Opinions

Ok.

Ergens is deze foute film best leuk. Alhoewel het duidelijk niet gericht is op de oudere mensen, zitten er verbazingwekkend veel verwijzingen in die ik van de gemiddelde jongen niet zo verwachtten. Maar goed, dan is er misschien nog lol voor de volwassenen.

Schwarzenegger speelt hier de rollen die ik liever van hem zie. Veel one-liners, wat humor en een rol die niet al te moeilijk is. Hier kan hij wel doen wat hij daadwerkelijk kan doen, en dat is gewoon lekker de actieheld uithangen. Daar is hij goed in, en blijft hij goed in.

O'Brien is best enthousiast bezig, maar schiet qua acteerkracht op een hoop momenten wat te kort. Het is te duidelijk gemaakt en geen oprechte uitdrukkingen of emoties. Maar hij wil zichzelf duidelijk laten zien en dat lukt toch wel weer een beetje.

Voor de rest neemt de film zichzelf nooit echt serieus en zitten er een aantal leuke ideetjes in. Veel actie die er nog best redelijk uitziet, maar een wat vreemde opbouw. Zo voelt de lange actiescène in het midden aan als een slotfase, en de slotfase aan als het begin. Hierdoor breng je de kijker weleens onbedoeld op het verkeerde spoor.

Voor de rest zitten er een hoop cheesy momentjes in, en is het wel duidelijk dat de film op sommige gebieden wat verouderd is geworden. Soms moet je eigenlijk ook gewoon focussen op 1 of 2 genre en geen elementen erbij gooien van een ander genre, in dit geval fantasy. Geen focus op elementen die hier absoluut niet nodig zijn.

Film verveelt nooit gelukkig, maar duurt wel behoorlijk lang voor een film die niet heel veel weet te bieden. Desondanks een voldoende voor Arnie en het vermakelijke, hoge tempo.

Oei.

Shyamalan heeft duidelijk moeite met zijn normale plotjes te vermengen met hollywood spektakel. Dit leek eigenlijk nergens op. Alsof het origineel een film was van 180 minuten en dit naar 103 minuten is geknipt. Een serie in zo'n korte speelduur verfilmen levert sowieso problemen op.

Avatar was destijds 1 van de weinige tekenfilm series die ik een beetje heb gevolgd, dus ik kon de karakters wat makkelijker volgen. Echter is dit de ene cliché na het andere en dan ook nog behoorlijk slordig en lomp afgewerkt. Stukken die normaal in de eindfase zitten zitten hier in het begin.

Omgeving is mooi vormgegeven, effecten wisselen van houterig naar wel ok. Maar dan zijn het vooral de omgevingen die spectaculair mooi zijn vormgegeven, want al dat aarde, water en vuur zag er niet uit. De lucht een stukje beter, gelukkig.

Raar dat het vuur of aarde soms seconden duurt om bij een persoon te komen in een gevecht, en de tegenstander geen krimp geeft. Daar zit de film vol mee. Het over-the-top heldenverhaal rondom Ringer was eigenlijk zwak en neemt zichzelf heel serieus terwijl het allemaal iets luchtiger had gemogen. Dit is dus waarom Shyamalan geen geschikte regisseur hiervoor is.

Karakters teleporteren in elke scene naar een compleet verschillende omgeving. Het verhaal heeft enorme gaten, Aang verandert van een normaal jochie in sterke avatar in minuut 15. Romantiek tussen Rathbone en de prinses komt uit de lucht vallen. En elke scene sluit slecht aan op de volgende. Zoals ik al zei, lijkt het alsof er absoluut geen storyboard is gebruikt waardoor sommige scenes die normaal voor de eindfase geschikt zijn opeens ergens in het begin staan.

Slotfase is ook gewoon niet spectaculair genoeg, iets wat de film nog had kunnen redden. Over het acteerwerk was ik eigenlijk nog best positief, Peltz wil echt heel graag en weet dit goed over te dragen. Ringer was ook eigenlijk wel ok, al is zijn rol behoorlijk beperkt.

Het is vooral de slechte loop van het verhaal waardoor je niks serieus kan nemen ondanks de serieuze toon. Je kan geen sympathie opbrengen voor iemand en er zit nergens echt een vonk in. Dit was een zwakke film met duidelijk wat budget maar niet optimaal gebruikt.

Soms nog wel leuke actiescènes in een wat langere take, Peltz en de omgevingen zorgen nog voor wat leven in de film. Daardoor niet ultiem laag.

Toch een halfje minder na herziening. Regisseur Joe Talbot toont zonder meer potentie en gebruikt allerlei trucages om zijn film mee in te kleuren, die verder ook een uiterst aparte en daardoor effectieve sfeerzetting kent. Jimmie Falls en Jonathan Majors spelen uitstekend en de genres wisselen elkaar gezond af. Talbot lijkt doelbewust niet voor een specifieke richting te kiezen waardoor er geen voorkeur wordt gegeven aan drama of komedie. Daardoor voelt de film echter wel wat stuurloos aan en daardoor gaat de speelduur van ruim twee uur uiteindelijk wegen, maar het gebeuren is dermate apart dat een bovengemiddeld cijfer er nog altijd inzit.

Mwa.

Tony Scott is een erg sterk regisseur, maar zijn betere werk leek pas later echt door te komen. Zijn meer rauwere, kleurrijke stijl smaakt me meer. Deze film, die zich vooral op lompe actiemomenten en explosies focust, ligt me wat minder. Vooral omdat ik het te veel op de gemiddelde 90s actiefilm vind lijken.

Daarnaast vind ik Willis en Wayans ook geen goed duo. Van elkaar los zetten ze aardige personages neer, maar als duo weten ze gewoon weinig uit te halen. De chemie mag er misschien wel zijn, de film kent een nogal onevenwichtige focus tussen het duo en de actie. De focus wisselt namelijk voortdurend af, maar op een weinig subtiele manier waardoor de actiescenes wat leeg aanvoelen en de chemiescenes saai.

De actie wordt verder aardig in beeld gebracht, maar de vele scenes bestaande uit slowmotion zijn niet echt aan mij besteed. Vanwege de nogal langdurige en "reguliere" focus op de explosies weten deze nooit overweldigend in beeld te komen, en het middenstuk van deze film sleept aardig veel. Vooral omdat de scenes die meer op dialoog steunen wat saai zijn.

De humor is verder luchtig, maar niet bepaald hilarisch. Een glimlach kwam er dan ook niet vanaf, het zorgt er enkel voor dat de film wat vlotter wegkijkt. Dat is wel een klein pluspunt, maar veel levert het niet op als de humor niet echt weet te werken. De actie is verder zoals ik al zei aardig en het camerawerk is zoals gewoonlijk bij Scott goed, maar de filters vond ik toch wat tegenvallen.

Het laatste halfuur maakt veel goed, want de eerste 75 minuten begonnen echt een opgave te worden uiteindelijk. Dankzij de actie die dan even lekker snel doorknalt en degelijk wordt geregisseerd stijgt het cijfer iets. Van de rest van de film was ik namelijk niet bepaald een fan, ondanks dat Scott absoluut geen beroerd regisseur is. Deze films vanuit hem zijn gewoon wat minder voor me weggelegd.

Goed geacteerde, maar matig ingevulde haaienfilm van de Zweedse regisseur Joachim Hedén. Het gaat hoe dan ook fout als de aanloop een stuk boeiender is dan het uiteindelijke gevaar. Interessanter is hoe de personages namelijk op de plek terechtkomen (uitstekende locatiekeuzes overigens) dan hoe ze er weer wegkomen. Hedén begaat een fout door zeer sterk op de computer te leunen om zijn haaien vorm te geven, waardoor elke aanval en/of dreiging vooral lachwekkend voor de dag komt. De spanningsopbouw is ineffectief en het gevaar nergens voelbaar, bovendien zijn de personages dermate vervelend of clichématig uitgewerkt dat de kijker onvoldoende wordt uitgedaagd om zich te bekommeren over diens situatie. Naar het einde toe wordt er uitgepakt met grafisch bloedvergieten, maar tegen die tijd was ik nagenoeg volledig afgehaakt.

Nutteloos.

Leuk bedachte maar ronduit oersaaie toevoeging aan het faux-docu subgenre. Vanaf deze kant komen vaak de meest onverwachte en spannende films voorbij, en ik hoopte dat deze film eenzelfde soort effect zou hebben. Na het zien van de film ben ik tot de conclusie gekomen dat deze films me heel goed bevallen of juist totaal niet.

Zoals menig lezer al kan raden door middel van een blik naar het cijfer is dit niet bepaald een sterke film geworden. Ik vond het vooral ontzettend saai ingericht met een erg beperkte hoeveelheid aan sterke scenes. De film heeft ze echter wel, en wanneer deze komen is het prima. Om bij die scenes te komen moet je je alleen lang door dom geleuter klauteren.

Iedereen binnen deze film lijkt van een andere planeet te komen. Van enkele rollen is dit overduidelijk intentioneel en die vormen de interessante personages. Andere personages kunnen alleen slap lullen en zogen de energie uit me. Zonder energie wordt het vervolgens lastig om nog bij de film te blijven. Toch wel jammer dat ze zo weinig effect uit een veelbelovend concept kunnen houden.

Einde is nog enigszins verrassend en enkele beelden zijn aardig, verder is dit een oersaai gebeuren dat nergens echt goed kan uithalen. Het is niet eng, onheilspellend of interessant genoeg om herhaaldelijk te blijven boeien. Wellicht dat het voor sommige mensen wel werkt. Voor deze film is dat echter niet zo, en het cijfer is er dan ook naar.

Redelijk matig.

Ik wilde het een kans geven omdat Clarke erin speelt. Echt 1 van mijn favoriete actrices. Een actrice die volledige projecten kan redden. Hier kan ze een deel van de pijn goed verzachten. Het is ook niet een slechte film, maar Clarke weet hem echt te maken in de lead.

Het is ook niet een fijn idee dat Feig de film regisseert. Als er nou iemand ongeschikt is voor een film als deze, is Feig dat wel. Visueel weet hij redelijk zijn mannetje te staan, maar qua verhaal en regie valt hij redelijk door de mand. A Simple Favor was een ideaal voorbeeld.

Clarke is wederom sterk. Echt heel leuk. Ze kan echt heel degelijk acteren, al zal niet iedereen haar leuk vinden, want ze is wel iemand de de ruimte behoorlijk opeist en daardoor kunnen er soms vormen van over-acting langskomen. Dat zal niet iedereen smaken.

De film zelf ontbreekt ook aan sterke regie. De personages buiten Clarke om maken weinig indruk. Zeker Golding is echt iets te perfect. Het blijft een iets te gemaakt karakter en echt weer zo'n typisch karakter waar dan alle vrouwtjes weer van moeten smelten.

Voor de rest ook weinig geslaagde grappen. Feig heeft al eerder bewezen dat komedie echt totaal niet het vlak is waar hij iets mee kan. Ook hier zijn er iets te flauwe momentjes. Zeker Thompson is net wat te overdreven en slaat de plank eigenlijk mis, ondanks dat ze wel kan acteren.

Voor de rest vaak iets te zoet. Zeker bij die laatste show als iedereen met het liedje mee begint te dansen. Zeker als het verhaal toch niet zo veel indruk op me maakt en de snaar niet weet te raken, is het toch iets te melig. Ik geloof het gewoon niet en vind het een te geforceerde poging op een feel-good verhaal.

Voor de rest wel een onverwachte en redelijk krachtige twist. Maar de opbouw in de romantiek ontbreekt, waardoor een impact mist. Echt heel knap dat de romantiek ook geen impact heeft, want Clarke is hier ideaal voor. Het is gewoon niet erg pakkend. De karakters buiten Clarke om zijn te weinig memorabel.

Het is gewoon een iets te kort-door-de-bocht verhaal die niet veel indruk maakt waardoor een echt goede impact ontbreekt. Ik kreeg er geen blij gevoel van of een emotionele tik van. Clarke kan dit zeker bij mij doen ontwaken. Dat deed ze al een keer eerder bij mij bij Me before You, waar ik plots tot tranen werd bewogen. Als een film dat bij mij kan bereiken, heb je het echt meesterlijk gedaan.

Deze film kwam daar niet bij in de buurt, bij lange na niet. Iets te geforceerd en de karakters, opnieuw buiten Clarke, maken iets te weinig indruk. Een echt goede opbouw ontbreekt, waardoor een goede impact ontbreekt.

Nieuwe Scott.

Een erg wisselvallende regisseur voor mij. Waarschijnlijk omdat hij meer de keuze geeft aan rust en sfeer, terwijl ik liever wat beweging en tempo zie. Zijn verhalen zijn wel vaker omgevingen waar ik liever wat snelheid in wil zien, maar Scott blijft zitten en wil alles zo overzichtelijk mogelijk en duidelijk in beeld brengen. In dit geval pakt dat goed uit.

Denk niet dat de nieuwe generatie met de flop te maken heeft. Ik denk eerder dat we in deze tijden niet zo zitten te wachten op langdurige en middeleeuwse vertellingen die zich kenmerken in een verdrietige en droevige sfeer. Er zit geen humor, luchtigheid of vrolijkheid in The Last Duel. Daar mikt Scott overduidelijk op, maar het zorgt er ook voor dat dit wel enige aandacht van de kijker vereist.

Knap afgewerkte film op het visuele vlak. Erg grauwe, sterke cinematografie die de omgeving goed naar voren brengt. De film voelt geregeld vuil en somber aan dat ideaal past hij het centrale punt dat het duidelijk wil maken. Dat wordt bijgestaan door meer dan redelijk acteerwerk. Vooral Comer valt op, die Driver en Damon er zonder al te veel moeite uitspeelt. In de derde akte wordt haar personage wat aanweziger. Raar dan ook dat ze bijna volledig genegeerd wordt in de eerste 90 minuten.

De film duurt inderdaad te lang. Scott is door de jaren heen nogal arrogant geworden, maar dat zorgt er wel voor dat hij doet wat hij zelf wil. Het zorgt echter ook voor vertellingen waar een heel halfuur afgehaald kan worden. De kern kan in een aantal zinnen onderbouwd worden, maar waarom er dan toch zo lang nodig was om dit over te brengen aan de kijker is me niet helemaal duidelijk.

Wel is het een meer dan redelijke productie geworden die laat zien dat Scott nog altijd een degelijke regisseur kan zijn. Ik ben geen fan van al zijn films, en vooral niet zijn nare persoonlijkheid, maar wel van zijn audiovisuele afwerkingen die er wederom gelikt uitzien. De focus naar detaillering in deze film is een soort dat je niet vaak meer ziet in tegenwoordige films, en al helemaal niet in de recentelijke superheldenfilms.

Niet briljant.

Ik werd in het begin van de film vroeg verrast door de manier van regisseren. Een klassiek voorbeeld van blanco de film ingaan en verrast worden. Zo bleek de film achteraf gefilmd te zijn als een documentaire, en dat behoort toch wel tot het soort film die makkelijk kan scoren bij me. Jammer genoeg is dat hier niet het geval.

Dat heeft er vooral mee te maken dat Stamm zelf niet echt lijkt te kunnen beslissen tussen een reguliere horrorfilm en faux-docu, waardoor deze film er altijd tussenin hangt. Het is te veel een normale horrorfilm om geslaagd te zijn qua faux-docu en te veel een documentaire om een volbloed horrorfilm te kunnen zijn. Deze onevenwichtigheid breekt al vroeg door.

Verder loopt de film over van jumpscares en harde geluiden waardoor het als docuhorror nog wat minder serieus te nemen is. Het acteerwerk is dan wel weer best goed te noemen. Jones bewijst al vroeg een goede en aparte acteur te zijn en ook Bell doet het best aardig in haar rol. Fabian is dan weer iets normaler, maar dat was te verwachten.

De film is jammer genoeg nooit optimaal interessant door de onevenwichtige flow die erdoorheen hangt. Het kent echter wel de nodige schokkende beelden die zelfs mij nog even wisten te verbazen, maar het mist verder wel de ondersteunende spanning en dreiging. Het lost nu iets te veel op door middel van harde geluiden, en kent geen greintje aan sfeer.

Het duurt verder niet te lang en daar was ik blij mee, maar het had veel unieker en specialer kunnen zijn. Stamm mikt iets te veel op reactie momenteel, en gooit daarmee alle pogingen om een sfeervol geheel neer te kunnen zetten neer. Soms verrassend, in zijn geheel toch wat terughoudend waardoor het als geheel nooit helemaal goed naar buiten komt.

Slecht.

Typisch een film waarbij het idee vele malen interessanter klinkt dan de daadwerkelijke uitvoering. Last Girl Standing klinkt op papier een goedkope, maar plezierige horrorfilm die het echt op de entertainmentkant munt. Vaak lopen die dingen niet erg best uit, maar in ieder geval beter dan wat er nu voor je staat.

Opvallend aan de film is dat het erg lang de tijd neemt om een wat meer dramatische kant van het verhaal te introduceren. Er wordt nogal lang de tijd genomen om van de meest oninteressante personages nog oninteressantere figuren te maken. En dat lukt ze dan ook met vlag en wimpel, maar dat is uiteraard niet voordelig aan het eindresultaat.

Wat er namelijk daarbuiten te bieden is? Een film die graag punten wil scoren op zowel grafisch als psychologisch vlak, maar vervolgens constant blijft teleurstellen. Het geweld is vooral saai en de psychologische kant herkauwd. De film kan helaas niets aanbieden dat je als kijker echt geboeid aan de buis kan houden, en dat is een behoorlijk gemis.

Al bij al heb ik vooral moeite gehad om erdoorheen te komen. Ik dacht dat het concept nog enigszins vermakelijk was, maar niets bleek uiteindelijk minder waar. Een ideaal voorbeeld van een film die plezier moet uitstralen, maar de zaken vervolgens te diep zoekt. Hierdoor eindig je uiteindelijk met een resultaat waar niet doorheen te komen valt, waardoor je het zowat direct na afsluiting alweer vergeten bent.

Slecht.

Nu ben ik al niet de grootste fan van de goedkope 70s films maar een film met zo'n status verdient het uiteraard wel om gezien te worden. Bovendien werd het gemaakt door Craven, geen onbekende regisseur binnen de horrorwereld. Wat hij echter met deze film in gedachte had weet ik niet.

Het resultaat ziet er in ieder geval niet uit, ik ga er dan ook maar van uit dat zijn passie hem meer de boost gaf, want later werden zijn films redelijk met een aantal zeer positieve uitschieters. Deze film is echter een zeer negatieve uitschieter, ik kon er maar erg weinig mee. Daarnaast heb ik me vooral lopen verbazen over enkele keuzes vanuit de regie.

Veel wijst er namelijk op dat Craven geen idee had wat hij eigenlijk aan moest met zijn film, en vooral goedkoop wilde scoren qua bruutheid. Eerlijk is eerlijk, dat lukt aardig, want de film voelt nogal gemeen aan. De beelden blijven erg rauw en de genadeloosheid zit er soms goed in. Toch waagt Craven zich niet echt aan de meest expliciete of schokkende beelden, want erg duidelijk komt de gore, of nudity, nou ook weer niet in beeld.

Verder is dit een erg lelijke film. Geen cinematografie, lelijk camerawerk, matige gore en geen gevoel voor het in beeld brengen van de natuur. Het meest ernstige aspect is echter de soundtrack zelf. Die schiet namelijk alle kanten uit, behalve naar de goede kant. Dansmuziek had waarschijnlijk nog beter gepast onder de moordscenes. Deze huidige deuntjes passen er namelijk totaal niet onder.

Verder is het wraakgedeelte traag en saai en het acteerwerk is dramatisch. Enkel Cassel weet haarzelf nog een beetje boven water (pun intended) te houden. Er zit maar weinig in deze film om echt van te genieten, het ziet er vooral amateuristisch en ongemakkelijk uit. Fijn dat Craven uiteindelijk toch zijn draai wist te vinden, want met deze film kon hij die duidelijk nog niet vinden. Een saaie klassieker, ligt ver buiten mijn straatje.

Zeer brute film, maar erg goed.

Ik heb het origineel nog niet gezien aangezien wat oudere plaatjes mij niet erg kunnen boeien. Maar met wat enige twijfel heb ik deze toch opgezet.

Hij gaat al in een redelijke vaart naar het punt toe en vertoont een aantal brute momenten waaronder mishandeling. Vervolgens neemt het een kleine twist die ik er leuk vond.

De acteerprestaties zijn beklemmend, maar goed. Ik heb me hier prima mee vermaakt. Maar je moet wel van dit soort films houden, anders is het niks voor jou.

Goed.

Film waar ik opvallend genoeg nog niet echt van had gehoord ondanks zijn redelijke status. Ik zag deze film recentelijk voorbijkomen op Tv en omdat het Idi Amin bevat, uit een periode die me best interesseert, besloot ik de film mee te pakken. Ik ben niet teleurgesteld, maar ook niet veel wijzer geworden dan dat ik al was.

Om te beginnen kent deze film een erg vlotte sfeer die het uit het Afrikaanse landschap weet te trekken. Regisseur Macdonald past op uitstekende wijze de filters toe en laat elke minuut binnen deze film tellen. Whitaker vormt een theatraal maar erg interessant personage. Als dit was hoe Amin in het echt was, dan vind ik dat echt ongelooflijk en op een gekke manier fascinerend.

Als je hoopt dat je veel kennis kan opdoen via deze film, dan moet ik je teleurstellen. Deze film lijkt vooral de basisinformatie nog een keer te vertellen en belicht een paar van de allerbekendste momenten binnen de regeerperiode van Amin. Bovendien is het personage van McAvoy volledig fictief, dus wordt je als kijker gedwongen bepaalde momenten binnen deze film met een korreltje zout te nemen.

Dat terzijde. Dit is een erg vlotte en vermakelijke film geworden met een hoop indrukwekkende scenes en sfeerzettingen. Het acteerwerk van McAvoy en Whitaker is erg goed. Ik merk weinig focus richting personages die er niet toe doen, waardoor deze film verzachtend werkt en niet bij elk onnodig detail blijft hangen. Het is fijn om een film te zijn die niet de bingokaart uit zijn broekzak haalt.

Een beetje jammer dat de intrigerende vertelling en kijk in het personage van Amin uiteindelijk overboord wordt gegooid richting de finale. Daar wordt het echt een thrillerfilm, maar ik vond dat niet overheen komen met het scherpe toontje die de rest van de film wel had. Dit was een goede film en de 2 uur gingen vlot voorbij, leuk om gezien te hebben.

Zeer zwak.

Wat een domper was deze film zeg, maar ook echt 1 van de allergrootste dompers die ik in een lange tijd heb gezien. Ondanks ik niet al te vaak een ruime voldoende geef, geef ik al helemaal zelden een echt laag cijfer. Maar deze film verdient niet veel hoger.

Deze film lijkt wel een parodie. Zeer slechte regiekeuzes volgen elkaar in rap tempo op, samen met ongelooflijk lelijke visuele beelden en trieste aankleding. De hoop ging eigenlijk ook al snel verloren toen ik 5 minuten in de film zat.

Wie het een goed idee vond om Firth te strikken voor een epische film zoals deze mag zich toch wel best schamen. Hij valt compleet uit het plaatje, ondanks dat hij het wel probeert. Maar veel om mee te werken krijgt hij echter niet, en maakt daarom ook geen indruk.

Voor de rest is de aankleding ook om te huilen. Een kleuter van 5 jaar had betere kleding kunnen vinden. Soldaten die eruitzien als piraten, koningen die eruit zien als boeren en zelfs een leraar die eruit ziet als Gandalf. The Last Legion weet het allemaal voor elkaar te krijgen. Dan heb ik het nog niet eens over de hilarische pruiken gehad.

Dan hebben we de actie, die al net zo hilarisch is als de aankleding. Lelijke beelden volgen elkaar wederom in rap tempo op. Alle actiescènes zijn volledig kapot geknipt, waarschijnlijk om te verhullen dat de acteurs er in de vechtpartijen helemaal niks van kunnen.

De actie is voor de rest zeer simpel gebracht. Niet heel episch en vooral niet gaaf. De omgeving is voor de rest ook erg lelijk. Alsof ze het grasveld hebben genomen dat 15 minuten fietsen was. Special effects zijn ook niet om aan te zien, en vele pogingen voor epische beelden vliegen regelrecht in de prullenbak.

Maar, en dat ga ik toegeven, het acteerwerk is wel beter. De acteurs doen wel hun best, vooral dat jochie wil het wel degelijk. Enkele beelden in de achtergrond (eerste ontmoeting met het kasteel was nog wel aardig) zijn ook nog wel om aan te zien.

Echter heb je dan al het positieve snel genoemd. De film eindigt zowat uit het niets, en ik was er ook wel klaar mee toen.

Geweldige film.

Wat mij betreft meteen de beste film die Edgar Wright heeft afgeleverd, en ook voor zijn doen een hele andere. Het kent qua stijl best wel wat overlappingen zoals Wrights voorliefde voor kleuren, maar toch is dit rustiger en meer perfectionistisch dan zijn vorige films, die het meer moesten hebben van actie en bombast.

Acteerwerk is in ieder geval vlekkeloos. Iedereen, maar dan ook echt iedereen, speelt de pannen van het dak. Ik lees veel goede berichten over Taylor-Joy, en dat is terecht. Toch vind ik dat Thomasin McKenzie hier als winnaar uittrekt. Moeilijke rol, en toch zo sterk uitgevoerd. Bijpersonages hebben ook allemaal een gezicht en spelen goed. Stamp ook weer in een rol die je niet meteen van hem verwacht, maar hij past er op een gekke manier zo goed in.

Stijlvol en verleidelijk, Wright opent zijn film nog relatief rustig maar pakt na enige tijd op een geweldige manier uit. Goed camerawerk, magistraal kleurgebruik en geweldige timing. Werkelijk niets gaat fout binnen deze film. Solide effecten, een uitstekende balans tussen spanning, gekte en luchtigheid en altijd wel iets wat in de scene wordt gestopt dat de aandacht trekt. Een rustig begin verandert na enige tijd in een heerlijk schouwspel die alle visuele en inhoudelijke vlakken weet te raken.

Waar het alleen last van heeft soms is dat het te veel in herhaling vliegt met het doordraaien van McKenzie. Dat was toch het keerpunt van de film voor een kort moment, maar Wright herpakt zich in de finale weer uitstekend. Last Night in Soho is een vernieuwende maar toch erg toegankelijke film. Eentje die het wachten waard was in verband met COVID-19 waarvoor het werd vertraagd.

Beste film wat 2021 heeft gebracht als je het mij vraagt. Ik dacht dat Malignant er met die eer vandoor ging, maar uit een onverwachte hoek komt er toch een film voorbij gevlogen die James Wan van de troon mikt. Het jammere vond ik de herhaling richting het middenstuk die toch wel een irritatie heeft verwekt. Verder absoluut vlekkeloos en een film die tegen de maximale score aanzat. Ik wilde deze film oorspronkelijk in Schouwburgplein zien, maar deze had last van een stroomstoring waardoor ik moest racen naar De Kuip. Dit was het die race absoluut waard. Heerlijk.

Erg suf.

Een klassiek voorbeeld van Hollywood. Bombastisch, sterk aangezet, suf en vooral groots. Dat laatste pakt wil nog weleens goed uitpakken, en ook hier, maar dat kan de film zelf niet redden van de andere elementen die niet echt los willen komen of goed gedaan willen worden.

Nu is Mann ook niet een regisseur waarvoor ik sta te springen om nog een film van te zien, maar aangezien dit pas de vierde was die ik nu zie kan het allemaal nog keren. Helaas is het gekeerd naar een negatievere uitslag, want The Last of the Mohicans was een relatief vermoeiende en vooral erg suffe film in zijn soort.

Ik keek hem dan ook enkel en alleen vanwege een toplijst notering, anders had ik het wel voor gezien gehouden. Zoveel heeft deze film ook niet te vertellen, behalve dat Hollywood nu een nieuwe setting heeft gevonden om zijn clichés op los te laten. Mann lijkt er zelf ook niet echt iets mee aan te vangen verder, en dat wordt goed duidelijk gemaakt.

Day-Lewis is normaal gesproken een goed acteur, hier vond ik hem ernstig misplaatst. Suf figuur, slecht uitgesproken oneliners ook. Stowe overklast Day-Lewis echter nog qua slecht acteerwerk. Bijrollen zijn verder ook niet erg bijzonder. Vooral erg stereotiep, kunnen ze dan echt geen unieke eigenschappen verzinnen?

De oorlogsscenes zijn vaak nog redelijk in beeld gebracht, de onrustigheid van het camerawerk weet wel wat toe te voegen. De grootsheid van de oorlog die gebracht wordt wil ook nog weleens indruk maken, maar dan heb je het op visueel niveau en beelden wel weer gehad qua positieve geluiden. Veel van de grootse scenes worden bovendien ook terug gehouden door een vreselijke soundtrack.

Romantiek is ook niet zo boeiend. Het lijkt er bijna plots te zijn, een echt goede opbouw is er niet. Qua inhoud is het ook geen bijzondere soort romantiek. Vooral erg sterk aangezet allemaal, met erg zware emoties en grootse gebaren. Ik vind er niks aan moet ik zeggen, maar dat zal vast met mij als persoon te maken hebben.

De film kent een hoop avontuur, maar de uitstraling van de acteurs, overdreven bombastische soundtrack en suffe romantiek zorgen ervoor dat The Last of the Mohicans niet een erg makkelijke zit is. Het tempo ligt hoog, en toch weet het allemaal best saai te zijn. Ik vond het helemaal niks in ieder geval.

Niet best.

The Last Possession. Het is een bijzondere titel voor een horrorfilm die duidelijk denkt dat het slimmer is dan dat het daadwerkelijk is. De film heeft zeker wat ideeën die niet gebruikelijk zijn voor een doorsnee horrorfilm, maar deze worden zo duidelijk naar voren gecommuniceerd dat je niet snel meer verrast kan worden erdoor.

De film kenmerkt zich in acteerwerk dat wordt uitgevoerd door zakken met aardappelen. Het is altijd vervelend om te moeten zien dat een cast niet in staat is naar behoren te kunnen acteren. Expressieloos, maar ook uitermate ongemakkelijk. Het is maar moeilijk voor te stellen dat mensen onder ons op de manier communiceren met elkaar zoals in deze film wordt getoond.

Verder een film die kan scoren op wat conceptelementen. Het is ook niet vermoeiend om de film uit te zitten, maar het is wel een film die groter wil zijn dan dat de middelen daar ruimte voor geven. Neem bijvoorbeeld een scene met een aardbeving, waarbij ze allemaal onder de tafel kruipen, maar geen bord bij beweegt. Het zijn scenes die eigenlijk gewoon geschrapt moeten worden.

Tegen het einde aan wordt het allemaal wat geanimeerder en bombastischer, ondanks dat de effecten nooit aanslaan. Het is allemaal erg goedkoop, dus het is als kijker maar moeilijk om er echt met volle teugen van te genieten. Het is jammer, want met een betere regisseur, meer middelen en een betere flow zie ik dit ergens nog wel werken. Jammer genoeg lijken dit soort projecten nooit echt van de grond te komen, dus blijft het bij weinig memorabele en goedkope zooi.

Matig.

Last Radio Call was een film die ik toevallig tegenkwam. Van regisseur Rodriguez had ik een aantal maanden geleden een korte film gezien die ik wel aardig vond. Tot mijn verrassing en verbazing is deze film daar de uitgebreide versie van, maar zoals wel vaker bij regisseurs die hun korte films uitrekken was het niet best.

Een aantal leuke scenes met de 'zaklampcamera's' ten spijt, maar deze film valt zo diep in de gebruikelijke clichés dat het verhaal dat enige vorm van mysterie omtrent geen enkele indruk meer achterlaat. Je ziet dit soort films eigenlijk zo vaak gebeuren tegenwoordig dat ik me begon af te vragen of de regisseur eerder geldnood had dan een passie.

Een aantal horrormomenten tussendoor zijn absoluut de moeite waard. Dat zijn ook de momenten die zich echt alleen maar met horror bezighouden en minder met het mysterie-aspect. Dat zijn leuke, soms zelfs spannende momenten die de film even doen laten opleven voor een paar minuten. Die scenes zijn echter ook beperkt en dat is een gemis.

Als faux-documentary is dit compleet brak. Complete amateurs hadden het dan gemaakt, mensen naar wie ik geen minuut had gekeken was dit daadwerkelijk echt geweest. Het mag echter wel duidelijk zijn dat realisme ver te zoeken was. Er zitten nogal wat momenten in die nooit op camera hadden kunnen staan, maar dat moet je dan maar even voor lief nemen.

Barslecht acteerwerk, een saai verhaal en een voorspelbaar verloop. De film doet aan allerlei elementen die dergelijke films als deze nagenoeg altijd de das omdoen. Toch kent het wat geslaagde momenten waarvan menig kijker vooral tijdens de finale van kan genieten. Verder lijkt Last Radio Call regelmatig zijn centrale doel te vergeten, namelijk wat het eigenlijk wil zeggen en zijn. Het is vermakelijk en kort voor een keertje, maar geen hoogstaande nieuwe toevoeging aan het horrorgenre.

Ok.

Niet een heel slecht filmpje dit uiteindelijk, waarbij Patrick er weer zin in lijkt te hebben als de schurk van het verhaal. Ook hier speelt hij niet slecht en al heeft hij een beetje een dode uitstraling, hij blijft zijn teksten overtuigend over het scherm vertellen.

Normaal heb ik het niet zo met die western achtige settings, al helemaal niet met misdaadsdramas, maar dit is wel vrij vlot gebracht en verveelt nergens al heeft het vaak de neiging iets te veel met drama te spelen. Het verhaal met de zoons en Patrick is interessant genoeg om te blijven kijken, maar het verhaal tussen de vrouw en journalist is is heel zwak.

Vooral Graham valt me tegen, ze past gewoon niet echt in deze rol. Vooral niet met die overduidelijke pruik en te grote bril. Maarja. De zoons spelen prima en Patrick + Browning lijken wel zin te hebben in de schurkenrol. Enkele mooie shots en sfeervolle momenten helpen hier dus ook wel bij.

Vooral de moorden zijn erg sfeervol gebracht. Al helemaal bij de 2 die op huwelijksreis zijn zijn intens gebracht en sfeervol en meedogenloos gefilmd. Dit soort momenten zijn exact wat de film nodig heeft. Richting het einde is het net iets saaier, met een wat onbevredigend slot, maar daarbuiten is het een prima misdaadsdrama.

Slecht.

Een film die zichzelf verkoop als een exotisch gebeuren die zichzelf op het strand bevindt. In realiteit bevinden we ons echter eerder in de binnenstad dan op de kust, want The Last Resort heeft weinig met water te maken. Wel heeft het alles te maken met op vakantie gaan, maar dan zijn het de makers die op vakantie gaan in plaats van het publiek.

De demotiverende houding van de productie straalt er per scene vanaf, waarvan zowat elke scene lelijk in beeld wordt gebracht. Eigenlijk voelt het zelfs aan alsof we meer tijd spenderen in de bar met dansende en feestende vrouwen dan op het vlak van horror, waarmee deze film duidelijk maakt eerder een soort vakantieproject te zijn dan een serieuze horrorfilm.

Verder voelt elke scene stoffig en herhaald aan en zijn de horrorscenes gedemotiveerd. Uiteindelijk is het ook absoluut een serieuze trektocht om nog door de film heen te komen, want geen enkele scene biedt echt iets dat vernieuwend genoemd kan worden. Bovendien is het acteerwerk matig en de montage oudbakken. Als de film zich vervolgens qua focus eerder bezighoudt met leisure dan met de film zelf wordt het wel erg duidelijk dat ze gewoon de helft van de productieduur op het strand zaten.

Een strand waar we overigens, net als de andere mooie kansen op natuur, niets van te zien krijgen. De locatie heeft wel een zekere warme indruk, maar regisseur Nutt onderneemt vervolgens wel erg weinig om dit nog levend in beeld te krijgen. The Last Resort is een erg slepende film zonder visuele of inhoudelijke meerwaarde. Een behoorlijke inspanning om hier doorheen te banjeren.

Zwick.

Ik vond het nooit een ideale regisseur voor dit soort grotere projecten. Hij kan best regisseren, maar zijn ridicule neiging om alles zo sentimenteel en opgeblazen mogelijk aan te pakken werkt keer op keer nadelig. Ook in deze film is het niet bepaald een voordeel, en dat eist zeker tegen de finale aan zijn tol.

The Last Samurai kent zoveel clichés binnen het plot dat je je afvraagt tot in hoeverre mate de schrijvers eigenlijk wel vrijheid hebben gekregen. Gelukkig worden niet de meest vervelende clichés zoals love interests helemaal uitgewerkt, dat soms nuchter werkt. Helaas wegen er behoorlijk wat andere clichés tegenover die je het nuchtere gevoel weer laten vergeten.

Visueel een mooi vormgegeven film. Erg fraaie settings, mooie kleurtjes en krachtige kostuums. De massascenes hebben best wel charme, en qua sfeerzetting heeft deze film elke duit weten te gebruiken. De 154 minuten zijn lang maar voelen nooit te lang aan omdat Zwick er wel in slaagt de kijker vlot door de minuten te leiden dankzij een hoog tempo en lekker veel gebeurtenissen.

Acteerwerk is half. Cruise doet wat hij kan en is voor zijn rol ook een logische keuze. Leuk dat hij met deze rol ook een beetje zelfspot toont, altijd voordelig. De overige crewleden zijn best aardig met enkele namen die wat overboord slaan (Spall). Ondanks dat de personages ook figuren zijn die je wel vaker ziet wisten ze me allemaal geboeid te houden.

Oorspronkelijk wilde ik de film voor zijn visuele kwaliteit nog een voldoende geven, en omdat de finale lekker wegkeek, maar toen ze een buiging maakte naar Cruise wist ik dat dat er niet in ging zitten. Gelukkig regisseert Zwick nu alleen nog maar kleinere projecten, want dit soort projecten zijn niet voor hem. Hij weet er gewoon weinig aan toe te voegen behalve een enorme dosis sentiment.

Niet al te boeiende romantische thriller vanuit de handen van regisseur John Dahl, die eigenlijk vooral erg moet leunen op de acteerprestaties van zijn castleden. Daartussen blijkt snel dat een naam zoals Peter Berg over veel meer talent beschikt achter de camera's en dat Bill Pullman weinig indruk maakt als sturend bijfiguur. De enige die wat met haar rol weet aan te vangen is dan Linda Fiorentino, ook al klampt ze zich erg vast aan clichématige trekjes die het desbetreffende figuur stoerder over moeten laten komen. Inhoudelijk verder erg gedetailleerd en soms slim bedacht, maar helaas evenzeer volstrekt oninteressant. Je wacht als kijker vooral op het moment dat je dit nutteloze geleuter weer mag afsluiten.

Matig laatste deel.

Oei. Het lijkt wel of ze al het budget hier hebben opgemaakt aan cameo's. De effecten zijn hier duidelijk nog belabberder dan de vorige delen. De greenscreen heeft hier overduidelijk niet gewerkt. Het zag er al slecht uit, maar dit is wel heel bedenkelijk.

De opening met de dino's zag er niet uit, maar ik kon wel lachen om de intro van Bryan. Sowieso is dat wel een leuk en humoristisch karakter. Daarna, de riddertijd, was al wat minder. Alaska Thunderfuck 3000 maakt hier een entree. Het zag er wel wat amateuristisch uit.

De western vond ik persoonlijk het leukst. Daar zat gewoon zo veel goed geplaatste humor in dat ik wel moest lachen. 1997 was ook al wat minder. Daarna, de toekomst, zag er erg belabberd uit met een vervelende Reid.

Tja, een teleurstellende afsluiting van een best vermakelijke reeks. Ach ja.

Anthony DiBlasi keerde na twee missers geslaagd terug naar het pure horrorgenre met Last Shift, een film die verfrissend gefocust is. Zo worden veel overbodige dramazijsporen gemeden en staat de boel na een kleine 10 minuten al zowat direct op stelten. Juliana Harkavy is uitstekend op dreef als politieagente, maar het is toch vooral de vlotte regie van DiBlasi die het eindresultaat naar een hoger niveau tilt. Links en rechts voelt de opbouw nog enigszins onrustig aan met de spanning, maar er wordt creatief omgesprongen met de locatie en dat levert lekker gestoorde horrorbeelden op. Het wordt nergens bijzonder eng of onheilspellend, maar zeker voor DiBlasi is dit een fijne toevoeging aan het genre. Uiteindelijk verkies ik persoonlijk wel zijn horrordebuut boven deze.

Prima.

Prima filmpje dit hoor, al is het niet echt bepaald de beste film. De Zuid Koreaanse regisseur probeert hier een Amerikaans standaard actiefilmpje te maken, maar slaagt hier niet volledig in. De elementen waren zeker aanwezig, maar ja.

Schwarzenegger blijft wel een leuke actieheld, de keuze voor Knoxville was ook vrij bijzonder. Overstap van Jackass naar dit soort dingen is wel iets dat opvalt. Helaas is de film niet altijd even interessant om te volgen en kent het verhaal niet zo veel hoogtepunten.

Gelukkig mogen de actiescenes wel aanwezig zijn en dan weet de film wel te boeien. Voor de rest is het een gewoon filmpje dat weleens leuk is om een keertje te bekijken. Je zal geen hoogstandje krijgen, maar gewoon popcornvoer.

Typische net-niet film waarin regisseur Alan Scott Neal experimenteert met de vertelstructuur, maar er niet heel bijzonder veel mee weet aan te vangen. De afwisseling tussen perspectieven wordt namelijk nogal kortzichtig uitgewerkt en kent weinig meerwaarde, enkel dat het een aardige vaart nogal ongelukkig opbreekt. Het acteerwerk is gelukkig aardig en de film ziet er als productie verzorgd uit, waarin al snel genoeg aan de hand is om verveling effectief weg te jagen. Helaas schiet Last Straw tekort op vrijwel elk element, vooral de moorden zijn niet brutaal genoeg om enige indruk achter te laten. In principe weet medegebruiker remorz mijn gevoel doeltreffend te omschrijven, want de tweede helft werkt zich tot op zekere hoogte naar iets toe, maar echt verrassen doet het nergens. Dat blijft binnen kleinere projecten die duidelijk wel hun best doen altijd een beetje jammer.

Degelijk.

Ik begin ondertussen steeds meer voeling en waardering te krijgen voor de tienersdrama's, omdat ze er allemaal nogal vlot in blijven gaan. Alhoewel dit geen high-school betreft, wat ik doorgaans wel graag zie, wist het allemaal nog steeds behoorlijk vlot aan me voorbij te gaan.

En in de eerste minuten valt het direct op dat er toch wel een degelijke warme cinematografie over de film heen is getrokken. Het voelt allemaal lekker zomers aan, en dat hoort natuurlijk ook met zo'n titel. Maar alles ziet er zo HD mogelijk uit en het voelt helemaal aan als de zomer. Dan scoor je als regisseur natuurlijk al direct een aantal punten.

Acteerwerk is ook solide. Dit keer echter niet alleen door jong talent, maar ook al een aantal meer ervaren karakters die de leeftijdsgrens van 25 al bereikt hebben. Er loopt echter ook wat jonger volk rond, maar het blijft hier toch vooral een mix tussen die 2 leeftijdsgroepen.

Film brengt meerdere liefdesverhalen aan bod die elkaar dan onderweg een beetje moeten raken. Althans, dat lijkt me de bedoeling. Daar is echter nauwelijks sprake van. Zodra de verhalen elkaar raken, is het meestal door niet al te bijzonder uitgedachte scenario's, zoals dat de hoofdkarakters elkaar gewoon kennen maar nagenoeg nooit tegenkomen.

Enkele verhaaltjes raken de andere echter totaal niet, en voelen daarom nogal overbodig aan. Overigens weet ook geen enkel verhaaltje enige vorm van emotie op te wekken. Het is gewoon leuk om er naar te kijken, maar regisseur Bindley doet vervolgens weinig moeite om nog een stapje extra met de verhaaltjes te doen, waardoor de film nooit uniek of speciaal weet te zijn.

Duurt ook eigenlijk net wat te lang, aangezien de meeste problemen die de karakters ervaren eigenlijk een herhaling zijn van andere tienerfilms. Dat is ook direct 1 van de redenen waarom ik het zo jammer vind dat de film nooit uniek lijkt te willen zijn, maar vooral veilig binnen de lijntjes speelt.

Mwa.

Meteen maar de laatste film van Title meegepakt. Een tragische wending in haar leven betekende voor deze regisseuse het einde. Ze heeft ook zeker aardig bekende films geregisseerd, waaronder dit er eentje van is. Toen ik de film voorgeschoteld kreeg besloot ik hem ook direct maar te kijken.

Ik vond het eigenlijk niet een heel bijzondere film, maar erken dat de onderliggende boodschap erg sterk is. Het concept waarbij mensen met elkaar aan tafel gaan zitten en praten over controversiële onderwerpen als "sollicitatie" om te blijven leven is interessant. Het geeft de film direct ruimte om over zaken als "vrijheid van meningsuiting" en "meningsverschil" te praten, twee onderwerpen die op de dag van vandaag nog steeds van belang zijn.

Jammer genoeg weet Title de film buiten de boodschappen niet te ondersteunen. Het huisje is leuk ingericht, maar verder wordt alles wel erg cheesy in beeld gebracht. De film tikt soms thriller aan, maar deze beelden weten nooit spannend te worden en ook uit de situaties aan tafel had ik gehoopt dat ze iets intenser waren, net als een echt debat eigenlijk.

Ook het acteerwerk is niet bepaald best, en enkel Vance kon me overtuigen. Diaz was weer behoorlijk aan het klunzen, maar ook de overige leden aan de tafel vond ik weinig soeps. De beste prestatie kwam misschien zelfs van iemand die enkel in het eerste kwartier speelt, namelijk Paxton. Heeft in die beperkte tijd toch wel de meeste charme.

Voor de onderliggende boodschap is de film het waard, en deze wordt ook naar behoren uitgewerkt. Met enkel een diepere laag kom je er niet. Je kan niet een enkel element heel goed doen en de anderen verwaarlozen, en ik denk dat dat wel het geval is geweest bij deze film. Het mist toch gewoon de ondersteuning, maar het centrale punt boeit wel en het einde is bevredigend.

Dit passieproject van regisseur Martin Scorsese was een zware dobber in de negatieve zin. Je wordt als kijker tenslotte uitgedaagd om 164 minuten lang tegen lelijke decoraties en idiote personages aan te kijken, ondanks het relevante en belangrijke bronmateriaal. Daar heb ik dan ook genoeg respect voor, maar de vertaling van Scorsese naar film is simpelweg niet door te komen. De acteerprestaties van Willem Dafoe en Harvey Keitel zorgen echter voor wat leven in de brouwerij en een aantal achtergrondplaatjes zien er goed uit, maar dat is te weinig om de overwegend negatieve punten te compenseren. Scorsese heeft vaker religieuze onderwerpen uitgekozen voor uitermate ambitieuze films, maar tot nu toe heeft het mij nergens weten te overtuigen. Ik geloof overigens niet dat ik Barbara Hershey ooit slechter heb zien acteren.

Herzien. Blijft een sfeervolle, geduldig opgebouwde film. Wellicht met wat misleidende marketing, aangezien de horrorelementen in The Last Thing Mary Saw zeer beperkt blijven. Wel kent de film uitmuntend acteerwerk van Stefanie Scott, Isabelle Fuhrman en Judith Anna Roberts. Regisseur Edoardo Vitaletti laat zijn project een ietwat warrige inhoud hebben, maar beschikt over een boel controle over de vormgeving en dat levert een amusante dreiging op die naar het einde toe aanstekelijk losbarst. De finale blijft ijzersterk en drukt een sterke stempel af op de volledige film. Cijfer blijft dus gewoon staan.