Opinions

Slecht.

Een film die op haar poster een clown met een shotgun heeft staan kan geen hoge verwachtingen scheppen, en dat deed het dan ook niet bij mij. On Halloween is eigenlijk de film die goedkoop kan en wil scoren, maar stiekem ook iets meer wil zijn dan een ordinaire spookclown-film. Helaas weet dit niet zo goed te lukken.

Wat deze film wel leuk doet is het gebruiken van decoraties. Het voelde wel degelijk aan als een Halloweenfilm, en maakte ook nog eens niet een al te goedkope indruk. Een goede indruk maakte het zeker niet, maar het steeg in ieder geval boven de complete rampfilms uit en daar was ik blij om, want deze film moest een opvulling van mijn avond zijn.

Een gebrek binnen On Halloween is duidelijk de logica, want er wordt weinig onderbouwd binnen deze film. Waarom het nieuws zo heftig reageert op normale waarnemingen van clowns snap ik niet, en dat lijkt de film zelf ook niet te snappen. Demonen kunnen overigens blijkbaar worden gefotografeerd en in kranten worden geplaatst anno 2020, het zegt wat over het schrijfniveau van de film.

Ondanks dat de boel best aardig wegkijkt was ik toch wel teleurgesteld in het geheel. Het mist gewoon de spanning en de dreiging, en het feit dat de clown niet zo best staat te spelen helpt het resultaat zeker niet mee. Het is allemaal niet opwindend, eng of creepy genoeg, waardoor de horror binnen deze film volledig doodslaat. Helaas.

On Halloween zal waarschijnlijk zonder moeite je avond opvullen, ook al zijn de beelden zelf niet bepaald kwalitatief qua inhoud. Toch is de finale vermakelijk te noemen en kunnen de fans van Halloween tevreden zijn met de keurige decoraties. Verder een lege, terughoudende film die niets nieuws brengt maar ook in de uitwerking op het vlak van horror te veel te wensen overlaat.

Lazenby.

Nou, ik moet zeggen, Connery was al niet mijn favoriet, maar Lazenby is nog wat minder. Wellicht deel ik deze mening ook, want ik zie dat Lazenby uiteindelijk maar in 1 film op het toneel mocht verschijnen. Hij is echt een dooie mus.

Maar op visueel vlak is deze Bond-film wel een stukje beter. De scenes zijn iets grootser en de achtervolgingen iets beter. Alleen een beetje jammer dat deze niet ondersteunt worden door een goede hoofdrol, in dit geval dus Lazenby.

Film duurt ook wel heel lang. De vorige kwamen al een beetje bedenkelijk dichtbij een te lange speelduur, maar 115 minuten max was nog wel te doen. 142 minuten is echt wel wat te veel van het goede. Bovendien met Lazenby in de lead ook niet de makkelijkste opgave.

Weinig memorabele bond-girls, totaal geen overtuigende lead, maar wel leuke actiescènes. Eigenlijk valt er daarbuiten niet veel over de film te zeggen. Maar ik snap dat Connery in latere films weer was wedergekeerd. Dan heb ik hem nog wel wat liever ja.

Ugh.

Wat een vreselijke film, met een aantal lichtpuntjes die dan wel weer opvallen. De film ziet er voor z'n tijd visueel bijvoorbeeld erg goed uit, maar voor de rest is dit echt 1 van de meest vermoeiende films die ik ooit heb gezien. Echt heel, heel moeilijk om doorheen te komen.

Drie bekende namen in de hoofdrollen en toch zulk slecht acteerwerk. Het zal vast wel ergens bij het type horen, maar ik vond niet om aan te zien. De dames doen het dan wel weer beter, maar ook niks dat heel memorabel is. Echter vind ik de heren vooral vervelend en niet snel iets waar ik normaal graag naar kijk.

Alle karakters zijn druk en kinderachtig. Het voelt regelmatig erg aan als een kinderfilm, maar de adult-verwijzingen die regelmatig worden gedaan en de bijzondere kleding voor die tijd doen hinten dat dit helemaal geen kinderfilm betreft. Of het nou voor kinderen gemaakt is of niet, ik blijf het net zo suf vinden.

Visueel is de film dan wel weer opvallend goed. Drukke scenes hier en daar, buiten het gedrag van de personages. De kleurrijke decors hier en daar en opvallend moderne montage en editing doen On The Town toch wel ergens een beetje opvallen. Uiteindelijk blijft het ook bij die momenten, want de rest is niet bepaald goed.

Wat vooral mijn voornaamste punt van kritiek is is dat er niet doorheen te komen valt. Vanaf het begin krijgen we drie veel te enthousiaste heren die de hele 98 minuten doorratelen over jan en alleman en na een half uur werd ik er compleet gestoord van. Toen er qua verhaal ook niks nuttigs bijkwam behalve 3 grappen per 5 minuten en steeds meer drukke gebaren heb ik dan ook besloten met een half oog te kijken.

Aangezien de liedjes uiteindelijk het verhaal zelf gaan overschreeuwen kan ik concluderen dat deze film vooral nutteloos is. Ik vond het veel te druk en vervelend om er blij te worden. Ik moest echt moeite doen om mijn aandacht er goed bij te houden, wat me dus niet eens gelukt is.

Nee, een musical hoeft wat mij betreft niet volgestopt te worden met rare types en geschreeuw. Ik word er totaal niet blij van. Extra credits voor de enthousiaste visuele beelden hier en daar, en daar blijft het dan ook weer bij. Erg vermoeiend.

Matig.

Ik had vooraf nog nooit van deze film gehoord, en kwam er toen achter dat het op één van mijn kijklijsten stond omdat het 1 van de beste films moest voorstellen. Nu ben ik al geen fan van dit soort films, maar ik vind dit niet echt tot 1 van de beste films behoren.

Vooral de eerste helft van deze film is niet doorheen te komen, ik vond het allemaal zeer vermoeiend. Steeds weer een nieuw saai personage en een verhaal dat wat mij betreft totaal niet op gang kwam. Het is pas laat op de film, zeg maar vanaf de 75ste minuut, dat het echt zijn niveau begint te ontstijgen maar dan is het al te laat.

Brando doet het dan wel weer goed, en dit is ook de eerste jongere rol die ik van hem zie. Ik ken hem vooral van zijn meer iconische, maar latere rollen. Hier doet hij het ook erg aardig en zet wat mij betreft een goed en boeiend personage neer. Hij is daarmee direct weer de enige want de rest vond ik maar saai.

Visueel is er niet al te veel te beleven behalve een aardig gedecoreerde haven en prima belichting. Een soort rampenfilm die de poster aangeeft ga je echt niet krijgen, maar ik vond wat je nu te zien kreeg wel prima. Camerawerk vond ik dan wat minder, iets te statisch en klassiek. Verhaal zelf zal wel wat om het lijf hebben, maar echt boeiend vond ik het pas na een hele lange tijd.

Het probleem dat ik met deze film heb is dat ik er nergens voeling mee krijg. De personages wekken totaal geen sympathie op bij mij en het zal me worst wezen wat er met ze gebeurd. Ook de acties of beslissingen van de personages laten me koud. Het wil gewoon nergens echt aanslaan.

Het laatste half uurtje is dan wel weer boeiend wanneer het verhaal ook wat vaart krijgt en naar een prima finale toewerkt die dan wel weer wat voeling heeft. De personages lijken ook echt tot leven te komen terwijl ze daarvoor wel halfdood leken te zijn. Verder vind ik de romantiek nogal geforceerd erbij gehaald maar ik denk dat dat iets van die tijd is. Wat mij betreft vooral een remmer voor het tempo.

Matig wat mij betreft, maar ik denk dat ik gewoon te laat geboren ben om hier de volle meerwaarde van in te zien. Boeiend laatste half uur, vermoeiende eerste 70 minuten met een paar kleine uitschieters. Brando doet het erg goed, maar voor de rest beken ik weinig dat me echt aansprak.

Regisseur Paul Tanter promoot zijn horrorfilm als op-en-top bloedvergieten, maar achteraf is dit toch meer een detectivethriller met een aantal expliciete gewelddadigheden om het tempo doorlopend op te voeren. Het pakt gelukkig interessanter uit dan je zou denken, aangezien het hakkende duo dermate idioot wordt vormgegeven dat je als kijker vooral wacht op de iets normalere personages en situaties. Een hoop wendingen richting de finale en de geforceerde nadruk op excentrieke karakterinvulling hebben daarnaast geen effect, maar de opbouw is boeiend en de twee agenten acteren zeer degelijk. Dat maakt een speelduur van 97 minuten een aanzienlijk stuk draaglijker en Tanter doet ook op visueel vlak zijn best. Uiteraard is het allemaal goedkoop gemaakt, maar het camerawerk oogt doordacht en de omgevingen zijn fraai gekozen. Dit neemt echter niet weg dat een hoop castleden absoluut niet kunnen acteren (Sayla de Goede voorop) en nogal wat griezelmomenten te beperkt voor de dag komen qua praktische effecten.

Solide.

Maar wat mij betreft niet de ultra-klassieker die veel mensen er wel inzien. Dat ligt niet aan mijn recente filmsmaak kan ik je vertellen, maar ik kan gewoon niet in alle geprezen punten meegaan. Ondanks dat is de film zeker wel een solide productie.

Ik vind dit zelfs Leone zijn beste film. Hij zal er helaas niet meer maken, maar ik kan dit beter smaken dan zijn westerns. Je herkent ook wel een aantal regie-elementen die je bij zijn westerns ook ziet, maar toch is dit (natuurlijk) iets heel anders. Maar dat maakt deze film wel iets opvallender dan een aantal andere genreklassiekers.

Het sterkste punt van OUATIA is dat het vooral intrigerend is, terwijl de beelden niet altijd even veel bevatten. Maar Leone weet zijn intrigerende regie van zijn westerns vlekkeloos in deze film te plaatsen waardoor de epische speelduur van 229 minuten nooit saai weten te worden. En dat is fijn, want het zijn nogal wat minuten.

Het acteerwerk van De Niro is ook erg sterk. Uit zijn beste acteerperiode ook, en hier bewijst hij dat hij zijn status waard is. Geduldig en intrigerend geacteerd, met een goede charme en gezonde uitstraling. Ook Woods doet het prima, maar redt het niet bij De Niro. Maar het geprezen acteerwerk geldt in mijn geval niet voor de bijrollen, waarvan Weld en McGovern absolute dieptepunten vormen. Ik vond hun rollen en acteerwerk verschrikkelijk.

Sfeervolle beelden van de stad, met enkele zeer mooie stukjes. De scene van de poster is misschien wel het hoogtepunt. Maar ook de omgevingen zijn goed ingericht en de sfeer die de film hoort uit te stralen komt er goed mee naar voren. Vooral tijdens het kinderstuk laat de film een aantal mooie beelden zien. Jammer dat het acteerwerk van de kinderen daar niet bij kunnen opleven.

Ondanks dat de film ruim de tijd neemt om zijn verhaal te vertellen, voelde het bij vlagen niet helemaal compleet aan. Ik mis toch echt een beetje het stuk waarbij de kinderen hun zaakje opbouwen. Dat De Niro naar de bak gaat en de zaak is opgebouwd zodra hij eruit komt komt wat mij betreft iets te lui over. Het zal vast wel zijn uitgelegd, maar ik had het toch liever gezien. Ook is de film wat mij betreft net wat te pervers hier en daar.

Er gebeurd genoeg, dus saai is het in ieder geval niet. In het laatste uur wordt de film wat rustiger en gaat meer de dramakant op, maar dat maakt het allemaal niet minder intrigerend. De make-up van de oudere hoofdrollen vond ik eigenlijk best geslaagd in het laatste uur, maar van andere rollen waaronder McGovern uitzonderlijk mislukt.

Hier en daar wordt een beetje de verkeerde toon gezet, vooral omdat de eerste minuten nogal bruut zijn. De film zelf is eigenlijk wat rustiger en gaat niet voor het tonen van geweld. Desondanks wist het me allemaal wel te boeien en het verhaal zit, op een paar stukjes die ik mis, goed in elkaar. Genoeg detail, genoeg degelijke invalhoeken en keurige regie. Vond vooral het camerawerk erg geslaagd hier en daar.

Goede film, maar voor mij geen meesterwerk. Vooral enkele rollen zijn gewoon grote remmers, maar de regie is keurig en het verhaal kent veel pluspunten. Charmante inrichting ook, dus een solide cijfer zat er sowieso wel in.

Een aantal geslaagde personages en sporadisch vermakelijke actiescenes zorgen ervoor dat Once Upon a Time in Mexico geen vermoeiende zit is, maar voor regisseur Robert Rodriguez is het een kwalitatief stapje terug. Het verhaaltje dat door het excentrieke gebeuren wordt verweven en de humor slaan amper aan en dat is natuurlijk dodelijk binnen een film die om absurditeit moet draaien. Rodriguez lijkt ook erg hard zijn best te doen om het geweld terug te schalen waardoor het een ietwat tamme indruk maakt, een regiekeuze die ik persoonlijk niet kan begrijpen. Het eerste uur is in principe relatief inwisselbaar, maar uiteindelijk wordt er richting de finale toch uitgepakt met genoeg grootschalige scenes om het op een positieve manier af te sluiten. Geweldig is het niet, maar er zijn slechtere films om je tijd mee te verdoen.

Ok.

Uiteindelijk toch niet de beste Tarantino voor mij. Het is wel weer een herkenbaar stijltje, maar ik kan niet zeggen dat ik in de bioscoop zat en nu heel erg zat te genieten. Het is ook wel een andere film dan Tarantino doorgaand maakt moet ik zeggen.

Waar je normaal zou denken dat er meer geweld in zou zitten, is het hier vooral de sfeer. Die is ook nagenoeg perfect, voelde me echt in 1969. Maar ook het sterke acteerwerk mag er wezen. Een hoop bekende koppen, maar DiCaprio is toch wel weer erg goed op dreef.

Robbie had weinig te doen, maar uiteindelijk ziet ze er wel knap uit. Ze moest er wel zijn vanwege het waargebeurde aspect, maar veel voegt ze uiteindelijk niet toe inderdaad. Het verhaal moet het ook uiteindelijk niet bepaald van de Manson-moorden hebben, maar van het duo Pitt en DiCaprio.

De film duurt zeker te lang. Op een gegeven moment had ik het wel een klein beetje gezien. Het tempo leek nooit echt te gaan stijgen, maar er gebeurde net genoeg om het allemaal nog vermakelijk te houden. Humor bijvoorbeeld.

Film kent enkele memorabele momenten, Bruce Lee, western-opname met schurk DiCaprio, Booth op de Ranch en de finale met de Manson-leden die inbreken. Maar in het algemeen kwam ik er niet al te makkelijk doorheen. Het duurt allemaal veel te lang.

Ook visueel hadden er iets meer trucjes mogen zijn. Een paar aardige tracking-shots, maar er is zoveel gedaan aan de sfeer dat er wel af en toe nog een soort "vonkje" had mogen zijn. Ook van die sterke Tarantino-dialogen zag ik niet meer terug hier.

Desondanks aardig, maar van Tarantino ben ik iets meer gewend. Dit is een beetje een andere film dan hij normaal maakt, maar daardoor niet veel minder leuk. Een voldoende geef ik hem sowieso, maar geen hoge.

Regisseur Paul Thomas Anderson beschikt over het vermogen om verschillende soorten films af te leveren terwijl hij nog steeds onmiskenbaar zijn eigen stempel weet te drukken, maar One Battle after Another is toch wat flauwtjes. Niettemin is het eerste uur uitstekend dankzij een sterk tempo, goed acteerwerk en een stabiele balans tussen misdaad en drama. Wat daarop volgt, is een ietwat sullige mix tussen schreeuwerige humor, onenerverende actiemomenten en onsympathieke personages. Leonardo DiCaprio speelt mogelijk zijn meest overbodige rol aller tijden, met een verschijning die overal achteraan holt en altijd te laat komt. Ik vroeg me als kijker af hoe anders het verhaal zou zijn zonder de aanwezigheid van deze Bob en ik denk dat het eigenlijk niet veel had uitgemaakt, aangezien z'n daadwerkelijke impact nogal beperkt blijft. Bijrollen wisselen van onbelangrijk (Regina Hall), naar slecht geacteerd (Teyana Taylor) tot zelfs misplaatst (Sean Penn). De visuele experimenten van Anderson zijn verder niet al te speciaal en een speelduur van 161 minuten vormt een absurde proportie voor zo'n toegankelijk en eenvoudig verhaal. Toch blijft het altijd wel onderhouden en boeien dankzij het uitstekende ritme en het gebrek aan dode momenten. Dat is binnen zo'n lengte zeker een compliment waard.

Formulematig maar charismatisch, deze romantische tragikomedie van regisseur Lone Scherfig. Op conceptueel vlak erg leuk bedacht, want de kijker krijgt telkens op een enkele dag van het jaar een inkijk in de relatieontwikkeling tussen Anne Hathaway en Jim Sturgess. Zeker Sturgess speelt in One Day één van zijn betere rollen, vooral omdat de regie hem dwingt om niet in een karikaturale hoek te blijven zitten. Inhoudelijk loopt de film nogal snel van stapel en het feit dat elke dag zowat cruciaal is voor de voortgang van het verhaal is wel heel toevallig, maar uiteindelijk is het relatief eenvoudig om geïnvesteerd te raken in de wereld die Scherfig opbouwt. Qua sentiment soms ietwat opdringerig en op visueel vlak niet fris genoeg, maar ik werd verrast door de uiteindelijke wending en heb vermaakt gekeken naar de enthousiaste chemie. Wellicht iets te veel volgens het boekje om zo'n concept te rechtvaardigen, maar nog altijd een lieflijk gebeuren.

Goed.

Het heeft veel te lang geduurd voordat ik deze filmklassieker eens op had gezet. Eigenlijk wilde ik de film jaren en jaren geleden al eens zien, maar het kwam er gewoon nooit van. Pas na 4.000 films kwam ik er aan toe, maar het was het wachten wel waard, want de film stelt niet bepaald teleur.

Wel moet ik gezegd hebben dat dit soort films wel het exacte type zijn die hoge recensies verkrijgen. Erg gefocust op de personages en de ontwikkeling ervan in een omgeving die net wat aparter is. Het zijn de verhalen die gewoon aanslaan, maar de uitwerking moet ook meewerken. Hoe sentimenteel die hier ook is, het werkt wel en dat is uiteindelijk wat telt.

Het acteerwerk van Nicholson is goed, al vond ik de bijrollen stiekem de echte sterren. Wat lollig om DeVito in deze rol te zien, evenals Dourif en Lloyd. Passen precies in rollen waarvan we nog niet eens wisten dat ze er zo goed inpasten. Van Fletcher had ik eigenlijk iets meer willen zien, haar personage is toch wat te uniek om vooral wat naar de zijkant geschoven te worden.

Het voordeel van de film is vooral dat het zo lekker loopt. De flow ligt goed en de gebeurtenissen zijn constant interessant, ondanks dat de film zichzelf regelmatig wat oprekt met moraal en sentiment. Niet elke scene is evenveel nodig, maar het werkt allemaal goed genoeg. Echt weggeblazen was ik niet, maar ik kan er moeilijk omheen dat ik het geen goede, genietbare film vond. Overigens ook een behoorlijk sterk einde.

Remake.

Van een film die ik overigens nooit eerder heb gezien, maar de verwachtingen voor een Miike-film liggen bij mij niet zo hoog meer. Regisseur van deze remake kende ik overigens nog niet. Zijn films wel, maar de man qua stijl niet zo. Dit is dan ook pas de eerste film die ik van hem zie. Waarschijnlijk is hij genekt door het script in dit geval.

Want eigenlijk zat er achter al die onzin die constant gedurende deze film aan ons wordt gepresenteerd best een aardig werkje. Veel visueel aantrekkelijke beelden en behoorlijk wat spektakel vullen het scherm snel op. Er wordt nogal wat uit de kast getrokken om ons bij de les te houden en dat weet te werken, maar het zorgt er helaas ook voor dat sommige scenes echt volslagen ridicuul zijn.

Ook jammer dat geen enkel personage een beetje flair kan meekrijgen. Er loopt een nogal grote bende aan nietsnutten door de film heen waar het af en toe flink in spookt. Dat gedoe met dat telefoontje vond ik niet eens zo denderend uitgewerkt, het was vooral dat er elke 5 minuten wel een nieuwe verschijning uit de hoek kruipt om de boel bont en blauw te slaan.

Verder een iets te rommelige film waardoor het verhaal nooit serieus genomen kan worden. Iedereen in de film neemt het overigens wel erg serieus, blijft toch steeds een factor die deze films om zeep helpt. Erg serieus kan ik het niet nemen namelijk, maar alle explosieve gebeurtenissen en grote mate van horror zorgen voor een degelijke portie aan vermaak, en daar doe je het voor. Toch?

Eigenaardige combinatie van actie en sciencefiction die door regisseur James Wong op een nogal rommelige wijze bij elkaar wordt gebracht. In principe komen de meeste pluspunten vanuit Jet Li en Jason Statham, al zijn dit in de verte vertes niet de beste acteerprestaties die ze hebben afgeleverd. Zeker Li speelt nogal pover en is totaal niet geschikt voor de dramatischere momenten, maar het feit dat zijn medecollega's er evenzeer weinig van bakken weet dat enigszins te verbloemen. Verder creëert Wong een aantal aardige bombastmomenten en gebruikt zijn speciale effecten slim, maar nadat de eerste verrassing uit de doeken is gedaan blijft er van The One niet al te veel meer over. Aardige nonsens voor een luie avond, maar weinig kwalitatieve cinema.

Bijzondere, fantasierijke film van Aziatische bodem, die door regisseur Kaneto Shindô onder handen werd genomen. Onibaba staat in de boekjes als een uitstekende maar obscure horrorfilm, die voor mij persoonlijk helaas op de dag van vandaag flink last heeft van z'n datum. Het voornaamste nadeel is hoe de personages met elkaar omgaan. Shindô stond zelf in voor het scenario en drijft ieder personage tot het uiterste van zijn of haar karikatuur. De zelfingenomen heer, de naïeve dame en haar hypocriete schoonmoeder nemen op deze manier alle hoekjes in van het drieluik, maar geen van allen tonen uitzonderlijk goed acteerwerk. De escalerende situatie tussen de leden zorgt dus voor een gematigd interessante toestand gedurende het eerste uur, maar wanneer de eerste horrortoonzettingen uit de kast worden gedaan kantelt Onibaba naar het positieve. Het geconcentreerde en scherpe cameragebruik en de uitstekend gefilmde lichtinvallen zorgen voor een regelmatig spookachtige en geslaagde sfeerzetting, daarnaast zijn de concepten die worden geïntroduceerd best intrigerend te noemen. Met het oorlogsthema kon ik persoonlijk niets, maar ik begrijp dat menig liefhebber dit als een extra laagje kan waarderen.

Matig.

Only is zo'n dystopische film met een geweldig concept. Bij zo'n concept hoort echter een competent regisseur die weet hoe hij zijn zaken moet uitvoeren, en regisseur Doscher is in dit geval niet de juiste man. Only is een redelijk terughoudende en inderdaad ronduit saaie film geworden.

Het is eeuwig zonde dat dit soort films zo'n kans verspelen, want het had een lekker grauwe en verontrustende sciencefictionfilm kunnen worden. Het is al meerdere keren gedaan, en ondanks dat er zeker een depressief sfeertje hangt door de film heen willen het juiste tempo of de juiste toon er nooit helemaal doorheen breken. Altijd zonde.

Het acteerwerk is nog best aardig, wat de film mist zijn goede personages. Die twee die nu in de hoofdrol zijn, dat zijn de veiligste personages die je maar kan bedenken binnen dit soort films. Dat maakt de invulling logisch maar tevens een beetje saai. Geef ze toch iets unieks, laat het niet zitten bij twee geliefden die gewoon proberen te overleven. Doe er gewoon iets mee.

Verder zijn de schurken ook weinig interessant en de keuze om deze heren zo menselijk mogelijk in te vullen blijkt al snel een fout te zijn als de tweede helft volledig instort en vervalt in grote saaiheid. De film kiest het vage pad, maar dit blijkt rampzalig uit te pakken en brengt de eerste helft die dankzij de mysterieuze aard nog overeind bleef volledig om.

Een veilige en uiteindelijk vage sciencefictionfilm die een erg goed concept verspilt, ondanks dat het er wel degelijk zijn eigen ding van probeert te maken. Wat de film nog ergens wat gezicht geeft is de lekker grauwe en grijze cinematografie, verder valt er binnen deze film bitterweinig te beleven. Het blijft jammer natuurlijk, maar ach ja. Terecht een film die onder de radar is gebleven.

Refn.

Nog steeds vind ik hem niet bepaald mijn regisseur. Zijn persoonlijkheid is voor mij in ieder geval genoeg om zijn films extra kritisch te bekijken, en zeker wanneer hij dit een "meesterwerk" noemt. En in mijn ogen is dit dat dus helemaal niet.

Gosling is een gaaf karakter, maar Refn weet het zetje net niet te geven om hem memorabel te maken. Net zoals in Drive kunnen de plotse geweldsuitbarstingen van Gosling in Refn's films waanzinnig zijn, maar hier gebeurt het 1x en dat daarna wordt Gosling in elkaar geslagen en verliest zelfs zijn armen (?).

Een ander minpunt is Pansringarm. Voor een harde agent ziet hij er namelijk tamelijk moe en knuffelbaar uit. Makkelijke rol ook voor hem, aangezien hij alleen maar serieus hoeft te kijken en af en toe krampachtig rennen. Het ziet er simpelweg niet uit. Terwijl zijn acteren echt niet slecht is.

Scott Thomas is eindelijk eens goed in haar rol, en dat zou ik niet zo snel zeggen. Onherkenbaar, maar verrassend sterk eigenlijk. Voor de rest is de belichting dik in orde, bloedrode kleuren die het vaak wel goed doen, resulterend in enkele sfeervolle scenes en knappe details.

Camerawerk is in zijn algemeenheid in orde, al zie ik nergens bewegingen waarvan ik denk, "wauw!". Maar visueel is het voor de rest in orde. Plotse extreme geweldsuitbarstingen komen soms hard aan, maar soms zijn ze er maar een beetje eigenlijk zonder impact.

Soundtrack heeft soms dreigende momenten, maar soms verslikt Refn zich er compleet in. Popnummertjes bij een intens gevecht? En vooral richting het einde worden die rare klanken gewoon irritant en botst het extreem met de sfeer waardoor je niet veel meer serieus kan nemen daarna, alleen maar raar kan kijken.

Een andere stoorzender zijn de meeste personages ook zelf, op Gosling na. Ik zie niet helemaal het punt ervan in om ze allemaal zo debiel mogelijk te maken, met enkele momenten die werkelijk zo out-of-the-world zijn dat het mijn petje te boven gaat.

Voor de rest is dit boven Refn's niveau vind ik, maar echt memorabel is het allemaal niet. Verhaal stelt uiteindelijk niet veel voor, behalve de boodschap (Gosling is bevrijd van zijn moeder) is het allemaal niet al te bijzonder. Vooral een traag tempo, maar ik kon niet zeggen dat het allemaal zo saai werd.

Je moet er van houden, maar Refn is niet erg mijn stijl, al zie ik hem liever dit doen dan zoiets als Valhalla Rising. Soms heb ik vooral het gevoel dat Refn niet zijn voet van het rempedaal haalt, maarja. Regisseurs zoals Noé zullen altijd mijn voorkeur hebben. Dankzij enkele sterkere geweldsuitbarstingen die hard aankomen nog een voldoende, en voor Gosling natuurlijk.

Only Lovers Left Alive leek meer een excuus voor regisseur Jim Jarmusch te zijn om z'n muzikale voorliefde nu op een achtergrond te plaatsen met horrorinvloeden. Niettemin is het moeilijk om deze film als pure horror te bestempelen, aangezien de romantiek en het persoonlijke drama van Tom Hiddleston en Tilda Swinton op de voorgrond wordt geplaatst. Jim Jarmusch regisseert een combinatie tussen donkere komedie en eerdergenoemde, maar nergens vond ik het echt goed werken. Dit komt voornamelijk door de saaie invulling van de romantiek en de kleurloze acteerprestaties van de hoofdrollen. Emotie- en expressieloos geacteerd, maar Jim Jarmusch mist daarbij de kwaliteiten van bijvoorbeeld regisseur Yorgos Lanthimos, die dat emotieloze veel interessanter wist te benutten. Het levert een film op die interessantere achtergrondplaatjes kent dan voorgrond en het kostte me veel moeite om wat te voelen voor de hoofdpersonages. De muzikale onderbrekingen waren bovendien mijn smaak niet, dus ik kon via een zijspoor ook weinig voldoening uit deze film halen.

Matig.

TV-gebeuren dit dus. Had eigenlijk niet meteen verwacht een film als deze op Netflix aan te treffen, maar ach. Zo'n grote dienst als Netflix heeft genoeg variatie in het aanbod om die verwachtingen meer dan van de kaart te vegen, en zo kwam ik dus ook uit op deze film. Het was alleen uiteraard geen beste keuze.

We volgen twee personages waarvan de een uiteindelijk geobsedeerd raakt over de ander. Zeker binnen het kader van relaties best een belangrijk onderwerp dat bekend is bij velen onder ons, maar wie denkt dat deze film daar maar een beetje realistisch mee gaat omspringen zit verkeerd. Deze film gaat namelijk wat verder dan enkel liefdesbrieven schrijven.

Uiteindelijk blijft de film ondanks een meer dan behoorlijk tempo best saai en mak in de uitwerking. Visueel toch te vluchtig in elkaar gezet ondanks een duidelijk zonnige sfeer in het stadje. De verhoudingen tussen personages zijn boeiend genoeg om het verhaal vooruit te duwen maar niets vernieuwends of spannends. Daar houdt het echter ook weer zo'n beetje op. Een groot niemendalletje eigenlijk. Een film die je snel vergeten bent.

Prima.

Dat een film zoals dit niet al te veel op actie ingaat, is begrijpelijk. Het gaat hier overduidelijk om het respect voor de mannen hier, en dan hoef je er echt geen halfbakken actiefilm van te maken die de heren geen eer aan doet. Het probleem is alleen dat het daarbuiten ook niet al te veel eer aandoet.

Cast speelt uitstekend. Brolin in 1 van zijn betere rollen in zijn carrière, zonder twijfel. Ook Teller is behoorlijk op dreef, en acteurs zoals Kitsch, Bridges en Badge Dale weten ook best te overtuigen. Ook echt wel rollen waar ze daadwerkelijk iets mee kunnen.

Visueel is het erg wisselend, zoals het weer. Van veraf zien de bosbranden en uitzichten er magisch uit natuurlijk, maar zodra het vuur dichterbij komt ziet het er opeens houterig uit. Dat gaat dan ten koste van de spanning en intensiteit van de film.

Cameragebruik is soms knap, vooral als de bosbranden op afstand blijven waardoor de kolossale rookbommen overweldigend op het scherm neerkomen. Maar het blijft allemaal redelijk veilig voor de rest en laat het verhaal dan leiden.

Drama is soms knap, vooral op het einde, maar ook de ruzies tussen Brolin en Connelly komen soms sterk op het scherm terecht. Soms wat te dik aangezet, maar dat krijg je wel altijd in dit soort Amerikaanse films, die het allemaal net iets te doen.

Het is dat de film wel een realistische toon weet neer te zetten die geloofwaardig is buiten het Pro-Amerikaanse gegrap van de brandweerlieden om. En dat is wat de film ook op stoom houdt, want daar moest het dan ook wel van komen.

Waar de film wat de mist ingaat is dat het weinig eer aan doet aan de mannen. Inplaats daarvan krijgen wel maar enkele karakters in het daglicht, waarvan er maar 3 uitgewerkt worden en de rest moet dan genoegen nemen met op de achtergrond te staan, waarvan je de naam ook niet weet tot de aftiteling.

Met iets meer respect voor de heren op de achtergrond was het wellicht ook heftiger binnengekomen op het einde. Het had de juiste toon al te pakken eigenlijk. Maar het is nu voor wat het is, en dan is het cijfer er dus ook naar.

Mwa.

Onward vormt net als de andere rits moderne Disney animaties niet een film die boven het niveau uitstijgt. Ze pakken, net als bij zowat elke andere nieuwe film, een bestaand concept en passen dit toe in een nieuwe omgeving. Dit keer alleen geen nieuwe locatie op de aardbol, maar een geheel nieuwe wereld. Dat Disneyfilms elkaar kopiëren is al lang geen geheim meer, maar het voelt in Onward ook nergens meer oprecht en gemeend aan.

Niettemin wordt het als geheel met een redelijke luchtigheid gebracht waardoor de film nergens echt verveeld. Oorspronkelijk dacht ik dat Onward een soort Halloweenfilm was, maar uiteindelijk bleek het een fantasiefilm te zijn. Magie staat zowat centraal in de film, buiten het moraal. Het zal wel symbool staan voor een dieper liggende boodschap, maar dat is wederom niets nieuws. Veel sympathieker of magischer vond ik het eerlijk gezegd ook helemaal niet.

Toch was het best genietbaar geweest als de twee hoofdpersonages iets interessanter waren geweest. Wat er nu staat is wel heel simpel tot leven gebracht. Gaandeweg komt er iets meer leven in, maar bij lange na niet om na de film meteen vergeten te worden. De rol van de moeder vond ik ook compleet ridicuul, zeker richting de finale gaat dit een beetje zijn tol eisen.

De finale is redelijk bombastisch en vermaakt aardig, verder kon ik het avontuurlijke karakter van de film ook wel waarderen. De animatie is van hoge kwaliteit zoals je mag verwachten van de technische verbeteringen. Verder vond ik het inhoudelijk zo leeg als een kwartje. Vervelende, simplistische humor aangevuld met personages die me nergens wisten te charmeren. Hoe harder Disney probeert om leuke figuurtjes neer te zetten, hoe onoprechter het overkomt. En toch lijkt het alsof ze steeds harder proberen om het allemaal nog overdrevener te brengen.

Nee, dit was hem niet voor mij. Dat de animatietechniek gaandeweg sterk vooruit is gegaan vind ik prachtig uiteraard, maar inhoudelijk is het er alleen maar achteruitgegaan. Het blijft wel publiek trekken, dus Disney zit op een comfortabele positie. Ik wacht echter met smart de volgende echt magische animatie op. Die zie ik voorlopig nog niet in zicht.

Mwa.

Geen heel briljante komedie dit. Wel iets beter dan de gemiddelde Nederlandse film, maar van Strien heeft zijn opzet net wat te simpel uitgepakt. Niet veel talent is hierin gegaan vond ik, vooral op het regie niveau dan, want het acteerwerk was aardig.

Verhaal zelf is ook niet heel bijzonder. Sowieso niet een scenario dat heel knap uitgedacht is. Een tamelijk voorspelbaar verhaal met een voorspelbare loop en weinig materiaal om het ergens een beetje interessanter te maken.

Kesting is het grootste lichtpuntje aan de film. Eindelijk eens een acteur die echt helemaal op wil gaan in zijn rol. Ook de rest was best ok, minder houterigheid dan de algemene film, maar geen prestaties van topniveau, maar Kesting komt wel in de buurt.

De humor is soms wel leuk, maar soms komen er een aantal gedurfde momenten voorbij en in het tweede deel is het allemaal wat luchtiger en vlotter waarmee de humor wat beter doorschemert. In het eerste deel worden de grappen iets te vaak herhaalt.

Voor de rest ook geen heel opwindend verhaal. Het vermaakt wel, maar kent ook wel een aantal stukken waarbij het wat saaier wordt. Visueel is het niet veel soeps, met wat interessanter cameragebruik had dit al een best eind kunnen komen bijvoorbeeld.

Redelijk.

Een tijdje geleden een keer gezien, maar blijkbaar nog nooit op gestemd. Toen ik hem destijds in een kleine bioscoopzaal bekeek vond ik hem prima, maar ik kwam niet de zaal uit met een gevoel dat ik iets hiervan geleerd heb, terwijl de film dat wel probeert.

Acteerwerk van de kinderen is prima, niks op aan te merken. De film heeft wat schoonheidsfoutjes, klompvoet maar slechts op 1 scene, want het kind rent gewoon van treinen met de klompvoet en is het niet altijd even boeiend. De cast is verassend goed voor een film zoals dit, is me opgevallen.

De film sleept wel wat voort, en is zelfs voor kinderen nergens echt spannend. Visueel is er weinig te beleven en is er ook weinig wat nou echt perfect is. Een voldoende lijkt me wel op z'n plaats bij deze film.

Aardig.

Niet slecht, helemaal niet slecht zelfs. Koolhoven is toch wel een regisseur van eigen bodem die wel wat indruk kan maken. Onlangs al zijn debuut in Amerika gemaakt dat zelfs nog beter was, namelijk met de indrukwekkende film Brimstone .

Deze film is ook duidelijk niet verkeerd. De sneeuwachtige landschappen en steden zijn mooi weergegeven en sommige scenes zijn zeker sterk. Jammer dat het acteerwerk eigenlijk weer vrij matig is, behalve van dat jochie dan. Die Engelse soldaat viel me ook erg tegen.

Wel een redelijke film, die niet altijd even goed weet te boeien, maar Koolhoven bewijst hier duidelijk mee wel wat in huis te hebben.

Ambitieuze en voor Nederlandse standaarden bijzonder grootschalige productie met voordelen evenals nadelen. Je kunt regisseur Jim Taihuttu sowieso wel een stevig verhaal toevertrouwen, aangezien hij zijn kwaliteiten met kleinere producties op dramatisch vlak allang heeft getoond. De Oost profiteert van verfrissend sterk acteerwerk, met name Marwan Kenzari valt op. De achtergronden zien er verder authentiek en geloofwaardig uit, de speelduur weegt nergens te zwaar en de aanloop is onvoorspelbaar. De dialogen zijn (zoals wel vaker bij Nederlandse films) van erbarmelijk niveau, maar de castleden spreken ze opvallend natuurlijk uit. Hierdoor zijn de onderlinge ontwikkelingen en relaties een stuk boeiender, maar niettemin wil Taihuttu er richting het einde iets te veel een Hollywood-film van maken. De personages verliezen plots hun eigenzinnigheid, de clichés komen veelvuldig op de koffie en vervolgens voelt De Oost nergens meer aan alsof het daadwerkelijk is gebaseerd op waargebeurde verhalen. Dit neemt niet weg dat 't voor lange tijd de goede kant opgaat en Taihuttu trots op zichzelf mag zijn, aangezien hij doet wat 98% van de andere Nederlandse regisseurs niet kunnen en dat is een kwalitatieve en doordachte productie afleveren.

Visueel overtuigende horrorthriller die redelijk omspringt met budgettaire beperkingen. Toch had regisseur Padraig Reynolds zijn film gerust wat kleinschaliger mogen houden, want de eerste 20 minuten staan vooral in het kader van karakteruitdieping en weinig boeiende geschiedenislessen. Het acteerwerk van Vanessa Grasse en Brendan Fletcher is gelukkig best degelijk en het concept doet wat het moet doen, maar Reynolds weet desondanks de spanning niet echt op te krikken. De dreiging van de situatie komt er simpelweg nooit uit en het had allemaal voor een volwassen horrorfilm gerust bruter uit de hoek moeten komen, maar het entertaint en onderhoudt gelukkig wel. De constante flashbacks van Grasse's personage hadden veel minder mogen zijn, want die zitten het verloop in de eerste helft zonder twijfel in de weg.

Potentie.

Open Grave stond klaarblijkelijk op een aantal van mijn kijklijsten waardoor ik al snel een excuus had om de film eens mee te pakken. Dit soort films heb ik met een onduidelijke mindset eens op een lijst gezet, want ik kan me niet voor de geest halen wat me met deze film nou eigenlijk zo trok. Ach ja, het was geen slechte film.

Door middel van bekende acteurs en een begin dat je meteen in het verhaal gooit heeft regisseur López-Gallego goed de touwtjes in handen en kan je aandacht vlekkeloos vastgrijpen. Deze film begint namelijk best grimmig en meerwaarde vanuit de regie valt al snel te merken. Als het verhaal dan zijn basis heeft gevonden wordt het alleen wat minder.

Mysterieus en onvoorspelbaar is het zeker en de vormgeving is soms knap, maar toch biedt Open Grave net wat te weinig meerwaarde eenmaal het verhaal ontrafelt. Het wordt interessant uit de doeken gedaan, maar met alle glitters en speeltjes in de wereld kan je nog steeds niet verhullen dat het verhaal toch een nogal lege wending kent. Vergezocht zal best, het mist gewoon wat spark.

Acteerwerk is met zo'n enorme cast ook niet briljant helaas. Copley heeft nog wel zijn charme, maar in de overige leden was ik toch wat teleurgesteld. Richards en Kretschmann hebben toch veel betere rollen gespeeld en lijken compleet verdwaald rond te lopen in deze film. Daarnaast wordt de spanning ook maar moeizaam opgevoerd en blijft een echte dreiging uit.

Het verhaal stuurt alle richtingen op, uiteindelijk ook net wat te veel want niet alles lijkt hier een antwoord te krijgen. Aardige film verder die dankzij een interessante vertelvorm geen moeite heeft om je geboeid te houden. Ik had alleen gehoopt op iets meer inhoudelijke intelligentie, waarvan je echt mindblown raakt. Einde is nog wel leuk, maar verder laat de film potentie onbenut.

Niet echt.

Horrornetflix. Gekeken omdat ik de trailer wel enigzins interessant vond, en de slechte reviews maar eens een keer wou negeren. Dat was achteraf toch niet zo'n goed idee, want de film is vrij matig. Er ontbreekt namelijk een groot element; Spanning.

Minnette zet een vrij goede rol neer, waarbij hij vooral aan het einde wel goed overkwam. En daarmee is alles qua acteerwerk wel gezegd, want de rest bakt er vrij weinig van. Vooral de moeder viel me erg vies tegen. Spanning is nergens te vinden, mede door de erg zwakke jumpscares.

Ik heb geen enkel motief gevonden, een einde dat niet werkt en gewoon zwak in het algemeen. Grote misser, want de elementen waren er zeker.

Mwa.

Open Water kent een concept die wat interessanter en spannender klinkt dan de uitvoering zelf. De regisseurs hebben zeker de potentie om iets interessants neer te zetten, maar dit was duidelijk diens begin en dat kent nog wat mankementen, al zal ik eerlijk zijn dat ik ook geen fan ben van dit soort goedkope stijlen door de film heen.

In ieder geval is het wel een film die uitstekend gebruik maakt van de beperkte middelen die het heeft. Voor een groot deel van de film drijf je namelijk mee met twee acteurs die ronddobberen op het water waarin ze achtergelaten zijn. Het jammere is dat de situatie voordat het ongeluk de personages treft wat interessanter is dan het daadwerkelijk in het water zwemmen.

Het acteerwerk is prima en de personages zijn geloofwaardig, de frustratie breekt soms goed door en dat laten de twee acteurs geweldig zien aan de kijker. Verder houdt het daar ook weer zo'n beetje op. De film is nergens echt spannend en het voelt zelden aan alsof de ruimte onder je voeten enkel bestaat uit water met een kilometer verderop de bodem.

De haaien vormen nooit een bedreiging en komen maar beperkt in beeld. De film mist gewoon het hopeloze en intense gevoel die het wel graag wil overbrengen. Het wil gewoon niet zo lukken en het feit dat het meer op realisme en achtergrond mikt dan de daadwerkelijke actie helpt ook niet echt mee aan het resultaat in zijn geheel.

Het is een redelijk sombere en grimmige film geworden, en eigenlijk met een concept dat zo bijzonder is dat je het niet kan geloven. De spanning wil er alleen nergens inkomen, en daardoor kent de film gewoon te weinig pit. Leuk concept, enkele goede scenes en een goed begin, daar houdt het wel weer zo'n beetje op alleen, en blijft Open Water wat tegen de bodem plakken.

Internetfilm.

Alleen dit keer wel een behoorlijk opgepoetste internetfilm. Open Windows is bij lange na niet de film die ik had verwacht te zien. Sowieso helpt het ook wel dat ik bijna elke film volledig blanco inga tegenwoordig, waardoor deze concepten goed weten te werken. Alleen is het resultaat zelf niettemin half.

Wat vooral opvalt is hoe energiek het allemaal wordt neergezet. We volgen het verhaal vanaf een enkel computerscherm, maar de regie zorgt ervoor dat we het overzicht nooit compleet krijgen. Daarmee bedoel ik dat het altijd maar een enkel tabblad laat zien terwijl er meerderen openstaan, en daar voortdurend tussen blijft schieten. Hierdoor blijft de film door middel van editing altijd wel tot zekere hoogte interessant.

Wood kiest dit soort rollen nooit echt bewust uit denk ik zo. Alhoewel hij er soms wel goed inpast, is deze specifieke rol niet echt de ideale keuze voor hem. Het is allemaal wat te gemaakt en theatraal, niet iemand waarvan ik zou geloven dat deze echt bestaat. Ook de bijrollen zijn nooit imponerend en Grey wordt toch wel wat verwaarloosd. Het lijkt me wel duidelijk waarom zij écht in de film zit.

Het is voortdurend wel interessant, maar adembenemend, vernieuwend of spannend helaas nergens. Daarvoor belemmert de stijl te veel, wat ondanks de voortdurende inspanningen vanuit de regie weet een connectie met het beeld dat voor je staat nooit tot stand te komen. Dat is jammer, maar verder is het ook zeker niet slecht. Ik had het alleen graag wat uitdagender op het gebied van geweld en spanning gezien.

Regisseur Chris W. Mitchell regisseert na 8 jaar weer een horrorfilm, maar tevens eentje die net als zijn vorige project amper een positieve indruk achterlaat. Sterk geïnspireerd door de coronapandemie, maar aangezien de film conceptueel al voor de desbetreffende ellende in de stijgers lag is het geen verrassing dat Mitchell de focus uiteindelijk verlegt en COVID-19 meer op de achtergrond plaatst. De Openbaring kent vlotte montage en een meer dan aardige acteerprestatie van Victor Löw, maar daar zijn de meeste complimenten wel mee aangegeven. De bijrollen van Leny Breederveld en Monic Hendrickx zijn beneden alle peil, maar dat valt tevens te verwijten aan de houterige en onnodig gescripte dialogen. De visuele invulling oogt verder kaal en inspiratieloos. Mitchell weet gewoon geen stip aan sfeer uit de omgeving te trekken en dat is altijd dodelijk voor een horrortje. De film eindigt redelijk eigenzinnig, maar ik vond het allemaal maar kolderiek. Nederhorror heeft met deze recentelijke toevoeging geen betere naam gekregen. Van een relatief ervaren regisseur verwacht je op dat vlak een veel kwalitatievere invulling dan uiteindelijk gegeven wordt en dat blijft jammer.