Opinions

Rauw.

Lilja 4-Ever was ook een titel die ik uit de top 250 ooit eens heb opgemaakt, en door de status die de film heeft gekregen was ik er ook zeker nieuwsgierig naar. De uiteindelijke ervaring is me ook niet bepaald tegengevallen. Geweldig vond ik het niet, maar dit is wel een film die uiteindelijk op een behoorlijke manier z'n draai vind.

Om te beginnen is de stijl van de film opvallend. Moodysson kiest voor een erg realistische stijl waardoor alle viezigheid en modderige achtergrond op je neus wordt gedrukt. Je moet er van houden en/of aan wennen. Mooi is het namelijk niet en audiovisueel heeft de film dan ook weinig te bieden. Het is hier het verhaal en de bijbehorende boodschap die het hem doen.

Het acteerwerk van de jonge Akinshina is sterk te noemen. Als kind doet ze het eigenlijk perfect. Ze weet perfect de rebelse als de onschuldige uitstraling te bewaren. Bijrollen zoals die van Bogucharsky horen er ook goed bij, en zo is dit een film voor volwassenen waarbij de kinderen de acterende prestaties de baas zijn, en dat is maar goed ook, want dat eigenlijk ook moest wel.

De film kent wat onhandige regiemomentjes, de opening met brute Rammsteinmuziek bijvoorbeeld is niet snel iets dat ik zelf had gedaan om de toon te zetten. Verder ziet de film er best aardig uit. Erg strak is het niet, en misschien voor een lange tijd niet al te heftig, maar eenmaal de bal gaat rollen komt de film ook binnen en dan begint het zijn status ook echt waar te maken.

Sterke, rauwe film die het vooral moet hebben van zijn vuile en depressieve uitstraling. Op audiovisueel vlak weinig boeiend, verder een goede film waarvan ik best begrijp dat het zijn hoge status heeft verkregen. Misschien niet zo'n onmogelijk heftige film, maar wel eentje die niettemin binnenkomt bij de kijker en een belangrijke boodschap draagt. Goed.

Fijne en klassieke animatiefilm met een uitstekende chemie tussen de getekende personages. Uiteraard door regisseursduo Dean DeBlois en Chris Sanders van de nodige absurditeit voorzien, maar dat zit een menselijke kern gelukkig niet al te veel in de weg. Het figuurtje van Stitch is geregeld oprecht grappig en de droogheid van het geheel werkt aanstekelijk, ondanks dat het op animatietechnisch vlak niet heel veel vernieuwende invloeden brengt. Wat betreft de stemmencast is er bovendien bitterweinig te klagen, enkel Jumba en Pleakley zijn er een beetje over als komische inslagen. Finale mist ook een zekere vorm van spektakel, verder een bondige en vermakelijke Disneyfilm.

Remake die redelijk braaf het verloop van de originele tekenfilm volgt en er tussendoor wat veranderingen aan toepast. Zo worden bepaalde figuren uit het verhaal geschreven en nemen andere personages een totaal andere rol in. Stitch zelf ziet er leuk uit in het "echte leven" en regisseur Dean Fleischer Camp brengt een aanstekelijk tempo, maar deze herbewerking brengt uiteindelijk weinig verrassingen en kent geen geweldige visuele innovaties. Buiten een lollige stunt met portaalwapens is er qua humor ook weinig te bekennen, maar uiteindelijk duurt het nergens te lang en vermaakt het in de basis meer dan prima. Liefhebbers zullen waarschijnlijk massaal het originele materiaal verkiezen.

Net niet.

The Limehouse Golem mag zichzelf een erg goed voorbeeld noemen van de Engelse Tv-film. Het dik aangezette acteerwerk en de overdreven hoeveelheid aandacht voor detail is erg Engels te noemen, naar mijn mening dan. Het zijn verder vooral de accenten en de dialogen zelf die de puntjes voor deze conclusie op de i zetten.

Deze film kent een erg bekende cast en met het acteerwerk is dan ook weinig mis. Nighy blijft met een erg sterke charme spelen en is perfect voor zijn rol. Veel verdieping krijgt hij echter niet, terwijl zijn rol dat wel van hem vraagt. Cooke was dan weer verkeerd gecast, en vormt op deze manier eigenlijk het enige buitenbeentje van de film. Iets te geforceerd en vooral te weinig charme.

Het verhaal zelf probeert met trucages een slim en mysterieus geheel te worden, de waarheid is helaas dat het als geheel niet al te veel om het lijf heeft. Verschillende flashbacks met alle potentiele daders tonen leiden de kijker namelijk onvoldoende om, en zo wordt het al snel duidelijk dat het vooral het matige verhaal zelf met visueel verwennerij poogt te overdekken.

Verder is het qua horror ook wat tegenvallend. De film ziet er schitterend uit met sterke sfeerzetting en een overvloed aan detail, waarmee het soms voor een goed staaltje horror moet zorgen. Jammer is echter dat de film nooit spannend wil worden en de moorden, die er wel bloederig uitzien, komen nooit goed in beeld. Het is vooral de ietwat veilige regie die roet in het eten gooit.

Verder ziet de film er te goed uit om een stevige onvoldoende te halen, maar het toch wel lange geheel kent te weinig inhoudelijke kracht om indruk te maken. Het acteerwerk is sterk, de visuele invulling ook, daar houdt The Limehouse Golem echter ook weer zo'n beetje op. Het was goed geprobeerd, maar ze moeten toch iets beter hun best doen om mij er volledig mee in te pakken.

Vermakelijk, enigszins verrassend misdaaddrama van regisseur Brad Furman waarin met name de hoofdrol van Matthew McConaughey uiterst treffend wordt ingevuld. Zoals te verwachten is zijn personage dusdanig authentiek dat de rollen van Ryan Philippe en Marisa Tomei even op stoom moeten komen, maar uiteindelijk goede bijdrages leveren aan de voortgang van het verhaal. De cinematografie van Lukas Ettlin combineert de gelikte stijlbenadering goed met de rauwe toonzetting en dat levert een visueel aantrekkelijke film op waarbinnen mijn enige kritiekpunt is dat het tempo wat opgevoerd had mogen worden in de finale. Erg slim steekt het verhaal verder niet in elkaar met een aantal ietwat geforceerde plotwendingen en merkwaardige beslissingen, maar de algemene voortgang loopt goed en scenarist John Romano weet telkens precies de juiste snaren te raken wanneer het neerkomt op scherpe dialogen. Een briljante film is The Lincoln Lawyer allerminst, maar wel een entertainend geheel waar je makkelijk 2 uur zoet mee bent.

Vermakelijk.

Dat dergelijke films als Line of Duty het bij het publiek niet zo goed zullen doen valt te verwachten. Alle begrip ook daarvoor, want het is beslist geen hoogstaande toevoeging aan het actiegenre. Om films als deze te bekijken moet je alle breincellen die je hebt uitschakelen, en zelfs nadat je dat hebt gedaan ontbreekt het de film aan alle logica.

Veel nagedacht over het script hebben ze waarschijnlijk niet. Het verhaal klopt namelijk van geen kanten en zou waarschijnlijk nooit kunnen gebeuren. Dat zowat twee mensen de hele stad platleggen, het lijkt me sterk. En het dan ook nog zo lang kunnen. Gelukkig staan daartegenover politieagent Eckhart en één of ander random figuurtje dat met telefoon in hand de boel even opneemt. Nee, ik denk dat iedereen wel in kan zien dat het narratief nergens op slaat.

Dat allemaal neemt niet weg dat de film wel als ideaal vermaak dient. Al vanaf het begin hangt het tempo er lekker in en regisseur Miller heeft geen enkele moeite om de kijker door het verhaal te loodsen. Wellicht dat hij daarin wordt bijgestaan door het absurde karakter van de film, maar ook door het snoeiende tempo en de vele actiescenes die in best lekker flow achter elkaar volgen.

Acteerwerk is niet van het hoogste niveau maar ik vind dat Eckhart heeft gedaan wat hij kon en dat doet hij prima. Zijn rol is niet bepaald een kwalitatief geschreven personage, maar als agent weet hij een aardig eind te komen. Eaton als naïeve streamer is wellicht iets te plat en cliche, maar samen maken ze met hun gekibbel wel een vlot duo waarin ik me geen seconde echt aan heb geïrriteerd.

Verder een film die niet bang is om wat grotere actiemomenten te tonen die elkaar in lekkere vaart opvolgen. Het is jammer dat de film wel erg voorspelbaar en veilig blijft. Het klopt van geen kanten, deze Line of Duty, maar Miller kiest bewust voor een lekker vlotte toon en dat weet de film een aardig eind vooruit te helpen. Slechte kritieken zijn allemaal terecht, maar ik heb een prima middag gehad met deze film.

Mwa.

Niet echt van opgekeken dit, uiteindelijke resultaat is me behoorlijk tegengevallen. Het verhaal sprak me al niet bijzonder aan, maar als dit binnenkort in de top 250 terechtkomt wil ik het nog wel een kans geven. Helaas niet helemaal goed gepakt.

Het begint sterk, met de beelden van dat kleine guppie door India heen. Dit levert enkele sterke scenes op met mooi cameragebruik en intrigerende beelden en gebeurtenissen. Niet erg aangrijpend, maar dit niveau wordt verder niet meer behaald verder in de film.

Op feiten gebaseerd ok, maar wanneer het jongetje in Amerika terechtkomt stort de film volledig in. Nergens indrukwekkend, aangrijpend of meeslepend meer. Patel doet het prima en haalt het maximale uit zijn rol, maar dat is dus nog niet genoeg.

De aandacht verslapt, het verhaal wordt steeds saaier en de film pakte me gewoon minder. Ook wanneer Patel weer terugkeert naar zijn land deed dit me eigenlijk vrij weinig. Vast heel emotioneel als dit echt was, maar op het scherm kwam dit gewoon niet over. Wel extra punten voor de sterke opening en een goed einde.

Mooi.

Blijft natuurlijk een klassieker deze animatie. Natuurlijk is dat ook vrij logisch, deze film steekt absoluut boven de meeste disneyfilms uit. Het verhaal is mooi, het verhaal is vrij origineel in zijn opzet en de karakters zijn ook leuk.

Voor kinderen is dit een schot in de roos, heerlijk natuurlijk. Het verhaal is vrij meeslepend, soms wat voorspelbaar. Je ziet duidelijk dat de animatie uit 1994 komt, maar in het algemeen stoort dat vrijwel niet. Goed dat de makers ook hebben gekozen voor een pakkende aanpak.

Blijft een klassieker, en mag die status wat mij betreft gewoon houden. Leuke voice acting door Broderick en Atkinson, al is het nergens ongelooflijk grappig. Wel is het lief, mooi en emotioneel pakkend. Ik hou hier wel van.

Ok.

Uiteindelijk niet bepaald de topper die ik ervan had verwacht. Nu wist ik ook al dat met Favreau aan het roer, er nooit echt een compleet meesterwerk zou kunnen ontstaan. Daarvoor is hij als regisseur wat te braaf en blijft te veel bij het boekje.

De film ziet er wel erg mooi uit wederom. Mag ook wel, want zo te zien is er weer veel budget in gegaan. De settings zien er ook mooi uit en de dieren zijn zo best knap in elkaar gestoken. Dat is dan ook waarschijnlijk het beste aan de hele film.

Het zwakste is wel vooral de voice-acting. Glover en Beyoncé mogen beide dan erg goed in de muziekwereld zijn, als het op voice-acting aankomt lijken het plots wel robots. Slechtst Rogen, verrassend, kwam het beste uit de hoek en zorgt voor de nodige humor.

De film neemt zichzelf ook verrassend serieus. Niet al te veel humor te bekennen, behalve als Rogen in beeld komt dan. Maar Rogen is geen hoofdkarakter en de hoofdkarakters zijn te serieus en dramatisch. En als het dramatische niet werkt zit je toch niet heel goed.

Qua verhaal volgt het redelijk de lijntjes van de klassieker, maar bij die klassieker komt het lang niet in de buurt. Waar die nog enige magie bevatte, is dit vooral een film die voor het geld lijkt te gaan (waarom anders die grote namen in de muziekwereld casten) en dat is niet bepaald meer de magie van Disney dan.

Omdat de film er zo goed uitziet en wel goed bedoeld is, geef ik hem nog het voordeel van de twijfel. Ook de prachtige natuur is knap in beeld gebracht. Maar het verhaal zelf weet nooit te overtuigen en de casting had echt overnieuwd gemoeten, behalve voor Rogen, Eichner, Oliver en Ejiofor dan. Die deden het nog wel goed.

Jammer dat Disney dit steeds vaker lijkt te doen, maar de magie zit er simpelweg gewoon niet meer in. Puur voor het geld lijkt me.

Weird.

Maar ergens heeft het wel iets ja, alleen niet genoeg om me te overtuigen. Het is altijd leuk als films zonder budget veel willen bereiken, maar deze film maakt toch echt te veel schoonheidsfoutjes om in volle glorie te kunnen overtuigen. Wel doet het een aantal aardige stappen in de juiste richting.

Toen Liquid Sky was afgelopen moest ik toch echt even nadenken waar ik precies in godsnaam naar had gekeken. Ik kon het verhaal voor geen meter volgen. Ik weet niet of dit intentioneel was, maar ik kan in ieder geval concluderen dat deze film 1 van de meest vreemde, vage en onduidelijkste films was die ik in tijden heb mogen aanschouwen.

Visueel kantelt het steeds. Er zitten waanzinnig lelijke beelden bij. Slechte editing ook, sommige scenes lijken abrupt te eindigen en het voelt steeds aan alsof er enkele beelden gewoon verloren zijn gegaan tijdens het knipwerk. Echt dromerig of sfeervol wordt het ook nergens, daar is het te weird en goedkoop voor. De pogingen zijn er, maar de overtuiging niet.

Acteerwerk is ook zeer slecht, en lijkt me verder niet intentioneel. Niet iedereen acteert namelijk zonder emotie, Sheppard bijvoorbeeld acteert met veel energie terwijl anderen er totaal geen zin in lijken te hebben. Sheppard doet het trouwens ook goed, verreweg de beste prestatie uit de film. Van de rest krijg je niks te zien.

Er zitten tussendoor aardig trippy beelden tussen die het wel leuk doen en tegen het einde aan krijgen we ook wat meer sciencefiction te zien. Die beelden weten aardig te slagen, maar verder boeit de film ook op een gekke manier. De voornaamste reden waarom mijn cijfer echter niet laag is, dat is de "humor" die voorbijkomt. Ik heb zelden zo hard gelachen om een film die zichzelf zo serieus lijkt te nemen. Bijzondere dialogen, vreemde scenes, het werkt allemaal erg goed op de lachspieren.

Zo kon ik nog wel vlot door een relatief lange speelduur komen. Het is een vreemde titel geworden, maar ik heb geen spijt dat ik hem gezien heb. Sheppard speelt geweldig. Er is genoeg op Liquid Sky aan te merken, maar de lol die ik er soms mee kon beleven doet het hem wel voor mij. Ik heb geen idee wat de verhaallijn precies was, maar het vermaakte en boeide gelukkig wel. Vreemde titel, zeer matig maar soms wel erg geestig.

Regisseuse Zelda Williams had duidelijk een eigen visie voor met name de inhoudelijke invulling van Lisa Frankenstein, maar de concepten worden matigjes gerealiseerd. Vooral het acteerwerk van Kathryn Newton is te statisch om een geheel als deze te dragen, bovendien is het beslist geen complex of moeilijk personage om te spelen. Het kleurgebruik springt er positief uit en de inhoud blijft te allen tijde onvoorspelbaar, maar de pure horrorliefhebbers zullen hier vast en zeker op hun honger blijven zitten. De opleuking en decoraties van de setpieces zijn simpelweg te makkelijk (gothic horror en de huidige generatie vormen een lelijke combinatie qua stilering) en stralen weinig unieke meerwaarde uit. Het bloedvergieten is daarnaast erg tam en de komische noten blijven vrijwel volledig ineffectief, waardoor de cultfilm-ambities me eerlijk gezegd ontgaan. Cole Sprouse is wel goed op dreef in de eigenzinnige bijrol, maar de regiekwaliteiten van Williams ondersteunen dit onvoldoende. De ideeën zijn er wel, maar de (visuele) uitwerking blijft braaf, plat en ongeïnspireerd.

Sterke verhalen.

Een vrij onbekende, maar uiterst interessante documentaire die graag de verhalen wil vertellen die de slachtoffers hebben meegemaakt tijdens het bloedbad op Utoya. Veel meer doet de docu echter niet, het neemt wel een beetje een misplaatste aanloop richting de verhalen.

De eerste 10 minuten zijn ook niet erg interessant en lijken een beetje een normale docu te worden. Daarna, wanneer de verhalen beginnen, begint de docu op te leven. Dit dankzij enkele beelden van het bombardement zelf en enkele beelden van Utoya zelf, waar enkele behoorlijk heftig kunnen overkomen.

Soms zit er onnodige slow-motion in de beelden om ze extra heftig te maken, maar dit werkt niet echt. Ik had ook graag meer chaos gezien, zoals hulptelefoontjes en politiemeldingen. Maar dat maakt niet veel uit, want de zware verhalen weten maximaal te boeien en geven je een redelijk beeld van de vreselijke gebeurtenis van 2011.

De docu zet je wel een beetje aan het denken, en dat is ook de bedoeling. Interessant genoeg voor de liefhebber, maar de echte "professionele" docu kijker zal dit waarschijnlijk niet heel bijzonder vinden. Dit soort onderwerpen en verhalen liggen me altijd goed.

Ikzelf raad hem jullie toch van harte aan. Hij staat gewoon op YouTube, een duurt een klein uurtje.

Vanwege de grote hoeveelheid aan volwassen thematiek is het me een raadsel waarom regisseur Donald Petrie nog zo'n kinderachtig geheel op tafel zet. De uiteindelijke doelgroep van Little Italy is me mede hierom een compleet raadsel, maar dat neemt niet weg dat de inhoud aardig fris wegkijkt. Het gebruik van felle kleuren en zonnige sfeerscheppingen spat van het scherm af en bovendien zorgt Petrie voor een aangenaam tempo. Het acteerwerk van de leden in Little Italy is enthousiast en charmant, maar de drie scenaristen die aan deze film hebben gewerkt zetten ze allemaal dusdanig kinderachtig en opgeblazen neer dat enige verrassing meteen van de kijker wordt ontnomen. Het bijzonder clichématige verloop en gebrek aan echt innemende scenes op emotioneel vlak maken van de film niet de meest originele zit, maar uiteindelijk voelt het goedbedoeld genoeg aan voor een degelijk avondje aan vermaak. De wat afgeraffelde en vooral te makkelijke finale weerhoudt me om de film te voorzien van een voldoende.

Gemiste kans.

Little Joe is zonder twijfel een erg interessant project geworden, en de regisseuse heeft duidelijk aandacht besteed aan het visuele aspect van deze Little Joe. Het probleem dat ik met de film heb is echter de inkleuring zelf. En daarmee bedoel ik niet de letterlijke kleur die de film krijgt, maar de opvulling van het verhaal.

Beecham doet het erg slecht. Onnatuurlijke, vervelende prestatie die regelmatig veel te opgeblazen wordt uitgevoerd. De bewegingen die ze maakt voelen gewoon te gemaakt aan, of dat nou deels bij de film hoort of niet, je hoort er mij geen goed woordje over zeggen. Iemand als Whishaw is ook niet bepaald sterk bezig, ondanks dat hij wel een competente rol speelt in vergelijking met de rest van de cast.

Het mysterie rondom dat plantje wordt wel voldoende, maar ook redelijk droog uitgewerkt. Het voornaamste probleem van de film is dat het allemaal gewoon niet zo erg boeit. Wat kan dat plantje me nou eigenlijk schelen? En het concept waarbij mensen er gelukkiger van moeten worden, ik weet het niet. Het lijkt me niet het meest uitnodigende gegeven.

De visuele stijl van de film is nog wel aardig, zeker dat gebouw zelf is sterk ingericht en ook de kleurtjes thuis ademen sfeer uit. Het is echter niet genoeg sfeer, want van spanning heeft deze film geen kaas gegeten. Ik krijg het gevoel dat Hausner wat inspiratie van een Lynch-film heeft getrokken, maar die onderhuidse spanning faalt in deze film genadeloos en komt nergens naar boven.

De vaagheid van de film had ik verder geen problemen mee, wel de soundtrack. Had weleens de neiging om gewoon mijn vingers in mijn oren te steken. De film zal op deze manier absoluut geen kijkers vasthouden. Little Joe is niet slecht, kent een aardig stijltje, maar ook matig acteerwerk en is een sfeerloos gebeuren als het aan moet komen op thriller. Tegenvaller dus.

Slecht.

Matige variant op het bekende verhaal over de kleine zeemeermin. Over de legende heb ik niet veel gelezen, dus ik weet niet of dit verhaal gebaseerd is op een bestaande variant of geheel is verzonnen. Van wat deze film laat zien voelt het echter nogal (slecht) verzonnen aan. Tot mijn grootste verbazing had het ook een budget van 5 miljoen, maar waar is die dan heen gegaan?

Deze versie van The Little Mermaid voelt erg aan als werk dat direct naar goedkope Tv-zenders wordt gestuurd nadat het is afgerond. Er staan een hoop acteurs en actrices hier die redelijk carrière hebben gemaakt maar niet ruim genoeg om direct herkenbaar te zijn. Films zoals deze gaan het ze ook echt niet makkelijker maken om in nog grotere producties mee te spelen, want ik kan me niet voorstellen dat deze films ze de publiciteit gaan uitlenen.

Hier en daar zitten er nog aardige beelden tussen omdat het circus nog aardig wordt ingericht. Een aantal mooie, voornamelijk paarse kleurtjes die wat extra flair aan de boel geven. Zodra de film zich ergens echt in settelt ziet het er redelijk uit, maar wanneer het zich richt op wat grotere, spannendere taferelen valt het snel door de mand. Vooral omdat het effectenwerk misplaatst is en er vooral niet uitziet waardoor de film een dwaze indruk maakt.

Verhaal zelf is ook redelijk rommelig en wordt na een rustige opbouw slordig afgerond met een hoop plotgaten die de film niet ten goede komen. Verder is het heel duidelijk binnen deze film wie er goed en niet goed is, want iedereen is in principe een karikatuur. Ondanks de variatie in personages weten ze allemaal door hun kale persoonlijkheid best saai te zijn. Figuranten die je na minuten alweer bent vergeten.

Er zitten wat aardige beeldvormingen in, verder is dit niet bepaald de film die indruk zal gaan maken. Er ontbreekt van alles aan, van een echt magisch sfeertje tot een degelijk uitgewerkt verhaal. Voor een film die met een budget van 5 miljoen kon werken ziet het er allemaal erg simplistisch en inspiratieloos uit, maar omdat het nog wel redelijk vlot wegkijkt zal ik het cijfer niet lager maken dan een 1,5*. Lijkt me meer dan eerlijk hiervoor.

De politieke controverse heeft voor alle aandacht gezorgd, want de inhoudelijke meerwaarde is namelijk min of meer nihil. The Little Mermaid behoort tot de braafste filmische vorm die je maar kan krijgen en dat komt het weinig imponerende eindresultaat niet ten goede. Vooral de visuele kwaliteit stelt teleur, aangezien de heldere en kleurrijke oceaanbeelden al snel worden ingewisseld voor donkere wateren en/of onovertuigende locaties. Het acteerwerk is echter de grootste domper van de film. Halle Bailey kent als hoofdrolspeelster te weinig expressie en John Hauer-King is vooral kleurloos, om over de veel te aanwezige stem van Awkwafina volledig te zwijgen. Het maakt het uitzitten van de nogal ruime speelduur beslist geen feestje, maar gelukkig kennen de actiescenes nog wat houvast. Met de liedjes is ook weinig mis (al is het niet meteen mijn favoriete soort muziek) en kan ik niet ontkennen dat de castleden behoorlijk kunnen zingen. Melissa McCarthy is bovendien perfect gecast als Ursula.

Horrorvariant op het bekende verhaaltje, met weliswaar andere personages en uiteraard veel minder budget. Regisseur Leigh Scott lost dat op door The Little Mermaid te verkopen als griezelfilm, ook al blijven die elementen redelijk braaf. Mike Markoff overtuigt gelukkig in een nogal ondankbare hoofdrol die niet al te veel van hem vraagt, maar helaas staat hij lijnrecht tegenover een overacterende Lydia Helen die daarmee een zeer clichématige sirene neerzet. De grootste kans die gemist wordt is echter het inhoudelijke mysterie, want de insteek wordt na 10 minuten weggegeven en dan zit je als kijker vooral te wachten totdat de personages eens zelf achter de bijzonder duidelijke hint komen. Het blijft allemaal (ondanks de kale visuele invulling) best boeiend, maar veel mis je er als liefhebber niet aan.

Aardig.

Little Miss Sunshine kwam ik eigenlijk toevallig tegen. Het stond wel in een aantal lijstjes die de beste films benoemen van een bepaalde categorie, maar toch is deze titel me altijd wel een beetje ontglipt. Onlangs toch weten te bemachtigen en opgezet. Het viel zeker niet tegen, maar echt meesterlijk vond ik het nergens worden.

Eerste kwartier vond ik echter sterk, vooral door een bijzonder goed acterende Carell die uit zijn beperkte rol best veel weet te halen. Ieder personage heeft overigens een beetje hetzelfde probleem als Carell. Je hebt veel diverse personages met allemaal een eigen trekje, maar uiteindelijk gaat de film er zeer beperkt overheen waardoor ik niet echt voortgang tussen hen kon proeven. Dat ze uiteindelijk wat sterker verbonden worden is te verwachten, maar de band voelde naar mijn overtuiging nergens sterker aan dan in het begin.

Daarnaast besteedt de film iets te veel tijd aan sequenties die wat mij betreft uit de film gelaten hadden mogen worden. Het stelen van opa's lijk bijvoorbeeld. Wellicht leuk gevonden, maar wat mij betreft dodelijk aan het sentiment dat een aantal scenes daarvoor werd opgebouwd. Zo zijn er wel meer grapjes die de mist in gaan, maar gelukkig is het eerder het feelgood gehalte dat verder overheerst.

Acteerwerk is goed genoeg. Niemand speelt te overdreven en degelijk genoeg om hun eigen gezicht een beetje te laten zien. De finale vond ik eerst flauw, maar uiteindelijk wel erg grappig. Breslin heb ik altijd sterker gevonden als klein kotertje dan als volwassen vrouw. Verder goed geacteerd door Dano, Collette en Kinnear. Er worden zeker aardige rollen neergezet, maar het voornaamste probleem dat ik met de film had was toch echt dat het iets te snel door de ontwikkeling heen stapt waardoor het geen impact achter kon laten.

Little Miss Sunshine deed me dus niet veel, maar ik kon de look, het acteerwerk en het gegeven wel waarderen. Het is moeilijk te zeggen dat de film onvoorspelbaar is, ondanks dat het zich schuldig maakt aan een aantal oppervlakkige momenten. Maarja, die kan je moeilijk ontwijken met dit soort films. Best gezellig voor een keertje, maar geen film die me gaat bijblijven.

De Australische regisseur Abe Forsythe probeert een unieke combinatie te maken tussen een zeer kinderlijke film en een volbloed zombiehorror. In principe is Little Monsters dan ook niet veel meer dan een drukke verzameling van allerlei ideeën die niet helemaal lekker worden uitgewerkt en elkaar moeizaam kunnen aanvullen. Het helpt daarnaast niet echt dat Forsythe zijn film inleidt als een soort midlife-crisis humorfilm, waarvan de komedie alleen beslist niet van de grond komt. Het blijft allemaal aan de erg flauwe en brave kant, zelfs wanneer het bloedvergieten na ongeveer een halfuur van start gaat. Gelukkig wordt er nog profijt gemaakt van het goede acteerwerk (Lupita Nyong’o en Josh Gad blijven op dat gebied altijd wel betrouwbaar) en een best schattig slot, maar dat weerhoudt Little Monsters er niet van compleet te verbleken tussen het veel frissere griezelwerk van de afgelopen jaren.

Minder.

Ondanks dat echt goedkopere horrorfilms me wat minder aanspreken kan Necrostorm me altijd wel voldoende charmeren. Hoog tijd dat ik er ook wat meer van ga zien, en Little Necro Red was daarin alvast een eerste stap. Kon voorgaande films best waarderen, maar helaas is dit wel de minste die ik tot nu toe heb gezien.

Begint nog wel leuk volgens de bekende (bloederige) formules, maar verandert uiteindelijk in een behoorlijk rommeltje die fragmentarisch in elkaar wordt gezet. Verhalen worden eigenlijk gewoon compleet door elkaar gegooid, en daarnaast doen ze ook nog een poging om wat sentiment toe te voegen dat totaal niet weet te werken.

Bij een bedrijf als Necrostorm kijk je films met een reden en die reden is het zien van gore en bloed. Vervolgens komen ze echter met allerlei poespas eromheen aangezet die niet weet te boeien. Personages blijven gewoon plat en de soundtrack hadden ze ook geen controle over. Lijkt eigenlijk geen moment op te houden met afspelen, maar gelukkig herpakt de film zich in de finale.

Daar krijgen we weer een lekker bloedfestijn voor de kiezen met hele hopen aan ingewanden. Daar herkennen we de formule van Necrostorm weer en daar kan ik behoorlijk van genieten. De enthousiaste manier van editen, alhoewel duidelijk, blijft ook een charmante trademark van dit Italiaanse horrorbedrijf. Mede hierdoor weet de film na een stroef middenstuk weer sterk op zijn poten te landen.

Het blijven altijd wel bijzondere films maar deze film trok toch te veel onzin naar zich toe waardoor het wat minder indruk maakt. Qua concept ook niet zo vernieuwend als de andere die ik tot nu toe heb gezien, maar niettemin weer een lekkere opfrisser tussen alle andere horrorfilms die per dag tammer lijken te worden. Genietbaar voor wat het is.

Cuarón.

Ik ben best een geïnteresseerde filmliefhebber in het werk van Cuarón, maar eigenlijk wist ik niet dat hij verantwoordelijk was voor het maken van deze film. Het was eerder pure toeval dat ik de film aanklikte. Echt geweldig is het daarmee niet bepaald, maar absoluut best redelijk.

Vooral visueel valt er wel redelijk wat te genieten van deze film. Mooi aangeklede decors en een aantal fraaie effecten. Zeker de wat spectaculairdere scenes, die echter wel schaars zijn, vallen op. Uiteindelijk blijft de inhoud vooral traditioneel en daarin haalt het weinig uit, maar soms weet Cuarón toch wel genoeg zijn eigen stempel op de film te drukken. Knap voor een film waarin maar weinig vrijheid te merken is.

Acteerwerk is niet geweldig en ik mis toch de momenten die de film echt op laten vallen, maar voor wat er staat is het best stabiel te noemen. Vanuit Cuarón is het alleen geen film die ik echt ga onthouden alleen, en dat is jammer. Een veilige productie is het uiteindelijk, met een voorspelbaar begin en einde, maar die wel doet wat het moet doen.

Melig.

Film met een redelijke status, maar die toch een lage hoeveelheid daadwerkelijke stemmen kent. Misschien ook niet zo vreemd, want Little Shop of Horrors volgt een ander pad dan je vooraf zou denken. Oz vermengt namelijk musical met horror, fantasy en komedie. Maar dat weten de meeste waarschijnlijk al.

Passie en talent zit er in ieder geval wel in, maar de grote hoeveelheid flauwe grappen gaan uiteindelijk vervelen. De film moet het dan ook vooral hebben van de bizarre typetjes die hier rondlopen, zoals die van Martin en Moranis. Moranis kan dit soort rollen met zijn ogen dicht, maar Martin past eigenlijk zo slecht in deze film dat het weer leuk wordt.

Plantje ziet er verder leuk uit. Echt briljant is het niet, maar het is allemaal lekker praktisch en dat heeft toch wel een bepaalde charme. Ondertussen misschien een klein beetje verouderd, maar het hoort wel bij de tijd dus veel kan je daar niet op aanmerken. Wel op de regie van Oz verder.

Want buiten de komedie en leuke effecten voelt het allemaal niet fris of luchtig genoeg aan en breekt de sfeer niet altijd even goed door. Er worden diverse pogingen voor gedaan, en enkele scenes zijn dan ook wel geslaagd, maar de kleinschaligheid van de film valt erg op en het wil allemaal gewoon niet optimaal lekker wegkijken.

Gelukkig duurt het verder niet lang en er gebeurt een hoop. Echt serieus leuk vond ik het alleen niet, maar de charme spat er soms vanaf. Leuk om eens gezien te hebben, maar een hoogvlieger vond ik het verder niet helaas. Voor diegene die van een kinderlijke en redelijk unieke horrorfilm houden, een aanrader.

Keurig.

Viel reuze mee, ik verwachtte helemaal niet zo'n keurige film zoals dit met een sterk verteld verhaal en veel beter acteerwerk dan het gemiddelde niveau. Film verveelt echt nooit, en een horrorfilm met 9+ was nou niet zo heel aantrekkelijk. (Al is dit niet echt een horrorfilm).

Sterke, hele sterke acteerprestatie van Gleeson. Echt veel beter dan wat ik van hem gewend ben. Hij weet echt serieus goede charme mee te geven aan zijn karakter en dat is een beetje wat een film zoals dit nodig heeft. Hij draagt de film echt als Faraday.

Daarbuiten ook nog bij gestaan door uiterst prima prestaties van Wilson, Poulter, Rampling en Hill. Keurige prestaties, maar ik was wel verrast dat Poulter hierin speelde. Wel zowat mijn favoriete acteur, dus mij hoor je niet echt klagen.

Film heeft echte charme en sfeer. Het is dan ook wel ergens opmerkelijk dat Abrahamson nooit een keerpunt maakt naar horror. Dit had een hele griezelige, intense en akelige film kunnen zijn bomvol sfeer. De toon lag echt heel goed in de juiste richting.

Maar desondanks boeit het, de 111 minuten vervelen nergens en is dit filmpje heel charmant geworden. Jammer dat het nooit echt vol voor die sfeer gaat, want de toon lag echt goed. Inplaats daarvan blijft het redelijk mild, en dat is jammer, want als kijker heb je dan nooit door wat de film precies wil.

Maarja, het vermaakt goed terwijl het verhaal er mag zijn en de acteerprestaties sterk zijn. De toon had alleen volledig benut kunnen, en moeten worden. En dat gebeurd helaas niet.

Degelijk neergezette detectivefilm waarin Denzel Washington en Rami Malek een geloofwaardig politieduo spelen. Vooral Washington stelt zelden teleur binnen dit soort personages, ook al vraagt regisseur John Lee Hancock best veel van hem. Jared Leto krijgt daarnaast de ruimte om een rol als excentriek figuur te spelen, maar vervalt daarvoor in iets te typische trekjes. In principe loopt zowel de inhoud als het tempo in The Little Things keurig, het jammerlijke is dat Hancock er weinig voelbare spanning in weet te krijgen. Het gebeuren vermaakt op die manier degelijk, maar maakt aan de andere kant weinig los in de kijker. De ontknoping daarop is best onverwacht, maar komt met een speelduur van 128 minuten iets te laat.

Bizar.

De films van Wayans staan altijd wel garant voor lomp en vulgair vermaak. Ik zie ze persoonlijk liever bezig met horrorfilms, maar je moet natuurlijk altijd je vlak wat verbreden indien dit mogelijk is. Dat wordt met Littleman op behoorlijk vreemde en bizarre wijze gedaan, maar ergens weet het zeker te werken.

Uiteindelijk is het humor waar je echt van moet houden, want als je het niet kan waarderen zijn films zoals Littleman snel een hel voor je. Veel seksueel getinte en vooral ongemakkelijke humor die behoorlijk de grenzen opzoekt. Het is niet expliciet smerig of donker, maar het is wel redelijk lomp en trekt daarbij vaak aan de bel. Vooral omdat je dit soort praktijken nooit echt in films ziet.

Marlon Wayans draagt de film redelijk makkelijk. Best bijzonder hoe weinig schaamte die man kent tijdens het aannemen van rollen. Hij moet er wel echt plezier mee hebben gehad, want zelf had ik zijn personage nooit kunnen spelen. Shawn Wayans en Washington zijn wat saaier. Shawn kan dan nog weleens wat humor hebben, maar uiteindelijk zijn ze voor het gebeuren waarin ze meespelen nogal kleurloos.

Het concept levert de meeste komische inslag op, want als het op de grappen zelf aankomt zitten er weinig momenten tussen die echt een lach opleveren. Uiteindelijk gaat de film vooral te lang door en is de uitkomst teleurstellend. Het is een film die je leuk vind als je hem kijkt, maar ondanks het bizarre gegeven zal het toch na afloop snel in de vergetelheid raken. Ach ja.

Blijft prima.

Voor deeltje 4 blijft de reeks nog steeds overeind staan. De actie is inmiddels niet meer zo lomp als de eerste paar delen en de schurken zijn ook helaas hier wat minder interessant. De film kent meer PG-13 actiescenes, hetzelfde als The Terminator reeks eigenlijk.

Willis heeft zich nu kaalgeschoren en dat is voor zijn rol wel even wennen hier. Justin Long speelt zijn rol ook wel met enige overtuiging, precies zoals het hoort. Olyphant is ook wel redelijk, maar een minder interessant personage ondertussen.

De film kent een hoop over the top momenten, die eigenlijk niet altijd in de reeks thuishoren. Maar de film blijft lekker wegkijken en blijft daarmee lekker vlot zijn. Ik geef dit deel wederom opnieuw een voldoende. Redelijk leuke reeks.

Lol.

Weinig hoogstaande en opvallend onbekende komediefilm van Zweedse bodem. Ik had er voordat ik hem zelf had toegevoegd ook nog nooit van gehoord, maar na het daadwerkelijk zien van de film vraag ik me af wat er toch mis is gegaan met de marketing. Duidelijk was het alles behalve effectief namelijk.

Livet I 8 Bitar is een komedie die erg nuchter te werk gaat en weinig poespas om zijn grapjes heen zet, en bovendien stamt het ook van een tijd af toen niet iedereen ging huilen bij elk grapje dat maar een beetje gedurfd was. Niet dat deze film heel grof is verder, maar het durft weleens een por uit te delen en dat maakt het alleen maar leuker.

Het acteerwerk van hoofdrolspeler Munshi is goed en hij kent ook regelmatig een goede timing voor zijn grapjes, de overige types mogen er ook zeker zijn en de eerste helft biedt genoeg te lachen. De tweede helft van de film valt echter wat in de herhaling. Het wordt duidelijk dat de film zich niet richting het doel beweegt die het wel beloofd en dat is wanneer je je als kijker een beetje bedrogen begint te voelen.

Ik zal namelijk direct met de deur in huis vallen, dit is geen gamefilm en gebruikt enkel korte invloeden om de boel vlot te houden. Verder is het meer een help-mijn-familie-is-gek komedie met veel grappen en weinig afleiding. De nuchtere houding weet voor een lange tijd te werken, maar daar houdt het ook weer zo'n beetje op, meer heeft de film niet te bieden.

Eenmaal de laag van de kern af is blijft er weinig meer over, verder is dit een veilige, aardig geacteerde komedie met wat geslaagde grapjes. Nooit vervelend, nooit misplaatst, maar ook niet bepaald briljant. Het is onterecht onbekend, maar aan de andere kant zal het nooit prijzen gaan winnen. Prima kijkvoer voor een keertje dat ook nog eens niet al te lang duurt. Prima.

Matige Maury & Bustillo.

Met hun bloederige debuut À l'Intérieur wist het duo al snel indruk te maken op een groot publiek inclusief mij. Al bleef er van die film zonder de wrede gore niet zoveel meer van over. Met de tweede film weten ze echter een stuk minder indruk te maken. Wat mij betreft is het ook alleen maar bergafwaarts gegaan met het duo.

Hier gaat het duo wat meer een sfeervolle kant op. Opzicht geen probleem, want nu ze de oogjes een beetje beet hebben, is er wellicht wat meer ruimte om te experimenteren. Maar het experiment maakt hier veel minder indruk dat hun eerste experiment.

Wat er voornamelijk bij deze film ontbreekt is spanning. Waar is toch de spanning. Want visueel is het wel weer in orde. Het huis ziet er creepy uit en de details mogen er ook zeker zijn. Maar als het op de echte spanning aankomt blijft er weinig van over.

Een paar suffe schrikmomenten die totaal niet werken weten de spanning ook nooit om te laten keren. De regie is te soft. Het is niet intens genoeg en daardoor weet de film niet goed te scoren. Hierdoor is de film wel vermakelijk, maar had ik niet bepaald het gevoel naar een meesterwerk te kijken.

Acteerwerk is ok. Vond het nergens grensverleggend. De film moet het voor de rest gewoon hebben van het huis en dat het er visueel goed uitziet. Want eerlijk is eerlijk, het ziet er goed uit. Het duo heeft wel een aantal zaken op orde, maar de echte spanning en de opbouw ontbreken volledig.

Richting het einde leek het duo plots door te hebben dat het allemaal niet zo spannend was en komt er wat hardere gore om de hoek kijken. Ik kan dit zowat de redding van de film noemen, zodat het in ieder geval ook nog in iets anders weet op te vallen dan "het ziet er mooi uit".

Geen slechte film, maar te weinig spanning en het mist een beetje scherpe regie. Het beruchte duo Maury & Bustillo staat niet heel hoog in mijn boekje meer.

Prima.

The Living is een relatief kleine film waarvan ik denk dat het aan de ene kant voor televisie is gemaakt en aan de andere kant een mislukte bioscoopfilm is geworden. Stijl van de film ziet er namelijk behoorlijk goedkoop uit, maar niet slordig of simpel genoeg om een Tv-film te zijn. Het blijft er dus eigenlijk voortdurend tussenin hangen.

In principe start de film direct met een goede catch. De opening is voldoende mysterieus en pakt de kijker nagenoeg direct, ondanks dat het tempo gedurende de film best traag is. Veel gebeurt er in principe dan ook niet, maar de grote hoeveelheid aan personages en verschillende paden maakt het wel een boeiende en volle zit. Vervelen doet de film nooit.

Stijltje is redelijk grimmig maar regisseur Bryan laat het soms te goedkoop overkomen. Zo'n sfeerzetting als de poster is bijvoorbeeld geweldig, maar daar heeft de film zelf niks meer van. Wel is de toon boos en ruw, alleen had dit nog veel verder uitgewerkt kunnen worden. Het begin is er, alleen kan Bryan niet de attributen leveren om dit helemaal te volbrengen.

In principe is de regie dan ook net niet goed genoeg om een project als deze helemaal te volbrengen. Verder ziet de film er best aardig uit voor wat het is. Goed acteerwerk, een lopend verhaal en genoeg verrassingen. Het is interessant om te volgen waar de film heen gaat en dat pakt regelmatig verrassend uit. Daar heeft Bryan wel de controle over.

The Living is erg half. Het onderwerp is boeiend en er worden genoeg ideeën in verworven om het geen taaie zit te maken. Origineel is het niet echt, maar de competente acteurs en boeiende gebeurtenissen laten het wel werken. Het had alleen wat visuele ondersteuning moeten hebben om echt bovengemiddeld te zijn. Verder prima voor wat het is.

Erg creatief of vernieuwend is The Lizzie Borden Game niet, maar het uiteindelijke niveau ligt een stuk hoger dan je vooraf zou verwachten. Dit soort ontdekkingen blijven de reden om niet meteen op te geven als je een belachelijke titel op de voorkant geplakt ziet staan. Chynna Rae Shurts is op die manier een opvallend onheilspellende verschijning, een aantal moorden zijn bijzonder grafisch en het middenstuk bouwt zelfs een mate van spanning op. Jammerlijk is de oninteressante aanloop, het clichématige verhaal en een teleurstellend einde dat nergens op slaat.