Opinions

Aardig.

Maar wat mij betreft niet echt een perfecte film, ondanks dat deze film verfrissend simplistisch is. De regisseur ging hierna meerdere richtingen op, maar zo te zien heeft zijn The Hitcher de grootste status gekregen. Begrijpelijk, maar of het verdiend is, dat is een subjectieve vraag waarbij ik middenin zit.

Dat de film weinig tijd verspilt en vrijwel direct in het verhaal stort is fijn. Al vanaf het begin krijg je Hauer al in beeld te zien. Ik vond dit persoonlijk ook leuk, want zo zit er niet de zoveelste onbekende of anonieme bedreiging achter je aan. Nee, gewoon een persoon met een gezicht en persoonlijkheid, en dat maakt van The Hitcher al vroeg een leuke film.

Hauer speelt zijn rol ook best goed, al vond ik niet elke scene charismatisch. Voor mij mist hij en bepaalde dreiging en is de apartheid die zijn verschijning met zich meebrengt het voornaamste voordeel. Hij is niet bepaald eng, gewoon vermakelijk. Veel plus of minpunten levert dit niet op, maar ik benoem het wel even in ieder geval.

Geslaagd vond ik hoe achtervolgingen in beeld werden gebracht. Overzichtelijk geschoten waarbij er weinig aan de verbeelding wordt overgelaten. Het lawaai staat op de maximale volume en de ervaring is lekker. De stilte die de minder snelle beelden met zich meebrengen hebben ook zeker een voordelig effect. Gezien regisseur Harmon ook voor een overzichtelijke manier van filmen kiest krijgen we de landschappen en natuur ook mooi in beeld te zien. Gecombineerd met eerder benoemde stilte krijg je zo al snel een goede look.

Minder geslaagd vond ik het acteerwerk van de personages buiten Ryder. Aangezien de film losgaat in de eerste 15 minuten hebben de minder wilde sequenties weinig zin, als kijker blijf je vooral wachten op de actie maar het duurt soms te lang voordat deze van start gaat. Het acteerwerk weet daarbij niet mee te helpen, want Leigh en Howell zijn beide niet interessant genoeg om de film te dragen en de conversaties tussen deze twee hebben weinig meerwaarde.

Film is met 97 minuten bediscussieerbaar te lang, omdat de opzet nogal simplistisch is en de focus nadrukkelijk op actie wordt gelegd met wat kleine verwijzingen tussendoor. Het kan altijd zijn dat ik wat inhoud heb gemist, maar voor wat het nu is geef ik er een zesje aan, omdat het me niet echt met een adrenalinestoot achterliet, ondanks de degelijk geschoten achtervolgingen en sfeervolle manier van details regisseren.

Relatief lege herbewerking van de actieklassieker uit 1986. De personages en een aantal spectaculaire scenes brengen hier het voornaamste leven in de brouwerij, maar het verhaal zelf is vooral een leeg omhulsel en de spanningsopbouw is slordig. Sean Bean is een degelijke opvolger van Rutger Hauer, maar straalt weinig dreiging uit en vormt daardoor niet bepaald een intimiderende antagonist. Het koppeltje profiteert daarentegen van een charismatische Sophia Bush, maar Zachary Knighton is echter nogal saai vormgegeven. Verder is The Hitcher vooral een genrefilm en doet weinig om het bronmateriaal aan te vullen, maar het vermaakt prima en doet uiteindelijk wat het moet doen. Leuk voor een keertje, duurt bovendien niet te lang.

Niet verkeerd.

Gens heeft me 2x overtuigt, zowel met Frontiere(s) als zijn korte filmpje in The ABCs of Death. Helaas kon ik zijn Cold Skin film minder waarderen, maar heb me toch maar gewaagd aan zijn Hitman. Hiermee maakte hij ook een redelijk Amerikaans debuut.

Olyphant spreekt soms wat houterig, maar de uitstraling vond ik wel ok. Mede door het sterke camerawerk, goede belichting en kleurgebruik. De rest van de cast vond ik wat zwak, sommige mensen komen totaal niet als Russen over.

Actie scenes vielen me soms ook wat tegen, alhoewel het bloed tegen de muren spat waren de scenes snel over en hadden er ook wel wat meer mogen zijn. Uiteindelijk een redelijk filmpje geworden.

Lollig.

Ondanks dat ik duidelijk in de minderheid ben, vond ik dit deel van de Hitman-reeks veel beter te behappen dan de versie van Gans die 8 jaar terug werd uitgebracht. Ondanks dat die film er misschien inhoudelijk wat beter mee omging, besluit dit deel om zich echt op de actie te richten. Het gekke is dat ze er een best leuke film mee uitpoppen ook.

Ik had het vooraf niet gedacht, Friend in de rol van Hitman. Ziet er niet echt uit als iemand die zich makkelijk kan identificeren met de rol. Daarin zat ik al snel verkeerd, en zo bleek toen de eerste actiemomenten over het scherm begonnen te rollen. Ware is als tegenspeelster ietwat levenloos maar als actieheldin best stoer, en Quinto maakt het prima af. Geen van allen leveren briljante acteerprestaties af, maar het is wel lollig.

Qua actie weet de film goed uit te halen. Verfrissend bloederig en creatief. Meerdere setpieces heb ik nog niet eerder zien voorkomen in soortgelijke actiefilms. Fijn ook dat de film dus blijkbaar de centen had om er iets leuks van te maken. Het zorgt voor best wel wat innovatieve momenten waarbij er allerlei soorten gadgets worden gebruikt gecombineerd met leuke manieren om elkaar om zeep te helpen.

Het verhaal is wat zwakjes en over meerdere punten wordt simpel nagedacht, verder heb ik fijn kunnen genieten van een film die alle domme stukken weggooit en de domheid zelf wordt. Het ziet er mooi uit, kijkt lekker weg en duurt ook nog eens niet te lang. Eigenlijk hoef ik niet veel meer te vragen van een simpele, maar spectaculaire actiefilm als deze. Een beetje jammer dat de ietwat jolige CGI niet zo goed bij de inhoud past, verder best genietbaar. Een energiekere camera had er echt een feest van kunnen maken.

Lollig.

Ik mag deze films vaak wel, de chemie tussen Jackson en Reynolds mag er zeker zijn. Sowieso echt wel een leuk duo, ik mag beide acteurs namelijk wel. Dit soort ook wel redelijk vaak voor goed komisch vermaak hier en daar.

De actie had wat lomper gemogen, al zet de kennismaking met Oldman wel een goede toon. De film leunt eigenlijk meer op komedie dan echte actie, waardoor dat een beetje tegenvalt. Het verhaal is niet bijster origineel, maar daar let je weinig op door het duo.

Vermakelijk onzin, kijkt lekker weg, maar is nergens echt briljant. Redelijk acteerwerk, visueel prima maar net iets te onvoldoende qua actie. Ook leuk dat sommige scenes in ons eigen land zijn opgenomen en zelfs Atsma mocht even opdraven. Typisch voorbeeld van popcornvermaak.

Minder.

Ik moest al slikken toen het einde van het eerste deel de intrede verklapte van Hayek. Tot mijn grote schrik schopte ze het zelfs tot hoofdrol in het vervolg. Het eerste deel was helemaal geen groot kassucces, dus waarom ze dan alsnog een tweede deel regisseren gaat mijn petje te boven. Het resultaat is ook geen verbetering maar een downgrade.

Toch zit Hughes als regisseur op de juiste plek. Misschien dat hij kan overwegen om in de toekomst een pure actiefilm zonder komedie te regisseren met hetzelfde budget, want het knip- en plakwerk van deze film is indrukwekkend. De actie kent een geweldige flow. Snel gemonteerd, bloederig genoeg en vooral met een sneltreinvaart achter elkaar. Hughes begrijpt maar al te goed waar een film zoals deze voor moet dienen en dat is vermaak. De focus ligt daar dan ook dubbel en dik op. De enige minpuntjes waren de wat opzichtige CGI-explosies die zeker zo'n snelwegsequentie wat bitter laat eindigen.

Problematisch binnen dit vervolg is de toevoeging van Hayek. Mijn god, wat is zij een ongelooflijk vervelende actrice. Niet dat ze slecht acteert, maar wel is ze duidelijk beperkt in haar kwaliteiten. De hele film lang is de enige humor die ze vertoont het schreeuwen van haar dialogen en het constant verwijzen naar haar lichaamsdelen. De voortdurende focus op boobs en pussies (want dat is natuurlijk geweldig grappig) is bijzonder kinderachtig. Niet dat de film verder zo ongelooflijk volwassen is, maar er zit duidelijk een R-rating aan dus de ha-ha-seks-is-grappig-kids doelgroep zal hier niet snel op af komen in de bios vrees ik.

Wat rest is nog altijd goede chemie tussen Jackson en Reynolds. Fijne acteurs. Banderas als schurk was ook absoluut de juiste keuze, alleen krijgt hij net iets te weinig screentime om te stralen. De film is in ieder geval nooit saai vanwege het hoge tempo en bijna non-stop actie. Ik verwacht geen derde deel, maar als ze eraan beginnen laat dan alstublieft Hayek achterwege.

Halfje eraf na herziening, maar het blijft een heerlijk energiek debuut van regisseur David Yarovesky. Een origineel concept wordt op mysterieuze wijze uitgewerkt en profiteert van bovengemiddeld acteerwerk. De visuele stijl mag daarnaast absoluut benoemd worden, waartussen specifiek het kleurgebruik en de praktische effecten indruk maken. Uiteraard kent The Hive geen eindeloos budget en dat komt duidelijk naar voren wanneer de film van de computer gebruik maakt, maar verder was het zonder twijfel erg genietbaar. Inhoudelijk had het overigens zeker wat minder hectisch en slimmer in elkaar gezet kunnen worden, maar ik kon het in ieder geval zonder moeite blijven volgen. Het briljante einde verdient daarnaast nog altijd bonuspunten.

Het eerste kwartier behoort tot het leukste stuk van The Hoard, daarna herhalen de makers elke grap tot in de treurigheid en wordt de film per minuut minder aantrekkelijk om door te komen. De satirische ondertoon is namelijk best geslaagd en het concept is leuk gevonden, maar je kan het tot zover uitrekken voordat het begint te vervallen in flauwheid. Helaas ziet het regisseursduo Jesse Thomas Cook en Matt Wiele dat zelf niet in, waardoor de film vooral veel te lang duurt en flink wat saaie momenten kent. Een aantal grappige acteerprestaties ten spijt, maar je wacht als kijker vooral totdat de film zijn horrorlabel rechtvaardigt. Deze komt in de finale opeens naar voren, waar het echter dusdanig goedkoop en ongeïnspireerd wordt vormgegeven dat het vooral uitloopt op een ware domper. Flink teleurstellend, want deze film had geweldig kunnen werken in een aanzienlijk korter formaat.

Leuk.

Het LOTR niveau is in deze films niet meer behaald. Dit deel is weer een introductie en het begin van een avontuur van Bilbo, vader van Iconisch personage Frodo. Freeman maakt hiermee wel zijn naam een beetje waar, als hobbit.

Freeman vind ik persoonlijk goed gevonden, hij heeft de sullige uitstraling maar ook arrogante uitstraling. De rest is wat over the top, vooral die dwergen. De effecten zijn een verbetering in vergelijking met LOTR maar dat komt waarschijnlijk door het budget.

Een film die weet te vermaken, maar niet ontzettend veel toevoegt aan aanvoelt als een pure cash in voor Jackson.

Leuke afsluiter.

Daar eindigt de tweede cash-in van Jackson weer. Waarschijnlijk rollen de centen bij hem wel binnen met zijn experiment in het fantasy genre. Hij zet hier opnieuw weer voortreffelijke veldslagen neer, maar tot mijn grote verbazing ziet de CGI er niet altijd even overtuigend uit.

Tweede deeltje blijft hier voor mij het best. De cast doet het nog steeds leuk maar verloor wat sympathie bij vlagen. De effecten zien er voor een groot deel nog steeds goed uit en is dit toch wel een waardige afsluiter op de reeks geworden.

LOTR is het niet, maar een slechte reeks wil ik dit beslist niet noemen. Opnieuw lange speelduren maar het blijft vermakelijk.

Ook leuk.

Deze trilogie voorgaand op LOTR heeft met dit deel nog steeds bewezen dat het origineel gewoon niet meer overtroffen kan worden. Freeman keert weer terug als Bilbo, en doet dat nog steeds prima en blijft leuk om naar te kijken. Een icoon is het dan weer niet geworden.

Cumberbatch neemt de voice-over van Smaug op zich, en is daarvoor ook perfect gevonden. Die stem, is gewoon erg passend. De effecten zien er goed uit, de spinnen scene was ook leuk en zijn er zelfs veldslagen in gemaakt.

Het ziet er wat beter uit, maar de magie van de echte LOTR ontbreekt ergens een beetje. Vreemd. Blijft toch wel een vlotte reeks.

Herzien.

Hobo with a Shotgun was een film waar ik vroeger erg naar uitkeek, en toen ik de film daadwerkelijk zag viel het eigenlijk tegen. Nog steeds ben ik van mening dat er niet echt een sterke flow door de film hangt. Het is een film die direct een publiek aanspreekt die van bloederige en gestoorde films houden zonder veel structuur, en daar slaagt het wel goed in.

Vrijwel alles van de film staat in het kader van lompheid, gestoordheid en gekte. Er loopt geloof ik geen normaal personage rond in deze film. Hauer komt nog wel in de buurt van iemand die normaal is, maar uiteindelijk is ook zijn verschijning een soort stripfiguurtje. Al dat lawaai levert enkele geweldige personages op (Slick & Ivan, Rip & Grinder) en wat minder leuke (De hobo, The Drake).

Visueel ziet het er niet altijd even mooi uit. Soms mikt Eisener iets te makkelijk. Het feit dat je film een ode is aan de jaren 80 betekent niet dat sommige scenes er lelijk uit hoeven te zien. Dit veranderde toch in de tweede helft die wat betere sets neer kan zetten met mooiere kleurtjes en leuke scenes. Het helpt dan ook dat de film zo luid is dat het moeilijk is om niet even op te kijken naar wat er nu weer gebeurt.

Wat de film vooral erg goed weet te doen is het tonen van ronduit buitensporig geweld. Met enorme hoeveelheden bloed kogelt Eisener zich door zijn verhaal heen. Dat verhaal heeft inhoudelijk niet zoveel om het lijf, maar de grote hoeveelheid geweldsuitspattingen, brute taferelen en gestoorde verschijningen weten dit meer dan voldoende te compenseren.

Heb nog lang over de film nagedacht, en kwam tot de conclusie dat het me een stuk beter is bevallen dan de eerste keer. Veel beter zelfs. Beetje jammer dat er nergens een goede flow bij komt kijken en dat de voornaamste kracht vooral uit de gekte komt en niet uit de regie, maar verder een lekker lompe, vermakelijke en uiterst gewelddadige film waar ik me geen moment mee heb verveelt.

Best oké.

Hocus Pocus is een melige en energieke film met een vergezocht maar passend concept om de minuten mee vol te maken. Ik vond Parker als één van de hoofdheksen een aparte keuze. Begrijpelijk dat haar uitstraling haar een goede kandidaat maakt, maar tussen de andere twee heksen valt ze buiten de boot. Ik denk dat het vooral door komisch gebrek komt.

Niet dat er niks qua komedie geslaagd is overigens. Ik vond alle heksen wel degelijk, dus ook Parker, maar je ziet duidelijk wie hier de winnaars zijn. Ortega heeft met deze film wel een primewerkje afgeleverd, je ziet dat zijn meer hedendaagse projecten een stuk kaler zijn opgezet. Hocus Pocus kent daadwerkelijk energie en dat zorgt voor een best aanstekelijk sfeertje, dat al helemaal tijdens de Halloweenfeestdagen tot z'n recht komt.

Jammerlijk is dat alle plezierige elementen enkel en alleen afkomstig zijn van de antagonisten. De hoofdpersonages zijn vooral oninteressant, niet meer dan logisch dus dat de heksen volop vooraan staan op enige vorm van marketing. Het is wel zonde dat je dan als kijker alleen maar wacht op wat geschmier, want als het op de good guys aankomt is er weinig te beleven. Dat maakt de film voor mij persoonlijk erg wisselvallig, maar ik denk dat de target audience daar weinig last van zal hebben.

Regisseuse Anne Fletcher heeft voornamelijk ervaring met pure komediefilms en de transitie naar wat sprookjesachtiger vertier is dan ook zichtbaar gematigd. Het bronmateriaal is daarnaast beslist niet van het soort dat eenvoudig uit te melken valt en de scenaristen lijken er binnen dit vervolgdeel überhaupt geen moeite voor te hebben gedaan. De inhoud is min of meer een complete replica en de nieuwe tienermeiden spelen niet bepaald overtuigend, maar Fletcher krijgt het tempo er meer dan voldoende in. De decors op de achtergrond ogen verder gedetailleerd waardoor er wel degelijk sprake is van een fijn sfeertje en de finale is best prima, maar het gebrek aan vernieuwing en overtuigende computereffecten zorgen ervoor dat deze film het onderspit moet delven ten opzichte van de voorganger. Niettemin heb ik me prima weten te vermaken en dat lijkt de voornaamste doelstelling te zijn van deze film.

Prima.

Toch wel 1 van de betere producties rondom Nederland. Van de Velde lijkt goed te weten dat het zo-praat-niemand gehalte te vaak in Nederlandse films zit en heeft dit gelukkig minimaal in beeld gebracht. Al zat Jansen vaak op het randje.

Dit tijdperk blijft natuurlijk een gitzwarte pagina in de Nederlandse geschiedenis, en dit wordt zo soms dus ook goed in beeld gebracht. Dat was ook wel nodig, want dit mag nooit meer gebeuren en kan dus niet zo langs de kijker gegooid worden.

Zo is dit een dramafilm met romantiek vooral. Een soort wie-ben-ik verhaal vermengt met een stevige achtergrond. Zo zijn er enkele zeer verontrustende beelden in vermengt die je toch wel even met open ogen doen kijken. Niet elke Nederlander is echter als een wrede man afgebeeld, maar ze zitten er wel tussen.

Jansen doet het redelijk als kreng. Dat laatste woord kan ze wel goed trouwens, want daarin was ze uitstekend. Echter valt ze soms plots volledig door de mand met goede tijden, slechte tijden niveau. Gelukkig is dit niet de hele film lang, maar omdat ze juist soms zo goed in haar rol zit valt het gelijk op.

Ook Van der Velden speelt prima in zijn wat korte, maar prima rol. Maar diegene die ongelooflijk ver boven de rest uitsteekt, is natuurlijk Kees Boot. Ik snap niet waarom hij altijd de bijrol heeft, hij is 1 van allerbeste Nederlandse acteurs die er momenteel zijn. Hij is grappig, terwijl hij de drama ook volledig onder de controle heeft.

Het verhaal duurt net wat te lang, waarbij de slotfase een beetje suf is. Zo'n geval waar Boot achter zijn liefje gaat voelt wat geforceerd aan. Visueel is het ook niet heel bijzonder. De locatie is prachtig, maar te weinig mee gedaan. Je hoort altijd een warme sfeer te krijgen alsof de hitte echt aanwezig lijkt te zijn, maar dit was niet echt het geval.

Daarbuiten lijken de slaven het ook niet altijd zwaar te hebben. Dat kan aan de omgeving liggen, maar ik zag nergens dat ze enorm toegetakeld waren en het zo zwaar hadden. Maarja, daar moet je als kijker maar mee leven.

Uiteindelijk toch echt wel 1 van de betere NL films, daarvoor mijn complimenten.

Ghibli.

Niet de eerste Ghibli-film die me teleurstelt, en ik denk ook niet dat het mijn laatste gaat worden. Toch moet ik wel zeggen dat deze specifieke film anders is dan de meeste Ghiblis die ik heb gezien. Geen fantasiewezens die hier de primaire focus krijgen, maar een gestoorde familie waarvan ieder lid op z'n eigen manier uniek is.

Ik vond dat de film nog best aardig opende en direct een redelijk aparte manier kent van animeren. Op het eerste gezicht ziet het er namelijk niet uit, maar regisseur Takahata laat op een goede manier zien dat schijn bedriegt. Er zitten een hoop prachtige beelden in deze film, met getekende details waar hedendaagse animatoren u tegen mogen zeggen.

De stemmencast is dan weer heel vervelend, en maakt de boel wat mij betreft alleen maar ongemakkelijker. Nu heb ik van nature ook weinig met dit soort personages. Drukke, energieke verschijningen die door dwaas te doen een reactie van de kijker proberen te trekken. Uiteraard dolkomisch bedoeld allemaal, maar ik heb er gewoon helemaal niets mee.

Ondanks dat het voor een tijdje aardig wegkijkt begon ik me erg te vervelen nadat de eerste 30 minuten voorbij waren gegaan. Een duidelijk verhaal zit er niet in, veel wordt via animatie een betekenis gegeven. Dat werkt voor een halfuur, maar ik zie uiteindelijk toch liever een wat duidelijkere lijn. Het mag deze film wel onderscheiden van andere animaties, mij overtuigt het gewoon niet.

Geen slechte film, die enkel en alleen voor de animatie deze score krijgt. Ik heb gewoon niks met de studio, en ik zie vanaf nu ook weinig reden om mijn tripjes door Ghibliland voort te zetten. Had misschien ook al eerder moeten gebeuren, maar nu is echt alles van de lijst. Voorlopig. Ik denk dat ik mijn hoop er gewoon voor moet opgeven.

Het mag nu wel duidelijk zijn dat ik en regisseur Saulnier geen vriendjes zullen worden als we het hebben over films. Het is wat mij betreft iemand die heel graag meer wil vertellen dan enkel een simpel genrewerkje, iets waar in principe weinig mis mee is, maar wel als je het amper interessant naar voren kan communiceren. Geslaagd aan Hold the Dark zijn de overtuigende acteerprestaties en het uitgesponnen vuurgevecht in de sneeuw. Alles wat daarnaast komt kijken kon me nauwelijks interesseren. Zo vond ik het subplot met Skarsgård werkelijk te zot voor woorden, maar eigenlijk kon ik elke toevoeging van Saulnier uit het script van Macon Blair en het boek van William Giraldi niet bepaald waarderen. Specifiek op het vlak van regie deden het langzame camerawerk en de trage focus op alles en nog wat me erg weinig. Voor mij was het vooral 125 minuten lang ploeteren door een uiterst spanningsloze thriller met een grote scheut aan dramatiek. Ik had regelmatig de neiging om gewoon lekker te gaan pitten, met in wetenschap dat ik de film later zou moeten afkijken. De gedachte dat ik deze film op een ander moment zou moeten gaan doorzetten deden me echter meer rillen dan de koude omgeving van Hold the Dark, dus ik heb de film uiteindelijk toch maar dapper in één zit uitgekeken.

Visueel knap gemaakte westernfilm met zowel een beetje dramatiek als gegriezel op de zijlijn, al laat regisseursduo Karrie Crouse en Will Joines tamelijk vroeg merken dat Hold Your Breath een dubbele laag bevat. Als kijker wacht je dus de hele film lang op een plotwending die toch wel komen gaat en daardoor enigszins teleurstellend uit de hoek komt. Gelukkig ziet het er allemaal op atmosferisch vlak redelijk uit en wordt er leuk omgesprongen met de verzonnen legende. Het jammerlijke is dat er te weinig nadruk is op de uiteindelijke spanning, ondanks dat zowel de castleden als de middelen er waren om dit wel te doen. Hierdoor is het gebeuren een teleurstellend weerzien met een basishoeveelheid aan kwaliteit.

Ach.

Vermakelijke film die goed wegkijkt inderdaad, maar veel meer heeft deze film niet echt om uit z'n agenda te trekken. Dit keer weer een thriller die zich op highschoolgebied afspeelt, maar uiteindelijk redelijk zijn eigen ding doet. Het wisselt elkaar een beetje af, maar de scenes in het gat/de bunker zijn wel een stuk interessanter.

Om dit keer maar even op een negatieve manier af te trappen, het is jammer dat deze film weinig uit het acteerwerk kan trekken. Vooral Birch is echt ontzettend vervelend in deze film. Het lollige is dat ze de kans krijgt om twee verschillende soorten personages te spelen en in beiden faalt. Dat heeft dan weinig te maken met het personage, maar gewoon met haarzelf.

Verder kan de film visueel wat knappe scenes neerzetten. Hier en daar opvallend creepy gefilmd en van de donkere bunker wordt goed gebruikt gemaakt, al had ik de camera graag net wat meer zien willen zweven met het verhaal. Maar eenmaal de wat mysterieuzere elementen hun aftrap doen kijkt het allemaal goed weg en blijf je aan de buis gekluisterd om uit te vogelen hoe de vork eigenlijk in de steel steekt.

Uiteindelijk wordt het wel wat afgeremd omdat de uiteindelijke conclusie niet zo slim als je wel hoopt dat het is, maar als vermaak weet het te doen wat het moet doen. Toch jammer dat het veel van de ondersteunende attributen blijft missen. Het acteerwerk, de soundtrack, het camerawerk, ze willen allemaal niet echt meewerken. Daartegenover staat wel een film die enkele uitzonderlijk sterke beelden kent door knappe belichting.

Aardig.

Joe Dante heeft als regisseur best diverse dingen gedaan zolang ze binnen het fantasierijke, bovennatuurlijke genre zaten. The Hole is daar niet echt anders in, maar voor een regisseur die over een dergelijke status als Dante beschikt voelt het best wel dun aan. Denk dat het voor zijn doen ook eerder een tussendoortje was.

Voor de kijker is dat overigens niet echt anders, dit is een echt tussendoortje geworden. Veel inhoudelijke meerwaarde heeft het niet en de doelstelling lijkt ook niet veel meer te zijn dan vermaken. Dat doet deze film dan ook wel, en als jeugdige horrorfilm weet het goed te werken. Het vermaakt en kijkt vlot weg dankzij de vlotte toon die Dante meegeeft aan zijn film.

Verder is het alleen wel inspiratieloos dat vooral in het gebrek aan variatie te wijten valt. Er moeten geweldige dingen te doen zijn met dat gat waar monsters uit kruipen, maar het blijft erg beperkt hier. Weinig dreigingen en diegene die dan wel in beeld komen vallen tegen. Ze staan er wel met een doel, maar films als deze kunnen veel beter uithalen met dit soort concepten.

Visueel aardig ingericht. Degelijk kleurgebruik en versiering van de scenes. Had wel gehoopt op een iets vlotter regiesausje, want het camerawerk en de montage zitten de film niet altijd mee. Het lijkt me dat als je de film op tieners richt dat het vanzelfsprekend wat energieker en sneller geregisseerd is, maar op dat vlak blijft Dante redelijk achter helaas.

Had ook wel gehoopt dat het iets spannender was geweest, maar verder is het aardig vermaak. Duurt ook niet te lang en de finale ziet er goed genoeg uit om een voldoende uit me te trekken. The Hole heeft zijn voordeel voornamelijk uit het feit dat het allemaal goed wegkijkt, maar ik krijg wel het idee dat Dante er niet altijd evenveel zin in had.

Te doen.

Prima avondvullende romcom die niet al te veel om het lijf heeft behalve snel vermaak. Misschien duurt het voor een heel snel tussendoortje te lang maar het weet genoeg te brengen in zijn speelduur van 103 minuten. Al zijn alle fundamenten weleens eerder gedaan.

Acteerwerk is prima, zowel van Roberts als Bracey. Roberts is toch wel echt een stukje beter geworden sinds dat ze een tiener was. Hier en daar zijn er iets te geforceerde momenten maar het was prima. Bracey is een logische keuze maar daarom niet veel minder. Het is in ieder geval meteen duidelijk welk type hij voor moet stellen.

Het verhaaltje stelt niet veel voor al had ik enkel daten tijdens de vakantiedagen nog niet vaak eerder gezien. Met elke feestdag, behalve Halloween, is er ook een leuk sfeertje voelbaar en de sets zijn voldoende ingekleurd. Het was prima om zo tegenaan te kijken, al zullen het nooit hoogtepunten van cinema worden.

Visueel is het verder naar behoren. Genoeg emotie en tempo in het verhaal om niet saai te worden en gelukkig ook niet al te veel sentimentele scenes. Deze film blijft ten alle tijden luchtig en dat heeft zo'n film als deze wel echt nodig. Voelbaar of herkenbaar was het verder niet voor mij maar dat kan per persoon verschillen.

Als avondfilmpje best te doen. Voorspelbaar tot de laatste minuut maar het doet wat het moet doen. Die kijkwijzer is een beetje vreemd, er zit volgens mij maar 1 scene in die met drugs te maken heeft. Je kan deze film gewoon met de kinders kijken. Vermakelijk en simpel, typische film in zijn soort.

Ach.

Persoonlijk begin ik altijd op te leven wanneer een acteur als Jeffrey Combs ten tonele verschijnt. Het is niet zo dat hij steeds in indrukwekkende films op komt dagen, maar hij heeft genoeg bijgedragen aan de horrorbusiness en tot op heden moet ik nog steeds een slechte acteerprestatie ontdekken. Zijn rol als The Shopkeeper is dan ook een genot voor het oog en oor, maar spijtig genoeg kan hij op weinig regiehulp rekenen.

Nevertold Casket Co (2,0*). Het segment van Combs vormt het stukje dat elk van de opkomende segmenten aan elkaar moet verbinden. Het leuke eraan is Combs zelf, zoals eerder aangegeven. Een charmante rol die samen met Meagan Karimi-Naser wordt opgeleukt. Jammer genoeg rekent dit segment op weinig visuele meerwaarde en een uiteindelijk nietszeggende ontknoping. De gesprekken tussen de twee hoofdpersonages worden door regisseur Jeff Vigil van weinig flair en tempo voorzien.

Dollface (1,5*). Het concept van Holiday Hell is dat elk segment een bepaalde feestdag moet vormen, maar de suggestie daarvan wordt in Dollface beperkt opgewekt. Valentijnsdag en Kerstmis komen allebei voorbij, maar versterken het geheel amper. Daartegenover wordt wel gebruik gemaakt van een redelijk absurd concept. Regisseur David Burns is niet bang om wat lollige praktische effecten uit de kast te trekken, maar blaast zijn filmpje omver door te leunen op een belachelijke ontknoping. Het belabberde acteerwerk drukt het geheel verder het drijfzand in.

The Hand that Rocks the Dreidel (2,0*). Hanukkah, het Joodse feest van de lichtjes, wordt in dit segment toegepast. Veel wordt er niet mee gedaan, behalve dat het boosaardige popje wordt voorzien van een stereotiepe Joodse look. Regisseur Jeremy Berg kent geen enkele controle over zijn spanningsboog en slaagt er niet in dit segment naar behoren op te bouwen, maar de uiteindelijke finale kent gelukkig een zekere potentie. Het is jammer dat de grootste positieve invalshoek, namelijk de pop, amper wordt gebruikt.

Christmas Carnage (2,0*). Regisseur Daniel Mimura trommelt Joel Murray op om het hoofdpersonage te vertolken en Murray geeft er op zijn beurt lekker veel aan mee. Vergeleken met Dollface en THTRTD is Christmas Carnage een stuk minder serieus en moet het vooral hebben van het geschmier en de lekker grafische afwerking. Het is geen hoogstaand verhaal en de goedkope invulling brengt het geheel naar beneden, maar het tempo ligt hoog en de komische toon slaat geregeld aan.

Room to Let (1,5*) Berg besloot ook dit segment voor zijn rekening te nemen en is net als het voorgaande stukje een variant op Kerstmis. De toon ligt binnen dit specifieke filmpje een aanzienlijk stuk serieuzer en de opbouw is veel trager. Spijtig genoeg laat het acteerwerk gruwelijk te wensen over binnen een gebeuren dat niet goed genoeg kan uithalen met de ontknoping. Na een lange opbouw escaleert de boel plots uit het niets waardoor Room to Let ook op structureel vlak weinig in te brengen heeft.

Gemiddeld komen we op een 1,70* terecht, naar beneden afgerond. De algemeen goedkope indruk gooit roet in het eten en te weinig segmenten komen met echt leuke ideeën. Enkele zeer degelijke acteerprestaties zorgen ervoor dat Holiday Hell niet compleet wegzakt in middelmatigheid, maar al bij al rekent het gebeuren op weinig regiekwaliteit.

Toch een van de betere anthology.

Valentine's Day 2,5* Wel lollig in het concept, maar toch wel wat matig. Veel dingen waar je je simpelweg niet prettig bij voelt.

St Patrick's Day 2,0* Veel te vreemd om er echt van te kunnen genieten.

Easter 2,5* Basic Story, maar het konijn ziet er gaaf uit.

Mother's Day 1,0* Zeer trieste en vage film. Heb me hier het gehele kwartier aan gestoord.

Father's Day 3,0* Was wel goed. Zit een goede opbouw in.

Halloween 3,5* Ja! De beste van de film naar mijn mening. Heb hier echt om kunnen lachen.

Christmas 3,0* Ook wel lollig, vermakelijke nonsense.

New Year's Eve 3,5* Lollig stukje over 2 gekken. Ook een van de betere.

Absurdistische film die zichzelf niet in een hoekje laat plaatsen. Regisseur Alex Keledjian kiest namelijk voor meerdere genres en uitgangspunten, waardoor Hollow Body toch vooral een mengelmoes vormt. Allie Gonino speelt daarbinnen het meest opvallende figuur, dat zichzelf zonder moeite kan aanpassen aan haar persoonlijke transformatie van verlegen bandlid naar bovennatuurlijke diva. Ryan Donowho en David Arquette doen het evenzeer aardig, maar spelen toch iets te kleurloze figuren. Daar is echter het script voor aan te kijken, dat de excentrieke trekjes van de inhoud en de figuren niet sterk kan balanceren. Uiteindelijk slaat Keledjian vooral de plank mis met de visuele kracht. Specifiek de computereffecten zijn houterig en de atmosfeer is niet absorberend genoeg, maar gelukkig blijft de boel onvoorspelbaar en vermaken de personages met gemak. Naar mijn inzien is Hollow Body dan ook veel beter dan het gemiddelde cijfer doet vermoeden.

Niet best.

Een horrorfilm die ergens wel wat potentie toont, maar bij lange na niet genoeg om nog gemiddeld genoemd te worden. De regisseur weet wel redelijk wat hij soms aanmoet, maar mist een hoop elementen waardoor de film nooit echt van de grond komt.

Ten eerste mist het toch wel echt de spanning en dreiging. De scenes in het bos zijn bijvoorbeeld bovengemiddeld in elkaar gestoken. Knap, spookachtig en soms bijna sprookjesachtig in beeld gebracht. Hier kan je zo veel mee doen, maar er wordt niet veel mee gedaan.

Acteerwerk is ook best slecht. De tieners zijn duidelijk nog onervaren, en dat maakt niet uit, maar laat ze dan nog niet in dit soort projecten opdagen. Cheramy doet zeker haar best, maar haar verschijning is veel te simpel gebracht en te simpel opgezet. Het is nog veel te duidelijk een kind en geen paranormale verschijning.

Film is ook soms pittig saai. Vele gebeurtenissen slaan als een tang op een varken. Nu is het altijd wel een beetje dat bij horrorfilms niet alles logisch hoeft te zijn, maar hier was het soms wel heel ernstig. Je moet wel je grenzen een beetje kennen in geloofwaardigheid.

De film is absoluut niet best, maar er zitten wel een paar dingetjes in die het wat omhoog helpen. Onder andere de bossen, maar ook het snijden van McLeod. We zien het niet zo vaak, en daarom is het hier alleen maar beter.

Jammer dat de film niet veel weet te bieden. De horror is niet eng en zelfs een beetje ongemakkelijk qua opzet. En niet in de goede manier. Bovendien is de film niet al te vermakelijk. Met een betere cast, script en make-up was dit ongetwijfeld beter geweest. Maar daarvoor lijkt niet te veel moeite genomen te zijn.

Zeer goedkope Halloweenfilm met een beperkte, maar niettemin enthousiaste aanpak vanuit regisseur Ray Di Zazzo. Hij beschikte duidelijk over weinig middelen en omringt zich dan ook niet met de meest noemenswaardige acteurs. Zeker de antagonisten spelen zeldzaam slechte rollen en jagen geen moment enige vorm van spanning aan, maar Di Zazzo leukt dat aardig op met energiek camerawerk en een speelse sfeerzetting. Er wordt van alles uit de kast getrokken om deze bijzonder korte film zo vermakelijk mogelijk te houden en dat kan ik persoonlijk waarderen, maar vanuit een objectief vlak zul je er niet bijzonder veel punten aan kwijt kunnen.

Mwa.

Nogal een typische film voor Verhoeven, zijn Hollandse neus voor seks mengen met Hollywood spektakel. Al blijft het spektakel nog wel beperkt, het gaat hier meer richting de Sciencefiction. Wat Verhoeven doet is voornamelijk net iets te veel borsten, billen en seks. Het lijkt alsof hij het gewoon niet kan laten.

Eerste Verhoeven die ik zag was Starship Troopers en die vond ik geweldig. Maar wat ik tegenwoordig van mijnheer Verhoeven zie is niet zo heel bijzonder meer. Ik keek best uit op deze Hollow Man, maar uiteindelijk was het best een teleurstelling geworden eigenlijk. Ik verwachtte minder borsten en meer horror.

Acteerwerk is ok. Bacon is nergens heel bijzonder maar heeft wel een paar lollige one-liners. Shue en Brolin lopen er voornamelijk wat bij. Lab is leuk aangekleed, effecten wisselen. De onzichtbare Bacon in zijn pakje ziet er overtuigend uit, maar de CGI valt genadeloos door de mand.

Het is ook best saai eigenlijk, terwijl zo'n idee als dit normaal erg leuk kan zijn. De effecten zijn te onrealistisch, maar zullen in die tijd best revolutionair geweest zijn. Daarbij is de actie niet bepaald opwindend en is de slotfase toch iets waar je honger dan niet echt van stilt.

Ik verwachtte, na het zien van ST, meer bloed en ledematen, vooral in de slotfase waar Bacon geen controle meer heeft over zijn gave. Sowieso wel vreemd dat nadat hij onzichtbaar wordt gelijk een switch in zijn karakter krijgt eigenlijk, terwijl hij daarvoor gewoon altijd een sympathieke kerel was.

Uiteindelijk een filmpje dat dus te saai was ondanks zijn ontelbaar veel mogelijkheden om echt leuk te kunnen zijn. De slotfase had gedurfder moeten zijn, kijkwijzer was toch al 16+, en het middenstuk had wat interessanter kunnen zijn. Qua cameragebruik is er behalve de first-person-view ook niet al te veel te beleven.

Tsja, ik hoop dat Verhoeven nog wel enkele leuke dingen gaat maken of heeft gemaakt en nog gezien moeten worden. Soldaat van Oranje moet bijvoorbeeld nog gezien worden.

Niet best.

Ik keek The Hollow voornamelijk omdat ik wel zin had in een film die een Halloween-gevoel uitademt. Deze periode is nog steeds, en zal waarschijnlijk ook altijd, mijn favoriete periode van het jaar zijn. Ik probeer uit alle macht films te zoeken die in deze periode passen, en The Hollow is uiteindelijk aardig in de buurt gekomen.

Al is het maar omdat deze film zich volpompt met passende decoraties. Van die pompoenen alleen al word ik meteen blij. Des te leuker dat de bedreiging die in deze film rondspookt ook een pompoen als hoofd draagt. Ondanks dat het figuurtje op een matige manier geanimeerd wordt, vond ik de speelse verschijning voordelig aan de beleving.

Jammer genoeg eindigt daar de pret van de film ook weer een beetje. Het verhaal is simpel, het acteerwerk slecht en op het gebied van horror terughoudend. Ik dacht zelfs op enig moment dat ik een Disneyfilm aan het kijken was, maar de soms seksueel getinte dialogen brachten twijfel in deze conclusie. Toch is het allemaal erg tam te noemen, en moet je het als horrorfan doen met wat afgehakte hoofden.

Ik vond het ook jammer dat de film niet wilde uithalen met het stuk waar het juist mee kon uithalen, namelijk de attractie. Die wordt erg kort en snel door de bocht in beeld gebracht, waardoor de ideeën die de film dan naar een echt leuk niveau kunnen tillen niet weten door te schemeren. De pompoenman kan de film namelijk niet voor de volledige duur dragen.

Op het gebied van horror veel te tam om het als geheel te laten werken. Wat deze film nog kijkbaar houdt zijn wat speelse effecten en het veelvuldige gebruik van decoraties binnen het thema. Als dat alle positieve punten zijn houdt het snel op, maar ik wens er een hoger cijfer aan te geven omdat ik me wel heb vermaakt en blij werd van het sfeertje. Verder gewoon een matige film.

Regisseur Sheldon Wilson heeft echt wel talent wanneer het aankomt op simplistische monsterfilms, maar de visuele versiering had in het geval van The Hollow best een boost mogen krijgen. Op het gebied van animatie wint de film wat punten en het acteerwerk kan ermee door, maar uiteindelijk weet het inhoudelijke verhaaltje (voor zover dat aanwezig is) geen stand meer te houden. Fijn is dat het gebeuren weinig meer probeert te zijn dan een gefocust genrewerkje, maar zonder een effectieve spanningsboog is dat slechts tot op zekere hoogte effectief. Wellicht dat het monster voor een langere tijd buiten beeld had moeten blijven om wat meer dreiging te creëren, maar uiteindelijk weet Wilson zich best raad met entertainment en duurt The Hollow nergens te lang. Toch is het jammer om dit eindresultaat te zien van een regisseur die duidelijk beter kan en wellicht teveel werd gehinderd door budgettaire beperkingen en een script met ietwat te weinig ambitie.

Grappig opgezette, maar nogal veilig uitgewerkte found footage-horror die het gebeuren van geestenseries op de hak probeert te nemen. Erg goed komen de satirische elementen alleen niet van de dag, aangezien het al relatief snel duidelijk wordt dat regisseur Craig Efros voorkeur geeft aan de reguliere humor en de horror. De groepsleden die elkaar in de haren vliegen en grapjes uithalen werkt nog redelijk aanstekelijk, eenmaal in het verlaten weeshuis aangekomen stort Hollows Grove echter in. Vooral met het opbouwen en vasthouden van spanning heeft Efros moeite, bovendien komen de bedreigingen beslist niet goed uit de verf. Geen schimmen of schaduwen, maar volledige gedaantes van bijvoorbeeld spookkinderen. Erg intimiderend of griezelig is het niet, gelukkig wordt er door de protagonisten goed genoeg geacteerd om enige afleiding te bieden.