Opinions

Knotsgek.

Wel een gek filmpje dit. Niet perse slecht daarmee. Johnson en Wayans Jr zijn een redelijk komisch duo in deze vlotte komedie met een uitermate zwak verhaal. Dit verhaal hebben we echter al heel vaak gezien en dan heb je gewoon de komedie zelf over.

Het is allemaal best vlot. De schurken komen echter vrij zwak over, maar Dobrev is dan wel een leuke verschijning. De grappen zijn vrij komisch en de film is vrij vlot. 104 minuten zijn best snel om, en daarmee kan de film zichzelf vrij geslaagd in noemen.

Leuke film voor een avondje bankhangen met snacks erbij. Desnoods met een groep vrienden. Deze film ging er prima in bij mij.

Grote teleurstelling.

De film waar ik al een jaar actief naar uitkeek. Er leek geen greintje vooruitgang in te komen, ik vroeg me zelfs af of de film er nog überhaupt ging komen. Toen eindelijk de nieuwe titels en toen posters in zicht kwamen kreeg ik weer hoop, maar na hem daadwerkelijk gezien te hebben ben ik toch wel teleurgestelt.

Ik gaf eerder aan dat er volgens geruchten maar 1 enkele take inzat, dat kan ik (bijna) bevestigen. Op twee momenten wordt er een cut gemaakt maar volgens mij hebben ze die er gewoon tussen ge-edit zonder de take daadwerkelijk te stoppen. Je zou denken dat de film daarmee garant staat voor succes, maar het tegendeel is waar.

Dat het 1 take betreft is natuurlijk knap en ambitieus, maar hier was het volgens mij gewoon een laatste redmiddel om de film niet volledig te laten falen. De film is erg goedkoop en er zit niet al te veel spanning in. Cremata kiest daarnaast ook een verhaal uit waarbij een 1-take benadering niet echt werkt.

Uiteindelijk stelt het ook niet heel veel voor allemaal. Knap geheugen van de actrices, maar de take is uiteindelijk voornamelijk achter 1 personage door het huis aan hobbelen. Veel spanning zit er niet in en het eerste uur is vooral traag en inleiding. Pas richting de slotfase komt er kort even goede spanning inzetten.

Acteerwerk is half. De meiden hebben vooral goed geheugen, maar het acteerwerk van Johnson is niet al te best. In haar beperkte rol komt Adlon er als winnaar uit die goed in haar rol bleef, maar ook de rol kreeg waar je het meest mee kan. Ze weten allemaal wel duidelijk vaak waar ze moeten zijn en dat is top.

Er zitten leuke stukken bij, en de film was voor een groot deel nog wel uit te kijken ondanks dat er niet al te veel in gebeurd. Cremata gaat de uitdaging uiteindelijk te weinig aan. Er wordt te weinig met geluid gespeelt, het camerawerk is net wat te makkelijk en tijdens de slotfase gaat het allemaal de mist in. (Die geest, mijn god).

Trouwens wel leuke neon-maskertjes. Worden op een bepaald moment heel goed gebruikt. De film zelf is ambitieus maar het ontbreekt aan spanning uiteindelijk. Ik ken het wat bonusjes toe vanwege het concept, maar ik hoop dat dit niet de laatste horrorfilm met 1 take gaat worden. De volgende die dit gaat doen en genoeg budget heeft zal aan Let's Scare Julie als concurrent niet te veel druk ondergaan in ieder geval.

Ok.

Toch niet helemaal overtuigd door deze Lethal Weapon. De chemie tussen Gibson en Glover mocht er zeker zijn, het overtuigde me gewoon niet. De mystery in deze film is vrij zwakjes uitgevoerd, maar het actie en komedie gehalte is wat beter.

Voor mij was dit meer een standaard cop en cop flick. De twee passen natuurlijk alles behalve bij elkaar maar gaan elkaar in het einde toch wel weer waarderen, en voila, 3 vervolgdelen zijn geboren. Overigens is dit wel beter dan de andere films in dit genre.

Vooral door het leuke spel krijgt de film een voldoende.

Tof.

Leuker dan het eerste deel tot mijn grote verbazing. Er zat een fijne vaart in en Gibson lijkt zich meer in zijn rol te voegen. Zijn fratsen mogen dan wat minder zijn, hier herkende ik op sommige stukken toch weer een beetje zijn spel in Mad Max.

Vooral het tweede deel doet het hem. Lekker spannend en lomp gebracht allemaal. Verveelt echt nooit, en daarmee is dit voor mij toch echt een stuk geslaagder dan deel 1. Niet dat het de allerbeste film aller tijden is, hij pakte me gewoon meer.

Nog steeds een beetje een standaard cop en cop flick, zoals deel 1, maar toch wat spannender en stijvoller gebracht allemaal. Ook Joe Pesci past hier perfect in zijn rol.

Jammer.

Donner heeft hier in zijn reeks toch echt wel flink wat gas teruggenomen. Waarbij deel 1 gewoon vermakelijk was, en deel 2 lekker veel vaart had, mist dit deel allebei de elementen een beetje. Gibson en Glover zijn ook iets minder.

Het is gewoon allemaal wat matiger gebracht. De chemie verwatert hier en daar wat, en is de spanning eigenlijk gewoon niet aanwezig. Het is daarnaast allemaal ook vrij voorspelbaar, en is het toch wel een beetje zo'n film die zo uit mijn hoofd is.

Minst geslaagd tot nu toe. Deel 4 nog niet gezien, maar ik twijfel of ik die beter ga vinden.

Best leuk.

Wat mij betreft ook een vooruitgang op deel 3, die ik wat minder vond. Ik weet van de voorgaande delen voor de rest maar weinig. Enkel wat memorabele stukjes uit deel 2 omdat die toch wel behoorlijk spectaculair uit de hoek kwamen soms. Lethal Weapon 4 zet in ieder geval gelijk de toon.

Film opent namelijk redelijk gaaf. Gelijk belanden we in een lekker lompe, harde actiescène die er geen doekjes om windt. Zo hoort elke film in dit kaliber te openen. De aandacht zit er in ieder geval goed in zo. Zeker wanneer deze actiescène wordt opgevolgd met meerdere leuke actiescènes in de eerste 20 minuten.

Van wat ik me kan herinneren uit de vorige delen begint dit deel veel explosiever. Dat vind ik natuurlijk alles behalve erg. Wel duurt de film onnodig lang, met een speelduur die over de 120 minuten gaat. In zo'n onzingebeuren als Lethal Weapon is dat nergens voor nodig vind ik.

Gibson & Glover zijn voor de rest niet een erg memorabel duo. Typisch buddy-gedoe, wel met plezier uitgevoerd. Pesci is irritant, ik zie hem veel liever gewoon terug in serieuze misdaadfilms. Rock is ok, het is niet dat ik erg om hem heb kunnen lachen. Jet Li is dan wel weer een leuke schurk.

De film valt na een explosieve eerste 20 minuten een beetje plat en dan duurt het even voordat de film weer op gang komt. Het tempo zit er wel lekker in, maar de beelden buiten de actie om overtuigen niet altijd. De humor is te aanwezig wat mij betreft en wekt niet veel glimlachjes op. Zeker de scene waarin het duo richting de slotfase op de plaats delict binnenstormen met de arrogante speeches is niet aan mij besteed.

De film vult zichzelf in ieder geval op met lekkere actie die er best goed uitziet. Inderdaad nergens CGI te bekennen en dat maakt enkele actiescènes een beetje "nostalgisch". Maar voor de rest vond ik het qua verhaal of personages niet erg bijzonder en het duurt net wat te lang.

Saai.

Letters from Iwo Jima krijgt geen beter openingswoord van mij dan "saai", want dat was het. Eastwood kan erg sterke en realistische cinema regisseren, maar oorlogsfilms van dit kaliber zijn misschien niet voor hem in de wieg gelegd. Zeker omdat deze film, ondanks de Japanse cast, nogal Amerikaans aanvoelt in bijna elk opzicht.

De regiestijl kent wel zijn voordelen, want de locatie en de filters zijn erg mooi. De oorlog kent enkele mooie, overzichtelijke beelden van exploderende huizen of velden. Het ziet er allemaal dan ook best rauw uit, maar Eastwood kan die rauwheid nooit in zijn voordeel gebruiken, waarschijnlijk omdat de regie uiteindelijk te afstandelijk is helaas.

Het acteerwerk is best matig te noemen en geen enkel personage van de vele gezichten weet interessant te zijn. Eastwood geeft ieder personage een bijna Amerikaanse achtergrond aangezien het sterk aangezette sentiment zo weggelopen lijkt te zijn van een Amerikaanse oorlogsfilm. Ik, als iemand die daar geen fan van is, heb het dan ook al snel moeilijk.

De oorlog zelf wordt ook relatief saai in beeld gebracht met een hoop geknal maar weinig rakende doelwitten. Figuurlijk dan, want veel kogels raken het doel wel in deze film. Het is nergens spannend en de trage stukjes tussen de oorlog door vertragen de boel alleen maar. Van de 140 minuten dat de film duurt is ongeveer 100 minuten oninteressant gebrabbel dat zeker tijdens het eerste uur nooit iets uit weet te halen.

Het is jammer dat dit soort films eigenlijk gewoon alles missen. Het is niet meeslepend, knap of spannend. De personages zijn vreselijk inwisselbaar en het acteerwerk van de onderste plank, zowel de Japanners als de Amerikanen acteren als natte kranten. Eastwood heeft betere films gemaakt, en kan ook beter regisseren. Dit was niet zijn beste regiemoment helaas. Verre van zelfs.

Innemend oorlogsdrama met foutloos camerawerk. Regisseur Mikhail Kalatozov beschikt over een hoop kwaliteiten en vormt misschien wel één van de beste regisseurs die de klassieke jaren heeft voortgebracht. Enkel het acteerwerk is wat aan de theatrale kant, waardoor de dramatiek van het verhaal weinig indruk maakt. Dat is gelukkig snel vergeten wanneer Kalatozov overschakelt in de massascenes, met een aantal feilloze en werkelijk prachtige beelden. De finale is doeltreffend, de aanloop daarnaartoe kent spijtig genoeg wel een aantal dode momenten. Niettemin een zeer terechte deelnemer binnen de top 250.

Tof.

Pas de tweede film van Esterhazy die ik zie, en tot nu toe gaan ze waarschijnlijk beide naar mijn favorieten toe. The Banana Splits Movie was destijds een leuke, bloederige horror/komedie. Deze is een geheel andere film, maar beter in de uitwerking en in het algemeen erg tof.

Vreemd dat er "rebelse tieners" in de samenvatting staat want rebels is juist tegen de regels hier. Dat is nu ook wat de film zo interessant maakt. Het is een erg aparte omgeving die dat op zijn beurt erg intrigerend maakt. Het gaat nooit maar een beetje vervelen.

Douglas doet het erg goed. De actrices krijgen regelmatig zwakke dialogen, en dat is ook 1 van de weinige kritiekpunten van de film. Onrealistiche dialogen. Nu is de omgeving ook niet bepaald realistisch, maar de loop van het verhaal maakt het eigenlijk best wel realistisch.

De 102 minuten gingen erg snel om. Esterhazy lijkt haar films wel degelijk te kennen. Hier is het resultaat een koude, intrigerende film die wellicht wat traag is, maar nooit ergens inkakt. Wellicht niet optimaal spannend, maar wel optimaal boeiend.

Van dit soort films mogen er wel meer komen. Een horrorfilm zoals haar latere film is dit zeker niet. Inderdaad gewoon een subtiele mystery/sciencefiction.

Matig.

Zonder twijfel een film die zijn fanbase kent, maar niettemin geen geweldige film voor mij. Ik snap waarom deze film echter wordt omarmt. Er zitten namelijk best wel wat elementen in die voor enkele fans als muziek in de oren klinken. De hoeveelheid ideeën die deze film bevat is dan ook niet echt mijn kritiekpunt. Ik moedig het zelfs aan.

Het jammere is dat deze film zo ontzettend lang de tijd neemt om het verhaal op te starten. Ik snap dat je op deze manier de personages wilt introduceren, maar er wordt niet veel gedaan om deze personages ook een smoel te geven. Veel grapjes, veel plagerijen, maar weinig vooruitgang en dat maakt de film al vroeg een ietwat saaie en vermoeiende film om doorheen te komen.

Visueel zit er zeker wat budget in, die vooral in de locatie wordt gestopt en tevens wat lekkere praktische effecten. Er zitten stukjes in deze film waar je je vingers bij kan aflikken. Het matige acteerwerk van een bekende cast is daarmee dan ook snel vergeven. Het jammere is dat er ook als de horror er bij springt weinig vaart inzit, waardoor de film na 30 minuten niet veel minder vermoeiend wordt.

De vele surrealistische gebeurtenissen tussendoor houden de film kijkbaar, want verder is er maar weinig te beleven tijdens deze film. Ik wilde het echter nog een 2,5* geven mits de finale nog wat kon laten zien. Het tegenovergestelde gebeurde echter: de finale was behoorlijk cheesy. Het monster zag er niet uit, waardoor de kijker achterblijft met een zeer teleurstellende pay-off.

In z'n geheel is het niet vreselijk, er zitten goede ideeën in en de makers wilde lekker los gaan, maar toch is de film te traag om ten alle tijden vermakelijk te blijven. Er gebeurd voor een te lange tijd te weinig en het aparte pad dat de film bewandelt kan daar maar weinig van compenseren. Het is echter de finale zelf die de film op een lager cijfer doet landen. Jammer.

Bij vlagen stijlvol vormgegeven, maar deze film van regisseur Harry Kümel valt nogal moeilijk in een hoekje te stoppen. Aan de ene kant is dat ook de sterkte van Daughters of Darkness, aan de andere kant is er vooral niet heel veel aan de hand. Vanuit een filmisch perspectief heb je daarnaast meteen een nadeel als je castleden bij elkaar brengt die stuk voor stuk niet kunnen acteren, vooral Delphine Seyrig levert een bijzonder weinig charismatisch figuur af. De inhoud raakt verder kant noch wal en de spanning is ver te zoeken, waardoor enkel de verzorgde cinematografie een zekere indruk achterlaat. Het vormt allemaal een film waar werkelijk niet doorheen te banjeren valt.

Eigenlijk nog best lollig.

Opnieuw opgezet vanwege Carrey. Hij weet me wel te trekken, maar het blijft natuurlijk een beetje een love it-hate it acteurtje en zet rollen neer die alleen Carrey kan uitvoeren. (Gek met een elastisch gezicht). Na Ace Ventura was dus Liar Liar aan de beurt.

Veel beter en leuker dan Ace Ventura. Natuurlijk is het idee een beetje simpel en is het acteerwerk buiten Carrey niet altijd even indrukwekkend maar toch. Het levert en paar dolkomische scenes op en daarmee worden er dus echt wel leuke dingen met het idee gedaan.

Visueel niet bijzonder, camerawerk ook niet bijzonder, maar Carrey weet er weer een grappig en overdreven potje van te maken, waarmee deze film toch nog wel redelijk geslaagd is. Heb wel een paar keer moeten lachen.

Ondermaatse PTA.

En dat wil wat zeggen wanneer de uiteindelijke score op een 3,5* zit. Ondanks dat er zeker wat stijlelementen van de beste man verborgen zitten in de film, moet ik zeggen dat dit een heel andere film is dan ik had verwacht. Niettemin blijft het een film die op niveau zit, en veel meer chemie kan benutten dan de gemiddelde romcom.

Wat fijn aan deze film is, is dat de castleden het erg goed met elkaar kunnen vinden. De namen hebben me ook positief verrast. PTA heeft ze er wel bijgehaald. Sommige leden zijn zangeressen, andere leden zijn zonen van overleden acteurs. Het is altijd een beetje riskant als je leden erbij neemt die nog niet veel hebben gedaan in de filmwereld, maar in dit geval blijkt de keuze uitzonderlijk effectief.

Vooral de eerste 45 minuten zijn erg schattig te noemen. De opening zelfs naadloos. Licorice Pizza stort zich meteen in een heel ander tijdperk waarbij PTA geen enkele moeite heeft om de kijker erdoorheen te leiden. Ik heb die tijden zelf nooit meegemaakt, maar niettemin lijkt het alsof deze film een erg geloofwaardig geheel van die setting maakt. Kan ik altijd goed naar kijken.

Minder vond ik het nogal uitgerekte gevoel van de film. Eenmaal het avontuur van start gaat, gaat dit ten koste van de chemie. Het fijne is dat PTA de film altijd wel apart en in zijn eigen categorie houdt, maar gaandeweg er veel andere personages worden geïntroduceerd begint de film zichzelf wat te verliezen. Ik vond het wat minder strak overkomen, en dat is jammer.

130 minuten is nogal lang, wat mij betreft. Uiteindelijk lost PTA veel zelf op een knappe wijze op door de film altijd apart aan te laten voelen, verder had ik wat moeite met het middenstuk. Ik vind het verder knap hoe PTA me het gevoel geeft dat hij nog altijd wel een beetje zijn jongere zelf is in zijn recentere films. Zo geweldig als hem in de jaren '90 vind ik hem niet meer, maar het blijft een regisseur met klasse. Ook deze film is bovengemiddeld.

Regisseursduo Appie Boudellah en Aram van de Rest brengen een hoop verschillende verhalen binnen een relatief kleine cirkel bij elkaar, waarvan het ene gedeelte werkt en het andere juist weer niet. Over het algemeen hebben de personages erg last van het ik-maak-domme-keuzes syndroom. Er zitten een hoop volstrekt onbegrijpelijke momenten in Liefde zonder Grenzen, albeit met acteurs die hun rollen overtuigend neerzetten en daar wat geloofwaardigheid mee scoren. Het vermaakt allemaal prima en het tempo ligt hoog genoeg, dat samen met een volle inhoud goed werkt. Het gebrekkige scenario en een weinig opvallende inmenging vanuit de regie zorgen echter voor een nipte onvoldoende.

De Nederlandse fotograaf, grafisch ontwerper en regisseur Anton Corbijn dirigeert een film die zich centreert rondom (wat een verrassing) een fotograaf. Je verzint het haast niet, maar wellicht dat Corbijn het zelf als een leuk en ironisch grapje heeft gezien. Op visueel vlak vond ik zijn film Control niet erg sterk, maar in Life werd het me als kijker wel degelijk duidelijk dat de maker(s) een achtergrond in de fotografie hebben. Er heerst een knappe, scherpe en vooral gestileerde sfeer die de toonzetting van Life moeiteloos tot leven brengt. Robert Pattinson speelt daarnaast een verdienstelijke rol als Dennis Stock. Spijtig genoeg wordt elk hoofdpersonage door Corbijn en scenarist Luke Davies neergezet als een langzame dronkaard, waardoor alle gesprekken en houdingen nodeloos deprimerend en vervreemdend aanvoelen. Dane DeHaan, normaal gesproken een overtuigende acteur, blijkt als de iconische James Dean een grote miscast te zijn. Zeker zijn stemvolume komt totaal niet overeen met het bronmateriaal, waardoor zijn vertolking vooral aanvoelt als een soort pesterij. Enkele gebruikers kaarten aan dat de film wat doelloos aanvoelt en ik kan me daar als kijker moeiteloos bij aansluiten, aangezien dat de prominentste indruk was die ik na afloop voelde.

Oei.

Van Life had ik een soort Alien verwacht. En Life kwam er ook op sommige stukken wel in de buurt. Alleen Life pakte de spanning volledig mis. Ik heb nergens in het puntje van mijn stoel gezeten, en volgens mij was dat wel de bedoeling.

Het wezen "Calvin" was wel leuk gedaan. Zeker grappig om te weten, aangezien ons universum enorm groot is, dat deze wezens misschien wel degelijk bestaan. Hele andere organisme, heel mooi om te zien. Ook de CGI was wel leuk gedaan.

Alleen ik had toch wel moeite met mijn aandacht erbij te houden, het was op vele stukken nogal saai. Zelfs bij zo'n verhaal als dit waar ik meestal mijn aandacht er wel bij heb is dat niet gelukt. Jammer.

Duf filmpje.

Alleen gekeken vanwege het genre en DeHaan. Acteur die ik persoonlijk wel hoog heb zitten. Heeft wat mij betreft nog geen verkeerde rol gespeeld, maar kiest wel regelmatig de verkeerde films uit. In deze komt hij als karakter wel redelijk tot zijn recht, maar de film eromheen niet.

Plaza vond ik in ieder geval niet erg grappig. Dit soort rollen liggen haar ook niet echt lekker. Die Amerikaanse komedietrekjes beheerst ze totaal niet. In Mike and Dave Need Wedding Dates sloeg ze ook al de plank mis. Reilly was dan wel weer leuk, maar tegenspeelster Shannon was dan weer werkelijk onuitstaanbaar.

Qua horror is er eigenlijk weinig te beleven. Ik denk ook dat het alleen geclassificeerd staat als horror omdat er een paar zombies in rondlopen. Maar de opmaak van deze zombies is regelmatig te simpel. Gewoon wat grijze schmink die eroverheen gedonderd wordt. Het voelt wat te makkelijk aan.

Ook ontbreekt het de film een beetje aan wat grove en harde horror. Het blijft allemaal wat tam, op de dood van Plaza na. Maar die was dan weer van een afstandje in beeld gebracht. Qua komedie komen de leukste stukken van Reilly en DeHaan in wat droge dialogen, maar voor de rest voelt het allemaal geforceerd en te subtiel aan. De afwisseling tussen wat subtielere humor en brute Amerikaanse humor wisselen elkaar ook niet erg goed af.

Uiteindelijk komt er wel wat vaart in de laatste 25 minuten en DeHaan en Reilly zorgen wel voor wat droge humor tussendoor. Dan heb ik eigenlijk alles wel zo'n beetje benoemd. Humor was totaal niet mijn ding. Iets te TV-achtig wat mij betreft en de balans met de humor wordt nooit echt gevonden helaas.

Wederom een teleurstelling.

En niet de eerste teleurstelling vanuit de hoek van Powell & Pressburger. Maar bij deze film had ik dat ook niet verwacht, aangezien het een 163 minuten durend epos is met drama/romantiek als genre. Voor mij niet erg opwindend, maar ik keek hem dan ook alleen voor de status.

Ik was vooraf wel blij dat het in kleur was, want zwart-wit was een serieuze opgave geweest in deze film. Het eerste uur was nog wel te doen, maar daarna begon de aandacht wel heel erg te verslappen tot op het punt dat ik er niet meer doorheen kwam. Niet de eerste keer tijdens een film van dit duo.

De film biedt ook weinig om je geboeid te houden. Alhoewel het eerste uur nog leuke dingen in petto had. Zo'n doorlopende scene boven het Turkse bad voor een flashback bijvoorbeeld. Maar het viel me gelijk op dat de film een nogal komische ondertoon had die me niet lag. Veel hysterische humor en rare typetjes. Het soort humor waar ik niet van hou. Maar ik moet wel toegeven dat het de luchtigheid er nog in wist te houden.

Na 60 minuten schiet de film ook terug in saaie cinema. Het drama-genre neemt de relatief luchtige komedie langzaam over en vanaf dat moment trapt de film de remmen in. Visueel totaal niet interessant, niet op het gebied van kleur, locaties of chemie. Niets eigenlijk.

Acteerwerk is niet erg bijzonder, behalve van Kerr die me voor het eerst wist te overtuigen. Hier speelde ze elk type perfect, terwijl haar soort acteren me in andere films totaal niet ligt. De heren doen het wat minder, maar nog steeds verdienstelijk. Niets om nog een keer voor terug te komen.

Het drama-gedeelte in de film boeit niet, mede door saaie dialogen en weinig interessante of bijzondere regie. En toen moest ik nog 100 minuten door. Omdat het eerste uur dankzij de nog luchtige komedie een lekker tempo bevatte, was het tragere drama-gedeelte wat minder naar mijn smaak. De humor was ook niet echt mijn ding, maar ik kwam er op z'n minst nog redelijk doorheen.

Uiteindelijk zitten er nog wel enkele redelijk beelden bij, maar het is als geheel gewoon niet interessant. Enkele scenes weten nog een gevoel op te wekken, meestal met Kerr in beeld. Helaas kon Kerr alleen de film niet redden. De derde teleurstelling van dit duo. Jammer.

Anderson.

Zijn stijl kwam er pas 12 jaar echt geweldig uit, want bij deze Life Aquatic with Steve Zissou is vooral te merken dat de fundamenten er wel waren, maar het kunnen ervan nog niet. In bepaalde lijnen herken je er Anderson goed in terug qua stijl waar hij in latere jaren meer mee door ging. Zijn droge humor is ook nog altijd behoorlijk aanwezig.

Het camerawerk kent een aantal mooie beelden, zeker de shots waarin het zich met een rechte lijn naar links of rechts beweegt zijn geslaagd. Anderzijds merk je ook een aantal erg lelijke shots waarmee de stijl van Anderson er totaal niet uitkomt. Hij bevindt zich dan ook in een omgeving (een boot op het water) waarmee je de stijl er niet echt uit kan laten, waardoor er toch meer op de komedie wordt ingezet.

Dat gedeelte is echter subjectief. Je kan er ontzettend van houden, maar ik kan er niet zo om lachen. Het is een erg droge, willekeurige vorm van humor. Murray past daarin ook perfect en speelt aardig. Overige personages gaan met hem mee in de droogheid, maar kunnen daarin wat minder. Wilson houdt zich in het begin staande, maar raakt daarna verloren.

Mooie stopmotionbeelden die vooral de finale doen laten werken. Dat is ook de reden voor mijn 3,0*, want het middenstuk is vooral een taaie zit. Er zit een avontuurlijk en komisch tintje in, maar dat weet niet zo goed te werken door de droge toon van de film zelf. Er heerst geen impact. Emotioneel komt het ook niet echt binnen, vooral omdat de toon zo excentriek is dat je er simpelweg weinig door voelt.

Het eerste kwartier en de finale zijn de stukken die de moeite waard zijn. Het overige gedeelte van de film zet zich meer in op de komische aard en minder op het visuele gedeelte, maar juist het visuele gedeelte krikt de film omhoog. Het middenstuk is daarom, voor mij persoonlijk althans, een nogal taaie zit waar ik maar moeilijk doorheen kon komen. Gelukkig richtte Anderson zich later op een stijl die me perfect wist te charmeren.

Sentimentele, maar sympathieke romantische komedie waarin Sofia Carson doet waarin ze goed is. Binnen dit soort subtiele, licht humoristische rollen weet ze altijd wel haar draai te vinden en daardoor begint The Life List al vroeg overtuigend. De inhoud daarbinnen is voorspelbaar emotioneel en begint eigenlijk wat te tragisch, maar niettemin is het vervolg prima te verteren. Het jammerlijke is dat The Life List wat te weinig verrassingen includeert om echt indruk te maken en vooral met een speelduur van 123 minuten te lang uitpakt, maar een voldoende wordt makkelijk gerechtvaardigd door keurig acteerwerk en een fijn tempo.

De familie Robinson (inclusief jonge kinderen) wagen zich aan een horrorfilm en het werkt beter dan je zou verwachten. Natuurlijk wordt er gewerkt met een karige productie en een zeer beperkt budget, maar regisseur Shawn Robinson bouwt de spanning links en rechts goed op en dat werkt zich toe naar een degelijke finale. Het acteerwerk van de kinderen (in tegenstelling tot de moeder) is bovendien verfrissend naturel en daar moet de film het van hebben, maar uiteindelijk zijn de eerste 45 minuten compleet inwisselbaar en de eerste vormen van dreiging eerder lachwekkend dan angstaanjagend. Dit was vergeven met het laatste halfuur, maar de zeer merkwaardige handelingen (te merkwaardig om te negeren) van de hoofdpersonages verraden dat er nogal weinig aandacht naar de inhoud en logica is gegaan. Het resulteert in een redelijke horrorfilm die net niet aan een voldoende kan komen.

Derde Python.

Ik had gehoopt op een anderhalfuur durende aanslag op de lachspieren. Dat is helaas niet gelukt, en wat mij betreft is dit zelfs de zwakste Monty Python als ik hem naast The Meaning of Life en/of The Holy Grail leg. Dat deze een beter verhaal of betere boodschap kent maakt voor mij weinig verschil.

Ik heb eigenlijk gewoon niet zo veel kunnen lachen als dat ik vooraf had gehoopt. Waarschijnlijk had ik de verwachtingen gewoon te hoog opgeschroefd, maar tijdens het kijken naar The Meaning of Life lag ik echt dubbel. Hier kwam er af en toe een glimlachje naarvoren, maar dat was hem dan ook weer.

Wel heel herkenbaar als Python-film, maar een stuk minder absurd dan eerdergenoemde voorbeelden. Dat is ook waarschijnlijk de reden dat ik deze wat minder vind. Het absurde uit eerdergenoemde films maken voor mij echt verschil, dit was wat mij betreft nog iets te "normaal".

Visueel is het bij vlagen fantasierijk en groots, maar er zijn elementen aan de film die wat minder geslaagd zijn. Vooral de aankleding is nogal simpel, alsof een stel volwassenen nog even met elkaar de jeugd over wilde doen. Maar de sets hier en daar en zeker enkele sequenties tussendoor (Aliens) vallen nog op.

De boodschap komt soms wel goed door, vooral omdat de makers niet al te veel moeite hebben gedaan om deze subtiel door de film te verwerken. Daardoor voel je je soms toch wel een beetje schuldig op een gekke manier, maar uiteindelijk is het vooral luchtig vermaak waar ik me niet bepaald aan kan storen.

Het blijft enkele memorabele stukjes kennen, maar in het algemeen heb ik gewoon niet zo'n plezier met deze film gehad als bij andere Python-films. Ik mis toch een beetje iets absurds. Alhoewel deze film natuurlijk rare fratsen blijft kennen.

Ambitieuze dramafilm met fantasierijke inslagen, waarmee regisseur Mike Flanagan duidelijk aangaf iets anders te willen proberen dan griezelscenes. The Life of Chuck bestaat uit drie hoofdstukken die elkaar in niet-chronologische volgorde opvolgen, waartussen het eerste hoofdstuk veruit het beste hoofdstuk vormt. De film begint namelijk apocalyptisch en mysterieus, waardoor de kijker meteen met een onvoorspelbare wereld wordt geïntroduceerd. Dat weet voor enige tijd te boeien, maar daarna gaat de film over in dik aangezet sentiment dat enkel opleeft met uitgesponnen danspasjes. Het acteerwerk is niet briljant, de muziekkeuze ligt er te nadrukkelijk bovenop en de vertelstem voegt wel heel weinig toe. Een aantal keren zoekt Flanagan naar de originaliteit, maar die laag wordt eigenlijk te beperkt benut. De eerste 40 minuten en wat aardige stukken tussendoor zorgen niettemin voor een nipte voldoende.

Mooi.

Een aangename film dit die me behoorlijk positief heeft verrast. Het verhaal vond ik al best interessant om eventjes te volgen. Het begint dan wat traag, eenmaal in het midden komt de film volop in gang en gaat het ook nog lekker door.

Dat je zo'n mooie sympathie kan krijgen voor een tijger zegt eigenlijk al genoeg, vooral aan het einde gaat het verhaal je ook echt pakken. De film ziet er prachtig uit, het verhaal is boeiend al kan je niet zeggen dat het nu allemaal briljant is.

Sharma speelt soms wel wat overdreven maar doet het in het algemeen keurig. De film besteed veel detail aan de cultuur en de sfeer is vrij warm maar tegelijkertijd ook koud. Ik vond het een behoorlijk goede film, die absoluut tot mijn favorieten behoort.

Matig.

Ben geen voorstander van dit soort komedies, maar aan de andere kant heeft vast iedere filmliefhebber een "ach what the hell" moment als het gaat om Amerikaanse komedies. Dat moment had ik een beetje met Life of the Party, maar het was achteraf een verkeerd gokje.

McCarthy zal ook niet snel mijn favoriete komiek worden, maar ik moet haar wel meegeven dat ze goed kan acteren. Zeker in de eerste 15 minuten laat ze best solide acteerwerk zien, maar eenmaal de komedie meer een doorslag gaat krijgen begint het hier en daar vervelend te worden.

De tieners (kan ik dat alleen nog zeggen) doen het allen leuk. Maar het valt direct op dat enkele zogenaamde tieners al een werkelijke leeftijd hadden van 35 jaar. Dat vind ik persoonlijk gewoon niet in het plaatje passen, en het is daarnaast ook net iets te opvallend.

De grappen zijn relatief droog en vooral lomp. Hier en daar creëert die droge vorm nog wel een korte luide lach, maar in het algemeen draaft het veel te veel door. McCarthy lijkt zichzelf soms niet in de hand te kunnen houden waardoor het vervelend begint te worden. Grappen worden soms wel 5 keer herhaald en na een tijdje is het gewoon niet leuk meer.

De regie mist ook een bepaalde frisheid of snelheid. Het is allemaal een beetje klassiek, er is ook niet al te veel moeite gedaan op visueel gebied. Ik zit me ook serieus af te vragen hoe hier een budget van 30 miljoen naartoe is gegaan. Vanwege een aantal sterren die voorbij komen lopen?

Het is allemaal ook erg voorspelbaar, wat te vergeven valt als er wat moeite gedaan was in de film zelf. Falcone lijkt een beetje de buikspreekpop van McCarthy te zijn, en haar humor gaat heel vaak gewoon te lang door. Hierdoor is de film als geheel regelmatig ongemakkelijk en soms vooral irritant.

Rommel.

Wel erg dure rommel, tot mijn grote verbazing. Denk dat Hooper na diverse horrorsuccessen gewoon te arrogant is geworden en minder aandacht ging besteden aan zijn producties. Ergens zit er nog wel een lijn in en het eerste uur bewaart het overzicht, maar vervolgens komt er een uur aan waar geen touw meer aan vast te knopen is.

Toch vond ik de opening best aardig en de film kijkt voor enige tijd best lekker weg. Preuts kan je de film niet noemen, want veel van de dreigingen dragen geen kleren. Of dat nou nodig was weet ik niet, maar het zal altijd publiek trekken. Ben er zelf geen fan van, maar ik zag het hier maar even door de vingers. Toch vond ik de film uiteindelijk erg slecht.

Vooral omdat de finale zeer rommelig te noemen is waar de problemen elkaar in noodvaart aanvullen. Om te beginnen is het acteerwerk ver ondermaats, overtuigen de effecten niet, neemt de dwaasheid in ideeën de film helemaal over en worden er zoveel concepten in de film gemixt dat ik niet meer wist wat ik er precies van moest denken. Het zag er in ieder geval niet uit.

De productie wil erg graag groots zijn, de tweede helft is in ieder geval aardig spectaculair, maar de iets kleinere eerste helft krijgt mijn voorkeur. Vooral omdat Hooper de controle over zijn wat grotere gedeeltes totaal verloren leek te zijn. Nog altijd bewijs dat niet elke regisseur meerdere uiteenlopende gegevens met elkaar kan combineren. Ik vond het in ieder geval nergens op lijken, maar wel leuk dat de film zijn eigen fanbase heeft.

NL classic.

Een toch wel beter filmpje van Maas dit. Het idee ligt me ook wel, een duivelse lift. Altijd wel interessant waar dat naartoe kan gaan. Hier doet Maas dan ook wel degelijk wat mee. Huub Stapel speelt ook best overtuigend in zijn hoofdrol.

De sfeer en soundtrack zijn dik in orde. Vooral de scenes met de lift zelf zijn natuurlijk erg leuk. De blinde man, de onthoofding, het kind met het popje. Allemaal prima scenes. maar de film zelf duurt wat te lang en leeft voor op wat houterig acteerwerk dat nergens echt uit de verf komt.

Ongeloofwaardige dialogen en uiteindelijk een vrij voorspelbaar plot, maar Maas weet er een aantal dingen aan te breien die de film wat leuker en genietbaarder maken. Spanning had wat forser gemogen, evenals de dreiging van de lift. Je zal de rillingen al moeten voelen in het gebouw van de lift, maar dat lukt niet helemaal.

Tja.

Ik kan van vele soorten horror genieten en het is echt niet zo dat ik direct afhaak bij artsy horrorfilms, maar met Eggers zal ik waarschijnlijk geen vrienden worden. Het is hem moeilijk te ontnemen dat hij talent heeft, maar ik denk dat ik vrede moet gaan nemen met het feit dat zijn films niet in mijn straatje gaan vallen.

Al vanaf het begin kon de film me niet bekoren, maar de visuele stijl is uiteraard indrukwekkend. Nu is het alleen jammer dat ik niet de grootste liefhebber ben van het tijdperk waarop het is gebaseerd. Toch weet Eggers veel van de grond te krijgen. Visueel ziet het er erg sfeervol uit en het zwartwit aspect zorgt voor een hoop moois. De visuele pracht schiet de kijker al snel om de oren.

Van het sterke camerawerk naar de uitstekende soundediting. Het ziet er allemaal goed uit. Gooi daarnaast nog Dafoe in 1 van zijn beste rollen erbij en je komt een heel eind. Net als bij The VVitch wordt er gekozen voor een horror met accenten wat ondertiteling nodig maakt, maar het is al snel duidelijk dat Pattinson dat accent niet beheerst dus is het enkel bij Dafoe nodig.

Verder kon de humor me niet bekoren. De eerste minuten kennen zelfs scheetgrapjes, en dat valt in een film zoals deze niet snel in mijn straatje. Daarnaast konden de dialogen me ook niet bekoren, ze missen toch wat scherpte en de spanningen tussen de hoofdpersonages komen niet over op mij. Zo wordt er nergens een beklemmende toon gezet.

Uiteindelijk moet ik gewoon zeggen dat ik me ontzettend verveelde. Dat zullen de meeste lezers niet leuk vinden en wegwuiven als "slecht commentaar" maar toch is het vaak ronduit saai. The Lighthouse wist me bijna geen enkel moment te boeien. De conversaties zijn saai, de spanningen niet voelbaar en de horror erg schaars. De diepere, mythologische lagen zullen er uiteraard geweest zijn maar die zijn me niet opgevallen.

Eenmaal de horror wat meer zijn intrede doet wist het me ook niet te boeien. Het personage van Pattinson, waar de meeste magie van moet komen, wist voor mij niet tot leven te komen. Dafoe is eigenlijk meer een bijpersonage, maar stukken interessanter dan Pattinson. Verder is de afdaling naar gekte ook niet erg boeiend en dan duren de 109 minuten snel te lang.

Ondanks dat de opzet en de look sfeervol is, wist de film me nergens in zijn greep te houden of beklemmend te zijn. Daarnaast vond ik de chemie ook niet zo sterk, en de film in zijn geheel gewoon niet zo boeiend. Ondanks dat de visuele look angst uitademt, vond ik de horrorscenes erg "normaal" overkomen, waardoor het zwartwit aspect niet altijd meerwaarde weet te leveren, ondanks dat het er goed uitziet. Nee, dit was niks voor mij. Ik vind het prima dat horrorfilms zoals deze nu ook populair worden, maar persoonlijk is het voor mij niet zo boeiend.

Teleurgesteld.

Met een naam van James Wan was ik direct geïnteresseerd. The Conjuring 1 en 2 was lekker griezelen geblazen, Insidious was bijzonder eng en ook films zoals Saw en Dead Silence zijn niet mis (al vond ik die wat minder). Deze was dit echter niet.

De 3 minuten short vond ik wel griezelig, vooral omdat hij zo kort was. Hier is dat bij de openingscene (met dezelfde actrice!) ook van toepassing, waarbij het nog best spannend was. Helaas vond ik het jammer dat de Demoon "Diana" er helemaal niet eng uitzag.

Qua spanning viel het voor een film zoals dit reuze mee, het acteren kan ermee door (vond het wel grappig dat het kleine ventje het beste was, en de best knappe Palmer was ook niet slecht). Voor de rest is het bij hele kleine vlagen wel spannend, maar niet echt eng. Het decor en speelduur zijn in orde, maar de film scoort geen voldoende.

Jammer.

Lightyear is een animatiefilm van zowat het hoogst denkbare niveau. Kwalitatief dan, want technisch ziet de film er behoorlijk uit. Mag ook wel met de animatietechnieken van tegenwoordig, maar je ziet genoeg films die hier nog altijd de fout mee ingaan. Lightyear gaat niet de fout in qua presentatie, wel qua inhoud.

Na een goed eerste halfuur met een aardige toon van sentiment vervalt de film herhaaldelijk in clichés en vooral achterlijke theorieën. De manier waarop alle bekende speelgoedfiguurtjes in hun menselijke vormen aan elkaar worden gebreid is gewoon te stom voor woorden. Ben ook benieuwd welke schrijvers dit soort praktijken een goed idee vonden, ik had ze op staande voet ontslagen.

Hoe dan ook, het verloopt best vlot maar na enige tijd wordt er niet meer geprobeerd om er een degelijk verhaal aan te breien en springen we vooral over van actiescene naar actiescene terwijl de personages vervelender en onzichtbaarder worden. Neem bijvoorbeeld dat robotkatje. Erg cute in het begin, na enige tijd alleen onuitstaanbaar. Hetzelfde geldt voor personages zoals Izzy Hawthorne. Gewoon boring.

Ondanks dat de film er knap en modern uitziet moet ik zeggen dat ze het inhoudelijk vooral hebben verkloot. Niet dat het verhaal zoveel gaten kent, het is gewoon jammer dat je zo'n project als deze dat zo hard bezig was om een intelligent plot neer te zetten in de eerste akte besproeit met herkauwde clichés, oncreatieve actiescenes en een wankelend tempo. Jammer, maar het is wel ergens gekomen, alleen remt het zichzelf op den duur af.