Opinions

Zoals verwacht.

Legally Blonde lijkt op papier geen film te zijn met enige diepte. En wat blijkt: Legally Blonde is geen film met enige diepte. Regisseur Luketic lijkt vooral te mikken op het vermaak, en dat weet gelukkig aardig te lukken. Deze film lijkt wel bedoelt te zijn voor een bepaalde doelgroep, maar niettemin kijk ik dit soort films toch. Puur voor het vermaak.

De film begint in ieder geval aardig overdreven. De personages zijn erg dik aangezet. Bij deze film is het passend, maar dan hoef ik het niet leuk te vinden. Voor Witherspoon haar doen is dit 1 van haar meer iconische rollen, maar ik vond enkele bijpersonages (Perkins) leuker dan Witherspoon. Lijkt me toch niet de bedoeling in een film die expliciet om het personage van Witherspoon draait.

Visueel ziet het er fleurig uit, maar ik mis wat kleur in de regie. De vormgeving mist toch een extra tintje verf. Gezien de overdreven personages schreeuwen om een dergelijke aanpak zou je verwachten dat Luketic daar ook in de regie wat meer moeite voor doet, maar dit blijft uit. Het is dat de toon zelf nog wel luchtig is, maar het is toch een gemiste regiekans.

Humor moet je liggen, de komedie wordt vooral uit de dommigheid van de personages getrokken. Humor waar ik zelf niet zo'n fan van ben. Gezien de status van de film zijn anderen dit wel, ik niet. Echt lachen heb ik dan ook niet gedaan. Ik ervaar het als humor die te bang is om buiten het boekje te gaan, maar ook te brutaal is om er een strakke PG-film van te maken. Tussenin dus.

Het kijkt allemaal vlot weg en leunt op de enthousiaste acteerprestaties van de cast, maar als je dat wegdenkt blijft er niet veel meer over. Een plot dat je helemaal kan uittekenen vanaf het begin, en weinig scenes die echt memorabel zijn. Dankzij de luchtige toon en een relatief korte speelduur is dit geen vermoeiende film, maar ook niet echt een goede film. Net als de humor is deze film wat mij betreft een tussenin-geval.

Ok.

Dit is een degelijke en vroege film van Scott, in de tijd dat hij nog passie leek te hebben voor zijn films. Tegenwoordig zijn er niet veel titels meer onder zijn naam die echt veel beter zijn dan een zesje. Alhoewel ook Legend maar een zesje vanuit mijn kant krijgt is de passie toch meer te voelen in deze film.

Cruise speelt een aparte rol, een rol die hem niet bepaald op het lijf is geschreven. Onderdanig en onschuldig is hij nou net niet. Ook Sara lijkt er alleen maar voor haar looks te staan, niet voor haar acteerwerk. De bijrollen vallen ook allemaal erg tegen, enkel Bennent weet het aardig te doen als kind. Zelfs Curry viel me eigenlijk tegen.

Het visuele aspect van Legend is verreweg het beste aan de film. Scott doet er werkelijk alles aan om zijn fantasiewereldje tot leven te wekken. Zeker uit het jaartal 1985 ziet het er wonderschoon uit. Vooral de sequentie waarin scenes zich onderwater en in een rozenbladstorm afspelen zijn bijna magisch te noemen. Scott weet zich op dat gebied heel erg goed staande te houden.

Helaas zijn dat ook de meeste punten weer zo'n beetje. Het verhaal is verder redelijk suf en ontzettend serieus uitgevoerd. Het is eigenlijk gewoon saai te noemen. De personages zien er allemaal apart genoeg uit maar het wil allemaal maar niet echt lukken. De zure plek kan ik nog niet vinden, maar het wil gewoon niet overkomen, hoe goed het er ook uit mag zien.

De finale met demon Curry valt ook best tegen. Naarmate de film naar zijn laatste minuten tikt daalt het visuele niveau ook want de finale was wat klungeliger. Echt mooie beelden zijn alleen maar in het eerste gedeelte te vinden, alles wat daarna komt wil niet echt heel erg meer overtuigen.

Dankzij de korte speelduur is het allemaal nog wel degelijk uit te kijken, maar toch had er meer ingezeten. Luchtigheid is misschien de zere plek. Visueel erg mooi, alle andere aspecten die daarmee moeten combineren zijn wat minder helaas.

Uitgesponnen misdaadbiografie waarmee regisseur Brian Helgeland niet helemaal lijkt te weten vanuit welk perspectief hij dit verhaal moet filmen. Zo wisselt Legend de kant van de broeders voortdurend af met Emily Browning, maar beide kanten kampen met hun eigen nadelen. Browning is op die manier vooral te kaal en ontdaan van enig acteerruimte, terwijl Tom Hardy (zeker als Ronnie Kray) veel te veel extra uren draait op het vlak van overacteren. Alhoewel Helgeland een boeiend verhaal uit de doeken doet, wil het mede daardoor nooit als een realistisch geheel aanvoelen. Wel met een scherpe focus op entertainment en sensatie, waardoor de 132 minuten nergens een zware zit worden. De rise-and-fall wordt overigens ook met zo'n ruime duur best halfslachtig uitgewerkt.

Vreemde film.

Poster trok destijds mijn aandacht wel een beetje, maar na het zien van de film kan ik concluderen dat je deze makkelijk over kan slaan. Had ik overigens ook wel kunnen weten vooraf, maar ik wilde film uit eigenwijsheid toch een kans geven. Een aantrekkelijke poster kan die eigenwijsheid al stimuleren, en dat loopt bij mij meestal slecht af.

Deze film trekt enkel en alleen wat voordeel uit de editing links en rechts, want verder valt er binnen The Legend of Fall Creek weinig te prijzen. Het ziet er allemaal erg slecht uit, een soort uitgespoelde variant op de horror waarin wordt gefeest en tussendoor wordt geslacht. Wat deze film eraan toevoegt: niets. Het is enkel een toevoeging, die er staat omdat het een toevoeging is, maar daadwerkelijk toevoegen doet het niet.

Acteerwerk is brak en de horror is afstandelijk. Veel van de moorden vallen buiten beeld en de grafische aftermaths hebben vooral een iets harder sfeertje omdat de goedkope aanpak van de film dat mogelijk maakt, maar de indruk die de film me geeft is dat ze voor een gestileerde Grindhouse-aanpak gingen, en als dat zo is faalt de film simpelweg gewoon.

Moordenaar is ook een redelijk triest figuurtje, jammer dat deze film ook bewijst dat makers van nieuwe, goedkope horrorfilms totaal niet meer nadenken over hoe ze zo'n poppetje neer moeten zetten. Verf een ander masker, zet die op, en klaar is kees. Het is te duidelijk een nogal gewoonlijke verschijning zonder dreiging of uitstraling. Veel in actie zie je hem of haar ook niet, dus het is een opsomming die hier het niveau naar beneden haalt.

Nee, dit soort films kan ik niets mee. Behoort ook tot de soort die probeert te profiteren van de excentrieke personages, maar ik vond die vorm van ongemakkelijkheid eerder onnatuurlijk. Idiote personages, idiote killer, idiote uitvoering en idiote inrichting. Kortom, deze film is idioot. Betwijfel of deze überhaupt onder de aandacht gaat komen, maar als iemand de film ziet kan ik van harte aanraden hem gewoon lekker over te slaan.

Het vervolg op Halloween Jack dat evenzeer onder handen werd genomen door regisseur Andrew Jones kwam aanzienlijk vermakelijker voor de dag, dit beginhoofdstuk moet het daarentegen te veel hebben van oeverloos gekwek en oninteressante dialogen. De opmaak ziet er goedkoop uit en de bedreiging komt slechts 5 minuten in beeld, een nadeel dat gecompenseerd had kunnen worden met een goed verhaal. Helaas is er daar binnen de wereld van The Legend of Halloween Jack geen sprake van en zul je als kijker aanzienlijk geduld moeten kunnen opbrengen voordat het moorden begint. Af en toe hangt er een aardig sfeertje en zitten er degelijke griezelmomenten in, maar het vormt al bij al een film die je makkelijk over kunt slaan.

Oké.

Redelijk standaard spookhuisfilm die toch net wat energieker in elkaar wordt gestoken in vergelijking met de algemene soort films van dit kader. Zeker voor die tijd is deze film nog best innovatief te noemen, maar het had zeker beter (en vooral vlotter) kunnen zijn. Niettemin is het bij elkaar best aardig te noemen voor zijn soort.

Om te beginnen wordt het huis werkelijk geweldig ingericht en breekt de sfeer al vroeg door dankzij het mooie gebruik van de verlichting en de gave inkleuring. Aan detail in deze film geen gebrek. Echt eng wordt het allemaal niet, maar dat valt ondertussen wel te verwachten met dit soort films. Wel is het lekker sfeervol te noemen, en gelukkig maar.

Het acteerwerk is slecht en de personages hebben maar weinig kleur. Iets te standaard momenteel, ik was echter allang blij dat de regisseur niet de pervers te werk ging. Dat zie ik nog weleens bij soortgenoten gebeuren. Verder blijft de film qua verhaal wel redelijk veilig binnen vaarwater waardoor de film inhoudelijk niet al te veel fout doet, maar het maakt de boel wel een beetje saaier natuurlijk.

De soms innovatieve camerabewegingen en vlot geregisseerde scenes maken door de film heen veel goed, verder heeft de film wat moeite om op te starten tijdens de eerste helft. Eigenlijk is dat te wijten aan het complete gebrek aan spanning of gave ideeën. De geesten blijven een beetje op de achtergrond en zo is er weinig dreiging of angst te merken. Ergens wel een beetje jammer.

Verder is dit een best vlotte spookhuisfilm en is het leuk om dit soort films eens in je leven gezien te nemen, althans, als je er fan van bent uiteraard. Inhoudelijk is deze film al eens eerder gedaan, maar de film zelf blijft lekker vlot en vermakelijk. Ik heb er in ieder geval niet al te veel op in te brengen, alleen kan ik het ook niet de hemel in prijzen.

Regisseur Renny Harlin maakt hier vooral de indruk dat hij de vertaler is geweest van zijn scenaristen, maar eigenlijk helemaal geen zin had in al die ouderwetse perikelen. De legende evenals het doorlopende verhaal worden min of meer volledig afgeraffeld en in bepaalde opzichten zelfs overgeslagen, waardoor het geheel een aaneenschakeling vormt van opgeblazen actiescenes en achtervolgingen. De rommeligheid had nog enigszins vergeven kunnen worden als de actie ook daadwerkelijk een bepaalde vorm van coolheid had, maar de matige computereffecten steken daar eigenhandig een stokje voor. De hoofd- en bijrollen acteren daarnaast niet best, enkel Kellan Lutz zelf leek daadwerkelijk in dit project te geloven. Door het hoge tempo is The Legend of Hercules beslist geen vervelende of vermoeiende zit (bovendien worden de setpieces genoeg afgewisseld en voorzien van detail), maar de complete inhoud verwaarlozen is simpelweg not done voor een film die een daadwerkelijke legende wil belichten.

Simpele, maar bij vlagen charismatische verfilming van de iconische legende. Regisseur Pierre Gang vertelt zijn verhaal met veel detail en precisie, maar legt de nadruk spijtig genoeg meer op de romantiek dan het griezelaspect. Naar het einde toe verschijnt op die manier de beruchte ruiter voor enkele minuten in beeld en zit je de rest van de film opgescheept met personages die hun uiterste best doen om in de belangstelling te raken van andere personages. Brent Carver stort zich met de volle overgave op zijn rol en doet het daarmee best verdienstelijk, maar kan op weinig bijval rekenen vanuit zijn medecollega's inclusief de regisseur zelf. Een echte sfeer wordt namelijk nooit opgezet en op visueel vlak oogt het gebeuren relatief kaal, maar het duurt gelukkig niet te lang.

Gemiste kans.

Ik had me niet echt ingelezen op deze film, dus was ook compleet verrast dat het niet echt een remake is van de Disney klassieker, maar een soort vervolg daarop. Had van tevoren ook niet de samenvatting of iets dergelijks gelezen, dus het kwam allemaal wel verrassend aan eigenlijk.

Skarsgård is best op dreef als Tarzan, maar niks om over naar huis te schrijven. Leuk om L. Jackson weer te zien en ook Robbie is prima in haar rol. Waltz is ook een goede keuze als schurk, heeft ook altijd wel een soort slechte charme. Kort gezegd, aan de cast lag het niet.

Het is vooral het verhaal zelf dat niet echt werkt. Met een aantal flauwe flashbacks die de Disney klassieker moeten voorstellen is het verhaal zelf ook best rommelig. Scenes komen soms compleet uit de lucht vallen, er is geen goede structuur.

Het is uiteindelijk dan ook het zoveelste red-het-meisje verhaal dat, ondanks de omgeving, erg voorspelbaar is en nergens iets doet om leuk uit de hoek te komen. Alles doen ze eigenlijk al, en Yates heeft niet veel moeite gedaan om zijn film speciaal te maken.

Effecten zelf vallen ook regelmatig door de mand. Met een budget van 180 miljoen verwacht je grootste dingen, maar op een aantal knap geschoten avonturenscenes na is het best houterig. De veel te snelle en onrealistische bewegingen van Tarzan soms bijvoorbeeld.

Er zit veel detail in de dieren, maar de bewegingen zijn ook best houterig hier en daar. Wat dan wel goed gelukt is, zijn de omgevingen van het oerwoud en de oude steden + oud Engeland. Allemaal wel helder en leuk neergezet. Waarschijnlijk is daar dan ook het meeste budget in gegaan.

Met een beter verhaal en wat betere effecten, met wat meer leuk avontuur en actie was dit vast beter gelukt. Nu lijkt het alsof er te zwaar in is geknipt en is het simpelweg te oncreatief.

Snyder?

Ik moet zeggen dat ik deze film voor Snyders doen een opmerkelijke keuze is om te maken vind. Lijkt zich vooral op z'n plek te voelen in met CGI bespoten actiefilms, maar hij doet van alles wat en wellicht hoort daar een kort uitstapje naar de animatiewereld ook bij. Helaas is het eindresultaat alleen niet zo boeiend te noemen.

Het voornaamste probleem is vooral dat de verkeerde regisseur achter het roer staat, die technisch wel kundig is maar inhoudelijk juist niet. Weinig van het narratief slaat echt aan. De grappen zijn van behoorlijk laag niveau en veel te makkelijk, de personages zijn na enige tijd niet eens meer uit elkaar te halen en het verloop zelf is behoorlijk voorspelbaar te noemen. Uiteindelijk kan de film op een enkel element wel tegenvallen, maar dan moet het op andere elementen scoren. Dat is wat deze film niet echt kan doen.

De animatie is wel knap, valt ook moeilijk te ontkennen. Mooie gedetailleerde dieren en een sterk staaltje kleurgebruik dat zeker in de finale sterk kan zegevieren. Soundtrack is misschien net wat te aanwezig en jammer dat de stemmencast niet zoveel kan aanvangen met de omgeving, verder ziet het er op esthetisch vlak knap uit en dat wist me nog geboeid te houden.

Verder kan ik de film alleen moeilijk aanraden. Denk dat kinderen niet zo opkijken van het technische vlak en dat veel grappen en personages nauwelijks voor ze zullen aanslaan. Betwijfel ten zeerste dat een kotertje zich bijvoorbeeld kan herinneren welke uil hij nou zo leuk vond in deze film. Maar goed, misschien zeik ik de film onnodig veel af. Ik kon er in ieder geval niet zoveel mee. Ik zie Snyder liever in echte fun.

Weinig treffend vervolg op een redelijk begin. The Legend of Zorro kampt veelvuldig met dode momenten en een zeer taai middenstuk, waardoor de speelduur van 129 minuten aanzienlijk vermoeiender overkomt. Antonio Banderas doet het nog altijd verdienstelijk in de hoofdrol, maar het scenario ondervindt duidelijk moeite om dit verhaal verder uit te rekken. Hierdoor zit je als kijker opgescheept met halfbakken komedie, te weinig actiemomenten en een hoop ideeën die totaal niet uit de verf komen. Een goed voorbeeld is vrijwel de gehele romantiek tussen Banderas en Catherine Zeta-Jones, die dit keer met een soort spionagespoor komt aanzetten. Een uitgesponnen en uitermate oninteressant gebeuren. Gelukkig is de finale aardig spectaculair en oogt de productie verzorgd en gedetailleerd.

Ok.

Dit soort filmpjes proberen naar mijn mening altijd wel iets te doen, maar de opzet is niet altijd geslaagd. Dit was gelijk mijn eerste Zwick ervaring, waar ik graag nog meer filmpjes van wil proeven. Nu begon het met deze Legends of the Fall.

Zwick probeert in ieder geval wel iets te doen in zijn film. Zo is er wel degelijk een verhaal die toch wel onvoorspelbaar is, hoe voorspelbaar deze soms ook lijkt. Maar Zwick doet z'n best om het verhaal ook daadwerkelijk te vertellen en dit blijkt wel.

Echter mist de film naar mijn mening wat impact. Zodra je bij mij de goede snaar raakt, krijg je me altijd wel mee. Deze lukt dat echter niet, alhoewel 1 momentje wel in de buurt kwam. Hopkins die "Am Happy" op het krijtbord tekent was een sterke scene. Maar in het algemeen te weinig.

Bovendien vliegt de film wat uit de bocht in het laatste half uur. Waar bij de gehele film erg geprobeerd wordt het verhaal realistisch te vertellen is hier absoluut geen sprake meer van in de slotfase, waar ook de verkeerde boodschap eigenlijk naar voren komt. Lijkt er ook op dat het de film wat tegenspreekt in z'n boodschap.

Voor de rest duurt de film redelijk lang, en dat mag ook wel met een goed verhaal, maar de slotfase had eigenlijk anders geschreven moeten worden. Het neemt alle impact en geloofwaardigheid eigenlijk een beetje weg, en die kwam al stroef op gang.

Er gebeurd voor de rest veel, maar optimaal boeien doet het nooit. Daarvoor is het soms iets te sterk aangezet. Pitt doet het wel aardig, net als Hopkins, en dat is het meeste wel eigenlijk. Het beste stuk vond ik de stukken in de oorlog, en dat lijkt mij niet bepaald de bedoeling.

Nee.

Het idee is nog wel origineel, niet helemaal mijn ding maar een horror / actie wil ik nog wel een kans geven. Nou, als ik het niet gedaan had had ik waarschijnlijk vrij weinig gemist. De film faalt in het echt goed uitwerken van het idee.

Visueel is het soms nog wel ok, met sommige cheesy monstertjes, voorbeeld The Ice Cream Man. Ook de zombie achtige mensen die zich rondom het gebouw verzamelen en soms aanvallen zorgen voor het nodige vermaak en kijkt de film vooral in het begin goed weg.

Helaas is de film wel iets te bizar en de tweede helft waardoor het een komische lading krijgt. Ook de acteurs in het algemeen bakken er vrij weinig van. Sommige steken er dan een beetje bovenuit, zoals Gibson en Bettany, maar de meeste bakken er vrij weinig van. Quaid faalt, Walsh faalt, Holland faalt en Durand faalt.

Jammer, want hiermee had veel meer gedaan kunnen worden.

Rommelig vervolg.

Niet dat het eerste deel geweldig was, maar op z'n minst was het creatief in wat het deed. Deze film is wel heel duidelijk gemaakt om snel te cashen op het succes van deel 1. Niet alleen is de film bijzonder rommelig, maar het voegt ook helemaal niets toe aan de serie en dan zijn de mindere scores gewoon terecht.

Het in elkaar steken van deze film is niets meer dan indrukwekkend. Het bouwwerk is sterk, er zit veel creativiteit in de film en ik kan me erg goed voorstellen dat dit de films zijn die kinderen aansporen om meer met lego te spelen. Jammer genoeg wordt er eigenlijk inhoudelijk niets met de steentjes gedaan. Het is gewoon een grote stoot aan leuke gebouwen en creaties.

De stemmencast is niet al te best. Dat de cast plezier heeft gehad zal best, maar iedereen spreekt vooral luide en vervelende personages in die nooit leuk willen worden. Enkele personages zijn zelfs ronduit irritant zoals Batman. In het vorige deel waren het prominente personages. In dit deel staan ze er gewoon ter achtergrondopvulling.

Verder is het een film die een hoop clichés in sneltreinvaart achter elkaar monteert wat vooral een erg onrustige kijkervaring creëert. Het gaat allemaal erg snel waardoor het al snel aanvoelt als een film die gewoon wilt bouwen en niet geïnteresseerd is in een verhaal. Het doet er gewoon alles aan om er mooi uit te zien en op die manier geld binnen te halen.

Vervelende, rommelige film die er wel erg mooi uitziet qua creativiteit. Uiteraard zitten er typische moraaltjes aan verbonden, maar het blijft een kinderfilm. Ik vind het echter gewoon een te makkelijke film geworden, die niet geïnteresseerd is in inhoud en het zichzelf te makkelijk maakt door gewoon voor het plezier te gaan en niet voor kwaliteit. Ergens blijft het altijd jammer, maar te verwachten.

Dom maar vermakelijk.

Creativiteit genoeg om deze film te maken. Het is helaas niet echt eruit gekomen als een soort meesterwerk, behalve dat dit een kinderfilm blijft dit met wat volwassen humor en originele humor wat beter uit de hoek komt hier en daar.

De meeste echt leuke dingen zijn eigenlijk al in de trailer gestopt, dus probeer die te vermijden als je hieraan begint. Pratt blijft een prima acteur die voor dit soort rollen en stemmen gemaakt is, en scoort daarmee dus een voldoende. De rest is wel mwa.

Creativiteit genoeg, maar het pakte me niet echt. Het verhaal is vrij voorspelbaar en godsgruwelijk flauw soms. Dat gaat een beetje ten koste van je aandacht, al vinden kinderen de LEGO-actie vast geweldig als dit aan ze voorbij gaat.

Voor de rest, op de LEGO na, is dit eigenlijk niet echt iets nieuws. Het is allemaal vrij voorspelbaar, waarbij het slot je dan wel goed pakt, maar voor de rest niet echt bijzonder is. Sommige personages zijn vreselijk irritant en dat gaat ten koste van de uiteindelijke beoordeling. Jammer.

Kinderen zullen dit vast smullen, maar die zullen vrij weinig merken van de flauwe grappen. Het is best leuk bedacht, maar enige aandacht in het verhaal had de film vast beter gedaan.

Hm.

Geen al te beste Nederlandse film, die ergens wel een gooi doet om internationaal te worden, maar daarvoor gewoon een te laag niveau heeft. Het acteerwerk blijft altijd weer theatraal, al ligt het niveau hier, toegegeven, wel wat hoger.

Jansen weet de film absoluut niet te dragen. Dan krijgen we nog enkele andere grote namen in ons land die allemaal wel een soort charme hebben, maar nooit echt optimaal de film omhoog weten te houden. Namen zoals Löw, Acda en Boot bijvoorbeeld. Allen prima acteurs, maar nooit krijgen ze hier ruimte.

De toon wordt ergens wel gezet met de opening, maar het geeft een totaal verkeerd beeld van de rest van de film. Een brute misdaadfilm wordt beloofd, maar dan krijg je vervolgens een thriller die nergens spannend wordt.

Er heerst ook gewoon geen vaart. Af en toe probeer Van de Velde de film wat hip te laten lijken door bombastische punkmuziek erin te smijten maar deze voelt vooral wat misplaatst aan omdat de montage, sfeer, camerawerk en acteerwerk absoluut niet vlot of hop ogen.

Daarbij wordt er weinig gedaan om deze film boven andere films uit te laten springen. Richting het einde komt er wat vaart in en wat meer spanning en actie, maar het kan de eerste 70 minuten vol met futloze thriller niet meer redden. Jammer.

Uiteindelijk niet slecht, maar dit kan op zowat alle gebieden beter.

Heerlijk.

Weer eens een heerlijke film geworden dit. Ik vond het verhaal al leuk, en mijn verwachtingen die redelijk hoog waren zijn gewoon goed vervult. Zo'n rol als dit heeft Reno zo ver ik weet nooit meer gespeeld en het niveau niet meer behaald.

Ook Portman speelt goed. De beste rol die ik van haar gezien heb zelfs. Ze is schattig, niet irritant en gaat er met volle overtuiging in. Voor mij kan daar absoluut geen Jackie, Black Swan of V for Vendetta meer tegenop. Dit is de perfecte rol voor een jonge Portman. Heerlijk om dat koppie te zien, ik bleef er gewoon vrolijk van te worden.

Ook die Oldman krijgt me weer eens aan het lachen met zijn absurde rol. Ook Reno kreeg me vaak aan het lachen met zijn melk, terwijl de film ook heel makkelijk de toon kan omslaan. De scene waarbij de gehele familie gedood wordt had ik toch wel degelijk mijn ogen open.

Heerlijke film met goed acteerwerk die nergens verveelt. In het midden nam het af en toe iets te veel gas terug waardoor de film langer leek te duren, maar Besson heeft dit niveau nooit meer behaald. Het einde is ook mooi.

Slecht.

Enkel David zelf weet Leprechaun een beetje omhoog te helpen. Hij is met enkel 23 jaar hier best leuk bezig en weet een hoop uit zijn personage te halen. Een jonge Aniston zien we ook nog terug, maar dit is duidelijk niet haar beste rol. Ze ziet er wel leuk uit overigens.

In de eerste minuten dacht ik nog een leuke en frisse horrorkomedie met fantasieinvloeden te zien maar die bleken al snel vervlogen te zijn. Na die minuten krijgen we namelijk een behoorlijke standaard horrorfilm te zien die duidelijk niet heel veel budget te spenderen had maar het ergens nog wel lijkt te proberen.

Helaas is proberen niet meteen lukken, en Leprechaun weet dat te bewijzen. Er zitten weinig memorabele stukken in deze film, en de scenes die wel echt leuk zijn zijn maar op 1 hand te tellen. Davis doet het leuk en mag een hoop oneliners strooien maar uiteindelijk is het nou niet bepaald een enge dreiging.

De moorden zijn erg schaars, wat ik niet echt verwacht had. De gore mag soms zegevieren, maar ook deze momenten zijn erg zeldzaam. Het is hier en daar opvallend bloederig, maar ik mis toch echt wat creativiteit en inspiratie, en vooral slachtvee. Zo bestaat de carnage count enkel uit 4 personen.

Verder is de film regelmatig behoorlijk cheesy en dat is geen compliment, eerder een belediging. Het ziet er allemaal nogal knullig uit en denkt misschien net wat te veel buiten zijn budget. De trage loop van het verhaal en irritante personages zorgen voor een moeizame 92 minuten. Een paar kleine experimenten met practical effects kunnen dit niet meer redden.

Slechte film, weinig slachtvee en irritante personages. Davis doet het wel leuk, maar is gewoon niet zo'n spannende dreiging om tegenaan te kijken. Ik mis wat speelsheid en creativiteit in de settings en moorden en die zijn met dit soort concepten toch wel essentieel. Punten dus voor Davis, een leuk begin en wat leuke practical effects, maar daar houdt het gelijk op.

Stukken beter.

Vergeleken met de film van Kostanski blijft dit tweede deel kinderspel, maar ten opzichte van het eerste deel is deze film een verademing. Nog steeds niet geweldig, maar in ieder geval net wat beter dan de duffe boel die het eerste deel neerzette. Wel gaat deze film hetzelfde, fantasierijke pad op, alleen dan met iets meer effectiviteit.

Acteerwerk is wel een troef binnen deze film, want geen enkele rol met uitzondering van Davis kan er uitspringen. Ook de Leprechaun zelf is niet erg eng te noemen, maar de humor die met zijn personage meekomt is nog wel leuk. Dat weet zijn personage ook te redden, en de Leprechaun is dan ook een verschijning die ik met Chucky vergelijk. Waarschijnlijk had ik Chucky als kind enger gevonden, maar als schurken moeten ze het meer van de humor hebben.

Alles binnen deze film maakt een goedkope, maar passievolle indruk. Ze hebben wel degelijk geprobeerd om een leuk fantasiehorrortje ervan te maken en doen dit met redelijk veel decoraties. Een paar leuke kleurtjes, aardige moorden en wat grappige vondstjes doen Leprechaun 2 niet onnodig lang laten aanvoelen. Een groot voordeel binnen horrorfilms.

Waar ik vooral van kon genieten was de speelsheid van de film, en de keuze om op minder dwaasheid te mikken. Het eerste deel was met dat kind en Holton een film die onnodig dwaas uitpakte, deze film pakt het net wat anders aan, terwijl het niet van de richting afloopt. Weg met ridicule personages, en tieners erbij. Nog steeds niet geweldig, maar ook niet irritant.

Ik vond het een redelijk deel op een film waar ik niks mee kon. Oorspronkelijk wilde ik de reeks ook na het eerste deel stoppen, maar het deel van Kostanski gaf me toch motivatie om met deze film aan de slag te gaan. Het viel me dan ook niet tegen, eens kijken of ik het derde deel ook op een dag op kan zetten. Wie weet zit er wel een voldoende in.

Warwick Davis mag zijn pot met muntjes naar Las Vegas meenemen om daar wederom voor dood en verderf te zorgen. Je zou denken dat hij wat eerder opgemerkt zou worden, maar in de wereld die regisseur Brian Trenchard-Smith schept is dat ondenkbaar. Het verloop volgt verder relatief braaf de lijntjes die de vorige delen hebben uitgetekend. Dat betekent dat je kan rekenen op een boel aan excentrieke personages, redelijk creatieve moorden en een buitengewoon kinderachtig verloop. In geen enkel opzicht biedt deze film een technische of inhoudelijke vooruitgang en na enige tijd gaat het zelfs vervelen, maar als simplistisch vermaak wil het nog wel werken.

Regisseur Brian Trenchard-Smith volgt de trend waarbij een horrorserie het gebeuren naar de ruimte verplaatst. Echt goed is het er zelden mee geworden en Leprechaun vormt daar geen uitzondering op. Het werkt dan ook niet bepaald in het voordeel voor de film wanneer Warwick Davis de enige naam is die een beetje kan acteren. Het overige zooitje overtuigt geen enkel moment, waardoor vrijwel elke vorm van humor meteen in het water valt. De inhoud is verder wat je ervan kunt verwachten. Creatieve, maar weinig imponerende kills en een iets grootschaligere finale om de illusie te wekken dat er genoeg centjes waren. Veel voegt dit deel niet toe aan de reeks, maar dat deden de twee voorgangers evenmin.

Oorspronkelijk moest dit vijfde deel zich in het Witte Huis afspelen, maar dat werd klaarblijkelijk gezien als te riskant door de studio's. Vandaar dat regisseur Rob Spera en zijn twee scenaristen het maar naar de achterbuurten van Amerika verplaatsten. Het onderstreept dat de visie achter deze serie zichzelf als horrorfilm allang niet meer serieus nam en het daarom extra veel van de humor moet hebben. De typetjes werken wat beter in vergelijking met de voorganger en specifiek Ice-T is erg lollig, maar uiteindelijk valt deze film over dezelfde obstakels die de eerdere delen evenzeer ervaarden. Het mist namelijk lef, scherpte en goed acteerwerk. De kills zijn bovendien niet creatief genoeg meer en de finale is flauwtjes, maar het valt net wat beter uit te zitten dan deel 4.

Fijne herziening. Een film waar een regisseur als Steven Kostanski ook duidelijk op de goede plek zit, aangezien de algemene verwachtingen laag zullen zijn en de invloeden duidelijk binnen het interessevlak liggen van de beste heer. Leprechaun Returns neemt zichzelf geen moment te serieus en houdt vooral niet in wanneer het op de moorden zelf moet aankomen. Het acteerwerk is bovendien niet onaardig, waartussen vooral Linden Porco leuk voor de dag komt als de boosaardige Ier. De humor weet verder ook aan te slaan en de film kent een aanstekelijk tempo dat de gehele duur aanhoudt. In een hoop opzichten had het allemaal wat energieker gekund en de inhoud is natuurlijk compleet inwisselbaar, maar de makers hebben duidelijk lol met het materiaal en dat levert een amusante genrefilm op.

Voor het zesde deel wordt er niet langer meer de moeite ondernomen om het gebeuren nog naar een andere setting te verplaatsen. We bevinden ons namelijk opnieuw in The Hood, maar aangezien de geslaagde ideeën allemaal zo'n beetje verkend zijn voegt het weinig toe. Warwick Davis blijft een leuke en charmante verschijning, maar verder voorziet regisseur Steven Ayromlooi alles van een downgrade. Enkel de moorden laten de boel links en rechts opleven, ondanks de nogal povere kwaliteit hiervan. Het is vooral pijnlijk om de makers zo hard te zien proberen om nog wat humor uit deze omgeving te persen en dit zorgt er eigenhandig voor dat de boel naar een nog lager niveau zinkt.

Een film die ten onder gaat aan onhandige marketing, aangezien het in principe weinig met de bekende reeks te maken heeft. Met een oorsprongsverhaal heeft het evenzeer weinig te maken, regisseur Zach Lipovsky kiest namelijk voor een redelijk veilige kant-en-klaar slashuitwerking. Om dan toch positief te beginnen is het acteerwerk best aardig, zeker Brendan Fletcher weet altijd wel wat met zijn personages aan te vangen en de eerste 20 minuten kijken prima weg. Er wordt echter gekozen om het wezen voor een lange tijd compleet buiten de lens te houden en zelfs gedurende de uiteindelijke 'showdown' wordt het amper overzichtelijk in beeld gebracht. Als je de film eventjes pauzeert tijdens zo'n belegering, dan zie je waarom. Erg povere vormgeving van een weinig intimiderende bedreiging, met onbegrijpelijk warrige montage en uiterst lelijke omgevingen. Het geeft perfect aan wat er uiteindelijk van deze reeks gekomen is, totdat Steven Kostanski er vier jaar later eindelijk een beetje plezier aan kon toevoegen.

Kerstflix.

De film kwam er al vroeg op, aangezien de kerstdagen pas volgende maand aankomen. Maar om mezelf alvast op het kerstgevoel voor te bereiden heb ik toch maar eens een kerstfilmpje aangezet, en hij beviel toch wel redelijk.

Vooral omdat het een redelijk bekende, jonge cast bevat met enkele namen die ik in het algemeen graag terugzie. Rush, Merced, Shipka en Batalon zijn in het algemeen acteurs en actrices die ik toch wel graag zie staan. En ook hier stellen ze niet teleur.

Zo is er een bekende cast bijgehaald, die waarschijnlijk niet te veel heeft gekost en daarom dus waarschijnlijk ook gekozen is. Allen doen ze het best aardig, alhoewel er af en toe wel wat houterigheid te spotten is. Sommige dialogen zijn ook redelijk slap, en daar kan je in het algemeen weinig mee.

Het verhaal is erg voorspelbaar, en de gehele film kan je eigenlijk al snel raden. Het is dus de uitwerking die moet slagen, en deze is redelijk aardig. Er hangt een redelijk sneeuwachtig sfeertje en de beelden zijn best aardig.

Het echte kerstgevoel ontbreekt nog wel een beetje, aangezien de nadruk hier vooral op romantiek en een feestje liggen. Nu is het vooral een wintergevoel dat komt opborrelen, dat niet vervelend is. Maar heel happy wordt je er ook niet van, daarvoor is alles net wat te standaard en is de uitwerking net niet effectief genoeg.

Wel is het allemaal gewoon vermakelijk en duurt het niet lang. Het is wel een groot opgezet verhaal met een redelijk simpele opzet, maar dat maakt in het algemeen weinig uit. Gewoon een vermakelijk winterfilmpje, niks mis mee op z'n tijd.

De Oekraïense regisseur Stanislav Kapralov lijkt eerder geïnteresseerd te zijn in de natuurbeelden dan in het uiteindelijke thrillergebeuren, een resulterende afwisseling die in Let It Snow voornamelijk ongebalanceerd wordt verwerkt. De film werd opgenomen op de Gudauri-bergen, een werkelijk schitterende locatie binnen Georgië. Kapralov haalt er gemakkelijk het maximale uit, met precies en geduldig camerawerk evenals een bijna perfecte regierust om de landschappen optimaal tot je te nemen. Spijtig genoeg boeit het schouwspel binnen het desbetreffende gebergte een aanzienlijk stuk minder, waarbij het al vroeg misloopt door middel van de introductie van twee bijzonder oninteressante figuren. Kapralov kwakt daar vervolgens weinig bedreigende figuren tegenaan evenals een aantal flauwe plotwendingen die amper bijdragen aan het eindresultaat. De spanningsboog is vrijwel afwezig en de inhoudelijke creativiteit is ver te zoeken, waardoor Kapralov niet veel verder komt dan 86 minuten lang een mooi landschap filmen. Ik betwijfel of het uiteindelijke verhaal hem eigenlijk überhaupt wel heeft geboeid, maar die indruk wordt bij mij niet gewekt.

Erg leuk.

Ik heb het origineel nog niet gezien. Maar aangezien die volgende week vrijdag op NPO 3 komt na de cursus van Koolhoven ga ik die zeker kijken. Deze remake kwam pas een jaar later, wat opzicht vrij onnodig was, maar dat vond ik zeker niet erg.

Het acteerwerk van McPhee en Moretz is erg sterk. Verassend voor de twee kinderen, later zou ik ze nog steeds goed vinden acteren. Vooral Moretz is erg knap en erg goed geworden. Visueel is de film ook leuk gedaan, de sneeuwige landschappen bijvoorbeeld.

Sommige scenes zijn ook knap geschoten. De film is best knap gemaakt. Ik heb zeker genoten. Tijd om het origineel te bekijken, die krijgt namelijk nog betere recensies en reviews.

Erg vervelend.

Dat de film een komedie is kan de gemiddelde horrorfanaat waarschijnlijk al raden met een enkele blik op de titel, die een parodie betreft. Je zou ook naar de poster, of lekker gewoon naar het genre kunnen kijken, maar de film maakt z'n intenties wel heel duidelijk. Daar is niets mis mee, wel met de uitvoering van die intentie.

De film gebruikt voor een lange tijd een weinig subtiele vorm van humor, maar presenteert het allemaal op een nogal ongemakkelijke wijze. Het is daarom, voor mij persoonlijk, erg moeilijk om me in te leven met het verhaal. Het lukt sowieso al niet erg als ik de personages maar flauw vind, en daarnaast het concept ook niet zo bijzonder vind. Het jammere is dat diezelfde vorm van humor de hele film blijft aanhouden.

Wel krijgen we nog wat korte, bloederige scenes te zien die het als geheel iets naar voren helpen. Ook enkele scenes, meer op dramatisch vlak, werken beter dan je zou denken. Echter wanneer iedereen als een soort idioot wordt neergezet wordt het wel een uitdaging om je nog in te kunnen leven met de personages. Tot slot helpt de redelijk kale look ook niet zo mee. Zeker dat kasteel had gewoon beter kunnen en moeten zijn.

De overweging om het geen 2,0* te maken werd pas bevestigd nadat de film op het einde nog wat brakke CGI uit de kast haalt. Het is jammer, want het acteerwerk is niet per definitie vreselijk en enkele effecten kunnen er ook mee door, maar verder heb ik me lang zitten irriteren aan de makkelijke en flauwe humor die aan de lopende band wordt ingezet. Niet mijn ding, dit.

Heerlijke herziening.

Van de film zelf wist ik nog maar weinig. Toen ik hem zag keek ik anders naar films, en raakte ik meer beïnvloed door gemiddelde scores. Nu ik wat meer weet waar ik van hou scoren enkele films die ik voorheen lage cijfers gaf erg hoog. Silent Hill is daar een voorbeeld van, maar nu dus ook deze Let Us Prey.

O'Malley sloeg met zijn volgende project een ander, iets complexer pad in. Met Let Us Prey blijft hij echter aardig binnen de boeken. Let Us Prey is geen moeilijke horrorfilm, maar wel eentje met de nodige verrassingen en een zeer hoog entertainmentgehalte. Bijzonder aan de film is dat O'Malley elk shot laat tellen en daarmee een verzorgd geheel creëert. Dat is trouwens zeker niet het enige dat deze film mooi maakt.

De soundtrack is namelijk ook heerlijk, en direct pakkend. Het acteerwerk is sterk en zeker Cunningham doet het geweldig. Er lopen vreemde, maar heerlijke figuren rond in deze film. Dat ze allemaal een eigen smoel hebben maakt de film alleen maar leuker. Toch is de voornaamste reden dat het allemaal blijft tellen mogelijk het feit dat ik niet elk personage voorspelbaar vond. Ze zijn ook echt net wat unieker, voordelig aan de kijkervaring.

Visueel erg sterk. Zeer sfeervolle shots en sequenties, met veel oog voor kleur en detail. O'Malley slaagt er keer op keer in visuele pracht te tonen, en ik mag het wel. Gecombineerd met een snel tempo verveelt deze film nooit, met als kers op de taart een korte speelduur en een aardig geflipte finale. Ondanks dat de setting verder simpel is en de film nooit groots wordt, is wat er nu staat al aardig sterk.

Misschien mist het nog wat echte bruutheid en een aantal lugubere scenes, maar verder valt er weinig op deze film aan te merken. Snel, sfeervol en met oog voor detail geregisseerd. Verbaas me ook over het gemiddelde, want dit zijn de soort films waar ik doorgaans naar snak. Simpel, maar niet te makkelijk, en met geweldige bijdrage vanuit de regiestoel. Klasse.