Leprechaun: Origins (2014)

En ineens mis je de tijd dat Leprechaun iemand vermoorde door op hem te springen met een pogo stick, in ruimte een lightsaber gebruikte en stoned werd in de hood. Hoe slecht ook, die films waren op z'n minst vermakelijke pulp. In tegenstelling tot deze remake/reboot of wat het ook in vredesnaam moge zijn. De titel 'Origins' doet vermoeden dat het gaat om een prequel, maar het heeft allemaal geen hol met de oorspronkelijke franchise te maken. De film is puur en alleen een uiterst inwisselbare horror, die wil meeliften op de naam van een bestaand horror personage. Leprechaun: Origins is het zoveelste "jongeren in de middle of nowhere in een huisje in het bos in de problemen" verhaaltje. Zelfs mensen die nog nooit een horror in hun leven gezien hebben zijn deze formule compleet zat. Vervolgens komt onze reboot-Leprechaun op het toneel om ze op te jagen. Hoewel Leprechaun .. het is eerder een soort mislukte liefdesbaby tussen een orc en Pumpkinhead met dwerggroei. Geen hond die hier een Leprechaun van zou maken. Het is dan ook hilarisch om op internet te lezen dat "acteur" Dylan Postl de eerdere films in de franchise niet heeft gezien zodat het zijn rol niet zou beïnvloeden. Zijn rol, die enkel bestaat uit rondrennen met een masker op en af en toe wat grommen. Was vast moeilijk. Maar als je het hele Leprechaun- gedeelte weghaalt, hou je dan op z'n minst nog een fatsoenlijke of redelijke horror over? Nee, zelfs dat niet. Het plot is enorm onlogisch en de personages echt oerdom (ze konden 'm met gemak doodmaken toen hij aan Brendan Fletcher zat te vreten, maar toen renden ze bewapend hard weg en lieten hun vriend achter. Om nog geen paar seconden later te roepen dat ze het monstertje gaan doodmaken). Vooral hoofdrolspeelster Stephanie Bennett was verschrikkelijk irritant met haar repertoire aan janken en schreeuwen. Had Warwick Davis in zijn eerste film tenminste nog Jennifer Aniston tegenover zich. 1,0*

De titel is ongelukkig gekozen, omdat het direct associaties oproept met een dwergje in groen kostuum dat op zoek is naar zijn gouden shilling. zou dit dan het verhaal zijn achter de ontstaansgeschiedenis van de mythe van de Leprechaun? Nou, niet echt. Dit is een 13-in-een-dozijn slash-n-stalkfilmpje waarin backpackers in Ierland (tot zover de links met 'leprechauns') zich laten verleiden om te trekken naar een afgelegen plek waar ze geconfronteerd worden met een bloeddorstig, maar nauwelijks zichtbaar monster dat een leprechaun moet voorstellen. Geen Warwick Davis, geen humor maar een competent gemaakt horrorfilmpje dat helaas net zo origineel is als zijn titel. Been there, done that... and don't do it again!

Een film die ten onder gaat aan onhandige marketing, aangezien het in principe weinig met de bekende reeks te maken heeft. Met een oorsprongsverhaal heeft het evenzeer weinig te maken, regisseur Zach Lipovsky kiest namelijk voor een redelijk veilige kant-en-klaar slashuitwerking. Om dan toch positief te beginnen is het acteerwerk best aardig, zeker Brendan Fletcher weet altijd wel wat met zijn personages aan te vangen en de eerste 20 minuten kijken prima weg. Er wordt echter gekozen om het wezen voor een lange tijd compleet buiten de lens te houden en zelfs gedurende de uiteindelijke 'showdown' wordt het amper overzichtelijk in beeld gebracht. Als je de film eventjes pauzeert tijdens zo'n belegering, dan zie je waarom. Erg povere vormgeving van een weinig intimiderende bedreiging, met onbegrijpelijk warrige montage en uiterst lelijke omgevingen. Het geeft perfect aan wat er uiteindelijk van deze reeks gekomen is, totdat Steven Kostanski er vier jaar later eindelijk een beetje plezier aan kon toevoegen.