Opinions

Positief verrast.

Zeer aangename verrassing zelfs, had vooraf namelijk vooral een flauwe bedoening verwacht. Ik had dan ook een totaal andere film verwacht, want met een concept waarbij mensen sterven bij het zien van een gezicht zou je denken dat er wat horror bij komt kijken, of op z'n minst thriller. Daar is binnen deze film absoluut geen sprake van.

Sterk geacteerd door twee namen die niet in de beste films hebben gespeeld en in de betere films (of series) vooral wat naar de achtergrond zijn geplaatst. Looks That Kill laat zowel van Telles als Flynn een betere kant zijn en bewijst ook meteen dat subtielere, diepgaande rollen geen probleem voor ze zijn. Niet dat de personages verder geweldig worden uitgediept, maar ze zijn herkenbaar en de chemie is sterk aanwezig.

Deed me qua stijl ook denken aan een iets beter gebalanceerde maar minder gestoorde versie van Spontaneous. Looks That Kill heeft ook minder genres om op de weegschaal te leggen, maar voor wat het wel heeft wisselt het ze perfect uit. De herkenbare sfeer en het intieme, betrekkelijke gevoel leiden je als kijker vlot door de speelduur die regelmatig verrast maar vooral vermaakt.

Ik voelde film best, al kwam die echte klap er op het einde niet uit. Dat neemt niet weg dat de film me wel degelijk wist te raken, en het is lang geleden dat dat mogelijk werd gemaakt door een film. Deze film is daarom ook een positieve verrassing geworden, omdat ik het er best warm van kreeg en met een glimlach uit kon klikken. Waar Spontaneous uiteindelijk zijn balans verloor blijft Looks That Kill altijd op het rechte pad.

Ik raad de film van harte aan bij tienerfilmfans. Film voelt lekker herkenbaar aan ondanks het belachelijke gegeven, wordt naar behoren geregisseerd en kent daarnaast een passend sentimentele maar goede soundtrack. Looks That Kill had soms wat luchtiger kunnen zijn, maar raakt zonder opdringerig of vervelend aan te voelen. Dat doen niet veel films vanuit Amerika meer, en daarom is dit juist een leuke verrassing.

Ok.

Toch wel een heel tof idee moet ik toegeven. Daarom ook de film eens een keertje gekeken toen hij op TV was. Het idee is best geslaagd en ook prima uitgevoerd. Vooral Levitt was leuk bezig en paste goed in zijn rol als Joe.

Levitt en Willis lijken niet echt op elkaar, en daar verliest de film wat in zijn geloofwaardigheid. Maar ik snap wel dat de film leunt op wat starpower. Voor dat kindje deed het ook leuk. De film is in zijn middenstuk wat saai, maar het begin en het einde kunnen zichzelf sterk noemen.

Genoeg geweld en gebeurtenissen om het een beetje interessant te houden. Leuk idee, had op sommige momenten wat beter uitgevoerd mogen worden, maar in het algemeen is de film best geslaagd en verdient het een voldoende.

Matig.

Teleurstellende film van een regisseur die zeker niet onbekend is. Na Hellraiser had ik volledig vertrouwen in Barker, ondanks dat ik al wist dat deze film niet echt leek op Hellraiser. Niettemin hoopte ik dat Barker zijn sterke elementen weer kon herhalen, maar dat wist deze film niet te doen.

Toch waren de eerste 10 minuten best leuk te noemen. De opening knalt lekker door en de gekte sluipt meteen de film in. Lekker veel gedoe met een lekkere flow. Ik kon het best behappen, maar de film slaat daarna een rustiger pad in. Ik keek de director's cut, en de 110 minuten die na de opening volgen zijn toch beduidend minder interessant.

Het acteerwerk is om te beginnen matig en zowel de good guys als de bad guys weten geen moment interessant of intrigerend te zijn. Qua sfeer mag Lord of Illusions niet eens in de schijn staan van een Hellraiser. Ondanks dat er aardige beelden inzitten die de sfeer wel versterken, lijkt deze film zich toch iets meer op de cheese te mikken en dat werkt nadelig.

Het verhaaltje zelf is aardig, maar ik zal toegeven dat ik geen fan ben van horror die rondom detectivewerk draait en ook hier wordt het niet bepaald bijzonder uitgewerkt. Een beetje onderzoek doen en wat hintjes volgen die steeds naar een weinig verheffende scene leiden gaat uiteindelijk vervelen. Pas richting de finale begint de film weer los te komen.

Vooral omdat het weer aardig het pad van de gekte begint te bewandelen, iets dat de film als geheel naar boven trekt, en ontbrak tijdens een groot deel van de film. Tijdens het gedeelte waar de gekte echt ontbreekt weten de sfeer en het verhaal het als geheel te weinig te compenseren, dus de finale was best een verademing te noemen. Niettemin duurt het met 2 uur erg lang en wacht je als kijker op leuke scenes die nooit echt komen. Enkele grappige effecten tussendoor ten spijt. Geweldige opening, bevredigende slotfase, en daar eindigt het weer voor mij.

Lord of Misrule oogt als een frustratiekreet vanuit regisseur William Brent Bell om iets anders te bereiden dan de gebruikelijke horrorrecepten. Dat lukt hem aardig, maar komt uiteindelijk toch op de proppen met een film die een hoop dode momenten kent. De aanloop is op deze manier relatief onheilspellend, maar de opvolgende zoektocht van de ouders volstrekt charismaloos. Het duurt helemaal tot aan het laatste halfuur voordat er weer iets noemenswaardigs gebeurt en dit heeft dan vooral te maken met het redelijk grafische bloedvergieten. De ervaring van Bell in de regiestoel levert verder mooie plaatjes op, maar ontdaan van treffende sfeer. Hierdoor roept deze horrorfilm nooit een gevoel van angst, dreiging of onvoorspelbaarheid op en biedt het enkel kundig opgezette beeldvoering en wat freaky personages. Pluspunten voor het uitstekende acteerwerk van Ralph Ineson, die eigenlijk nooit teleurstelt.

Herziening zorgt voor weinig inboeting van kracht, alhoewel ik ervoor gekozen heb dit keer de trilogie in Extended-versie te zien. Met The Fellowship of the Ring laat regisseur Peter Jackson vooral zien uitstekende controle te hebben over de opbouw van zijn verhaal. Alles ziet er strak en visueel aantrekkelijk uit, met uiteraard een uitzondering voor de verouderde computereffecten. Het acteerwerk is daarbinnen verdienstelijk en de speelduur van 208 minuten verveelt nergens, maar er ontbreekt toch wat spanning in de tweede helft en de humor is links en rechts wat te kinderachtig en commercieel. Niettemin een zeer goed begin van het klassieke drieluik.

Net als het tweede hoofdstuk moet ook dit derde deel een halfje inboeten van het eindgemiddelde, maar regisseur Peter Jackson herpakt zich in ieder geval goed. Deze film vormt veruit het meest spectaculaire geheel, met een knap geschoten en innemende tweede helft. De balans tussen emotie, actie, avontuur en drama is ongekend sterk, waar een boel goed acterende castleden en uitstekende opmaak met gemak aan bijdragen. Jammerlijk is dat de digitale effecten zichtbaar worden opgeschroefd, waardoor een aantal grootse scenes toch een boel indruk verliezen. Smeagol is daarnaast een nogal vervelend personage geworden die te veel screentime krijgt. Het einde is overigens perfect.

Het cijfer van de eerste film mocht na herziening blijven staan, maar dit tweede deel moet een halfje inboeten. Het valt op dat de makers hier wat meer moeite ervaren om het gebeuren interessant te houden, met een minder handige combinatie tussen avontuur en verhaalvoortgang. Het acteerwerk evenals een aantal spectaculaire actiescenes zijn nog altijd van hoog niveau en de uitgesponnen speelduur van 223 minuten voelt nergens te zwaar aan, maar niettemin is het allemaal toch wat taaier en bekender. Regisseur Peter Jackson dirigeert zijn trilogie erg knap, maar iedere trilogie kent een beste en een minste deel.

Leuk.

Ik had redelijke verwachtingen van deze film, maar had verder geen enkele trailer gezien en alleen de omschrijving op MovieMeter gezien en de cast gezien. Daarmee ben ik blij om te zeggen dat dit 1 van de leukere filmpjes van de week bleek te zijn.

Film opent eigenlijk ook gewoon foutloos. De "levensloop" van de kogel komt al behoorlijk binnen en zet de toon voor de rest van de film. Wat dan ook vaak opvalt, is de redelijk meedogenloze toon van de film. Soms erg verontrustend en opvallend hard hier en daar.

Cage speelt hier 1 van zijn betere rollen. Vaak kiest hij een beetje de verkeerde projecten, maar hier komt hij in ieder geval een stuk beter tot zijn recht dan de algemene rollen van Cage. Meer acteerruimte en bovendien ook gewoon goed gespeeld.

Moynahan en Leto vielen mij nooit heel erg op. Ook Hawke speelt een wat doorsnee rol. Het is Cage die hier alle ruimte opneemt en die ook weet te gebruiken. Ook Walker maakt wel wat indruk als de wrede dictator. Lijkt overdreven, maar hij speelt helaas een redelijk realistisch type.

De film bevat een hoop humor. Maar alleen wel zwarte humor, en daarmee dus niet voor iedereen weggelegd. Daardoor krijgen we een paar redelijk pijnlijke grapjes die de film wel vlotter maken, maar helaas ook voor een schuldgevoel zorgen, en dat moet ook eigenlijk.

Film duurt alleen wel wat te lang naar mijn mening. Zeker in de slotfase begint het tempo een beetje eruit te vliegen. De film blijft wel erg interessant om te zien, maar het is toch net wat aan het slepen richting het einde. De relatie tussen Cage en Moynahan boeit ook niet erg, en had van mij ook niet echt gehoeven. Het is namelijk niet alsof Moynahan nu zo'n interessante rol speelt.

Visueel vaak erg knap. Soms mag de film wel iets meer doen, want zo indrukwekkend als de loop van de kogel in het begin is het nergens meer. Wel blijft het allemaal zeer vlot en er hangt wel degelijk een rauw stijltje die ervoor zorgt dat het boeiend blijft.

Redelijk hard soms, al kan ik nergens zeggen dat het heel meedogenloos is. Wel worden er redelijk harde onderwerpen getoond, maar de hardste momenten blijven toch off-screen. Persoonlijk had de film wel iets meer in beeld mogen brengen, want dan is er nog net die harde impact.

Maar ondanks dat is er nog steeds impact. Het eindigt ook gewoon krachtig. Dit soort films zijn dan toch ook wel belangrijk. Niccol doet een hoop goed, alleen een paar bijzaakjes die van mij niet hadden gehoeven. Had net iets korter en impactvoller gemogen.

Opdringerig.

Ik heb het gevoel dat regisseur Åkerlund op z'n knieën zat bij het maken van deze film. Ik zie niet vaak films die zo uit balans zijn als deze film, maar daarnaast wordt er ook heel wat ondernomen om deze film niet op andere films te laten lijken om daarmee indruk te maken. Is ook niet zo moeilijk met dergelijk bronmateriaal als de metalband Mayhem. Daar kan je veel mee doen.

Diegene die niet veel achtergrond kennen van Mayhem raad ik toch wel aan het een en ander op te zoeken voordat deze aan Lords of Chaos begint. De eerste helft voelt namelijk zonder de achtergrondkennis nogal overweldigend aan met de behoorlijke hoeveelheid gruwelijkheden en edgy beelden die in sneltreinvaart op je af worden geslingerd. Volgens mij leggen 10 dieren binnen 10 minuten al het lootje.

Niettemin wordt er wel een vlotte toon behouden en de gruwelen die Culkin uithaalt zorgen ervoor dat je als kijker geboeid bent. Lekker tempo dus, maar ook zeker een aardige sfeer. Ziet er niet bepaald professioneel uit, maar het is passend bij dit soort concepten. Weinig visueel imposante beelden, maar wel veel rauwe sfeerzettingen die de toon nagenoeg direct duidelijk maken.

De grootste fout van de film is de redelijk vlotte eerste helft om laten slaan in een subtiele en sentimentele boel. Eenmaal Cohen in beeld verschijnt daalt het niveau van de film aanzienlijk. De gruwelijkheden verdwijnen naar de achtergrond en de dramakant van het verhaal wordt naar de voorgrond getrokken. Toch is er met de focus op de slechte eigenschappen van Culkin in de eerste helft niet veel ruimte om deze in de tweede helft een subtiel figuur te maken. Het voelt nogal ongemakkelijk aan, want de draai gaat wat te makkelijk.

Uiteindelijk verveelt de film ook gewoon, en wanneer Åkerlund bekende muziekjes uit andere films gaat knippen voel je wel aan hoe laat het is. Ik vind het een ietwat opdringerige manier om indruk te maken, deze Lords of Chaos. Het loopt lekker, is grauw genoeg, maar het voelt niet oprecht aan. Er lijkt geen interesse te zijn in de achtergrond, alleen op de gruwelijkheden, wat gesnotter en Culkin zelf. Bovendien is de keuze om de toon volledig te draaien een nogal ineffectieve keuze en dat maakte Lords of Chaos duidelijk toen mijn ogen dichtvielen gedurende de tweede helft.

Hardwicke.

Begon goed in 2003 maar ging klaarblijkelijk twee jaar later al het mindere pad op, al zal het merendeel van de kijkers het daarmee oneens zijn. Voordat ze wat grootser te werk ging met meer geld moest het er vooral rauwer uitzien, waarmee Lords of Dogtown de stilering van Thirteen doorzet.

Het problematische daarmee is echter dat die film inhoudelijk een veel stabielere en sterkere basis had, terwijl dit enkel over skaten gaat en vriendschappen die daar verloren door gaan. Het weegt nauwelijks tegen elkaar op en daarmee moeten het dan ook verschillende films zijn. Toch voelt deze film erg rauw en serieus aan, terwijl het verhaal dat helemaal niet vraagt. Het zorgt voor een soms wat verwarrende indruk, omdat de humoristischere scenes vaak overkomen als uiterst dramatische scenes en andersom dus ook.

Het acteerwerk van Ledger is goed maar hij speelt verder nauwelijks een echt dominante rol. Het zijn wat tieners die de centrale positie in mogen nemen, maar dat is moeilijk als je maar matig kan acteren. Het verhaal zelf is overigens niet veel interessanter en Hardwicke slaagt er eigenlijk niet bepaald in om de skatewedstrijden op een degelijke manier in beeld te brengen.

Het levert een wat povere film op met een aantal degelijke herkenpunten en uitschieters, maar verder is het een film waarvan ik de status die het heeft verkregen wat in twijfel trek. Erg bijzonder is het namelijk niet en het volgt voornamelijk het pad dat vele andere films ook al hebben gevolgd. Daarmee positioneert Lords of Dogtown zich wat mij betreft niet boven het gemiddelde, maar zelfs eronder. Denk dat ik de film binnenkort alweer helemaal kwijt ben.

Mwa.

Wederom nog een filmpje van Zombie dat me niet helemaal weet te overtuigen. Hij is erg geliefd onder de horrorfans, maar ik waardeer zijn stijltje iets minder. Al moet ik zeggen dat Zombie hier een compleet ander stijltje aanneemt wat wel verrassend uitpakt.

Ik heb nu wel zo'n beetje elke kanshebber van Zombie gezien. Diegene die ik nog niet gezien heb zijn vervolgen en een animatie. En ik weet niet of die nog boven de andere uit zullen komen. Wel kunnen we in ieder geval kijken, maar zal wel even moeten wachten.

Zombie geeft wederom opnieuw zijn vrouw Moon Zombie een rol, de hoofdrol om precies te zijn. Al komt ze dit keer wel een stukje beter tot haar recht. Maar een heel goed actrice zal ik haar nooit gaan vinden. Ook hier niet dus. Maar het is wel net een tikkie minder irritant dan normaal.

Zombie pakt hier visueel iets anders aan dan zijn andere films. Waar zijn films normaal redelijk grof en smerig zijn, is deze vooral iets meer gericht op daadwerkelijk mooie visuele beelden. Dat levert voor Zombie zijn doen opvallend sfeervolle stukjes op. Vooral het hele apartement is redelijk sfeervol.

De film zelf is alleen niet heel boeiend, en Zombie gaat pas echt goed los in het laatste kwartier, dat dan wel weer net iets leuker is. Maar alles daarvoor, al ziet het er degelijk uit, boeit niet helemaal. Het verhaal kreeg me nooit echt mee.

Bovendien kent de film zeker wel zijn eigen dompers. Die komen in de vorm van het oude-dametjes trio. Wat een suffe vertoningen waren dat. Ik vond vooral Geeson als Lacy echt verschrikkelijk. Echt vreselijk. Gewoon altijd irritant met dat domme gedoe.

Als de stijltjes echt uitpakken in het laatste kwartier is de film een stuk leuker. Ook lekker weird, en het soort weird dat dan wel weer in mijn rijtje ligt. Alles daarvoor is redelijk saai. Het is me ook nooit helemaal duidelijk welke richting Zombie wil kiezen.

Het eindresultaat is redelijk. Voor Zombie zijn doen nog steeds op niveau, en dat is dus niet helemaal mijn ding. Zombie is wel iemand die van het genre houdt, maar kan het wat mij betreft gewoon beter bij zijn vermaak houden. Voor mij blijft het een net-niet regisseur.

Makkelijk.

Typisch voer dat weet aan te slaan op een late zaterdagavond. Loser pretendeert dan ook niet veel meer te zijn dan een echte komediefilm die uiteindelijk wat zijwegen naar romantiek neemt. Opvallend is echter dat de twee hoofdpersonages voor een aardig lange tijd van elkaar gescheiden blijven.

Biggs past erg goed in dit soort films. We weten allemaal wel met wat soort films hij groot geworden is, en Loser valt niet echt buiten de boot op dat gebied. Suvari is wat minder sterk, maar ook voor haar is het moeilijk te ontkennen dat dit soort films wel van het soort waren die haar groot gemaakt hebben. Is alleen op het vlak van komedie wat minder sterk.

Als film zelf loopt het lekker vlot en de humor is vooral lomp genoeg om de toon van de film bij te benen. Echt hilarisch is het allemaal niet, maar het loopt wel aardig. Krijg het idee dat Heckerling zich wel thuis voelde in de regiestoel voor dit soort films. In ieder geval heb ik me erg goed vermaakt, maar ik zal waarschijnlijk drie dagen later erg weinig over de film herinneren.

Saai.

Alleen gekeken omdat Marvel ook nog betrokken was bij de film, en dan kan het hier en daar nog wel leuke actiefilms opleveren. Iets wat dit totaal niet was. Bij vlagen nogal een opgave om doorheen te komen, en dat voor een film die maar 97 minuten duurt.

Alhoewel het allemaal wel leuk begon. Leuk flashy gedoe, degelijke actie in de opening. Leuke ideetjes. Al valt het direct op dat dit niet op heel volwassen kijkers gericht is, maar vooral voor de typische, brave PG-13 Amerikaanse actie kiest. Met 1 moment uitgezonderd, waar de helikopter vol met kinderen wordt opgeblazen.

Maar vooral standaard heroïsch America-Fuck-Yeah gedoe. Alle types die je normaal ook ziet keren hier wederom terug. De grapjas, de wijze leider, de knappe dame (die ik helemaal niet knap vond), de grumpy cat & de stille en talentvolle vechter. Ze zitten er allemaal weer in.

Gooi daar nog een saaie bad guy bij op die weinig indruk maakt, en je hebt een ongeïnspireerde actiefilm in de steigers. Alhoewel met zo'n cast het acteerwerk nog wel redelijk is. Evans, Morgan & Elba lijken plezier te hebben. Saldana blijf ik slecht vinden, en hier dus ook.

Ik zie nu pas dat de regisseur White was. Die lijkt niet een al te beste carrière achter de rug te hebben, en daar sluit dit bij aan. Saaie actie, brave actie, regie mist kracht. Er ontbreekt van alles eigenlijk. Door de film zitten er hier en daar aardige actiemomenten tussen, maar te weinig adrenalinevol of gaaf om echt indruk te maken.

Ook de editing had wat specialer gemogen, meer detail in de scenes, snellere montage. De opening geeft hints dat je een snelle film voor je kiezen gaat krijgen, maar dat valt vies tegen. Saaie film vooral. Suffe en saaie actie met een paar momenten uitgezonderd. De typische twistjes, de voorspelbare plotjes. Niks is meer origineel eigenlijk.

Stop er nog wat slechte CGI bij en je hebt een film die in bepaalde opzichten potentie heeft, maar gewoon geen goede film is. Hier en daar nog wel degelijke actiemomenten en een goede eerste 5 minuten, maar voor de rest kom je voor gave actie nogal bedrogen uit hier.

The Goonies - Horror editie.

De vergelijkingen met The Goonies zijn wat mij betreft volledig terecht. Al in de eerste 10 minuten herkende ik dezelfde sfeer, en sommige zullen regisseur Donner ook wel bij de credits hebben zien staan wat de vergelijkingen alleen maar ondersteunt. Zal me ook niets verbazen als Schumacher voor deze filmnaar die film heeft gekeken.

The Lost Boys is redelijk jeugdig opgesteld, dus je kan veel geschreeuw en kinderlijk gedrag verwachtten. De hoofdrollen zijn ook zowat weggelegd voor kinderen, wat deze opstelling doet versterken. Gelukkig doen de kinderen, in dit geval Haim, Feldman en Newlander, het wel aardig en lijken genoeg plezier te hebben.

Omdat de film jeugdig qua toon is zal je niet denken dat de film focus heeft op gore of rondspetterend bloed. Toch kent de film een aantal bloederige beelden, maar deze worden behoorlijk ouderwets in beeld gebracht. Denk maar aan slow-motion bloedexplosies, iets in die richting zal je hier zien. Fijn dat er in ieder geval wat horror in de film zit, maar het had wel beter in beeld gebracht kunnen worden.

Schumacher legt gelukkig regelmatig een regiestempel op de film, zoals de "vliegende" camera en genoeg details voor de juiste sfeer. Het ruikt naar gespook in de stad en het gebruik van sfeervolle locaties en vooral mistmachines pakken leuk uit. Bovendien is de make-up voor die tijd ook nog wel geslaagd.

Wat minder is de lompe montage van de film en het trage tempo. Hierdoor gaat de meeste spanning verloren en gaan een hoop coole ideetjes verloren. Denk maar aan een vliegende Patric, het wordt zo lomp in beeld gebracht dat je er nauwelijks van kan genieten. Spannend is het ook niet echt, mede door eerdergenoemde redenen.

Dat de film ook iets te veel naar een The Goonies-vibe grijpt doet het eindresultaat ook geen goed, het vele geschreeuw en chaotische gebeuren doen de film wat klunzig overkomen. Alsof het editing-proces een groot rommeltje was. Zo komt het in ieder geval over wat de kijkervaring zelf erg onrustig maakt en dat is geen compliment.

De humor maakt de film soms wat luchtiger en de bombastische finale kent ook nog wel zijn momenten. Het acteerwerk is best oké, ondanks zwak geschreven rollen. Sutherland zit erg goed in zijn rol, en de kinderen doen het ook zeker leuk. Patric was een beetje houterig maar heeft wel de juiste charme.

Als resultaat is het helaas net niet genoeg voor een voldoende, en het zal uiteraard zo'n film zijn geweest die de kinders onder ons stiekem op net wat te vroege leeftijd hebben gezien. Dat geldt helaas niet voor mij, ik vond het vooral een chaotisch gebeuren met een aantal sterke regiepunten.

Aardig.

De poster van deze film ziet er oprecht avontuurlijker uit dan dat de film zelf is. Ik was me er al van bewust dat deze film wat tegen zou gaan vallen qua avontuur, maar dit was uiteindelijk ook geen film die zich expliciet focust op avontuur. Het heeft wel avontuurlijke sequenties, maar deze film wil wat meer.

Regisseur Gray lijkt ook wel een beetje het type regisseur te zijn die niet de simpelste weg kiest. Ondanks dat het verhaal erg makkelijk te volgen is kent deze film meerdere genres en is het regelmatig te merken dat het een boekvertelling is. Waar het eerste halfuur voornamelijk voor een biografisch drama gaat zet de film de toon daarna om naar avontuur, om uiteindelijk een mix te worden tussen drama, avontuur en biografie.

De beelden van de jungle zijn verder bij lange na niet zo spectaculair als dat de poster doet beloven. De cinematografie is aardig, maar spannend is het nergens en de dreiging van de jungle komt nooit over. Verder gaat regisseur Gray ook weinig in op de natuur, buiten het feit dat het verhaal zich wel in de open natuur plant. Fotografie had bijvoorbeeld echter wel wat knapper en meer gefocust mogen zijn.

Acteerwerk is aardig. Hunnam lijkt te weten wat hij met zijn personage aan moet en ook Pattinson en Holland doen het aardig. Het is alleen wel jammer dat de film te vaak voor wat saaie karakterontwikkeling kiest. De argumenten tussen Miller en Hunnam zijn bijvoorbeeld enkel en alleen rekkers van de speelduur, veel meer niet.

Tevens komen de personages voor een biografische film niet erg tot leven. De film lijkt zich voor een erg lange tijd uitsluitend te focussen op een enkel levensstukje van Fawcett. Tussendoor maakt het dan plots extreme sprongetjes in de tijd die zeker tijdens het eerste uur te haastig en random gaan. Voor een film die 140 minuten duurt voelt het dus alsnog kort door de bocht aan.

Raken doet de film ook niet en er zitten wat trage, saaie stukjes tussen, maar eenmaal de reizen op het water gebeuren ziet het er allemaal prima uit. Het is verder ook best een vlotte film waarvan de lange speelduur geen irritatiepunt vormt. Het duurt lang, maar van een biografische film is dat te verwachten. Jammer dat de film dan alsnog niet heel geslaagd is op biografisch vlak. Wel op een aantal andere vlakken, maar niet genoeg om echt een bovengemiddelde film te zijn. Jammer.

Flauw.

Toch niet echt de avonturenfilm waarop ik had gehoopt. The Lost City kent zowat alle elementen die vereist zijn voor een avontuurlijke blockbuster, maar vergeet vervolgens zowat dat het een avonturenfilm moet voorstellen. Het is eerder een komedie met een wat tropische achtergrond, alleen geen erg geslaagde komedie.

Tatum en Bullock acteren redelijk, maar vormen niet bepaald het meest komische duo samen. Het is wat leunen op trucages die ze al meerdere keren hebben herhaald. Voor Tatum lijkt het tegenwoordig een trend te zijn om wat dommere rollen aan te nemen, en deze film is daarin niet anders. Bullock is overtuigend maar weinig onderscheidend. Vond Radcliffe in de minuscule bijrol dan nog het leukste personage.

Het mist vooral een echt gevoel van spanning of sensatie. Het avontuur loopt vooral vlakjes en nergens voelt het echt aan alsof we in gevaar zijn. Ondanks wat de poster doet geloven is de film helemaal niet zo spectaculair en gebruikt vooral de natuur als gevaar. Prima keuze uiteraard, maar spanning of leuke actie ga je er niet mee krijgen. Tegen de tijd dat de finale aan de deur klopt had ik het dan ook wel weer gezien.

Het is gewoon een film die maar wat graag op wil vallen tussen de blockbusters, maar vervolgens geen stap verder komt qua verloop. De poster is zowat actievoller dan het hele gebeuren zelf. Ik vond het vooral een wat sloom en makkelijk verloop. Wellicht leuk als je de humor kan waarderen, maar ik ga deze film toch aardig snel weer vergeten. Overigens ook jammer dat het qua creativiteit nergens is gekomen. Tussen de andere grote avonturenfilms van tegenwoordig kan je eigenlijk toch niet meer hier mee aankakken?

Droog.

Vertelling van een waargebeurd verhaal. Wat me echter ontgaat is waarom deze precies verfilmd moest worden. Lost Girls komt namelijk over als een gegeven dat erg regulier is. Er worden ook allerlei thema's behandeld die gewoonlijk aanwezig zijn bij dit soort verhalen. Dit verhaal kan zich daarin nergens onderscheiden.

In het begin had ik moeite om Amy Ryan serieus te nemen, wellicht omdat ik haar in zoveel verschillende personages voorbij heb zien komen. Om haar dan opeens in een serieuze, deprimerende rol te zien was even slikken, maar uiteindelijk lost ze het goed op. Eenmaal ik gewend was, kon ik wel zien dat Ryan helemaal op was gegaan in haar personage.

Lost Girls begint als een mysterieus moorddrama, maar wordt gaandeweg een film die wat meer inspeelt op emotie en onderliggende thema's. Personages krijgen wat meer vorm, alleen met elkaar niet. Dat is echter wel het doel, maar voor mij kwam het regelmatig over als personages die binnen een vingerknip plots boezemvrienden zijn. Die ontwikkeling gaat regelmatig vluchtig en snel, maar misschien moet ik daar blij mee zijn, want interessant was het hoe dan ook niet.

Voor mij was het voornaamste probleem dat het narratief niet zo boeiend is. Er wordt van alles bijgetrokken en de kijk op de zaak is altijd overzichtelijk en toegankelijk, maar verder worden de onderwerpen die stukken interessanter zijn (zoals de moorden zelf en de slachtoffers) niet echt uitgediept. Een merkwaardige keuze, aangezien de film een aantal keer het standpunt inneemt dat de slachtoffers maar eentonig op televisie worden neergezet, en vervolgens geeft de film ze zelf nauwelijks vorm (buiten het feit dat we ze niet als escorts mogen zien).

Soms interessant, rauwe en passende toon, maar verder niet echt een film die zich kan onderscheiden van soortgenoten en daarmee een resultaat is dat zelden goed weet te boeien. De kijker wordt niet genoeg uitgedaagd voor het mysterieuze aspect maar ook niet genoeg betrokken in het sentiment. Wel ondersteunt met goed acteerwerk, degelijke editing en fraaie cinematografie. Alle respect naar de betrokkenen in de zaak uiteraard.

Nachtmerrie.

Dat is voor mij een ideale omschrijving voor deze donkere thriller van Lynch. De film is vooral in het eerste uur ongelooflijk sfeervol, en zat mijn cijfer ongetwijfeld tegen de 4,5* aan. Helaas, na de 'verandering' is de film veel zwakker.

Het eerste deel voelde aan als een nachtmerrie, zeer nare scenes zaten ertussen. Zat zelfs eventjes een aantal keer dicht tegen horror aan, aangezien het als een soort spookhuis aanvoelde. Prachtige sfeer is hier gecreëerd, typisch een Lynch kan je ook zien.

Als de film dan opeens een compleet andere richting opgaat is het jammer dat dat minder interessant is. De sfeer is soms zo goed als weg, de enge beelden en de mooie sets, allemaal weg. Soms zit er dan weer een wat sfeervollers scene in, maar dat voldoet niet meer.

Pullman acteert redelijk, Arquette is soms wat vervelend. Grote pluspunten voor de ontzettend sterke sfeer die vooral in het eerste deel gemaakt is. De soundtrack van Marilyn Manson en Rammstein aan het einde voelde wat misplaatst aan, maar ach ja.

Absoluut een ruim voldoende, dit zie ik Lynch graag nog een keertje doen.

Net aan.

Vooruit, net die voldoende dan. Maar echt zo geweldig vind ik deze film helemaal niet eigenlijk. Ik weet niet of ik dit arthouse of mainstream kan noemen, maar het zit er naar mijn mening wat tussenin. Daarmee bedoel ik dat dit niet een film is die je denkt te zien.

Het is vooral een beetje saai in beeld gebracht. Ik ben nooit een fan geweest van statisch cameragebruik. Meestal voegt het weinig toe en maakt de film vooral traag en saai. Ook Coppola slaagt er niet in de film er sfeer mee te geven.

Daarmee krijg je een uiterst stille, trage film waarbij je na een dutje weinig mist. Ik was benieuwd naar de jonge Johansson en een dramarol van Murray, en die zijn dan wat beter geslaagd. Murray heeft altijd wel charme, blijf hem gewoon wel leuk vinden.

De humor werkt af en toe wel. Maar vooral als het zo vreemd is dan je niet goed weet wat je ermee aan moet. De Amerikanen vinden de Japanners duidelijk wel een raar volk en dat lijkt de film dan ook uit te stralen in overdreven en vreemde scenes.

Wat vooral werkt is dat de film de boodschap wel weet over te brengen. In een normaal leven zullen ze nooit van elkaar kunnen houden etc. Maar in het algemeen blijft het net iets te leeg om echt volop te boeien. In dat opzicht had het wel iets meer mainstream gemogen. Maarja.

Prima.

Gosling staat voor de verandering nu achter de camera in plaats van ervoor. Had een film als Lost River ook nooit van hem verwacht om eerlijk te zijn. Komt als acteur opdagen in de grootste producties met de meest gebruikelijke ingrediënten, maar komt als regisseur vervolgens met een geheel eigenzinnige film aanzetten. Kon het wel waarderen.

Er wordt genoeg toegepast om van de film een eigen mengelmoes te maken. In principe concentreert Gosling zich ook niet op het narratief, maar op de schepping van de wereld. Door middel van stijloefeningen en sfeerzetting wordt een omgeving gecreëerd die zeer apart is en dat weet gelukkig ook te werken. Bijna alles is iets dat je niet vaak ziet, en daar kan ik Gosling op prijzen.

Verder vond ik wel dat het iets te ambitieus op papier was, want de uitvoering kan zo'n groot verhaal niet echt aan. Gosling leek het vooral ter plekke te hebben opgenomen en heeft achteraf allerlei editing toegepast om het wat fantasierijker te maken. Een grasveld blijft echter een grasveld, verder vond ik de pogingen om het wat eigenzinniger te maken niet altijd werken. Montage en camerawerk blijven redelijk achter en maken het de overige elementen van de cinematografie zoals kleuren en filters best moeilijk.

Wat ik ook mis zijn personages die de film echt kunnen dragen. De enige die ik echt goed vond was Smith. Iedereen beschikt in principe over genoeg eigenzinnigheid, maar niet over het acteervermogen. Veel druk op de uitwerking, maar inhoudelijk vallen ze weg. Ze zijn er vooral, ze hebben meerdere scenes, maar indrukwekkend is het in principe nergens.

Het is wel jammer, want Lost River toont genoeg potentie en is zeker een film die ik niet van Gosling had verwacht. Benieuwd of hij ooit nog terugkeert naar de regiestoel. In het algemeen beschikt Lost River over genoeg eigenzinnigheid, het is echt een uniek brouwseltje, maar verder mist het wel wat ondersteuning op andere vlakken. Misschien had Gosling het verhaal zelf ook klein moeten houden, want de uitwerking kan het ambitieuze karakter simpelweg niet bijhouden.

The Lost Weekend van de iconische regisseur Billy Wilder wordt gepromoot als een film noir, maar ik vond het persoonlijk veel en veel meer weghebben van een psychologische thriller. In dat opzicht doet het gebeuren een beetje denken aan een nog vroegere versie van een Roman Polanski-stilering, zeker de tweede helft gaat daarbinnen een aardig herkenbare kant op. Spijtig genoeg heeft The Lost Weekend last van z'n leeftijd, want de gedateerde manier waarop de personages met elkaar omgaan is moeilijk om te slikken. Bovendien is het acteerwerk van Ray Milland zwaar onder de maat waardoor het allesbehalve een innemend figuur is om wat voor te voelen. De bijpersonages zijn evenzeer oninteressant vormgegeven, maar gelukkig weet de soms bijzondere manier van regisseren nog wat leven in de brouwerij te stoppen. Enkele sfeervolle scenes zetten de toon en bereiken naar mijn inzien een absoluut hoogtepunt met de ziekenzaal-sequentie. De originele afsluiting geeft de film verder een bonusje mee, al zal dit niet voor iedere kijker zijn of haar cup of tea vormen.

Geen slecht vervolg.

Een film die de echte Jurassic Park vonk zeker mist. De film is wat minder leuk om te volgen, wat bij deel 1 wel het geval was. Echte spanning blijft voorlopig ook uit. Maar ondanks dat is dit filmpje zeker geen slecht filmpje geworden.

Sommige scenes zijn weer tof neergezet, maar Spielberg weet geen vernieuwende dingen op het scherm te toveren. De dino's zien er goed uit, dus daar ligt het niet aan. De opening is daarbuiten ook vrij sterk neergezet.

Geen slecht vervolg, maar haalt het absoluut niet bij zijn origineel.

Oké.

Allison Janney mag dit keer weer eens een hoofdrol spelen. Heeft ook gewoon te lang vastgezeten in ondankbare bijrollen, die haar acteerkwaliteiten goed benutten maar haar niet echt naar de voorgrond durven te trekken. Lou maakt er juist gretig gebruik van, en het levert zoals verwacht daarom ook een aardige protagonist op.

Ook van overige castleden was ik best onder de indruk. Zo heb ik Marshall-Green nog nooit een slechte rol zien spelen. Hij komt als acteur nooit echt bij de duurste films zo blijkt, maar in dit soort films komt hij ook gewoon veel beter tot zijn recht. Het zijn allemaal voorspelbare, maar goed vertolkte rollen die zonder enige moeite wat leven aan het verhaal geven.

Verder was ik ook te spreken over het sfeertje, zeker de eerste helft maakt er knap gebruik van. Verdrietige, deprimerende omgevingen maar optimaal gebruikt om een soms akelige maar al bij al rauwe sfeer te geven. Jammerlijk is dat dit vooral in de eerste helft werkt, maar gedurende de tweede helft juist wat los wordt gelaten. De finale is ook niet echt de bevredigende punch waar de film naar opzoek was.

Verhaal kent wat te weinig verrassingen en de twists die wel verschijnen zijn niet bepaald sluw of slim. Lou is dus een film met een erg veilige kern, maar wel verpakt in een ideale sfeerzetting en een paar redelijke scenes. Had eigenlijk wel iets meer actie willen zien, want juist de zowat enige knokscene vormt de beste scene van de gehele film.

Love profiteert van een degelijke opmaak en uitstekend acteerwerk van Karl Glusman, maar vormt spijtig genoeg het zwakste werk waar regisseur Gaspar Noé mee op de proppen is gekomen. Er gaat nogal veel aandacht uit naar expliciete seks, hetgeen eigenlijk bijzonder weinig toevoegt aan het verhaal voor de mate waarmee het getoond wordt. Erg opwindend vond ik het allemaal ook niet, zeker de scene waar een stijve pik minutenlang wordt afgetrokken totdat ejaculatie volgt zijn nu niet de dingetjes waar ik enthousiast van wordt (subjectief uiteraard). Met het kleurgebruik is verder weinig mis en de chemie tussen castleden mag er best wezen, maar voor Noé zijn doen is Love bijzonder statisch en uitermate onopvallend. Porno met een filmisch randje, voor de liefhebber.

Geslaagd.

Eindelijk een Engelse komedie die ik wel kan waarderen. Na verschillende keren koud thuis te komen van platte en voorspelbare meuk komt Curtis hier weer met een lekker verfrissende film. Vooral rond kerst doet de film zijn werk wel.

Er zit een tamelijke sterrencast in. Grant speelt weer een beetje hetzelfde type, maar is wel te pruimen. Daarnaast zien we vele andere bekende gezichten zoals Freeman en Atkinson die ik altijd wel graag zie. Dat kleine ventje was ook leuk.

Qua humor is het wat flauw, maar uiteindelijk toch wel een erg lieve film die goed wegkijkt. Rond kerst is dit haast ideaal. Gezellige sfeer is zeker aanwezig en voor mij dus een duidelijke geslaagde film. Beter dan de gemiddelde Engelse komedie naar mijn mening.

Leuk avontuur.

Zo'n film als Love and Monsters zie ik eigenlijk te weinig tegenwoordig. Films die zich lekker op het avontuur storten en daarmee veel plezier halen uit de wereld die het bedenkt en ontwerpt. Natuurlijk kennen dit soort films altijd wat bijzaken die niet belangrijk of interessant zijn, maar dat mag in deze film maar weinig pret drukken. Gelukkig maar.

O'Brien doet het aardig in de hoofdrol maar vult wel een personage in die veilig volgens het recept is gecreëerd. Een beetje humor, een beetje emotie, eigenlijk is zijn personage precies het personage die je in elke andere avonturenfilm ziet. Het is ergens wel jammer, en niet bepaald creatief, maar zijn prestatie is goed genoeg om dit te compenseren. Bovendien werkt hij de kijker ook nergens op de zenuwen.

Visueel ziet de wereld er leuk uit. Regisseur Matthews stopt een hoop plezier in de film en dat uit zich in wat leuke monstertjes, creatieve toevoegingen aan de wereld en prettige actie. Echt eng of spannend is het nergens, want deze film blijft veilig binnen de 12+ grenzen, maar het vermaakt erg goed en dat maakt de 109 minuten dat de film duurt nergens een opgave.

De CGI ziet er niet bepaald realistisch uit, maar daar lijkt de film ook niet echt op te mikken. Nogmaals, het plezier telt bij deze film, niet het realisme. Er zitten dan ook een hoop vreemde beslissingen in deze film die je in een hoop andere films ook ziet, en voorspelbaar is het dan ook zeker. Het jammere is dat deze film meerdere uitgangspunten in 1 film mikt. In de laatste 45 minuten wordt zo eigenlijk een heel nieuw verhaal opgebouwd, en dit was niet perse nodig.

Het is een beetje jammer dat deze film weinig van de paden af durft te gaan, maar qua vermaak zit je als kijker goed met deze film in. Regisseur Matthews weet ook genoeg mee te geven aan het concept. Een aantal leuke monstertjes, prima invulling van de wereld en aardige ideeën tussendoor zorgen voor een prettige en vermakelijke kijkervaring die geen prijzen gaat winnen, maar wel erg goed wegkijkt.

Nadat regisseur Edward Zwick wat grotere producties voor z'n rekening nam besloot hij klaarblijkelijk de ambities even op een lager pitje te houden en dat resulteert in Love and Other Drugs. Een gebrek aan ambitie betekent echter niet een gebrek aan kwaliteit, want al vroeg opent Zwick met een opvallende maar uiterst passende toonzetting. De film begint als een introductie aan de saleswereld, maar deze wordt net zo snel weer afgebroken om een compleet andere (romantische) richting in te slaan. Jake Gyllenhaal en Anne Hathaway spelen uiterst overtuigend en gebruiken hun acteerervaring zeer degelijk om hun chemie kleur te geven, daarnaast vond ik de komische bijrol van Josh Gad best geslaagd. Het jammerlijke is dat de volledige medicijnenwereld nogal overdreven en stereotiep wordt neergezet evenals de soms te kinderachtige humor, maar uiteindelijk doet deze feelgood-romcom wat het moet doen en dat resulteert in een kleine 2 uur aan bovengemiddeld vermaak.

Afgezaagde romcom met een origineel concept dat vervolgens zeer beperkt wordt ingezet. Wel fijn dat regisseurs zoals Erwin van den Eshof ondertussen een poging doen tot enige vorm van originaliteit, maar de inhoud blijft nog altijd voorspelbaar en uiterst braaf. Gelukkig doet Carré Albers het degelijk in de hoofdrol en voorziet het geheel van enige flair, helaas krijgt ze weinig ondersteuning vanuit haar medecollega's. Specifiek Twan Kuyper is uitermate saai als tegenpool en enige vorm van subtiliteit en/of emotie komt in Love Fail Repeat verder niet aan te pas, maar de korte speelduur en het hoge tempo zorgen voor een weinig zware zit.

Teleurstellend tweede project vanuit regisseuse Rose Glass, die een spraakmakend en sfeervol debuut afleverde met Saint Maud. De drang naar een origineel verhaal wordt met Love Lies Bleeding doorgetrokken, maar helaas zonder onderhuidse spanning en veel minder boeiende personages. Kristen Stewart en Katy O'Brian doen het in principe niet onaardig, maar kunnen moeilijk opboksen tegen de onsympathieke vormgeving die ze vanuit het scenario toebedeeld krijgen. Het ontbreekt Love Lies Bleeding verder aan memorabele momenten, enkel de finale lijkt zich enigszins te onderscheiden van soortgelijk materiaal. Helaas is deze dermate ridicuul en geforceerd ingestudeerd dat het niet bepaald weet te overtuigen. De omgeving ziet er verder gedetailleerd uit, het acteerwerk is goed en het verloop is onvoorspelbaar, maar het verhindert al bij al geen tegenvaller.

Suf.

The Love Witch vormt duidelijk een hommage naar de 60s en 70s. Eigenlijk niet eens door gewoon verwijzingen te plaatsen, maar door de gehele setting aan te laten voelen alsof het daadwerkelijk in 1968 is opgenomen. Wellicht dat dit voor sommige fans werkt, ik zag eigenlijk liever een modernere benadering, maar dat kreeg ik niet.

Robinson levert een nogal halve prestatie af. Ze past precies in de film, maar het voelt niet aan alsof de rol die ze speelt echt moeilijk is. Van niemand zelfs. Alle dialogen voelen ingesproken aan. Net als toen, moet Biller gedacht hebben. Leuk voor de extraatjes natuurlijk, maar ik vind het eigenlijk vooral jammer. Want net als bij die films zorgt het ervoor dat ik me nergens kan binden met het verhaal.

Soms mooie kleurenpaletten, verder uiteindelijk een nogal saai gebeuren. Enkele scenes raken het doel gelukkig wel. De 'female gaze' truc kon ik wel waarderen. Het mag duidelijk zijn dat de film ook wat onderliggende berichten te melden heeft. Dat kan ik prima waarderen, maar de film komt ook weleens nogal onzinnig over. Om dat vervolgens uit te rekken naar 2 uur wordt te veel van het goede.

Na een uur was ik wel klaar met de film, maar dan volgt er nog eentje. Uiteindelijk verliest de film gewoon zijn charme en kan ik er niet zoveel meer mee. Door de tweede helft deels uit wat fantasierijkere scenes te laten bestaan helpt het ook niet echt vooruit. Biller neemt te lang de tijd voor een verhaal dat nooit zo boeiend wordt, en de boodschap heeft ook niet zo'n lange duur nodig.

Leuk voor een keertje, maar niet nog een keertje. Voor de liefhebbers overigens genoeg verwijzingen naar Fulci te bekennen hier. Die zoom-ins zijn niet te missen.