Leprechaun (1993)

Geef de Leprechaun zijn goud en mij mijn geld terug. Wat een misbaksel van een film. Dat het acteerwerk tot daar aan toe is, had ik wel verwacht. Ik zag genoeg ingrediënten voor een vermakelijk semi-horrorwerkje als Troll, maar hier viel gewoon niets te lachen. De leprechaun is vreselijk irritant met zijn beperkte woordenschat. Sowieso oogt deze blaag eerder een als stierlijk vervelend kereltje, dan een gevaarlijke tegenstander. Het lijkt gewoon meer op een mislukte kloon van Gremlins, alleen niet grappig, niet eng of goor. Het begon allemaal erg snel op de zenuwen te werken. Verder heb ik niets origineels in dit misbaksel bespeurd. De vervolgdelen zijn van het kijklijstje geschrapt.

Ja, de karakteriseringen van de zogenaamde "Three Guys Who Paint" zijn waardeloos en Jennifer Aniston (een jaar voor haar doorbraak in de sitcom 'Friends') zit opgescheept met een vervelend personage en mislukte grappen. De regie is vaak ronduit knullig en de continuïteit laat ook te wensen. Maar de make-up, de kleding, de timing en de intonatie van Warwick Davis zijn perfect en maken van de Leprechaun een heerlijk vileine schurk. Het verhaal - waarin een Leprechaun over lijken gaat om die ene munt uit zijn zak met goud terug te krijgen - is amusant en er zijn een paar geniale vondsten: de obsessie van de Leprechaun voor (schone) schoenen en zijn verschillende vervoersmiddelen leveren enkele werkelijk hilarische momenten op. Veel wisselvalliger zul je ze niet gauw vinden.

Slecht. Enkel David zelf weet Leprechaun een beetje omhoog te helpen. Hij is met enkel 23 jaar hier best leuk bezig en weet een hoop uit zijn personage te halen. Een jonge Aniston zien we ook nog terug, maar dit is duidelijk niet haar beste rol. Ze ziet er wel leuk uit overigens. In de eerste minuten dacht ik nog een leuke en frisse horrorkomedie met fantasieinvloeden te zien maar die bleken al snel vervlogen te zijn. Na die minuten krijgen we namelijk een behoorlijke standaard horrorfilm te zien die duidelijk niet heel veel budget te spenderen had maar het ergens nog wel lijkt te proberen. Helaas is proberen niet meteen lukken, en Leprechaun weet dat te bewijzen. Er zitten weinig memorabele stukken in deze film, en de scenes die wel echt leuk zijn zijn maar op 1 hand te tellen. Davis doet het leuk en mag een hoop oneliners strooien maar uiteindelijk is het nou niet bepaald een enge dreiging. De moorden zijn erg schaars, wat ik niet echt verwacht had. De gore mag soms zegevieren, maar ook deze momenten zijn erg zeldzaam. Het is hier en daar opvallend bloederig, maar ik mis toch echt wat creativiteit en inspiratie, en vooral slachtvee. Zo bestaat de carnage count enkel uit 4 personen. Verder is de film regelmatig behoorlijk cheesy en dat is geen compliment, eerder een belediging. Het ziet er allemaal nogal knullig uit en denkt misschien net wat te veel buiten zijn budget. De trage loop van het verhaal en irritante personages zorgen voor een moeizame 92 minuten. Een paar kleine experimenten met practical effects kunnen dit niet meer redden. Slechte film, weinig slachtvee en irritante personages. Davis doet het wel leuk, maar is gewoon niet zo'n spannende dreiging om tegenaan te kijken. Ik mis wat speelsheid en creativiteit in de settings en moorden en die zijn met dit soort concepten toch wel essentieel. Punten dus voor Davis, een leuk begin en wat leuke practical effects, maar daar houdt het gelijk op.