Opinions

Fijne thrillerfilm met een aantal griezelinsteken, die erg goed wordt opgebouwd door regisseursduo Scott Beck en Bryan Woods. Hugh Grant speelt in Heretic wellicht één van zijn beste personages tot op de dag van vandaag, aangezien hij zowel de charmante als de gevaarlijke kanten van zijn figuur perfect weet te balanceren en beheersen. Sophie Thatcher en Chloe East maken evenzeer indruk, al schiet laatstgenoemde tekort wanneer de film richting het laatste halfuur gaat. Uiteindelijk ontbreekt het Heretic aan de benodigde spanning om de tweede helft te rechtvaardigen, waardoor de film je uiteindelijk wel met een onvoldaan gevoel achterlaat. Gelukkig stoppen de makers er wat fijne humor tussen samen met een relatief onvoorspelbaar verloop. In de basis schiet het alleen net te kort voor een hoger cijfer.

Regisseur Paco Plaza dirigeert een voorganger op Verónica, die evenzeer op Netflix werd uitgebracht. Al snel stond die film bekend als een uiterst spannend gebeuren, maar rond Hermana Muerte bleef het beduidend stiller. Niet geheel zonder reden, want Plaza besloot het roer enigszins om te gooien. Nog altijd blijft het gebeuren binnen de horrorgrenzen vallen, maar met een behoorlijke stoot aan dramatiek en een trager tempo. Het duurt dan ook erg lang voordat de boel enigszins loskomt en dat gaat spijtig genoeg ten koste van het aardige acteerwerk van Aria Bedmar. De opbouw is verder eerder kunstzinnig dan effectief en dat levert weinig noemenswaardige momenten op gedurende de eerste helft, maar uiteindelijk introduceert Plaza langzamerhand de hoogtepunten naarmate de tweede helft vordert. De afhandeling van de expliciete horror is kundig, de finale alleraardigst en het acteerwerk niet verkeerd, maar toch levert de film al bij al te weinig om doorlopend boeiend te blijven. Je zult waarschijnlijk echt moeten worden gegrepen door de sfeerzetting om hier een effectieve griezelfilm in te zien, anders stuit je al snel op een overdaad aan dramatiek.

Visueel verzorgde en redelijk unieke dramafilm van regisseuse Mika Ninagawa, waarvan diens kleurrijke fotografie me erg trekt en dan ook goed van toepassing is op de invulling van Helter Skelter. De inhoudelijke aanvulling deed me echter niets en dat is vervelend, want gebruikers die ik doorgaans hoog heb zitten zijn laaiend enthousiast over deze film. Met het acteerwerk is overigens weinig mis, buiten dat de typetjes zelf me simpelweg niet trekken. De psychologische transformatie van Erika Sawajiri oogt daarnaast relatief willekeurig (ondanks dat de context eromheen duidelijk wordt uitgespeld), waarvan ik de druk/drang simpelweg niet kan plaatsen. Tussendoor pakt Ninagawa uit met opdringerige seksscènes die vooral ellenlang doorgaan, maar verder weinig te vertellen hebben en ik denk dat mijn algemene teleurstelling 'm daarin zit. Films die het sterk moeten hebben van bewust (seksueel) ongemak slaan bij mij zelden aan binnen dit soort visuele omgevingen, waardoor ook Helter Skelter daarin het onderspit moet delven. Dat neemt niet weg dat er behoorlijk sterke, naargeestige scenes in het geheel zitten die haast onmogelijk van je netvlies afdwalen.

Overigens zelden zo'n lelijke lyrische invulling van Canon in D gehoord.

Best geinig.

Deed me een beetje denken aan een Finse metal-versie van New Kids Turbo. Dezelfde droge humor en random gebeurtenissen gaan hier ook rond. Al is New Kids Turbo echt nog een stuk droger en meer random. Hier zit dan wat meer verhaal in moet ik zeggen.

Maar het is best grappig voor een keertje. Dit is zo'n film die vooral wil vermaken en weet dat ook wel te doen. Het richt een lollige blik op Metal. Een genre waar ik doorgaans niet echt van hou, maar je merkt dat er toch wel wat Metal-liefde in de film gestopt zit.

Wel een beetje jammer dat er is gekozen voor een wat luie aanpak van de film. Die pruiken zijn bijvoorbeeld iets te overdreven en de film weet regelmatig wat geforceerde grappen erin te stoppen. Soms werkt het, maar regelmatig ook weer niet.

Duurde ook wel iets te lang voordat de trip begon en als het eenmaal is aangekomen is het toch wel wat sneller voorbij dan ik had gedacht. Wel leuk dat de film voor de rest wat gewaagde humor kent en dat vermaakt nog weleens. Niet erg origineel, maar wel lollig gelukkig.

Acteerwerk is redelijk. Niet echt heel bijzonder. Types zijn wat theatraal en niemand is echt indrukwekkend, maar het blijft allemaal best vermaken. Het is duidelijk dat de film echt alleen maar wilde vermaken, maar toch streeft het soms naar een verhaal. Dat had niet gehoeven, gezien de uitstraling van de film.

Leuk voor een keertje, maar deze film ga ik ook weer snel vergeten.

Middelmatige horrorthriller met een interessante opzet via een concept dat draait rondom freediven. Het noodzaakt regisseursduo Chris Johnston en Andy Malchiodi om het stuntwerk actief op te zoeken en dat levert een aantal imposante beelden op. De manier waarop de sprongen zelf in beeld worden gebracht zijn tamelijk spectaculair en best fijn, helaas beschikken de makers niet over de beste cast of de geschikte financiële middelen. Wanneer het namelijk op de horrorkant van het verhaal aankomt heerst er weinig sfeer en/of spanning en zijn de moorden geregeld niet opvallend genoeg. Hex blijft daardoor, buiten een aantal originele insteken, vooral tegen de middelmaat aanzitten.

Mwa.

Eigenlijk wel bijzonder hoe deze film zo onder de radar is gebleven. Misschien dat Martini heel goed is in het inpraten op bekende namen, of gewoon de film heeft vergeten te promoten, maar van een film als Hick zou ik persoonlijk denken dat het meer stemmen moet hebben dan enkel 100. Kwalitatief is het ook niet heel slecht.

Maar dat gezegd te hebben is het op z'n beurt ook niet erg goed. Voor een roadmovie heerst er namelijk wel erg weinig avontuur binnen de film. We volgen vooral Moretz die haar eigen ding een beetje doet. Soms hopt er een interessant figuurtje voorbij en krijgen we een aardig aparte scene te zien, maar verder is het een film die vooral consistent op hetzelfde niveau blijft hangen.

Het acteerwerk van Redmayne en Lively is best oké. Moretz lijkt zich echter totaal niet thuis te voelen in deze film. Het is dan ook niet een rol die makkelijk is, maar Martini legt veel druk op haar personage die ze duidelijk niet aankan. Later werd ze gelukkig wat beter in haar vak, of koos ze geschiktere personages uit, want dit was zeker niet de rol die voor haar geknipt was.

Hick is een film waarin diverse onderwerpen worden aangeraakt die kritiek uiten op de maatschappij, maar verder staat eigenlijk eerder de onderlinge verhouding tussen de personages centraal. De finale is verrassend en het verloop is nergens vermoeiend, maar daarmee zijn ook alle complimenten weer zo'n beetje gezegd. Ik denk dat ik de film binnen een dag of 2 weer helemaal vergeten ben.

Hidden profiteert van doordacht en modern camerawerk, aangezien de gebroeders Matt en Ross Duffer actief op zoek gaan naar een moderne manier van filmmaken. Alexander Skarsgård en Andrea Riseborough tonen zich bovendien meer dan capabel om een film als deze te dragen, wat de situatie in de ondergrondse bunker toch beduidend boeiender maakt om doorheen te komen. Emily Alyn Lind doet het evenzeer niet verkeerd, maar gebruikt toch te veel theater en onwerkelijke dialogen om actief dezelfde indruk te maken als haar volwassen tegenspelers. Ze is zich toch wat te duidelijk bewust als actrice dat het allemaal fictief is, waardoor het gevaar niet bepaald dreigender naar voren komt. Eenmaal de finale aanbreekt wordt deze goed opgebouwd, maar de uiteindelijke insteek is echter wat flauwtjes en daardoor flink teleurstellend. Daarbij komt kijken dat de makers veel te veel sentiment gebruiken om de relatieontwikkeling vorm te geven, waardoor Hidden zeker naar het einde toe vooral een belachelijke indruk maakt.

Regisseur Terrence Malick keert met A Hidden Life terug naar meer gestructureerd en overzichtelijker werk, ondanks dat hij zijn eigen stempel nog altijd stevig op de film drukt. Dit keer een waargebeurd oorlogsverhaal waarin religie, zoals wel vaker binnen een film van Malick, een hoofdthema inneemt. Zowel August Diehl als Valerie Pachner leveren daarbinnen uiterst verdienstelijke prestaties, ondanks dat de kunstzinnige regiebenadering van Malick ervoor zorgt dat ik als kijker geen gevoel van binding met ze kan opbouwen. Verder is A Hidden Life vooral een erg traag verhaal waarin de Oostenrijkse St. Radegund-landschappen uiterst beheerst en tastbaar in beeld worden gebracht. Een ervaring die best boeiend uitpakt, maar nogal wat van je vraagt met een speelduur van 174 minuten. Als de film naar een emotieopwekkend en indrukwekkend crescendo toewerkt is zo'n duur nog enigszins te begrijpen, maar de finale bereikt amper het effect waar Malick op leek te hopen. Het is uiteindelijk niet gelukt om me te sympathiseren met een enkel figuur en dan blijf je als kijker met een enigszins leeg gevoel achter. Bovendien vond ik het erg moeilijk om begrip te tonen voor de keuzes van Diehl, maar dat kan liggen aan het tijdsbeeld van toen.

Deze actiefilm met een samenwerking tussen Jackie Chan en John Cena leek voor regisseur Waugh een beetje de sollicitatie te zijn om het vierde Expendables-deel te regisseren. Veel hoop geeft deze film me echter niet, maar ergens mag het duidelijk zijn dat Waugh op de juiste plek zit. In ieder geval pakt Hidden Strike een aantal keer uit met best grote actiescenes. De belegering van de bussen evenals de jetvrachtwagen zijn best aardig uitgevoerde ideeën en het zeepsopgevecht van Chan heeft ook wel wat. Het zijn echter de schaarse momenten waar een film als Hidden Strike het van moet hebben. Over de komische opvulling van Chan en Cena was ik minder over te spreken. Twee acteurs met een behoorlijke charme, maar in een nogal voorspelbare en beperkte hoek gedrukt door het scenario van de film. Daarnaast mag Waugh ook werken aan zijn regieflow, want nadat er best grote momenten zijn geweest heeft Hidden Strike veelvuldig de neiging om daarna voor een lange periode gas terug te nemen. Omdat naar mijn inzien de rustigere momenten in deze film amper werken laat dat toch zien dat er wel degelijk ruimte voor verbetering is met betrekking tot het team achter deze film. De ideeën zijn er echter wel, dus wie weet krijgen we een beter toekomstig project van Waugh.

Leuk.

The Hidden bleek een andere film te zijn dan ik vooraf dacht, want waar ik vooral een mysterieuze en intieme film had verwacht kreeg ik een veel lompere en opvallend spectaculaire film voor de kiezen. Die opening alleen al is geweldig, en zet meteen de toon. The Hidden gaat daar alleen niet meer overheen helaas.

Dat neemt niet weg dat regisseur Sholder de snelheid er goed in weet te houden. Al vanaf de eerste minuut wordt het gaspedaal ingetrapt en de film haalt zijn voet er ook nooit echt meer vanaf, waardoor je niet echt de kans krijgt om het als geheel saai te vinden. Gecombineerd met aardige weirdness en wat cheesy effecten komt de film al een heel eind.

Helaas is het zo dat hoe verder de film vordert hoe meer het tempo eruit sluipt. De echt leuke scenes houden op als Boyett zijn laatste scene heeft gespeeld. Niet dat de film direct instort, in tegendeel zelfs, de actie wordt er nog steeds sterk ingehouden, maar de humor gecombineerd met gekte werkt steeds minder totdat je eigenlijk tegen een droge film aankijkt.

Het acteerwerk van de agenten is niet geweldig maar diegene die wat meer ruimte krijgen om iets geks te doen zijn erg leuk. Enkele acteurs weten geweldig een creep neer te zetten en geven daarmee een aardige sfeer mee aan de film. Niet dat de sfeer er ten alle tijden inblijft, maar lang genoeg om de film een verdienstelijk cijfer te geven vanuit mijn kant.

Jammer dat de film na een goed uur wat minder losgaat en enkel de luide actiescenes het nog rechtop weten te houden. Het tempo blijft erin gehouden worden, maar de film kan op steeds minder leunen waardoor het uiteindelijk wat begint te knagen. Verder is dit een best originele film met veel vaart en een knetterende opening. Zo lomp als deze film op enkele momenten is zie je ze niet meer, en dat maakt The Hidden soms erg leuk. Een welverdiende 3,5*.

Goed.

Hide and Seek lijkt een beetje verschillende genres te mengen, zoals de spookhuis horror,
enge kelders en enge dochters. En dat kan zijn momenten hebben. Fanning speelt beter dan de Niro in mijn mening hier. Kwam gewoon iets meer overtuigend over.

De film heeft een heel naar sfeertje, moet het niet zo van schrikmomenten hebben maar gewoon van sfeer. Dus voor mensen die van zo veel schrikmomenten mogelijk houden is dit niet echt een aanrader. De film is een beetje saai op z'n momentjes maar af en toe zit er dan opeens een hele goede scene in. Met als hoogtepunt de badkamerscenes.

Na de twist lijkt de film in een te harde vaart te gaan waardoor alle spanning wegvalt. Ook de twist zelf was een beetje voorspelbaar. Maarja, uiteindelijk is hij me wel bevallen. Prima.

Mwa.

Geen film die me lang zal bijblijven denk ik zo. Het behoort tot een soort film die best onschuldig is en waarbij centraal een Cusack staat waarvan zijn personage op z'n eigen manier met het concept van liefde probeert om te gaan. Het is een behoorlijk uitgekauwd gegeven dat moeilijk gerecycled kan worden.

Toch weet Frears een redelijk eind te komen door de vierde muur regelmatig te verbreken. Niet dat het verder geweldig veel toevoegt, maar het maakt de film toch net wat interessanter. Dat is ook behoorlijk nodig omdat het overige gedeelte van de film te weinig interessant is. Het valt toch op hoe saai sommige bijpersonages kunnen zijn, zoals de meeste liefdesinteresses van Cusack.

Verder was ik niet al te veel te spreken over het acteerwerk. Cusack wordt vooral geholpen door de regie, want zijn rol draagt weinig moeite met zich mee. Het is niet dat hij het niet probeert, het is gewoon zo dat hij van Rob Gordon geen memorabel figuurtje kan maken. De enige die ik waarschijnlijk na afloop goed zal kunnen herinneren is Jack Black.

Een film met een diepere laag en een goed lopend verhaal, maar weinig elementen die je als kijker echt bij zullen blijven. Omdat het tempo ook redelijk onstabiel is denk ik niet dat ik de film met een voldoende kan beoordelen. Leuk om gezien te hebben vanwege de status, maar ook een film die ik ondanks wat vernieuwende elementen binnen enkele dagen weer vergeten ben.

De variatie in soorten personages en de uitgesponnen actiescenes zorgen ervoor dat deze B-film van regisseur Kristoffer Tabori nog enigszins door te komen valt, anders had het zich gemakkelijk kunnen aansluiten bij de rest van de soortgelijke rommel. De scenaristen doen geen enkele moeite om origineel te zijn met de inhoud en dachten al genoeg op papier te hebben door western met sciencefiction te combineren, waardoor de film al heel snel in voorspelbare taferelen vervalt. Voor de effecten hoef je High Plains Invaders ook niet op te zetten, want de animaties zijn (uiteraard) onder de maat. Het acteerwerk is verder wisselvallig, het ligt vooral aan de persoonlijkheden zelf. De een krijgt wat meer eigenzinnigheid dan de ander en die presteert dan ook beter, maar over de grote lijn is het duidelijk dat het echt uitzonderlijke acteertalent niet aanwezig was op de set. Het is geen lange zit, maar ik kan niet zeggen dat de volledige film ontdaan is van saaie momenten.

Zeer matig.

Ik had het eigenlijk al kunnen verwachten. Ondanks dat deze Disneyfilm een behoorlijke status heeft gekregen vond ik het maar een bijzondere en soms ronduit slechte film. Niettemin moet je de status van de film respecteren, want niet elke film krijgt zo'n status als deze. Ik kan alleen niet zeggen waarom deze film de status heeft gekregen.

Want de uitwerking van de film is ronduit pover. Er lopen een hoop acteurs en actrices in rond die later erg bekend zouden worden, maar ze zijn duidelijk te nerveus tijdens deze film. Ik heb eigenlijk niet echt een goede prestatie gezien, en ik vermoed ook dat de meeste castleden zijn gekozen vanwege hun dans en zangvermogen. Qua acteertalent betwijfel ik het namelijk.

Visueel ziet deze film er braaf uit. Ortega lijkt nooit echt geïnteresseerd te zijn in een degelijke afwerking en focust zich eerder op hoe catchy z'n liedjes zijn. Ik moet eerlijk zeggen, dat weet aardig te lukken. Ik kon het hier en daar niet laten om even mee te bewegen. Dat is dan ook het voornaamste voordeel dat de film kent. De liedjes pakken gewoon, maar daar blijven de voornaamste pluspunten bij.

Het acteerwerk is slecht. Ik schrok behoorlijk van de nerveuze houdingen van Efron en Hudgens, twee namen die later toch wel wat meer aandurfden. De dialogen worden matig opgetrommeld, maar zo zijn ze ook geschreven. Het script van Barsocchini is uitermate beperkt, braaf en ongemakkelijk. De dialogen voelen vaak aan alsof ze al in andere films zijn voorgekomen, maar ook de clichés die dit soort films met zich meebrengen worden nooit ontweken.

Het resulteert allemaal in een geheel waar ik soms met verbazing naar zat te kijken. Vreemde acties, matig verhaal en een oerlelijke look. Ze lijken niet eens te hebben geprobeerd om er een aantal mooie decoraties aan vast te maken. Ik vind het wel jammer, want ondanks dat deze film bekend is, staat het onder de filmliefhebbers nu bekend als een grap.

Meer van hetzelfde.

Vond het eerste deel destijds ook al niet veel soeps, maar toch motiveerde ik mezelf om dit tweede deel eens op te zoeken. Wellicht dat het derde deel ook nog komt, maar dat zien we wel. Waarschijnlijk als de films die ik wil zien een beetje opraken. Je moet uiteraard wat als je over de 4400 films bent gegaan.

In ieder geval was dit de Efron voordat hij daadwerkelijk kon acteren, want eerlijk is eerlijk, dit lijkt nergens op. Klaarblijkelijk kreeg hij genoeg liefhebbers door dit soort rollen, maar eigenlijk is het niet om aan te zien. Het gehuppel van de overige leden zoals Hudgens gaat er ook niet echt lekker in. Het blijven ongemakkelijke prestaties, die je wenkbrauwen regelmatig laten fronzen.

Het gedans en gezing gaat in dit tweede deel van een school naar een verblijf, maar wat een verfrissende verandering moest zijn loopt vooral uit in precies dezelfde formule in een iets zonnigere omgeving. Van een cinematograaf heeft regisseur Ortega nog nooit gehoord, en de cameraman stond waarschijnlijk koffiepauzes te houden gedurende het filmen, want visueel raakt de film kant noch wal.

Nummertjes zijn soms wel pakkend, verder is het voornamelijk een film die menig filmliefhebber waarschijnlijk maar wat makkelijk over kan slaan. Het is me ook een kolossaal raadsel waarom deze film zo'n enorme status heeft gekregen. Denk dat vrijwel iedereen het er wel over eens kan zijn dat het Disney is in z'n meest brave vorm. Punten voor de nummertjes, verder tamelijk triest.

Het beste deel binnen de reeks, maar dat zegt vooral een hoop over de kwaliteit van de overige delen. Het blijft allemaal een nogal dwaas gebeuren met slecht acteerwerk en liedjes die nergens in het geheel passen, maar regisseur Kenny Ortega boekt vooruitgang op het visuele niveau. Je moet natuurlijk enigszins houden van de wereld die hier geschept wordt, want ik gok dat het voor veel kijkers snel te kinderachtig wordt. Geregeld had ik moeite om de zeer uitgekauwde romantiek en weinig doeltreffende humor te slikken, maar de variatie aan locaties en setpieces maakt het gelukkig net wat draaglijker in vergelijking met de voorgangers. Het blijft een erg povere reeks en toonaangevend voor het inhoudelijke simplisme van Disney.

High-Rise deed me erg denken aan een Pornstar Martini, maar dan zonder de Martini en heel veel Pornstar. Regisseur Ben Wheatley gaat gretig te werk met allerlei genres en weigert zich bij een specifieke categorie neer te leggen, maar eenmaal de boel loskomt in de tweede helft is het als geheel amper meer te volgen. Het helpt ook niet dat een film als deze last heeft van de oubollige vormgeving qua inhoud, het boekmateriaal werd tenslotte in het jaar 1975 geschreven. De personages voelen nogal karikaturaal en gespeeld aan, waardoor de onderliggende maatschappijkritiek amper serieus te nemen is. Met het acteerwerk is niettemin weinig mis en op visueel vlak heeft Wheatley de touwtjes stevig in handen, maar ik kon de wat rustigere eerste helft een stuk beter waarderen dan de ongeremde tweede helft. Vanwege de onvoorspelbare en originele inhoud nog wat extra punten, maar de opgave om deze film door te komen bleek achteraf een stuk moeilijker dan verwacht.

Plezier.

Had er maar weinig van verwacht, maar het bleek echt reuze mee te vallen. De score is wel echt absurd laag voor een project dat soms nog overdonderend veel in zijn mars heeft. Maar een meesterwerk is het inderdaad niet, daarvoor kleurt de film nog regelmatig te veel binnen de lijntjes.

Had vooraf vooral een soort Sharknado-achtige film verwacht. Zo'n film met belabberde special effects, ondermaats acteerwerk en een dom plot. Deze heeft ook wel een dom plot en niet al te best acteerwerk, maar de special effects tillen de film echt wel op. Dat is ook gelijk de redding van de film.

Het is ook geen verrassing dat regisseur Santoro bij meerdere grote budgetfilms heeft gestaan, onder andere bij DC en Marvel. Nog grappige dat de visuele effecten nog beter uitpakken in deze film dan in die, terwijl het budget waarschijnlijk een stuk lager was. Daar is echter weinif van te merken.

Film begint echter niet al te sterk. Het is vooral een nogal standaardverhaaltje dat wat vreemd oogt. Eldard was ook een wat slappe keuze en speelt niet sterk. Hinson doet het wel degelijk als dochter, maar die kiest telkens de verkeerde projecten. Mag wel eens in wat grotere projecten verschijnen of een hoofdrol krijgen.

Wat vooral opvalt is dat de film heel erg energiek is, er lijkt een team achter te zitten die er heel veel zin in had. Dat is zeker te merken aan het resultaat. Energiek camerawerk, sterke special effects en een enthousiast verhaaltje dat met veel tempo volgt.

En nog mooier dat de film ook een soort Chronicle slotfase heeft. Die film staat op nummer 11 in mijn top 125, dus dat is nog leuker. Alleen is het hier geen schurk die door het lint gaat maar een goedzak. Dat voorkomt wat meer boosaardige en woeste destructie maar het maakt het er niet veel minder leuk om.

Die bombastische finale pakt dan ook echter groots uit. Waarschijnlijk was er een beperkt budget, maar het gaat er toch groots aan toe hier. De actie en sci-fi weten elkaar aardig te combineren en het drama in de film zit dit echter nooit compleet in de weg.

Jammer dat het verhaaltje buiten de leuke effecten best slap en standaard is. Pas zodra de film de remmen loslaat begint het wat buiten de lijntjes te gaan, maar alles daarvoor is ook wat te braaf. Verbaas me ook over die 16+. Zover ik weet werd er maar 1x met bloed gespat.

Ja, leuk filmpje dit. Veel beter dan ik had verwacht maar de energieke loop maakt het allemaal erg leuk in ieder geval. Nu nog zo'n film met leukere karakters i.p.v. saaie zoals hier.

Mwa.

Best een degelijke titel, waarschijnlijk zelfs het bekendste werk van regisseur Mulcahy. Ik zou het geen klassieker willen noemen, maar een naam zoals Highlander zal waarschijnlijk bij de meeste filmfanaten wel bekend voorkomen. Highlander kwam eens voorbij op TV, en toen heb ik de film maar meegepakt.

Ik had een nogal ouderwetse en vermoeiende film verwacht, maar dat bleek al snel mee te vallen. Mulcahy combineert namelijk een ouderwets tijdperk met een hedendaags tijdperk (voor die tijd). Beide tijdperken krijgen ongeveer dezelfde focus. Het probleem daarmee is echter dat het oude tijdperk niet boeit, en het nieuwe tijdperk wel.

De tweede helft bestaat dan ook voornamelijk uit beelden van het nieuwe tijdperk, maar dan moet je jezelf eerst door beelden van het oude tijdperk zien te worstelen. Eigenlijk een onbegrijpelijke keuze om zoveel te focus te leggen op het oude tijdperk, want het weet nooit te boeien. Vervelende romantiek, matig acteerwerk en lelijke kostuums vullen het op, die wat aardige actiescenes in de weg zitten.

Het hedendaagse tijdperk is dan wat leuker, vooral door de opvallende manier van filmen. Mulcahy maakt erg fraaie tracking shots die ons vlot door de gangen en gebieden laten meewandelen. Hier en daar leuke filtertjes en animaties om de boel verder op te vullen, en wat explosieve actiescenes. Brown doet het erg geestig als 'The Kurgan' en alhoewel Lambert iets saaier is, zet hij niettemin een degelijk personage neer.

Maar ook het hedendaagse tijdperk zit niet zonder problemen, want die verschijnen vooral in de vorm van zwaardgevechten. Veel rotjes, maar het is duidelijk dat er niet bijzonder veel training in zwaardvechten is geweest. Ze zien er nogal lomp uit, en zijn ook nooit echt leuk. De leukste actiebeelden zijn vooral de wat explicietere beelden van geweld zoals rollende hoofden.

Niettemin kijkt het aardig weg, en 116 minuten is een logische speelduur, al was ik er persoonlijk meer een voorstander van geweest als alle romantische zijplotjes eruit waren geknipt. Die vullen alleen maar tijd en zijn vooral saai. De lompe toon is dankzij een degelijk staaltje camerawerk nog te vergeven. Highlander is niet de beste in zijn genre, maar leunt op een geestig concept waarbij de vele flashbacks optimaal plezier in de weg zitten. Helaas.

Goed.

Stukken beter dan dat ik vooraf dacht en daar ben ik blij mee want ik slik oudere films nou eenmaal net wat moeilijker. Dat Connery hierin zat deed ook niet bepaald de meest positieve verwachtingen oplaaien. Gelukkig viel The Hill in een hoop opzichten goed mee.

Vooral de rauwe regiestijl wist me positief te verrassen. Het eerste uur is wel wat traag en daarmee niet altijd even interessant. Het tweede uur is weer stukken beter en daar komt de rauwe regie veel beter tot zijn recht. Verder is deze film ook unieker qua regiestijl dan zijn leeftijdsgenoten en dat viel me positief op.

Zo worden er genoeg trucjes gebruikt om het als geheel interessant te houden. De close-ups en de plakkende camera pakken goed uit. De locatie is geheel in zwart-wit dus heel erg tot leven komen doet het niet maar het voldoet zeker. De gevangenis zelf is wel wat kaal helaas maar dat zou misschien ook zo moeten.

Acteerwerk is best oké. Het neigt regelmatig naar het theatrale en Connery viel me niet perse erg op maar het is verder best keurig. Sommige leden lijken plezier te hebben in diens rollen en dat mag soms duidelijk zijn. Zeker in het tweede uur waar alles een beetje een boost krijgt is dit te merken.

Verder is het tweede uur een stukje intenser en vooral beter dan het wat tragere eerste uur. Het eerste uur biedt ook genoeg om het als geheel niet saai te laten worden maar het tweede uur is toch wat overweldigender. Het ontbreekt de film alleen wel aan goede personages en misschien had een iets beter einde mogen hebben qua afwerking. Verder is er niet te veel te klagen, behalve dat het ook wel een tikkie te lang duurt. Goede film ja.

Prima vervolg.

Deel 1 was vooral opvallend vanwege zijn best gedurfde aanpak. Lekker vies en smerig in beeld gebracht. Dit deel weet ook wel een paar opvallend smerige scenes op het doek te toveren, waarmee het eigenlijk nooit saai werd.

Van familie naar leger in opleiding, de overgang beviel me wel. Enkele lekker vieze momenten mogen er zeker zijn. Leuke make-up voor de kannibalen weer, al was het acteerwerk in het algemeen wat slechter. Ook meerdere beslissingen van "doe dat nou niet" en is de film vrij voorspelbaar.

Haalt het niet bij het origineel op de remake. Qua horror is er genoeg te beleven, maar het is allemaal wat meer standaard en voorspelbaar gebracht. Daarvoor wat punten aftrek, dit had best wel een geslaagde reeks kunnen zijn.

Waardeloos in elkaar gedraaid vervolg op een evenzeer waardeloos origineel. Vooral de absolute dwaasheid qua inhoud zorgt ervoor dat The Hills Have Eyes Part II geen moment weet te bekoren. Een voorbeeld is inderdaad het overtollig inzetten van flashbacks (zelfs eentje voor de hond) en het nog altijd kaal aankleden van de kannibalen. Het gaat allemaal volkomen nergens meer over en zelfs het schokeffect van het eerste deel is hier compleet zoek. Je moet echt om allerlei elementen (acteerwerk, cinematografie, aankleding) heen kijken om hier nog enigszins van te kunnen genieten, of überhaupt uit te kunnen zitten. Enkel Michael Berryman vormt een aparte verschijning en natuurlijk het gezicht van de reeks, maar daarmee zijn de meeste positieve punten alweer benoemd. Fijn dat regisseur Wes Craven hierna toch beduidend betere films wist af te leveren.

Enkele ruwe scenes en een interessante setting vormen de schaarse hoogtepunten van The Hills Have Eyes, ondertussen een bekende horrorklassieker met een vervolg, een remake en een vervolg op diezelfde remake. Het acteerwerk is voorspelbaar slecht en dat geldt ook voor de mutanten, met enkel Michael Berryman als kleine uitzondering. Regisseur Wes Craven zal vast te kampen hebben gehad met budgettaire beperkingen, maar niettemin wordt er wel erg weinig aangevangen met de aankleding van de mutanten. De levenloze invulling van de speciale effecten en beperkte uitwisselingen van geweld maken van The Hills Have Eyes een bijzonder middelmatig geheel, eentje die de tand des tijds absoluut niet heeft doorstaan. Het duurt even voordat de film uit de remblokken schiet, maar eenmaal de twee ploegen het dan tegen elkaar opnemen komt er weinig spanning en/of sfeer vanaf. Het feit dat Berryman eenmaal het tempo wordt opgevoerd nagenoeg meteen buitenspel wordt gezet door een hond getuigd dat Craven zelf ook niet helemaal zijn eigen kansen inzag. Blij om te zien dat ik de film na 89 minuten weer kon afsluiten, want het had niet veel langer door hoeven gaan.

Aja eens herzien.

Als regisseur leek er vroeger wel een overeenkomst tussen zijn films te zijn, maar tegenwoordig is hij zijn kwaliteiten aan het uitbreiden. Zijn vroegere films, die wat ruwer en gemener waren, liggen me echter veel beter. The Hills Have Eyes was daarbij zijn eerste cadeautje aan Amerikaanse horror en het mag er nog altijd zeker wezen.

Opvallend aan de film is dat het na een lekkere opening even de tijd neemt om ons een beter beeld te geven van de hoofdpersonages. De familie wil nooit bijzonder interessant worden, maar de variatie mag er zijn. Zo is het niet het standaardgezin met ma, pa en kids, maar loopt er nu ook een baby en vriendje mee van één van de kids. Origineel? Niet bepaald, maar wel extra voer om af te maken natuurlijk.

Make-up en omgeving zijn sterk in beeld gebracht, alleen vond ik dat het geweld weer net wat harder kon zijn. Gemeen is het zeker, soms ook aardig genadeloos, maar als het echt op de kills zelf aankomt knipt Aja iets te snel weg. De smerigheid die wordt getoond is zonder meer intrigerend, maar er wordt nooit de tijd en focus genomen om deze ook passend in beeld te brengen. Zeker gedurende de wraakscenes is dat een gemiste kans.

Acteerwerk is ook niet bijzonder, maar verder weet Aja ons zonder moeite geboeid te houden voor een speelduur die niet te lang door kwakt. De horror wordt ons ook lekker rauw in-the-face getoond, een directe aanpak die ik van Aja altijd goed kan waarderen. De tweede helft kent op deze manier ook een tempo die ons vlot door het verhaal kan leiden.

Tussen de horrorfilms is dit wat mij betreft één van de betere. Is ook niet zo moeilijk aangezien nogal veel films tegenwoordig niet van de hoogste kwaliteit zijn. Zo'n luguber sausje als deze film kent wordt niet zo snel meer overgedaan, inclusief door Aja zelf. Toch blijf ik graag kijken naar hoe hij zich als regisseur gaat ontwikkelen, want hij moet vast nog wel een klein meesterwerkje uit z'n mauw kunnen schudden.

Uh.

Wat een knotsgekke zit joh. Bruut is het zeker wel, maar het duurt lang voordat ze echt door het documentaire geknoei heen zijn. Eigenlijk duurde het te lang, het filmpje komt soms wel origineel aan, maarja. Alsnog.

De killer zelf zag er redelijk dreigend uit, vooral aan het begin daarna zag ik hem wel weer. Die blonde was vanaf het begin al super irritant. Sandler was best goed en voor de rest was het ok. De kills zijn idd best bruut en hard in beeld gebracht.

Uiteindelijk goed te doen, maar duurt te lang aan het begin.

Intense en unieke combinatie tussen sport- en horrorfilm en daarmee meteen zowat het enige exemplaar dat deze totaal verschillende uitgangspunten daadwerkelijk bij elkaar weet te krijgen. Him schiet in de finale onmiskenbaar uit de bocht en zit daarmee vooral tegen het belachelijke aan, maar het acteerwerk van Marlon Wayans is gelukkig erg overtuigend en regisseur Justin Tipping beheerst zijn film op visueel vlak uitstekend. Een aantal griezelmomenten tussendoor worden bijzonder confronterend en onbehaaglijk in beeld gebracht en het kleurgebruik evenals de structuurindeling zijn bovengemiddeld. Het is daardoor extra jammer dat er een nogal afgehaspelde en slordige verklaring wordt gegeven die klaarblijkelijk voor origineel moet doorgaan.

Mwa.

Het is wel duidelijk waarom deze film wordt geprezen. His House vermengt namelijk maatschappelijke en vooral actuele onderwerpen in zijn verhaal die op het eerste gezicht een normale haunted house thriller lijkt te zijn. Dat doet het altijd wel goed bij de critics, en blijkbaar dus ook hier.

Mij overtuig je er alleen niet snel mee. His House had wel potentie, maar ik vond die onderwerpen niet echt tot hun recht komen. Een beetje makkelijk vooral en daarnaast te obvious. Al binnen een kwartier is de onthulling duidelijk als Mosaku een kastdeur opentrekt en een recreatie ziet van de pick-up met allemaal kinderen. Duidelijker kan je de clou bijna niet weggeven.

Toch blijft de film zich hardhandig aan de mysterie vastklampen door de clou erg laat uit de doeken te doen. Te laat als je het mij vraagt aangezien erg duidelijk was. Alles wat je daartussen krijgt is een relatief trage thriller met drama en horrorinvloeden. Uiteindelijk overlapt de drama de horror wat ook de reden is voor het drama/thriller genre op MM.

Sfeervol is het allemaal wel, visueel zitten er genoeg mooie beelden bij. Het huis is wat kaal ingericht, wat volgens mij ook de bedoeling was, maar de cinematografie is erg geslaagd. Jammer dat de scenes die meer richting horror/thriller gaan niet erg spannend zijn. Paar flauwe schrikmomenten die elkaar plots rap opvolgen om dan net als een rage als sneeuw onder de horizon te verdwijnen.

Acteerwerk is niet heel erg briljant. Sowieso erg storend wanneer er Engels wordt gesproken door de vluchtelingen maar zich wel vastklampen aan hun accent. Hele slechte acteerprestaties zitten er niet bij, maar ook te weinig goede waardoor je sowieso een element dat hard nodig is tekortkomt.

Als geheel had de film een voldoende bij mij gescoord vanwege de sfeervolle beelden hier en daar, maar de finale is wel een beetje teleurstellend. Flauw als Mosaku haar man te hulp schiet en die demon de keel doorsnijdt. Het is wat mij betreft vooral een brave uitweg die een verrassende uitkomst in de weg zit.

Enkele droom- en hallucinatiebeelden verraden een redelijk budget, maar als geheel is het toch wat matig. Sfeervol op bepaalde momenten, maar een clou die veel te duidelijk weggegeven wordt en te weinig spanning. De traagheid van de film gecombineerd met CGI-beelden gaat ook niet erg lekker. Daarom het nadeel van de twijfel en een 2,5* als score.

De Iraans-Amerikaanse filmmaker Bo Mirosseni levert een wisselwerking af tussen dystopie en horror, maar deze gaan weinig treffend samen. Het is dan ook vooral de combinatie tussen beide genres die niet zo lekker werkt, omdat History of Evil ze eerder afwisselt dan vermengd. De acteurs en actrices spelen ook niet onderscheidend of intrigerend genoeg om het geheel doorlopend boeiend te houden, maar Mirosseni weet zijn weg wel te vinden met de cinematografische invulling. Leuke versiering, strakke belichting en een toepasselijke soundtrack zorgen voor een redelijk eigenzinnige sfeerzetting, maar de film sleept niettemin te lang aan om effectief spanning op te roepen. Specifiek de neerwaartse spiraal van Paul Wesley is dermate oninteressant (en uitgesponnen) dat ik me als kijker afvroeg waarom de film hier zo lang op focust. Punten voor de originele ambities, maar als horrorfilm is het weinig geslaagd en als dystopische film vooral niet gefocust genoeg.

Zoveel potentie.

Een film die ik door de geluiden en vanwege de regisseur wilde kijken. Cronenberg is een regisseur die me altijd wel ergens nieuwsgierig maakt en ik moet sowieso nog meer van de man ontdekken. Toen deze eens op TV kwam heb ik hem dus maar meegepakt.

Het is duidelijk dat het meeste gebrek in de vorm komt van acteerkracht. Alhoewel Harris heel leuk is in zijn rol, is de rest erg matig. Mortensen weet zijn rol niet al te veel charme te geven en alhoewel hij het best probeert geloof je hem ergens gewoon niet.

Bello was nog de grootste miscast. Ze kwam totaal niet van de grond en viel compleet door de mand tijdens emotionele scenes. Goede karakterontwikkeling zelf stond ook niet hoog in Cronenberg's boekje, want de karakters waren pijnlijk "perfect" en standaard.

Voor de rest ziet de film er ook erg oud uit. Het had net zo goed uit 1995 kunnen komen en het tempo ligt veel te traag. Het drama lukt niet, mede door het acteerwerk, en qua thriller is er weinig ingestopt wat heel spannend is eigenlijk.

Het goede in de film komt dan vooral in de vorm van geweld. Dat was erg hard en erg goed in beeld gebracht. Cronenberg trok nergens op de rem en dat resulteert in enkele harde scenes, de actie was dus veel beter dan de drama en thriller.

Jammer dat de rest van de film tekort schiet op een hoop vlakken. Cronenberg is de juiste man voor hard en bruut geweld, maar de verkeerde hier als het op drama neerkomt.

Lomp, maar vermakelijk vervolg op de actieklassieker uit 1986. Regisseur Louis Morneau doet geen enkele moeite om boven het eerste deel uit te komen, maar zorgt er wel voor dat dit vervolg lekker weg blijft kijken. Op die manier kent de film een boel entertainende actiemomenten, waartussen de finale er zeker mag zijn in termen van bombastische onzin. Kari Wuhrer en Jake Busey doen het bovendien goed, al had Morneau wat meer in mogen zetten op een onderscheidende persoonlijkheid. Beide leden vervullen hun rol op een iets te veilige en bekende manier, maar gelukkig drukt het de pret verder niet. Jammerlijk is dat de eerste helft redelijk droog en kaal in beeld wordt gebracht en de romantiek totaal niet van de grond komt. Eigenlijk slaat de film volkomen nergens op en brengt 't weinig waar je het actief voor moet opzetten, maar de speelduur is zo om.