel) Gillan erin meespeelde voordat ze het echt grote publiek bereikte. Uiteindelijk bleek het dat we maar haar een stuk of 5 minuten max te zien kregen. Gelukkig deed dat geen afbreuk aan de film zelf.

De film is erg apart en bijzonder qua stijlenmix. Ik heb nog nooit zo'n rustige horrorfilm gezien met zulke agressieve momenten. De opbouw is rustig. Weinig tot geen schrikmomenten en er wordt spaarzaam met het bloed omgegaan. Het eerste deel gaat meer richting rituelenhorror, wat iets minder in mijn straatje valt. Ook in Outcast is het niet de meest interessante vorm van rituelenhorror wat het op momenten een tikkie taai maakt.

Als geheel heeft de film meerdere concepten en meerdere stijlen. Rituelenhorror neemt het voornamelijk in, maar we krijgen ook vleugjes creaturehorror en magiehorror. De posters van de film zijn misleidend, de poster op MM bijvoorbeeld doet namelijk een soort Harry Potterhorrorfilm verwachting scheppen.

Acteerwerk is best goed. We hebben een aantal ervaren acteurs en een aantal gepassioneerde jongere acteurs. Enkel Bruton vond ik wat minder goed. De regie zelf is ook knap. De agressievere momenten van de film worden perfect geregisseerd. De make-up, omgevingen en effecten zijn heel degelijk en de mystery is best prima.

Het is alleen jammer dat het tempo niet helemaal correct vastgehouden wordt. Voor zo'n drukke en soms boze film is het eerste deel best taai te noemen. Er zijn te veel concepten en gebeurtenissen om zo'n rustig tempo aan te houden. Heel goed is het verhaal ook niet uitgewerkt, er zijn een paar gaten te ontdekken, maar niks levensbedreigends.

Wel een bovengemiddelde film. Solide geregisseerd en goed geacteerd. Jammer dat ze vreemde posterkeuzes gemaakt hebben, want dan komt er uiteraard verkeerd publiek op af.

Nicolas Cage raakt gedegradeerd tot komische bijzaak in deze weinig opzienbarende actiefilm tijdens de middeleeuwen. Regisseur Nick Powell doet er werkelijk alles aan om een zekere interesse te creëren voor zijn opgebouwde wereld, maar komt niet veel verder dan een verwarrende mengelmoes van ideeën en culturen die geen moment overtuigend samengaan. Gelukkig zien de explosievere momenten er degelijk uit en vormt Hayden Christensen een aardige hoofdrol, maar het duurt binnen Outcast uitzonderlijk lang voordat er iets noemenswaardigs gebeurt. De speelduur van 98 minuten raakt op die manier relatief snel uitgewerkt tot een vergeetbaar eindresultaat, die wel pluspunten verdient voor energiek en actief cameragebruik.

Regisseur Graham Moore doet een gooi naar de prijs van "Film met de meeste miscasts", want buiten de overtuigende rol van Mark Rylance past werkelijk niemand in het verhaal van The Outfit. Uiteraard lopen er hier een aantal grote namen tussen, maar geen die in het personage passen die hen wordt toebedeeld. Zoey Deutch, Johnny Flynn en Dylan O'Brien zijn op die manier allesbehalve goed neergezet, ondanks diens oprechte pogingen om dat wel voor elkaar te boksen. Moore werkt verder met een strakke visuele afwerking, maar evenzeer met een scenario dat te geforceerd op zoek is naar plotwendingen. Op die manier komt slechts een zeer gering gedeelte van de inhoud daadwerkelijk overtuigend over, maar de ambitie van de schrijvers kan niettemin geprezen worden.

Deed me weinig.

Van The Outing had ik al voor een langere tijd gehoord, maar ik zag nooit een reden om deze ook op te zetten. Ik ben echter wel dol op horror, en op een regenachtige middag had ik geen inspiratie in wat ik precies aan moest klikken. De poster van deze film zag er toen smakelijk genoeg uit, en dat gaf me op dat moment reden genoeg om deze film op te zetten.

Het concept is nog wel aardig bedacht. Een groep tieners komt klem te zitten in een spookachtig museum met behekste voorwerpen. Dat levert dan ook wat aardige beelden op, die wat praktische effecten met zich meenemen. Dat mis ik wel een beetje in de tegenwoordige tijd, die praktische effecten, en dat maakt dit soort films mits je er fan van bent in bepaalde opzichten wel leuker.

Qua gore valt het echter best mee buiten het feit dat de kills iets creatiever zijn vanwege het concept. Was ook wel nodig, en zorgt er ook nog eens voor dat de film in bepaalde opzichten best kijkbaar is. Er wordt ook behoorlijk wat kabaal gemaakt tijdens de film, maar na enige tijd slaat er door een gebrek aan interessante personages en een degelijke visuele look ernstige verveling in.

De film stapt in een kuiltje waar het niet makkelijk meer uit kan klimmen, en dat lukt dan ook niet. De finale is nog wel een kleine terugkaats waardoor de film nog wel wat memorabels heeft, maar de bedreigingen houden geen stand meer. Je mist toch een film die durft uit te halen met wat het heeft. Hier lijken de tegenstanders van de tieners op te staan als je er op afloopt, maar verdwijnen als los zand in de wind als je weer wegloopt.

Ietwat tegenvallende horrorfilm die dankzij zijn creativiteit en soms charmante beelden niet brak te noemen is. Ik mis echter een lekker gestoorde film, die wat harder kan uithalen dan dat het nu doet. Het is een veilige, soms vermakelijke maar voor een te lang gedeelte saaie film. Dit soort films laten aan me zien dat zelfs de simpelste films goede personages nodig hebben.

Ok.

Film die zeker zijn hoogtepunten heeft, maar uiteindelijk ook daar zowat blijft. Veel meer dan een aantal grove scenes en een uitstekende opening heeft de film dan ook niet echt te bieden. Maar dat had ik eigenlijke al zo'n beetje verwacht.

Pine is wat droog in de hoofdrol. Hij heeft wel een goed accent, maar qua uitstraling en overtuiging is zijn rol niet al te bijzonder. Pugh speelt weer een charmante rol. Een paar bekende namen naast Pine, die niet al te zichtbaar zijn.

Film opent wel uitstekend. Knappe tracking shot waar je gelijk begint te denken dat je niet naar een normale film gaat kijken. Je begint je al gelijk thuis te voelen in de rauwe, modderige setting. Jammer dat de rest van de film geen tracking shots meer gebruikt maar weer normaler begint te worden.

Eerste deel is wat saai uiteindelijk. De eerste 40 minuten zit je tegen een drama aan te kijken die met slakkentempo aan je voorbij sjokt. Vond het alles behalve vlot daar. Pas wanneer de eerste rel in het dorp verschijnt begint de film zijn tempo iets te verhogen.

De gevechten gaan er soms hard aan toe, maar overtuigend vond ik ze nooit. Vaak een beetje saai in beeld gebracht en weinig materiaal om het wat meelevend te maken. Het zijn ook altijd wel een beetje kleine dingetjes die na een aantal minuten weer voorbij zijn.

De setting is wel geslaagd. Acteerwerk is half geslaagd net als de gevechten. Jammer dat de film soms onnodig traag moet zijn waardoor ik er als kijker niet altijd even gemakkelijk doorheen kwam.

Regisseur Joe Lo Truglio dirigeerde waarschijnlijk een klein project op de zijlijn om zijn creativiteit te stimuleren en wijst zijn eigen vrouw Beth Dover aan voor de hoofdrol. Alhoewel het concept leuk bedacht is, wordt het binnen Outpost op onredelijk saaie wijze uitgewerkt. Het verhaal kabbelt zonder enig gevoel van dreiging of sfeer voort en de situaties waarin Dover terechtkomt zijn allesbehalve boeiend te noemen. Daarnaast vindt Lo Truglio het klaarblijkelijk nodig om veel dramatiek in het geheel te mengen, maar tot enige vorm van diepgang wil het niet komen. Het blijft allemaal erg op de oppervlakte en overtuigt op geen enkel (griezel)vlak, enkel de finale zorgt voor wat leven in de brouwerij. Een laag cijfer lijkt mij dus terecht.

Oorspronkelijk bedoeld als een derde film voor The Hills Have Eyes waaraan zoontje Jonathan Craven vrolijk meeschreef, maar uiteindelijk toch los van de desbetreffende reeks gekoppeld. Vader Wes Craven zelf stond enkel in voor de productie, maar met dit belabberde scenario kan zelfs Quentin Tarantino de film als producent niet redden. De opbouw is veel te traag, het acteerwerk compleet futloos en de ideeën te makjes om de boel aan elkaar te praten. Het is al compleet onnozel dat je een gezin naar zo'n gevaarlijke omgeving weet te schrijven, maar vanaf dat punt wordt het allemaal enkel onbenulliger. De opmaak zag er bovendien niet uit, de bedreiging kreeg uiteindelijk de vorm van een soort menselijke Megamind. Fijn is dat er wel een hoog tempo hangt en de locatiekeuze best geslaagd is, maar een geheel als The Outpost is compleet ontdaan van sfeer of spanning. Een compleet zoutloze film en een ellendige zit om doorheen te komen.

Matig.

The Outpost is eigenlijk het meest typerende voorbeeld van een Amerikaanse oorlogsfilm. Zo simpel en lomp als het maar kan, volgecast met crew waarvan je vooraf totaal niet vreemd opkijkt dat ze erin zitten. Eastwood bijvoorbeeld, The Outpost is een film waar hij precies inpast. Sterke, stoere macho's dus.

Qua inhoud is deze film behoorlijk leeg en ik betwijfel of Lurie oprecht geïnteresseerd was in de achtergrond van de film. Als lompe actieregisseur is hij ook niet de meest logische keuze voor deze film. Alles voelt dan ook niet erg geloofwaardig aan. Een voorbeeld is dat alle leden van de Taliban als domme mensen worden neergezet met enkel "Allahu akbar" als dialoog.

En op z'n beurt worden de Amerikanen allemaal als stoere, flinke jongens neergezet die heel veel om elkaar geven en veel eer kennen. Mietjes of scumbags zitten er (uiteraard) niet tussen. Oorlog is namelijk erg stoer. Prima hoor, maar als je dan ook met een waargebeurd verhaal boven je naam rondloopt, maak het dan iets subtieler.

Visueel verder ook veilig. Mak filtertje en een gedurende de eerste helft saaie actiescenes. Editing is ook ondermaats. Overigens is de volledige eerste helft saai. Erg clichématige dialogen en stoere praat die nooit weet te boeien. De serieuzere momenten zijn gênant en de gebeurtenissen saai. Er is eigenlijk niks dat echt weet te overtuigen tijdens het eerste uur.

Dat verandert tijdens het tweede uur, waar Lurie eindelijk zijn regiekwaliteiten weet te bewijzen. De actie wordt uitzonderlijk goed en intens in beeld gebracht. Lurie slaagt erin je een gevoel te geven alsof je er echt bij bent. Camerawerk is erg sterk en met het geluid wordt goed gespeelt. Dit zorgt er allemaal voor dat de film niet compleet rampzalig eindigt, en dat het op z'n minst wel iets heeft waar je wel van kan genieten.

Want als je op inhoudelijk niveau gaat beoordelen krijgt deze film een dikke 1. The Outpost is een film die gemaakt lijkt te zijn door simpele zielen. Iedereen wordt heel beperkt afgeschilderd, de personages boeien niet en de eerste helft is volledig inwisselbaar. Dankzij een sterk oorlogsgedeelte tijdens de tweede helft is het cijfer niet lager, maar Lurie kan het voortaan maar gewoon bij lompe, normale actiefilms houden en van het oorlogsgenre afblijven.

Mwa.

Outside the Wire was nog zo'n Netflix-film met een grootse hype, maar zoals wel vaker valt het uiteindelijke resultaat tegen. Nu had ik deze niet eens zo hoog op mijn lijst staan, maar ach, een simpele actie/sciencefiction kan op z'n tijd nooit kwaad. Het probleem is dat deze film niet simpel wil zijn.

Het plot klinkt als ideaal voer voor een lekker bombastische en domme actieknaller, maar Håfström neemt te veel hooi op z'n vork. Er moeten allemaal heftige problemen en achtergronden worden toegevoegd, die dus niet veel toevoegen. Opzicht is dit allemaal geen drama, maar Håfström kiest vervolgens voor de meest simpele en achterhaalde paden.

Zo krijg je als kijker direct door dat het schrijfwerk niet bijzonder veel aandacht heeft gekregen. Het is allemaal nogal aan de simpele en soms ronduit lange kant. De actiescenes zien er leuk uit, maar toch gaat Håfström meer voor de achtergrondverhalen en personages waardoor de echt grote actiescenes redelijk beperkt blijven.

Wanneer de actie dan toch om de hoek kijkt ziet het er prima uit, het mag duidelijk zijn dat er veel centjes zijn opgespaard voor deze film. Grote explosies, bijzonder camerawerk en zelfs ruimte voor wat schietende robotjes. Het mist wel een bepaalde vorm van lef, erg lomp is het niet en het geknal blijft vaak veilig binnen de lijntjes waardoor een impact eigenlijk nooit aanwezig is.

Acteerwerk is verder aardig. Mackie doet het goed, al is het totaal niet duidelijk dat hij een robot is. De CGI moet dit inderdaad duidelijk maken, maar het is toch wat te makkelijk. Idris is een prima tegenspeler, maar zijn rol is beperkt en tegen allerlei sterrenacteurs kan hij overduidelijk niet opboksen.

Het resultaat is een wat impactloze film. Een aantal knap geschoten actiescenes en de effecten zien er goed uit, maar toch ook wat saai en zoutloos gebracht allemaal. Ik mis toch echt een goede stoot adrenaline. Veilige actie, veilige film. Håfström denkt te weinig out-of-the-box, en dat is in deze film erg duidelijk. Jammer, maar wel aardig om een keertje gezien te hebben.

Onmogelijk saai.

The Outsider was een film die ik per ongeluk keek. Moest namelijk eigenlijk de film uit 2018 zien zoals dit ook in de Tv-gids werd aangegeven. Achteraf bleek er opeens een film tussen mijn opgenomen films staan die ik niet herkende, maar het bleek dus gewoon deze te zijn. Toch gekeken, maar het was vooral uitzitten.

Miller zag waarschijnlijk zijn eigen poster en besloot een film te maken die niet helemaal binnen de verwachtingen valt die zo'n poster waarmaakt. Het is je vergeven als je vooral een B-actiefilm verwacht met matig acteerwerk, brakke effecten maar een aardig tempo. De zaak steekt echter anders in elkaar, want het is eerder een dramafilm met wat thrillermomenten.

Het probleem is dat dit nooit naar behoren in beeld wordt gebracht. Miller kiest voor een realistische stijl. Wat is dan eigenlijk precies de meest makkelijke keuze voor een dergelijke hantering? Door je film letterlijk op straat op te nemen. Ik kon het niet geloven. Naast het feit dat dit gewoon doorzichtig is wil het ook nergens boeien. De rauwheid breekt nooit door en het voelt eerder lui aan.

Verder een productie versterkt door een hoop B-namen die allang niet meer in grote films op komen dagen. Vroeger hebben ze hun momenten gehad, nu zie je ze vooral terug in dit soort films. Saaie personages ook, de enige die zich er nog redelijk vanaf brengt is Caan. Wat hij hier eigenlijk precies doet is onbegrijpelijk. Te kwalitatief en te charmant voor een brak werkje als deze.

Actiescenes missen constant hun doel, het drama raakt niet en de film is vooral onmogelijk om doorheen te komen. Je zal niets stilistisch aantreffen in deze film. Wel veel wanhopige pogingen om de film net wat realistischer te maken dat nooit werkt. Waarschijnlijk is The Outsider binnen een periode van 2 weken opgenomen, want alles binnen dit werkje geeft weg dat het een snelle productie moest zijn om op korte termijn wat geld erbij te winnen. Simpelweg brak.

Horrorfilm met een aantal onvergetelijke scenes in de tweede helft, maar daartegenover een speelduur die veel te lang wordt uitgespreid over een geheel dat eigenlijk weinig te vertellen heeft. Vrijwel het volledige eerste uur is inwisselbaar en oninteressant, waarbij we als kijker getuigen zijn van een aantal personages zonder enige vorm van karakter. Regisseur Robbie Banfitch geeft geen aanleiding om mee te leven met de situaties die ze meemaken, waardoor je voor een lange tijd tegen gebakken lucht aan zit te kijken. De tweede helft maakt vervolgens een draai in het genre, maar ook dat duurt lang voordat het volledig is opgewarmd. De keuze om veel van de actie onoverzichtelijk en in een donkere omgeving plaats te laten vinden komt matigjes voor de dag en pas helemaal in de laatste 20 minuten pakt The Outwaters uit met een aantal lugubere en sfeervolle momenten. De scenes waarin de film echt losgaat zijn geweldig en tot op zekere hoogte overdonderend, maar de aanloop te lang, te saai en te nietszeggend.

Matig.

Ik denk dat dit een film gaat worden waarvan ik de remake boven het origineel ga prefereren. Als dit namelijk Overboard is, dan is er niet heel veel nodig om het als remake te overtreffen. Niettemin zitten beide films tegen dezelfde score aan, dus dan vraag je je af of je eigen scores dan ook heel erg gaan verschillen.

In ieder geval vond ik dit een komedie van soms bedenkelijk niveau. Het algemene niveau van grappen ligt niet bepaald hoog en het acteerwerk is ook niet geweldig. Uiteindelijk begint Russell wel zijn draai te vinden, maar zijn geforceerde en vele pogingen tot komedie in het begin komen de film niet ten goede. Hawn weet nooit echt op niveau te komen hier.

Verder is het een apart verhaal waarover je jezelf af en toe soms even op het hoofd krabt. Hoe dit verhaal ooit een succesvol concept is geworden gaat mijn petje te boven. Origineel is het wel, maar vooral verkeerd. Nu heb ik daar niet heel veel problemen mee, maar ik kon de gedachtes dat dit eigenlijk een hele verontrustende film is niet onderdrukken voor de (te) lange speelduur.

Visueel ziet het er niet bijzonder uit. Niet vreemd aangezien het een komedie betreft, maar een beetje meer detail in je huizen gooien kan nooit kwaad. De locaties blijven nu te simpel met enkel een luxe boot en een rommelig huis. Camerawerk en cinematografie zijn allemaal niet sterk en zo is Overboard een film die zich vooral concentreert op de komedie en het verhaal. Opzicht geen probleem, maar dat wordt het wel als beide niet heel leuk zijn.

Omdat enkele grappen nog wel een beetje leuk zijn kan ik er ook geen al te laag cijfer aan geven. Het kijkt allemaal nog wel redelijk weg en Russell doet het uiteindelijk leuk, maar verder vond ik deze film niet al te veel pluspunten hebben. Wel blij dat het vlot wegkijkt, want anders was het een vermoeiende film geweest. Punten voor de kinderen, het vlotte verloop en enkele rollen. Verder matig.

Het cijfer mag blijven staan na herziening. Overlord profiteert van een unieke mix tussen oorlog, horror en actie, alhoewel het duidelijk mag zijn dat de actiescenes hier overheersen. Regisseur Julius Avery opent zijn film uitstekend met een spectaculair eerste kwartier, om daarna een spijtige keuze te maken door het tempo aanzienlijk te vertragen. Het acteerwerk van Jovan Adepo, Wyatt Russell en Mathilde Ollivier is bovengemiddeld, maar ook zij kunnen weinig beginnen tegen het taaie middenstuk van dit geheel. Het geduld van de kijker wordt op die manier getest, totdat een aanstekelijke finale de snelheid weer overtuigend terugbrengt. Vermakelijk, maar geen groots hoogstandje dus.

Beter dan gedacht.

Vooral gekeken omdat de poster er best goed uitzag. Dit soort films hebben zelden een groot budget uiteraard waardoor ze vooral ooit eens op internet worden gedropt zonder te veel omzet te maken, maar posters als deze hebben altijd wel een bepaalde mate van brutaliteit. Er wordt dus een grove film beloofd.

Voor de liefhebbers die films voor dat soort materie kijken; helaas. Je zal toch echt een film verder moeten klikken, want The Overnight is eerder wetenschappelijk van aard. Geen bloedspetters, maar gewoon een verhaal dat zich meer richting het paranormale wil richten. Daar zitten wat goede ideeën bij, maar het is wel zo dat er vanuit de kijker wordt verwacht dat ze deze al begrijpen, want ze worden niet uitgelegd.

Acteerwerk is redelijk en de setting is mysterieus en onheilspellend genoeg om er wat aandacht naartoe te trekken. Door eigenlijk al vroeg te beginnen met de kern van de film krijgt de kijker snel een uitnodiging om met de film mee te denken. Vervolgens trekken de makers allerlei elementen uit de kast om de aandacht te trekken vanuit de kijker op meerdere kanalen, en het weet ze best aardig te lukken ook.

Dat weet echter niet te verhullen dat het narratief uitermate rommelig is en de film veel te makkelijk nadenkt over de uitwerking. Er gewoon vanuit gaan dat het allemaal volstrekt duidelijk is, is een slecht excuus om er maar gewoon overheen te skippen. Dat is toch wel het voornaamste pijnpunt van de film, want achter de rommeligheid ligt een geheel dat goed wegkijkt.

Matig.

OXV is een film die met een interessante, maar dunne eerste helft geen moeite heeft om je vermaakt te houden. De film deed me verder erg denken aan Chaos Walking, omdat de posters zou verschrikkelijk veel op elkaar lijken. Misschien is dat wel de reden dat ik de film eigenlijk keek, om me op die film voor te kunnen bereiden.

Het concept is leuk te noemen, waarin tegenwoordige kinderen frequenties hebben en waarbij een hoge frequentie niet goed samengaat met een lage frequentie. De kansen die daarbij komen kijken worden ook regelmatig benut tijdens de eerste helft, die dankzij veel originele beelden en apart acteerwerk best een eind komt. Het wist me behoorlijk te boeien in ieder geval.

De tweede helft doet meer de poging om het concept op wiskundige wijze uit te leggen en voegt er ook nog eens vergezochte ideeën aan toe zoals hoe je je gave kan gebruiken. Het wordt op gekke manier steeds dwazer, terwijl de gedetailleerde aanpak juist voor minder dwaze uitwegen moest zorgen. Naast het tegenovergestelde effect dat het heeft weet het ook volstrekt oninteressant te zijn.

Het is duidelijk een goedkope film, dus veel speciale effecten of grootse actiescenes hoef je binnen OXV niet te verwachten. Dat is tijdens de eerste helft ook geen probleem, want de mysterieuze en bijzondere benadering weet te boeien. De tweede helft laat je echter hunkeren naar die beelden. Ook het acteerwerk gaat eigenlijk per generatie achteruit. De kinderversies zijn een beduidend stuk interessanter dan de grote mensen.

Gemiste kans vanuit een film die voor een dappere weg kiest, maar er niet in slaagt om dit naar behoren uit te werken. Ik vind het leuk om te zien dat ze een film maken en die vervolgens helemaal uit willen leggen, maar door gewoon de ideeën op een bord uit te tekenen en allerlei extra's toe te voegen ga je niet bepaald de film van de eeuw maken. Jammer, maar ook niet dramatisch.

Aja op niveau.

Niettemin is Oxygene wel een andere film voor zijn doen. Fans van Aja zullen namelijk vast wel doorhebben dat de beste man zich thuisvoelt in het horrorgenre, maar in Oxygene is daar niks van voelbaar. Deze film is een relatief simpele sciencefictionfilm met wat thriller en dramaelementen, toch wel nieuw terrein voor Aja.

Maar zoals ik al van hem had verwacht lost hij dat keurig op en op deze manier is Oxygene geen fout geworden. Normaal kan ik dit soort films die zich enkel en alleen op 1 locatie afspelen niet zo waarderen, maar Aja lijkt zich dat ook te beseffen en vult de film met genoeg attributen op om het als geheel niet in te laten kakken. Zo zie je maar dat je met de juiste regisseur een heel eind kan komen.

Toch voelt de film best veilig aan, omdat het weleens de neiging heeft om naar die R-rating te hunkeren. Dat gebeurt alleen niet, en dat verklaart mogelijk de 12+ van de film. Zowat de eerste rating onder de 16+ ooit voor Aja. Het blijft altijd veilig aanvoelen in deze film, terwijl dat helemaal niet hoeft. Je brengt een film uit op Netflix met een enorm simpel concept, wat heb je dan eigenlijk te verliezen?

Visueel ziet de film er keurig uit. Goede effecten, genoeg kleur en sterk cameragebruik. De sfeer mist wel een beetje door de film heen, het voornaamste kritiekpunt is dan ook dat de film niet bepaald spannend kan worden. Nergens voelt het maar aan alsof Laurent maar een beetje in gevaar is, en dat kan ook mogelijk zo zijn omdat Laurent zelf niet haar beste prestatie neerzet hier.

De soundtrack is sterk en de film duurt niet te lang, met dit genre kan je ook veel verder uitreiken dan bij bijvoorbeeld opgesloten zitten in een ordinaire kamer. Vergezocht maar passend, Oxygene staat garant voor een aardige 100 minuten aan vermaak. Nergens echt inkakmomenten, maar ook nergens echt een "zuigeffect". Niet Aja zijn sterkste film, maar zeker niet onder zijn niveau. Goed.

Leuk.

Redelijke prequel op de klassieker The Wizard of Oz . Dit gaat echter niet over een van de hoofdkarakters, maar over de twist aan het einde van de film. Opzich is dat wel een leuk gegeven, maar had beter uitgewerkt kunnen worden.

De cast doet het redelijk, al weet Kunis niet echt te overtuigen. Franco heeft duidelijk plezier in zijn rol als een wat arrogante nep goochelaar. Williams is wel redelijk, maar levert hier duidelijk niet haar beste prestatie af.

De film kent weinig spannende momenten, maar weet wel de volledige speelduur te boeien. Leuk acteerwerk, visueel redelijk. Raimi heeft wel een heel ander pad gekozen sinds zijn B-films.