Opinions

Lief.

Dit soort films liggen me gewoon. Ik kan niet precies zeggen waarom ze me zo aanspreken, maar ik kijk ze enorm eenvoudig uit. Nu is het voor mij een vereiste dat de personages een beetje herkenbaar zijn en dat de film niet verzandt in eindeloze clichés. Het verloop van Love, Rosie is ook niet bepaald onvoorspelbaar, maar dat was tijdens het kijken allerminst een zorg.

Collins is bijzonder geschikt voor een film als deze. Het heeft even geduurd voordat ik een rol zag waarin ik haar echt kon appreciëren, maar nu heb ik 'm dan eindelijk gevangen. Oprecht, overtuigend en schattig. Ze is echt geknipt voor de rol, al was Claflin ook absoluut te pruimen. Verder zijn er eindelijk eens geen nietszeggende en irritante bijrollen. Iedereen kent een eigen gezicht waarmee de film als geheel meteen een stuk sympathieker wordt, al zijn er wel een hoop stereotiepe personages, maar dat moet je even voor lief nemen.

Jammerlijk is het wat volle verhaal. Nadat Claflin naar Harvard vertrekt ligt de film plots op ramkoers en vertraagt nergens meer. Een complex en breed verhaal wordt in sneltreinvaart afgehandeld, waardoor het moeilijk is om een bepaalde periode of gebeurtenis echt tot je te laten komen. Het gevoel dat de tijd vliegt is er natuurlijk wel en heeft effect, maar niettemin had je bij sommige stukken wat langer stil kunnen staan. Uiteindelijk begint de film repetitief te worden, maar echt storen deed het nergens.

Een schattige film. Subtiel vormgegeven, interessant, leuk geacteerd en nergens vervelend. Love, Rosie zit niet zonder z'n tekortkomingen, maar toch heb ik het met alle liefde uitgezeten. Het had hoger gescoord als het ook een bepaalde emotie in me had losgemaakt, maar voor nu vond ik het vooral aangenaam. Leuk om eens gezien te hebben.

Film die naar mijn mening niet geloofwaardig genoeg is.

Berlanti kiest ervoor zijn film zo kindvriendelijk mogelijk te maken. Een keuze die ik persoonlijk niet erg vind, omdat niet alles voor mij er hard en pijnlijk aan toe hoeft te gaan. Maar maak je film (of boek) dan wel iets realistischer. ik geloof echt niet dat de hele klas je steunt als je op je vriendje in een reuzerat gaat lopen wachten

Acteerwerk vaak wat houterig maar in het algemeen prima. Visueel weinig boeiend materiaal, soms komt de film wel in je gezicht, maar concentreert hier naar mijn mening echt te weinig op waardoor het soms naar een soort tienersprookje neigt.

soms realistisch, maar gewoon niet geloofwaardig genoeg voor een onderwerp zoals uit de kast komen. Jammer.

Simpel.

Ja, puur vanwege het verhaal en voldoende recensies gekeken. Achteraf is hij toch wel tegengevallen. Samuel is niet slecht, en de rest van de cast zijn ok. Lola was de uitblinker, maar geen onmogelijk goede prestatie.

Het verhaal is natuurlijk zoals de meeste horrorfilms, best zwak. Je moet wel heel gestoord zijn om een jongen te martelen omdat hij niet met je naar het schoolfeest wil. Voor de rest is het bij vlagen bruut, maar het is niet expliciet in beeld gebracht.

De film heeft trouwens wel een scene die uitblinkt, Het boren in de schedel, voelde me best ongemakkelijk daar, en dat heb ik niet vaak. Maar voor de rest was het best braaf.

Ik zie absoluut geen vergelijking met Hostel en Saw. Dat moet je me even uitleggen, vanwege de martelingen? Dan kan ik Martyrs er ook gemakkelijk mee vergelijken. Vermakelijk, redelijk. Mag je gerust overslaan, want je mist hier niets aan.

Redelijk.

De klassieke pornofilm die deze film onder andere behandeld heb ik nooit gezien. De interesse in dat soort dingetjes is dan ook niet al te hoog, maar toch werd deze film gekozen binnen het gezelschap en ik had weinig problemen om de film een keertje uit te zitten. Ik kende het sowieso al en nu heb ik hem dus ook daadwerkelijk gezien.

In principe volgt Lovelace erg braaf de lijntjes die dit soort biografiefilms aanhouden, maar toch is het moeilijk te vergelijken met andere films binnen dit kaliber. Zeker omdat het verhaal dat hier wordt verteld duidelijk wat zwaarder en gevoeliger licht in vergelijking met andere verhalen. Het is dan ook geen film die je erg vrolijk zal maken, eerder een film die je met een wat leeg gevoel achter zal laten.

Ondanks dat de film op veel momenten een stuk gewaagder had kunnen zijn, zijn implicaties in een hoop scenes meer dan voldoende om de kijker op de hoogte te brengen van wat er precies gebeurt. Qua regie is het alleen wat minder spannend. Had zeker in de eerste helft net wat frisser mogen zijn en de personages zelf worden toch te weinig sympathiek neergezet. Nergens kreeg ik echt het medelijden met Seyfried dat de film wel hoopte te verkrijgen.

Niettemin blijft het een naar verhaal dat naar mijn indruk best eerlijk wordt verteld, maar ook wat gebrekkig. Ik krijg zeker het gevoel dat er wel meer te vertellen is dan dit, maar dat krijgen we niet te zien of te weten. Ik had in ieder geval graag wat meer gezien over de motieven van Sarsgaard. Redelijke film dus. Niet briljant, wel onderhoudend en boeiend.

Fijn.

Bovennatuurlijke dramafilms zijn iets nieuws voor mij. Moest dus een beetje wennen aan de stijl die deze film dan ook neemt. Gelukkig heeft Jackson mij hier niet mee teleurgesteld. The Lord of the Rings en Braindead zijn een paar van mijn favoriete films.

Ronan doet het redelijk voor een 14-jarige, het is zeldzaam dat kinderen het echt goed kunnen, maar vooral Tucci stijgt er bovenuit. Wahlberg is wat stijf, Weisz ok. Tucci lijkt zijn rol goed te begrijpen en straalt ook een goede engerd uit.

Daarnaast zijn de effecten mooi en is de film goed voor die 135 minuten.

Weer een Slee.

Allemaal blijven ze redelijk rond hetzelfde niveau, al is deze een tikje beter dan de gemiddelde film. Helaas niet veel beter, maar het blijven films waar de cast mee door blijft breken. In dit geval dus Jansen en Lakemeier, die het redelijk doen.

Onderwerp is zeer zwaar en zeker iets dat wel degelijk relevant is, maar het is allemaal weer ontzettend jeugdig neergezet. Houterig acteerwerk en opnieuw dommige dialogen die geen moment geloofwaardig zijn, maar ook de karakters zelf zijn ongeloofwaardig.

Enkele verrassend intense momenten waarbij je je wel degelijk bij gaat nadenken, maar in het algemeen blijven dit soort films eigenlijk hetzelfde niveau behouden. Ik vond het niet veel beter dan de rest van de Slee verfilmingen.

Met heel weinig financiële middelen bokste de inmiddels overleden regisseur Tony Scott dit korte filmpje in elkaar, maar zijn inbreng is haast onherkenbaar als je het naast zijn latere werk plaatst. Op inhoudelijk vlak kent het veel diepere laagjes en qua concept oogt het erg origineel, maar de meeste minuten worden gespendeerd aan de psychologische momentopname van een zeer oninteressante Rosamund Greenwood. Vol verbijstering zat ik te kijken hoe dat mens zo geïnteresseerd naar haar eigen gezever kon luisteren, laat staan dan ik dat als kijker kan doen. Scott voegt een rijkelijke hoeveelheid details aan de achtergrond toe, maar de filmische voortgang was voor mij werkelijk niet te harden. Toen het einde aanbrak heb ik zelden mijn muis zo snel naar het kruisje van mijn internetpagina bewogen.

Zeer degelijk vakwerk van regisseursduo Tesh Guttikonda en Mitch Oliver, dat Lowlifes geregeld een richting in stuurt die best verrassend voor de dag komt. Het fijne is dat de personages ondanks hun karikatuur dermate goed geacteerd zijn dat ze doorlopend interessant blijven om te volgen. Dat maakt de opvolgende gebeurtenissen en situaties een stuk leuker om door te komen, bovendien kent de film een hoog tempo en een aantal onverwachte plotvorderingen. Tegen de finale aan bewandelen de makers weer bekender terrein, al had ik het einde persoonlijk niet verwacht. Jammerlijk is dat Lowlifes niet hard genoeg kan uithalen met het bloedvergieten en smerigheden, de meeste praktische effecten komen ook ietwat goedkoop voor de dag. Gelukkig drukt dat de pret verder niet en wordt er hier een vakkundig en vermakelijk genrewerkje tot leven gewekt. Tubi slaagt er eindelijk in een keertje te scoren.

Een verrassende binnenkomer van Pixar, die tegenwoordig de weg vaak juist kwijt lijkt te zijn. Niet dat Luca iets van de klassieke Disneymagie kan includeren, maar de sfeerzetting is lekker warm en de animatie zowaar experimenteel. Dat wil niet zeggen dat elk visueel experiment lukt, want met name de vreemde, felle animatiefilters zijn eerder lelijk dan toepasselijk. Met betrekking tot het inhoudelijke verloop hoef je als kijker verder ook niet op originaliteit te rekenen, wel op een vermakelijke setting (Italië) en personages die enigszins sympathiek voor de dag komen. De ontwikkeling tussen de drie kinderen is weliswaar uitgekauwd, maar niettemin herkenbaar en onderhoudend. Toch wel handig als de film het vooral daarvan moet hebben. Regisseur Enrico Casarosa levert uitstekend werk in het oproepen van een zonnige sfeer en in het niet laten verzanden van het geheel naar pure dwaasheid, ondanks het vergezochte concept. Het einde wist me overigens toch te verrassen, niet verwacht dat nog mee te maken met de hedendaagse Pixarwereld.

Oké.

Lucky Number Slevin is mijn tweede kennismaking met regisseur McGuigan. Toch wel een redelijke statusregisseur waarvan ik nog weinig werk heb gezien. Lucky Number Slevin is dan ook een poging om mezelf gelijk in het diepe te gooien en zijn hoogst beoordeelde werk op MovieMeter te kijken. Het viel niet bepaald tegen, maar ook niet mee.

Deze film begint als een komediefilm met een erg snel lopend verhaal. Al binnen minuten krijg je in een warboel van allerlei beelden op je af gesmeten die bij moeten dragen aan het verhaal zelf. Dit is echter alleen maar pretentieus te noemen, gezien het daadwerkelijke verhaal niet bijzonder is. Die eerste beelden zijn dan ook enkel de puzzelstukjes die je pas als laatste op de puzzel legt.

Het acteerwerk is aardig te noemen en Hartnett speelt een goede rol. Freeman stelt ook zelden teleur. Willis speelt hier echter niet een van zijn betere rollen. Ik denk dat hij de film binnenkwam met een houding om gewoon geld binnen te halen, niet wetend dat hij in een serieus goede film zou meespelen. Later speelde hij zowat enkel en alleen in draken mee dus ver zal deze assumptie van mij niet liggen.

De tweede helft van de film is wat complexer en daar kan ik de film enkel en alleen voor prijzen. Ik vind het alleen wat stijl missen. De potentie is er wel. De film kent genoeg kleur en wat trucjes tussendoor, en toch mist het een beetje die frisheid die films zoals deze compleet moeten maken. Een goed verteld verhaal met de juiste regie is een waanzinnige combinatie, helaas verdwijnt de luchtigheid van de film als sneeuw in de horizon wanneer het echt op uitleg aankomt.

Lucky Number Slevin is geen slechte film die een aardige eerste helft kent, maar daar houdt het echter ook weer zo'n beetje op. Het heeft potentie, het verhaal is niet slecht, ik mis gewoon wat. Ik was hier gewoon niet zo weg van, terwijl het verloop van de film juist voor wat open mondjes moet zorgen. Dat kwam er bij mij niet van. Ik kan de vinger niet volledig op de zere plek leggen, maar ik mis gewoon dat wat dit soort films compleet voor me moeten maken. Jammer.

Mwa.

Vond dit niet heel bijzonder. Johansson is goed gecast voor de rol, omdat ze ook wel een mooie vrouw is. Jammer van dat kapsel, want ik vind haar persoonlijk wat mooier met lang blond haar. Maar het kapsel is niet belangrijk.

Qua actie viel het vooral tegen. Het verhaal was nog wel origineel gebracht, wat vergezocht op bepaalde punten, maar prima doorheen te komen. Visueel is het allemaal ok, er is niks bijzonders gedaan met de camera of belichting.

Redelijk verhaaltje waar je snel doorheen bent maar niks bijzonders doet. Johansson is best leuk als Lucy en de actie is soms leuk gedaan maar in het algemeen is het nogal een tegenvallende productie.

Een ridicuul zooitje.

Ludo was een tussendoortje dat ik tijdens het reizen naar het werk maar een keertje heb aangeklikt op Netflix. Met weinig kennis behalve de verhaallijn die op Netflix staat ben ik de film ingegaan, in de hoop dat ze er een vermakelijke dosis horror van gingen maken. Dat gebeurde niet, het bleek een zeer teleurstellende film te zijn.

Het eerste halfuur krijgen we nog niet eens de horror te zien. Regisseurs Mukherjee en Nikon besluiten de inleidingen nogal uitgebreid op te bouwen, opmerkelijk voor een horrorfilm die niet eens zo lang duurt. Voordat de boel losgaat krijg je vooral wat tieners voor de kiezen die domme dingen doen. Een beetje van gebouw naar gebouw rennen terwijl ze allerlei vage dingen doen en uitschreeuwen.

Eenmaal in het winkelcentrum aangekomen hoop je dat de boel wat opfleurt, maar dit gebeurt niet. In plaats daarvan krijg je een soort mengelmoes van fantasy en horror die zich steeds slechter uitpakt. Uiteindelijk is het gewoon een compleet zooitje waarin allerlei kleuren en vreemde beelden elkaar in sneltreintempo afwisselen, met een snelheid die het alleen maar rommeliger en onoverzichtelijker maakt.

De dreigingen zijn lachwekkend en het concept waarin er een duister spelletje met de tieners wordt gespeeld beperkt zich tot een letterlijk bordspel. Niet iets waar je bepaald enthousiast van wordt, maar als het maar een beetje spannend wordt uitgewerkt valt er nog wel omheen te kijken. Dat is hier niet het geval, waarin lawaai voorrang krijgt boven de kwaliteit.

Een regelrechte ramp, zooi van de hoogste plank met wat aardige montages tussendoor. Ik ben eigenlijk erg geneigd om dit de laagste score te geven, maar de redelijk energieke manier van regisseren en wat aardige bewegingen met de camera maken met voor mij niet mogelijk om deze film te beoordelen met de genadeklap. Verder is het wel een enorme rommel waar bijna niet doorheen te komen valt.

Zodra regisseur Matthew Avant begint te bazelen over de zogenaamde "Kerk van Lunology" wordt het meteen duidelijk wat deze film probeert uit te vergroten en wie het op de kast wil jagen, maar het resultaat is een halfuurtje aan amateuristisch gezever opgevolgd door een volledig uur aan onzin. Niettemin wordt het uiteindelijke concept genoeg onderdrukt om enige voorspelbaarheid weg te nemen, waardoor de film blijft boeien. Je moet het Avant meegeven dat hij wel degelijk met iets origineels op de proppen is gekomen, het spijtige is dat de uiteindelijke vormgeving daarvan zo flauw is. Van de typerende Matrix-achtige schurken naar de flauwe plotwendingen, Lunopolis maakt er beslist geen werk van om zijn invloeden te verbergen. De documentaireachtige aanpak is voordelig, maar uiteindelijk vond ik dat er zo dom werd geluld dat de uiteindelijke indruk vooral irritatie achterlaat (laat staan dat de maatschappijkritische noten uit de verf komen). Interessant idee, matige invulling.

Nieuwe Noé.

Wat mij betreft tot nu toe wel zijn minste, maar ik moet dan ook nog Love zien. Lux Æterna lijkt voor zijn doen nogal haastig in elkaar gedraaid te zijn, wat niet alleen voor een kortere speelduur zorgt maar ook een voor zijn doen ondermaatse aanpak. Zijn stijl is gelukkig verder nog wel te herkennen.

Zo is de cinematografie nog steeds zoals je kan verwachten. Veel kleurtjes, veel wow. Het sterke camerawerk ontbreekt echter dit keer, aangezien deze film toch vooral handheld wordt opgenomen. Pas in de finale gaat de film echt los, maar de eerste 40 minuten bestaan voornamelijk uit het volgen van een nogal boze en opvliegende behind-the-scenes setting van een bepaalde film.

Acteerwerk is goed en Gainsbourg ontstijgt haar eigen niveau, maar erg interessant weten de eerste 20 minuten niet te worden. Zeker aangezien de film opent met een lange conversatie tussen Gainsbourg en Dalle. Eenmaal we naar de filmset zelf vertrekken stijgt het niveau om uiteindelijk met een knaller te eindigen in de laatste 10 minuten. Laat ik maar meteen de mensen die aan epilepsie lijden de film afraden.

Het is jammer dat Noé niet de overtreffende stap naar echte visuele perfectie kan maken dit keer, maar de laatste 10 minuten komen wel aardig dicht in de buurt. Geweldig geregisseerd, overweldigend gebracht ook. Sound editing is magistraal, de rest van de film kan deze sequentie zoals verwacht nergens evenaren, daarom is het extra fijn om te zien dat Noé nooit echt volledig weg is geweest.

Vergelijk Lux Æterna maar met een iets bozere, kortere en goedkopere versie van Climax. Briljant in de laatste 10 minuten, maar de eerste 15 minuten zijn toch wat taai en verder volg je vooral een boze filmset met een toefje Noé. Niet het beste waar hij mee is gekomen, maar nog steeds bewijs dat hij nog altijd over zijn talent beschikt.