Opinions

Flauwtjes.

The Cat is een redelijk obscure film van een bekendere filmmaker. Ondanks dat is dit de eerste film die ik mag aanschouwen van regisseur Lam. Ik vond het helaas geen prettige eerste indruk, maar de potentie is er wel. Al bij al zijn dit niet de films die bij me passen, en ik vond het allemaal dan ook niet zo heel indrukwekkend.

Lam mikt met The Cat op gestoorde beelden en mixt behoorlijk wat verschillende soorten genres en subgenres. The Cat kan worden gezien als sciencefictionfilm, actiefilm, romantiekfilm, horrorfilm, bodyhorrorfilm, thrillerfilm en dramafilm. Al die genres worden met elkaar gemixt, en ondanks dat ze wel nog redelijk in balans blijven is het gewoon te veel om in een film van enkel 90 minuten te proppen.

Omdat de film zoveel gebeurtenissen includeert in het verhaal is het maar moeilijk om de film saai te vinden. De effecten zijn best aardig te noemen en de variatie in monsters mag er ook zeker wezen. Helaas is dit een film die op silliness mikt, waar ik geen fan van ben. Het theatrale acteerwerk bewijst zich keer op keer als een irritatie, en de personages krijgen geen ruimte om op te vallen.

Het verhaaltje dat de rode lijn moet vormen door alle verschillende genres heen is eigenlijk heel simpel, maar toch kon ik de draad moeilijk vinden door de vele gestoorde beelden. Het ontbreekt de film een beetje aan structuur. Het ligt natuurlijk aan de persoon, maar dit soort films zijn eigenlijk de films die ik niet kan volgen. Onrustig verloop, ik kan er van houden, maar niet op deze manier.

Al bij al was ik gek van die kat. Ik ben zelf dol op katten, dus een film die letterlijk een kat heeft als centrale verschijning werkt verzachtend. Verder zat er dankzij de drukke aanpak geen moment bij dat niet verveeld. Kort dacht ik dat de film leuk ging worden, maar aangezien de film zoveel doet en ik niet van alle paden hield houdt het plezier ergens weer op. Een film die niet bepaald voor mij is gemaakt, helaas.

Leuk.

Het eerste gedeelte van de film vond ik hem zelfs geweldig, maar ook echt geweldig. Heerlijke absurd, boeiend en pakkend. Had zo mijn favoriete in kunnen wandelen, helaas in het tweede deel verliest het een beetje kracht al bleef het absurde er goed in hangen.

Farrell speelt een heerlijk absurd karakter en doet dit erg leuk. Regelmatig om hem moeten lachen en om de rare opmerkingen die soms uit zijn mond komen. Het eerste deel was pakkend, grappig, spannend en zelfs best beklemmend soms. Wat een idee.

Het tweede deel was wat minder interessant, wat voorspelbaar en wat "romantischer" waarmee de film wat kracht verloor en daarmee dus ook redelijk mijn aandacht verloor. Het was soms nog steeds erg grappig, en het absurde verhaal weet toch nog wel een beetje te boeien.

Hier hou ik dus wel erg van, als de hele film in het hotel was geweest, had ik hem zelfs nog leuker gevonden. Dit soort ideeën zie ik erg graag, volslagen stompzinnig maar toch heel leuk uitgewerkt. Ik mag Lanthimos wel, hopelijk verzint hij zomenteen nog zoiets geks.

Weinig intrigerende thriller waarin regisseur Roman Polanski zelf ook de hoofdrol vertolkt, ondanks dat hij wellicht niet de beste kandidaat was. Zijn vertolking kent namelijk een weinig innemende en vooral wat afstandelijke aanwezigheid, wat een speelduur van 126 minuten niet veel draaglijker maakt. Er wordt bovendien inhoudelijk weinig progressie gemaakt, wellicht met een doel om de lengte meer en meer op te rekken. Zoals Polanski vaker poogt te doen wordt de druk en spanning aanzienlijk verhoogd in de slotfase, maar The Tenant mist de experimentele benadering van Repulsion om zo'n zelfde effect te bereiken. Er zullen vast en zeker een hoop diepere lagen in de film zitten, maar het eerste uur (waarin de spanning meermaals wordt opgebouwd en binnen no-time wordt afgebroken) is ondraaglijk traag en erbarmelijk geacteerd. Veruit de zwakste deelnemer binnen de "The Apartment Trilogy", ondanks dat het script van deze film vooral met een klein gelukje in de handen van Polanski terechtkwam.

Regisseur Tyler-James is nu niet meteen een naam die een indrukwekkend curriculum vitae heeft opgebouwd, waardoor de getemperde verwachtingen van The Loch Ness Horror af en toe nog een vermakelijk weerzien realiseren. Fijn is dat de makers een sfeervolle locatie hebben uitgekozen waar je de nodige claustrofobie mee kan opvangen, maar helaas wordt daar weinig mee gedaan. De monstertjes zien er verder uiteraard slecht uit en het acteerwerk zit ook niet mee, waardoor het eindresultaat niet veel meer blijkt dan een typerend budgetfilmpje met schaarse hoogtepunten. De poster geeft overigens weg dat we ons in het centrum van Engeland moeten bevinden, maar dat is slechts venijnige marketing.

Richie.

Als regisseur zeker geen slechte bijdrage aan de filmwereld, en ondanks dat zijn eerdere werk beter ontvangen wordt ben ik toch meer een fan van zijn nieuwere films die zich niet perse op misdaadkomedie focussen. Hier heeft hij zichtbaar het meeste plezier in, maar echt leuk vond ik het nooit. Dat neemt de soms frisse regie echter niet weg.

Lock & Stock moet het dan ook vooral hebben van de humor, die snel en fris aan je voorbij gaat. Richie concentreert zich op heel veel verschillende typetjes, waarvan de 1 leuker is dan de ander. Iemand die het bijvoorbeeld erg leuk deed was Statham, en ook Vinnie Jones zie ik graag terug. Bijzonder grappig is niemand, maar het acteerwerk is zeker enthousiast genoeg.

Richie ontsnapt niet altijd aan de goedkope uitstraling van de film, en dat is zichtbaar wanneer sequenties die echt om een grootse aanpak vragen worden ingekort. Denk maar aan zo'n grote schietpartij in de finale. Daar wordt volledig van weggeknipt. Misschien is dat juist de humor, maar dan ben ik er persoonlijk wat minder een fan van, gezien de opbouw ernaartoe vroeg om een explosieve uitspatting.

Met het camerawerk is verder weinig mis, maar buiten wat frisse humor voelde ik toch iets te weinig frisheid in de regie, waarmee ik tegen de richting in ga van andere gebruikers. Ik hoopte toch op wat snellere regie. Enkele scenes hanteren precies de juiste toon, maar dat blijft bij die scenes en niet de hele film. Kleurgebruik en soundtrack blijven inderdaad wat achter bij de editing en het gebruik van de camera. PTA deed dit toch beter in de regie, en liet ook elke scene tellen. Dat lukt Richie niet.

Vermakelijk is het verder wel en het verhaal zit redelijk in elkaar, maar het duurt misschien iets te lang en niet elke scene weet altijd te tellen. Toch wel jammer, want Lock & Stock zit niet zonder minpunten. Ik voelde film gewoon niet zo erg, en wist me ook niet echt mee te voeren. Vermakelijk, soms fris en grappig, maar in zijn geheel toch geen film die me erg aanspreekt.

Dramatisch.

Ik kan uiteraard een riedeltje op gaan schrijven over hoe knap ik het vind dat dit gemaakt is door één enkel individu. Regisseur Ford is er zelf overigens ook best trots op, want na de film schept hij er zelf over op. Wat hij beter had kunnen doen, is een team bij elkaar verzamelen en een daadwerkelijk goede film neerzetten.

Nu maak je het jezelf ook moeilijk als je een ridicuul concept op een nogal terughoudende manier uitwerkt. The Lockdown Hauntings is een soort Zoomhorrorfilm, die echter ook geen Zoomhorrorfilm is. Het eerste halfuur bestaat zowat exclusief uit een compilatie van vrouwen die sterven door toedoen van een geest. Tussendoor wat beelden van detectivewerk, uitgevoerd door de meest saaie agenten die beschikbaar zijn.

Logica? Daar doen wij niet aan in The Lockdown Hauntings. Spanning? Waarom? Ik doe dit in mijn eentje, daar moet je me voor prijzen! Deze film slaat regelmatig als een tang op een varken en wordt per minuut saaier. Wat Todd hier doet is me een compleet raadsel. Een paar zinnen oplezen over geesten en toen mocht hij weer een cameo maken in de volgende brakke horrorfilm.

Nee, ik kon er niets mee. Wellicht dat ik de film kan prijzen op wat aardig effecten, verder is het een dom verhaal met oerslecht acteerwerk en een treurig verloop. Ik had het ook kunnen verwachten met een horrorfilm die deze titel draagt. Het coronavirus dwingt veel regisseurs om wat originele paden te bewandelen. Mag dit dan een voorbeeld zijn van hoe je het dus niet inzet.

Regisseur David Yarovesky heeft zijn debuutfilm tot dusver nooit meer overtroffen, maar heeft de kunst om goed geplaatst entertainment neer te kunnen zetten nog lang niet verleerd. Locked is voor zijn doen een relatief kleinschalige film, maar wordt niettemin competent genoeg uitgevoerd met de beperkte middelen die er beschikbaar voor zijn. Modern in beeld gebracht met genoeg visuele trucages en goed acteerwerk om niet te vervelen en Anthony Hopkins is uitstekend op dreef als excentrieke antagonist. Heel spannend wil de film nooit worden, maar het kijkt dankzij het hoge tempo wel erg lekker weg.

Degelijk.

De rol van Pearce is bijna de redding van deze film, ondanks dat er toch wel genoeg actie in terug te vinden is. Het is alleen wel het budget dat een duidelijk struikelblok is. Het grootse verhaal komt daarmee niet heel goed tot zijn recht. Hier zijn echt hogere bedragen voor nodig.

Pearce is desondanks best leuk. Er is wel echt een overvloed aan one-liners die uiteindelijk wel echt beginnen op te vallen, maar een hoop slaan toch de plank raak. Heb regelmatig nog wel kunnen lachen om zijn fratsen ondanks dat er wel te veel is uiteindelijk.

Visueel vaak redelijk lelijk. Matige effecten die soms heel erg slap zijn. Maar het duo achter het roer gaat er toch wel vrolijk mee aan de slag waardoor het niet heel erg begint te storen. Verhaaltje is slap, de omgeving is wat anders maar uiteindelijk kan je het vanaf het eerste gedeelte al voorspellen.

Spannend absoluut niet. Daarvoor is Pearce echt te jolig en neemt de humor te veel de overhand. Daarmee is de film wel vlotter. Want als dit serieuzer was was dit echt niet heel goed geweest. Ik vreesde even toen ik Grace zag opdraven met een veel te zelfverzekerde glimlach. Gelukkig neemt Pearce zo veel de ruimte in dat je je aan Grace niet zo veel kan storen. Pearce neemt haar in ieder geval genoeg in de zeik.

Uiteindelijk biedt de film niet veel meer dan een standaard gijzelingverhaal maar dan in space. De film is echter wel vermakelijk tot de laatste minuten en kent degelijk acteerwerk. Maar heel erg spannend is het allemaal niet en de effecten zijn soms echt afschuwelijk. Maar toch, omdat ik goed heb kunnen lachen, nog een voldoende.

Beroerd.

Dit soort films zijn uiteraard nooit bepaald goed, want van dit soort films kan je verwachten wat je denkt te verwachten. Het is altijd leuk als dit soort films wat centjes krijgen om lekker mee uit te halen, maar daar is binnen Locusts: the 8th Plague geen enkele sprake van. Wel wat centjes, maar nog steeds te weinig om het ergens te laten werken.

Dit valt direct al te merken tijdens de openingsscène, die een soort 3D-plattegrond moet voorstellen van een locatie die ze echt willen laten lijken. Direct kijk je dus tegen een slecht geanimeerde film aan, die buiten de zeer matige speciale effecten ook behoorlijk kaal wordt ingericht. De look van deze film is ronduit lui en weet de kijker op deze manier nooit naar de film toe te trekken.

De cast is niet geheel onbekend, maar niettemin doet iedereen het behoorlijk slecht. Ik kan het ze niet echt kwalijk nemen, want de taken die ze van regisseur Gilmour moeten uitvoeren zijn ook ronduit belachelijk te noemen. Het acteren tijdens een sprinkhanenaanval is ronduit lachwekkend, gewoon komisch. Leuk voor het lachen, maar het maakt de film zelf uiteraard niet beter.

Buiten wat opvallend gedetailleerde gore weet deze film niets te bieden dat de kijker op enige manier kan plezieren. Het acteerwerk is zoals eerder benoemd bedroevend, en het visuele aspect van de film is net zo beroerd. Ontzettend lelijk ingericht en in beeld gebracht. De effecten zijn zeer ondermaats, zoals te verwachten, maar als de film zichzelf dan toch zo serieus neemt vraag je je eigenlijk niettemin af wat het doel wel niet was van deze film.

Tenzij je nieuwsgierig bent naar dit soort films en/of het gewoon voor wat domme actie wilt kijken: ik kan je niet tegenhouden. Ik zou het echter wel vanzelfsprekend af willen raden, want deze film is lelijk op elk gebied en alles behalve interessant. Het bloed mag soms op een praktische manier vloeien waarvoor nog een 1,0* (want voor de moeite doe ik het niet), verder brengt de film absoluut niets nieuws onder de horizon en mag zichzelf behoorlijk schamen voor wat het heeft geprobeerd.

Gaaf.

Duidelijk 1 van de betere horrorfilms van het afgelopen decennia. Tevens was dit mijn eerste aanraking met dit duo, dus dat levert weer motivatie op om hun andere film Ich Seh Ich Seh een keertje op te zetten. In ieder geval vond ik The Lodge een spannende en sfeervolle film die goed doorpakt.

Dat dit op voorhand niet door iedereen gewaardeerd gaat worden staat vast, maar de sfeer die Fiala en Franz hier neerzetten is toch van hoog niveau. Het hutje is geweldig ingericht en tijdens de avonduren krijgt het een angstaanjagende uitstraling. De donkere hoekjes, cinematografie en details zijn dik in orde en zorgen voor een verzorgde horrorfilm.

Daarnaast is het acteerwerk sterk en Keough weet zichzelf behoorlijk te overtreffen. Normaal krijgt ze vaak ondankbare rollen, maar The Lodge is het vrolijke visitekaartje dat laat zien dat ze ook sterke hoofdrollen kan spelen. ook Martell en McHugh doen het naar behoren en spelen geloofwaardig genoeg.

Verder hangt er een aardig kil sfeertje, en de dreiging wordt vaak goed opgebouwd. Hier en daar zitten er een aantal bijzondere regiekeuzes bij (zoals dat er harde orgelmuziek door een spannende scene wordt gemonteerd), maar in het algemeen wordt het niveau hoog gehouden. Het is jammer dat deze film uiteindelijk geen echte hand-voor-je-ogen horrorscenes bezit en iets te veel leunt op een wat ongeloofwaardige wending.

Verder is dit een behoorlijk sfeervolle horrorfilm waar ik met volle toeren van heb kunnen genieten. Goed opgebouwd, visueel sterk uitgevoerd en uitstekend acteerwerk. Het blijft ten alle tijden mysterieus, al lijkt de lijn snel duidelijk te zijn. Gelukkig vermaakt The Lodge goed en weet veel uit zijn beperkte concept te halen. Absoluut 1 van de betere horrorfilms afkomstig vanuit 2019.

Saai.

Niet helemaal mijn film geworden, terwijl het verhaal zelf me best aansprak. Bovendien liet O'Malley wel degelijk met zijn debuut zien dat hij iets anders probeert, al was zijn debuut ook nog niet perfect. Maar waar die nog best bruut uitpakte, is dit weer heel subtiel.

Het beste aan de film is wel ongetwijfeld het acteerwerk. Erg Brits geacteerd, maar niet slecht daardoor. Vooral Vega zet een sterke prestatie neer in een rol die normaal gesproken gedoemd is. Er zijn er niet veel die dit soort rollen overtuigend kunnen neerzetten.

Qua horror is er niet veel te zien. De film moet het vooral van de sfeer hebben, maar is daarnaast eigenlijk ook eerder een drama dan een horror of thriller. Het slakkentempo maakt het daarnaast nog een saai drama ook. De horror zelf komt eigenlijk dan ook pas bij de laatste 15 minuten om de hoek kijken.

Alhoewel het niet slecht verfilmd is, is het trage tempo en niet werkende romantiek toch de moordenaar van de film. Ik kwam er erg moeilijk doorheen, en de 92 minuten leken niet over te gaan. Nergens heel spannend of ultiem sfeervol, maar vooral traag en af en toe een bijzonder moment.

Veel meer krijg je niet, en vanwege de ervaring zelf dus ook een onvoldoende. Het acteerwerk is wel knap, maar O'Malley mag van mij weer gewoon terug gaan naar wat hardere, lompere horrorfilms.

Best leuk.

Maar dan is het ook vooral omdat Logan de meeste superhelden cliches aan zijn laars lapt en gewoon in een lekker tempo door hakt. Deze veel rauwere en sfeervolle superhelden film is dan ook best geslaagd. Misschien zelfs een van de betere X-Men films.

Het kind was bij vlagen toch wel een beetje irritant, maar in het algemeen best lollig. Dat ze bij elke beweging moest gaan schreeuwen was wat overbodig, Jackman heeft een goede uitstraling en Stewart is zoals gewoonlijk een leuke Charles Xavier.

Weinig minpunten, van bijzonder camerawerk of decor is deze film niet gemaakt. Actie is leuk gedaan, niet over the top en lekker vlot. Film verveelt bijna niet. Ik maak er gewoon een mooie 3,5* van.

Hm.

Ik zal hier echt de verkeerde doelgroep voor zijn, maar toen de film nog een keer werd aangeraden door bekenden had ik er genoeg van en besloot ik LOL maar een kans te geven. Achteraf denk ik dat ik nog steeds de verkeerde doelgroep hiervoor ben, maar afkijken en erop stemmen kan nooit kwaad.

De tijd voordat Cyrus een transformatie qua personaliteit maakte. Ik ben van bijna kanten niet zo'n fan, ik ben van Cyrus zelf ook gewoon geen fan. Ook in LOL weet ze me niet te overtuigen, ondanks een aantal aardige pogingen. In het algemeen probeert ze te hard een typetje te zijn waardoor het humane ervan af dwaalt.

De film zelf is redelijk rommelig in elkaar gestoken, erg herkenbaar vond ik het allemaal ook niet. De romantiek is erg kort door de bocht, standaard uitgewerkt en problemen komen en gaan. Er wordt werkelijk van alles bijgehaald om het leven van Cyrus zwaar te laten lijken, maar echt overtuigen doet het niet echt.

Regie is ook wat eentonig. Matige montage, matige beelden en matig camerawerk. Er zit niks bij dat opvalt voor de filmliefhebber. Als het verhaal daarnaast ook niet zo heel veel voor weet te stellen weet je dat je het als film zelf niet heel goed voor elkaar hebt gekregen. Ik kijk er ook raar van op dat dit zo herkenbaar is bij enkele mensen, qua uitwerking vond ik de loop namelijk alles behalve herkenbaar.

Buiten Cyrus om is het acteerwerk ook best matig. Enkel Moore (verrassend) vond ik goed uit de hoek komen. De tieners zijn te nerveus en de volwassenen te automatisch. De humor ligt me ook niet heel erg, een beetje arrogante soort humor. Verder veel boehoe, kusjes en liefde, maar overtuigend is het nergens.

Wel is de speelduur niet onnodig lang en het tempo redelijk. Omdat de film in een soort dagboekvorm is verteld wil het nog wel boeien om in ieder geval de aftiteling te bereiken. Verder is het allemaal maar een standaard highschoolliefdesgebeuren die niet wil raken of overtuigen, maar ook qua regie niets te bieden heeft.

Ok.

Veel meer ga ik hier ook zeker niet over zeggen, behalve dat ik het wel ok vond. Dit soort filmpjes blijven me altijd wel boeien, al viel het me wel een beetje op dat de film soms wel slordig kan zijn. Vooral de timing is soms een pijnpunt.

Maar wederom is het allemaal wel lekker snel, vlot en vermakelijk gemaakt. Alle flitsende momenten, keurig cameragebruik, split-screens en lekker snelle bewegingen zorgen hier dus ook voor. Alleen wat het nadeel daar van was is dat het op de rustige momenten gelijk saai wordt. Maar ook gelijk, want je zit net zo lekker in de snelheid.

Maar zodra de film dan weer in zijn pedaal trapt ben je gelijk weer terug. Potente acteert niet heel sterk, maar haal knalrode haar blijft toch wel iets dat een wenkbrauw omhoog trekt. Het verhaal is simpel, en eigenlijk haast niet aanwezig.

Soms wat slordige, maar toch wel een vermakelijke film die met voldoende tempo en snelheid gebracht is.

Matige Kubrick.

Dat ik een voldoende geef is vanzelfsprekend. Ik vind het vooral voor zijn doen een kleine tegenvaller. Niettemin onderhoudend en kwalitatief, maar tevens een film die na de eerste helft eigenlijk z'n kracht wel kwijt is. Boek zelf heb ik overigens nooit gelezen, maar verhalen als deze kom ik hoogstwaarschijnlijk ook niet doorheen.

Zoals we van Kubrick weten is hij een vakman die perfectionistisch te werk ging. Dat valt hier dan ook best vanaf te lezen, al had ik graag gehad dat Kubrick zijn camera iets beter had kunnen optillen. Scenes worden soms iets te saai en klassiek in beeld gebracht, terwijl ik weet dat Kubrick meer dan bereid is zijn scenes op overtuigende manier te presenteren. Soms is het 't beeld dat spreekt tijdens zijn films, maar in dit geval is dat niet zo.

Het acteerwerk van de jonge Lyon is erg overtuigend. Heeft eigenlijk ook meer charme dan haar volwassen tegenspelers. Mason doet het ook redelijk, maar blijft naar mijn mening iets te veel hangen in de stoeremannen-houding. Van Sellers ben ik nooit de grootste fan geweest op het vlak van komedie, maar in dit geval vervult hij zijn rol ook naar behoren. Daarnaast komt hij niet al te vaak in beeld, dus aan zijn komische talenten heb ik me zelden gestoord.

Opvallend aan de film is dat het juist de kracht kan halen uit de afwezigheid van Lyon. Zodra ze namelijk in beeld komt na voor onbepaalde tijd afwezig te zijn geweest spat de chemie er vanaf. In de tweede helft is ze nagenoeg altijd in beeld, waardoor de chemie wat minder effect heeft. De tweede helft is daarom ook een stuk taaier om doorheen te komen dan de eerste helft, die een stuk interessanter te noemen was.

Een epische duur voor een verhaal dat niet briljant in elkaar steekt, maar ook nooit in elkaar stort. Zeker in de eerste helft bouwt de film knap op de mooi gecreëerde chemie. De tweede helft is wat romantischer van aard, maar heeft op gekke manier ook minder chemie. Vond het een minder effectief en net wat te lang stuk, maar niettemin een voldoende voor deze Kubrick-klassieker.

Regisseur Babak Najafi neemt het stokje over van Antoine Fuqua voor dit vervolgdeel. Algemeen wordt deze door het grote publiek minder ontvangen, maar ik vond het persoonlijk een vooruitgang. Niettemin wordt de opbouw evenals het verhaal teruggeschroefd tot het minimale en krijgt de actie voorkeur boven de dramatiek. Aangezien het eerste deel werd overspoelt met clichématige verhaalsopbouw is dat geen spijtige afwisseling, zeker niet als Najafi behoorlijk uitpakt qua schaal. De computereffecten laten het echter wel afweten, waardoor het de kijker echt pure adrenaline onmogelijk wordt gemaakt. Gelukkig wordt de actie met volle overgave in beeld gebracht en valt met name de finale op. De spectaculaire longtakes zijn dingetjes die je in tegenwoordige actie niet vaak meer ziet en Najafi maakt er gelukkig optimaal gebruik van. Het acteerwerk is weinig bijzonder en het verloop is uiteraard voorspelbaar, maar voor een niet al te lange filmportie vol hersenloze actie zit je bij London Has Fallen op het juiste adres.

Leuk.

Toch wel een hele grote meevaller uiteindelijk, alleen proef ik uiteindelijk niet al te veel Disney. In dat opzicht, op een aantal scenes na natuurlijk, heeft deze film best een eigen smoel. Het is ook wel jammer, want de stukken waar Disney te proeven is leuker zijn.

Depp mag nog een keer zo'n gek type spelen en dat doet hij wederom weer prima. Zo goed als onherkenbaar eigenlijk maar toch heel herkenbaar tegelijk. Hammer is ook best een leuke toevoeging en weet zijn karakter best charme te geven. Ook de bijpersonages zoals Bonham Carter en Pepper zijn geslaagd.

Visueel is er weinig op aan te merken. Hier en daar is de CGI opeens wat houterig maar dat duurt meestal hooguit 2 seconden voordat de actie weer helemaal mooi is. De actie is vaak ook gewoon mooi en het budget is er zeker in terug te herkennen.

Alhoewel de nodige clichés niet gemeden worden vervelen de 150 minuten nergens. Alles is best mooi vormgegeven, de actie is luchtig, genoeg humor om het vermakelijk te houden en de drama is nergens al te dik of te saai aangezet. En gelukkig maar. Want de film heeft het best nodig.

Waar de film punten laat liggen is vooral het middenstuk. Nergens saai, maar het voelt niet echt aan als een Disney film en meer als een echte actiefilm of western met komedie elementen. Verbinski slaagt er niet in het magische sfeertje vast te houden na de opening met het ventje op de kermis.

De sfeer keert eigenlijk pas volledig terug in de allerlaatste slotfase. De treinachtervolging en het stuk dat daarvoor komt met de uitreiking van dat horloge. Dat was een geweldig stukje dat de waardering ook echt even naarboven tilde qua stem. Heerlijke actie die nergens verveelt en het sfeertje dat dan ook echt heerst.

Vlotte film die lang duurt, maar niet verveelt.

Een uitgesponnen, traag vormgegeven westernfilm van regisseur John Sayles, die uiteindelijk nogal wat hooi op z'n vork neemt om Lone Star te voorzien van inhoudelijke kleur. Films die zeer zwaar leunen op het persoonlijke verhaal van diens hoofdpersonage vereisen dat deze ook daadwerkelijk interessant zijn om te volgen, maar Chris Cooper is binnen dat vlak niet overtuigend. Zijn acteerwerk is verdienstelijk, maar de karaktervormgeving biedt naar mijn inzien niet genoeg om een vrijwillige interesse voor te creëren. De film is verder op z'n best wanneer de mysterieuze kant ervan wordt uitgewerkt en Cooper de hintjes om hem heen verzameld, maar na enige tijd wordt dat gebeuren op de bank geplaatst en wordt de kijker geattendeerd op een weinig opzienbarende wisselwerking van romantiek, persoonlijk drama en maatschappijkritiek. Specifiek de flashbacks zijn uiterst sterk geacteerd en spannend ingericht, maar alle poeha die om het mysterie heen wordt geïncludeerd kon me persoonlijk niet bekoren.

Veel geweld.

Net als 12 Strong vind ik dit een prima Amerikaanse oorlogsfilm. Natuurlijk is het een grote reclame voor het Amerikaanse leger. De stoere mannen die niet neergaan, zelfs niet als er een door het hoofd geschoten is duurt het nog 7 bazooka's en 4 schoten om hem neer te krijgen.

Vlot en vermakelijk is het wel. Het duurt eventjes, maar daarna is er non stop actie. Soms wat cliche, maar omdat het based on a true story was natuurlijk bij vlagen ergens origineel. Wahlberg speelt beter dan normaal en de rest is ok.

Prima filmpje, zeker vermakelijk.

The Loneliest Boy in the World is een abstract geregisseerde film die je echt moet liggen. Regisseur Owen zet namelijk in op een erg subtiele vorm van humor, dat compleet haaks slaat op het nogal boerse onderwerp. Het concept van een groep ondoden waar de protagonist voor moet zorgen en van de buitenwereld moet houden is niet echt nieuw meer, althans niet vanuit een invalshoek waarin we als kijker aan het verstand van de hoofdrolspeler moeten twijfelen. Je ziet duidelijk dat Owen graag wilde dat "indoor" echt de wereld van Harwood moest zijn. Veel kleurtjes, veel precies camerawerk en een gezonde dosis aan detail. Echter heeft hij dat niet onder de controle, na enige tijd begint de buitenwereld, die juist voor de saaie echte wereld moet staan, op dezelfde binnenwereld te lijken en andersom. Het blijft daardoor altijd een wat onevenwichtige film die niet helemaal weet op welke stijl het precies moet inzetten. Het bij elkaar vermengen lukt in ieder geval niet, regelmatig kreeg ik het gevoel naar twee verschillende films te kijken.

Overigens is de voornaamste reden voor mijn lage cijfer dat de humor me totaal niet ligt. Te voorzichtig en ongemakkelijk, maar ook de ideeën en grappen komen me te bekend voor om nog indruk te maken. Ik denk dat ik gewoon wat lompere humor meer kan waarderen in plaats van heel erg in te zetten op lichaamstaal en stemhoogte. Daarnaast is de film ook moeilijk als horrorfilm te zien, want enkel het concept van zombies maakt de genreaangeving tot wat het is. Het acteerwerk is weliswaar bovengemiddeld en enkele keuzes voor de stilering kon ik zeer waarderen, maar de vermakelijke indruk die de film me vooraf gaf bleef niet overeind toen ik de film eenmaal aan het kijken was. Jammer.

Oei Levine.

Had 10 jaar terug nog wel wat aardige werkjes, en leek qua komedie altijd een beetje te zoeken om een combinatie te leggen tussen drama en komedie. Long Shot is eerder een volbloed komedie met wat korte misdaadelementen ertussen verwerkt. Ik had het wat slimmer verwacht, maar het is vooral dom vermaak.

Wel dom vermaak met een ambitieus concept, omdat we het dit keer mogen zoeken bij de electies van de president. Het probleem van de film is vooral Rogen. Iemand die ik altijd beter heb gevonden in wat uitdagendere rollen. Als hij zichzelf is, loopt het snel mis. Deze film zit ook bomvol van de grappen die alleen maar door hem gemaakt kunnen worden, maar echt effectief wordt het nooit.

Theron is daartegen ook totaal ongeschikt voor een rol binnen de komedie-industrie. Vooral de scene met de onderhandeling was echt te triest voor woorden. De film kent overigens nog wel redelijk pakkende regie, met aardig vlot lopende scenes, maar wanneer het aankomt op humor loopt het gewoon de mist in. Wordt allemaal veel te flauwtjes uitgewerkt, en vooral makkelijk.

In ieder geval nog wel met een aardige finale en wat avontuurlijke situaties, maar uiteindelijk zie ik niet snel in waarom deze film nu precies de betere komedie is van de 2010s. Vooral een erg typerende film voor Rogen, denk dat we hem vooral beter in de bijrol kunnen zetten. Dan is hij een heel stuk beter te pruimen in ieder geval, niet in de hoofdrol.

Opvallende thrillerfilm vanuit regisseur Francis Lawrence, die hiermee zonder twijfel één van zijn beste resultaten aflevert. The Long Walk profiteert voornamelijk van het concept en wordt dan ook doeltreffend in beeld gebracht alsof de wereld voortdurend in beweging is. De jonge castleden doen het erg goed (vooral David Jonsson en Tut Nyuot maken indruk) en wekken zelden de indruk dat ze vast moeten houden aan stereotypes. Opvallend is dat de moorden tamelijk grafisch en gedetailleerd voor de dag komen, ook al maakt Lawrence jammer genoeg weinig gebruik van praktische effecten. Bij vlagen is de logica allemaal ver te zoeken en zijn de personages van Charlie Plummer en Mark Hamill onvoldoende uitgewerkt, maar het boeit met gemak en vormt een geslaagde mix van diverse emoties.

Overtuigende oorlogsklassieker die zeker in de tweede helft een heleboel imponerende beelden op het grote scherm tovert. Het regisseurstrio bestaande uit Bernhard Wicki, Andrew Marton en Ken Annakin leveren samen uitstekend werk binnen een productie die vast en zeker de nodige uitdaging heeft geboden. Opvallend zijn de innovatieve camerastandpunten en moderne manier van oorlogsvoering, enkel onderbroken door de nogal onovertuigende rol van John Wayne. Het eerste uur heeft verder vooral de taak om het gebeuren op te bouwen, maar dit komt slechts gemengd interessant voor de dag. Het zijn toch echt de bombastischere momenten die The Longest Day inkleuren en gelukkig zijn er daar genoeg beelden van. Een ruim voldoende is dan ook zeker op zijn plaats.

Best geslaagd.

Begin mezelf erop te betrappen dat ook dit genre steeds iets meer naar me toe groeit, maar dan met de hulp van een paar actrices en acteurs waar ik nieuwsgierig naar ben. In dit geval is Britt Robertson de actrice waar ik hem voor had opgezet.

Daarom kreeg ik al van te voren "zin" in de film, waarop ik iets makkelijker in de film kwam. Het helpt er dan ook goed bij dat de film de juiste snaar weet te pakken en je, op een aantal momenten, echt laat voelen. En hierdoor kreeg ik richting het einde, maar ook op andere momenten, af en toe een brok in mijn keel.

Dat ik, een MovieMeter zeurpiet, een brok in mijn keel kreeg is trouwens ook vrij zeldzaam, en dat weet je dat je het als film goed hebt gedaan. Robertson is zeer enthousiast en ondanks dat ze soms wat Amerikaans en basic is, is ze met volle overtuiging aan het acteren. Eastwood kan daar niet tegenop, en weet de emotie vaak niet helemaal volledig over te brengen. Maar voor een vrouwenfilm is hij wel een ideaal ingrediënt natuurlijk.

Enkele spectaculaire stieren scenes, waarop de camera's op de stieren bij helpen om het effect wat te vergroten. De 139 minuten lijken van te voren lang te zijn, maar in het tempo gaat deze zo voorbij. De film had me na minuut 10 eigenlijk al beet. Verhaaltjes die die man verteld zijn ook altijd wel meeslepend.

Jammer dat de film hier en daar wel wat basic is, en zoals verwacht, erg zoet en voorspelbaar. Met als je daar niet al te vaak aan denkt, heb je echt wel een leuk genrefilmpje.

Tot huilen kwam ik niet toe, maar ik was wel helemaal stil geworden ondertussen. Als dat gebeurd in een film, dan is het cijfer bij mij vaak automatisch al hoger. Dan weet ik namelijk dat de film geslaagd is in zijn concept. Leuke film en een sterke prestatie van Robertson. Maar eens in de gaten houden.

Prima.

Geen verkeerde film afkomstig van Segal en zo te zien 1 van de weinige Sandler-komedies die boven het gemiddelde van een 3,00* scoort. Dat wil best wat zeggen want de meeste worden nu eigenlijk de grond ingestampt. Daarbij reken ik niet zijn serieuzere rollen mee.

The Longest Yard kent een erg vlotte toon en blijft dat ook wel zo voor zijn speelduur van 113 minuten die wat aan de lange kant zijn. Het verhaal is namelijk niet zo bijzonder en zoals we van Sandler gewend zijn worden de relaties tussen personages een beetje afgeraffeld. Verder lijkt deze film heel erg op een nieuwere versie van Mean Machine wat in de film zelf zelfs duidelijk wordt gemaakt.

Visueel in ieder geval redelijk. Vanuit een Sandler-komedie hoeven we niet al te veel visuele inspanning te verwachten maar toch zag het er allemaal best prima uit. Gevangenis is leuk ingericht en de finale op het veld wordt prima in beeld gebracht. Veel kick zit er niet in maar wel aardig vermaak.

Acteerwerk is best aardig en Sandler doet waar hij voor gemaakt is. Bijrollen zoals die van Rock en Reynolds doen het ook wel oké. Ook de rollen die worstelaars innemen zijn best grappig te noemen want het maakt de film iets "gaver". Actie is verder best misplaatst als genre, hou maar gewoon rekening met een komedie/sportfilm.

De toon van deze film is wel wat onrustig, met als goed voorbeeld de moord op Rock tussendoor. Die valt zo uit de toon met de rest van de film dat je je afvraagt wat de regisseurs er zelf mee van plan waren. Je kijkt namelijk naar een pure komedie en zo'n moment tussendoor doet toch wat twijfels oproepen. Verder is de balans tussen komedie en sport wel iets beter.

De speelduur is best lang en enkele clichés die ook herhaald zijn van Mean Machine zijn wat irritant. de chanterende directeur dus. Gelukkig is het verder een best kijkbare komedie en waarschijnlijk 1 van de betere Sandler-komedies al ben ik het daar zelf niet perse mee eens. Voor mij haalt het het exacte niveau van de andere Sandler-komedies, maar dan met leukere bijrollen.

Uiterst onheilspellende horrorthriller met een onvoorspelbaar verloop en uitstekend acteerwerk van hoofdrolspeelster Maika Monroe. Wat mij betreft is dit haar beste rol tot nu toe, maar ook Nicolas Cage speelt een heerlijk excentriek en opvallend figuur. De absolute winnaar is echter Oz Perkins zelf, die zich steeds meer ontpopt tot één van de beste horrorregisseurs binnen het moderne tijdperk. Zijn leiding mondt hier (wederom) uit in zeer sfeervolle opmaak, uitstekend camerawerk en een oerdegelijke spanningsopbouw. Longlegs houdt de kijker voortdurend in zijn greep door een nare, onveilige sfeerzetting te creëren die nooit wordt losgelaten. Knap ook dat Perkins een hoop verschillende invalshoeken bij elkaar weet te krijgen zonder een geforceerde indruk te maken. Spijtig is dat het gebeuren nergens ontpopt tot een ware nagelbijter, maar 't scoort op de overige vlakken genoeg hoge cijfers om dat te compenseren. Ik beschouw mezelf als een groot fan van het werk van Perkins en kijk dus nu al uit naar The Monkey. Dikke pluspunten overigens voor de marketing van Longlegs, die laat zien dat je een film interessant kan maken zonder de volledige inhoud prijs te geven.

Net niet.

Dit soort thrillertjes die licht tegen horror aantikken zijn ook nooit helemaal mijn ding, maar omdat de hoofdrol door Eisley wordt gespeeld toch maar benieuwd geworden naar de film. Bovendien blijft het een horrorfilm en daar kan je me altijd wel voor wakker maken.

Eisley speelt dan ook een beetje een rol die ik gelijk van haar zal verwachtten. Niet dat ik Eisley veel in andere films heb zien opdraven, maar de uitstraling die ze geeft is voor de rest perfect voor zo'n film als deze. Een beetje verlegen en onzeker.

Eisley is alleen wel wat afstandelijk hier en daar, maar bewijst regelmatig wel prima te kunnen acteren. Soms iets te gemaakt, maar dat kan vooral aan haar rol liggen. Voor de rest ook een aardige rol van Isaacs, die weer een heerlijk slechte uitstraling heeft.

Het is alleen jammer dat dit soort thrillers altijd graag subtiel willen zijn, maar echter nooit helemaal van de grond komen. De karakterontwikkeling is onvoldoende, zeker voor een film zoals deze. Bovendien zijn de karakters allemaal redelijk ongeloofwaardig.

Visueel aardig. Lekker koude sfeer die door de film hangt en zeker een aantal briljante shots. Vooral de 180 graden draai tussen 2 spiegels is een mooi stukje. Bovendien hangt er altijd wel een sfeertje door de film heen dus op visueel vlak weinig aan te merken.

Alleen blijft het allemaal wat tam. Het wordt nooit echt schokkend en de boodschap dringt nooit helemaal door. Wat nudity en tamme kills voegen hier dan ook weinig aan toe. Het is vooral het sfeertje dat het allemaal een beetje goedpraat.

Maar dat is niet genoeg. De film is niet echt saai, maar ook niet echt goed. In zo'n film als deze kan je met goede regie een eind komen. Maar de loop is iets te voorspelbaar, al is de laatste scene nog wel onverwacht.

Netflixvoer.

Net wat beter dan de wat gewaagdere originals die vrijwel altijd op een lager cijfer uitkomen, maar nog steeds erg op de middelmaat als het aankomt op filmisch talent. Look Both Ways valt namelijk in een serieus veilige categorie. Een verloop dat nergens dus echt een zijpad of bijzondere wending neemt.

Wat deze film vooral een beetje draaiende houdt, is het feit dat er naar behoren wordt geacteerd. Waar al deze namen vandaan komen? Ik weet het niet, maar ondanks de nogal standaard en makkelijke personages wordt er aardig en naar de norm geacteerd. Ik heb er weinig op aan te merken, buiten het feit dat ik er alleen geen sympathie voor kon opbrengen.

Verder een film met erg menselijke problemen zonder dat deze eigenlijk een moment echt dichterbij komen, waardoor de film vooral een erg leeg gevoel achterlaat. Een gevoel dat alleen niet echt wegebt en plaats kan maken voor een echt sterke indruk, waardoor ik geen hoger cijfer ga geven. Het is geen film die ik ga onthouden, dus waarom zal ik er dan extra erkenning aan geven?

Mwa.

Cage is ondertussen een beetje verzakt naar dit soort projecten. Alhoewel dit in vergelijking met een hoop andere troep waar Cage voor kiest nog wel mee weet te vallen. Het is iets onderhoudender en Cage speelt weliswaar ver bovengemiddeld hier.

Visueel vreesde ik bij de opening credits voor het ergste. Die rode letters, lelijk. Dat betekend ofwel dat deze film een grote knipoog geeft naar de goedkope 80's of 90's films of gewoon erg brak en afgeraffeld is. Dat had ik echter in beide gevallen verkeerd, dit is een onderhoudend film qua visueel niveau.

Degelijk gespeel met kleurtjes hier en daar en onderhoudende inrichting van de locatie. Visueel is het erg netjes, behalve de soundtrack die vaak misplaatst is. En ook vaak wat te melig, past niet helemaal in de situatie. Maar dat neemt toch niet weg dat het een onderhoudende film weet te zijn.

Cage doet het erg goed hier, de typische Cage-trekjes zal je hier ook niet tegenkomen. Rustig gespeeld en met genoeg charme. Hij krijgt niet de makkelijkste rol, maar Cage komt toch een heel eind. Dat geldt overigens ook voor Tunney, die me heel erg meeviel.

Alleen qua sfeer komt het er allemaal niet helemaal uit. Het is wel verzorgd, maar spannend weet het nergens te zijn. Ook geen rillingen of nagelbijters, dit is een rustige film die te weinig moeite doet om dit niet te zijn. Uiteindelijk heeft de film qua verhaal weinig om het lijf, dus dan komt het neer op sfeer, maar dat lukt niet helemaal.

Verhaal is ook wat te makkelijk en simpel uitgedacht, inclusief de twist. Het is wel jammer, want de film ziet er dus verzorgd uit, maar krijgt het plot niet mee. Daardoor weet de film nooit speciaal te zijn of vernieuwend / uniek te zijn. Dat is een gemiste kans omdat het best potentie had. Maar uiteindelijk is de film gewoon niet zo veel. Het is niet spannend, niet sfeervol en ook niet uniek. Niets eigenlijk, dus dan komt het aan op een verzorgd geheel dat niets aan de binnenkant bevat.

Netjes.

Scott Frank heeft tegenwoordig naam weten te maken in de seriewereld, maar de films die hij daarvoor maakte mogen er ook zeker zijn. The Lookout is qua intentie en opzet weinig ambitieus, maar daardoor zit er wel een sterke kern aan verbonden. Deze debuutfilm is daarmee snel een resultaat dat het gemiddelde niveau ontstijgt.

Sowieso kwam dit uit rond een tijd dat Gordon-Levitt zichzelf echt goed aan het bewijzen was. Als acteur is hij namelijk serieus goed, alleen loopt hij zichzelf weleens klem in films die het budget laten spreken. Zodra hij de ruimte krijgt om echt wat te acteren heb ik hem nog niet kunnen betrappen op een prestatie die echt slecht was, en The Lookout brengt aan die trend geen verandering.

Netjes ingericht, keurig in beeld gebracht. Frank doet precies wat nodig is om een verhaal als deze efficiënt naar voren te communiceren. Daarbij moet ik wel zeggen dat het qua regie of visueel nergens in uit weet te blinken. Het kleurgebruik is nog wel opvallend stijlvol, maar het camerawerk evenals de editing toch te weinig opvallend om ook een echte vorm van spanning te mengen.

Daartegenover loopt het allemaal goed door. Een verhaal dat weinig gaten kent, ergens heen gaat en ook goed acteerwerk kent. Jammer genoeg is The Lookout wellicht wat te veilig om een film te zijn die ook herinnerd zal gaan worden, maar zodra je de film ziet ben je aan de buis gekluisterd van begin tot eind. Ik zie Frank dit graag nog een keertje doen.