Opinions

Skyfall

Als ik Skyfall in één woord zou moeten omschrijven dan is het stijlvol. Deze 23ste Bondfilm straalt zoveel klasse uit en een groot gedeelte komt natuurlijk op het conto van regisseur Sam Mendes en Roger Deakins die verantwoordelijk is voor de schitterende cinematografie.

Sam Mendes associeer je niet direct met spectaculaire actiescènes maar in de lange beginscene overtuigd hij gelijk met een spetterende achtervolging die voor Bond niet al te goed afloopt. Na de schitterende intromuziek van Adele heeft Skyfall wel wat lang de tijd nodig om tot de kern van het verhaal te komen. Wanneer het verhaal zich verplaatst naar Sjanghai en vooral Macau komt het verhaal echt tot leven. Complimenten voor Deakins die Sjanghai schitterend in beeld brengt. Maar vooral in Macau laat hij zijn talenten zien. Wat een adembenemend mooie scènes. Wanneer Javier Bardem zijn intrede doet als voormalig MI6-agent Raoul Silva, die een persoonlijke vete heeft met M (Judi Dench), is het genieten geblazen. Bardem is charismatisch, dreigend en kleurrijk. Een perfecte tegenstander voor Bond. De actiescènes stapelen zich op en vooral het laatste gedeelte in Schotland is goed gedaan. Het komt allemaal wat gekunsteld over en het heeft een hoog Home Alone gehalte maar spannend is het allemaal wel. Dikke pluim ook voor alle acteurs die sterk acteren. Craig is weer geweldig in zijn derde film als James Bond en de grotere rol voor Judi Dench is altijd mooi meegenomen. Javier Bardem heb ik al geprezen en ook Naomie Harris, Ralph Fiennes, Bérénice Marlohe (in een korte maar prachtige rol), Rory Kinnear en de geweldige Ben Whishaw als jonge Q zijn erg goed.

Achter op de DVD box staat “Skyfall, The Best Bond Ever!”. Dat is Skyfall voor mij zeker niet maar het is wel één van de stijlvolste. En zoals de geweldige laatste scene laat zien, dit is pas het begin. SPECTRE staat te wachten.

Den Skyldige

Uitstekende film. Onze Deense vrienden hebben een patent op donkere en naargeestige politiethrillers, en Den Skyldige is ook weer een pareltje. Het plot zit simpel in elkaar en alles is op één locatie gefilmd, maar de uitvoering is perfect. Dat komt ook door het acteren van Cedergren, en zelfs tijdens de stille momenten zit je soms met zweethanden op het volgende telefoontje te wachten. De twist tegen het einde van de film kwam voor mij onverwacht, en het is knap hoe geloofwaardig en spannend regisseur Gustav Möller het 88 minuten lang weet te houden.

“If you can't fix it with duct tape... you ain't using enough duct tape.”

De zoveelste actiefilm met Dwayne Johnson. Op een gegeven moment beginnen ze allemaal op elkaar te lijken, hoewel Skyscraper vooral een kopie is van Die Hard en The Towering Inferno. Een kopie is altijd minder dan het origineel, maar Skyscraper is zeker geen slechte film.

Dat komt vooral (zoals wel vaker) door The Rock, die weer laat zien de beste actieheld van het moment te zijn. Neve Campbell laat zien dat ze in meer films gecast moet worden, en haar personage is hier lekker bad ass. Het bracht fijne jeugdherinneringen aan mijn vele kijkbeurten van Scream naar boven. Origineel is het niet, maar Skyscraper is voor het grootste gedeelte vermakelijke onzin.

Slam: Tutto per una Ragazza

Verrassend leuk. Een komedie over tienerzwangerschap lijkt een wat problematische combinatie, maar deze Italiaanse film maakt er een vermakelijk geheel van. Belangrijk is ook dat de gevolgen van een tienerzwangerschap niet gebagatelliseerd worden.

Tel daar de sterke acteurs, het goede script en de speelse regie van Molaioli bij op, en je hebt een geslaagde komedie over een moeilijk onderwerp. De jonge acteurs Tersigni (Sam) en Ramella (Alice) hebben een aangename chemie en Trinca heeft een sterke rol als moeder van Sam (die zelf zwanger raakte op haar 16de). De humor komt ook van Marinelli als politiek incorrecte vader van Sam. Heerlijk foute rol. En Fight Club heeft het al bewezen, met ‘Where Is My Mind?’ van de Pixies kun je het nooit fout doen.

“The future lay sparkling ahead, and we thought we would know each other forever.”

Uitstekende film. Sleepers is een film met veel tijdsprongen, personages die door verschillende acteurs worden gespeeld en een gecompliceerd verhaal (zeker het tweede gedeelte). Maar op de één of andere manier weet regisseur Barry Levinson alle ballen in de lucht te houden.

Dat komt ook door het geweldige acteerwerk van Bacon, Pitt, Driver, Hoffman, De Niro, Crudup en sommige kindacteurs. Alleen Jason Patric stelt teleur en weet nergens indruk te maken. Het eerste gedeelte is sfeervol (Hell's Kitchen komt mooi tot leven), en vooral de scenes in het kindertehuis zijn gruwelijk. Het tweede gedeelte met de rechtszaak is soms wat ongeloofwaardig en warrig, maar de acteurs verkopen het wel. Vooral Dustin Hoffman en Brad Pitt stelen de show.

“Maleficent doesn't know anything about love, or kindness, or the joy of helping others. You know, sometimes I don't think she's really very happy.”

Aardig. Niet één van de beste Disney klassiekers, maar Sleeping Beauty is vermakelijk en gelukkig ook een zeer korte film. Gezien het verhaal had het ook niet langer hoeven duren. De animatie ziet er weer uitstekend uit, en vooral de manier waarop Maleficent wordt vormgegeven is zeer sterk gedaan. Ze straalt kracht en pure kwaadheid uit, en dat zorgt er voor dat het verhaal ook wat meer indruk maakt. En het gevoel dat er echt gevaar dreigt. Hoewel je ook wel weet dat het met Doornroosje/prinses Aurora en haar prins wel goed komt.

“When you start sleeping with someone you risk losing them.”

Sleeping with Other People is een vermakelijke film die het principe van "Friends with Benefits" omdraait en de vraag stelt of een man en vrouw een diepe vriendschap kunnen hebben zonder telkens met elkaar het bed in te duiken. Deze Jake en Lainey hebben in college al eens seks gehad maar als ze elkaar na jaren weer tegenkomen ontstaat er een goede vriendschap en besluiten ze dat het beter is om niet met elkaar naar bed te gaan. Zelfs hun vrienden merken op dat ze zo close zijn dat ze wel getrouwd lijken. Dat kan nooit goed gaan, toch?

Regisseuse Leslye Headland schuwt de grove en expliciete humor niet maar het werkt mede door haar twee hoofdrolspelers. Jason Sudeikis en Alison Brie zijn uitstekend op dreef en hebben een prettige chemie. Sudeikis is sterk als womanizer Jake en Brie kan de wat naïeve en speelse Lainey waarschijnlijk in haar slaap nog perfect spelen. Ook Adam Scott, Amanda Peet, Jason Mantzoukas en Natasha Lyonne kunnen goed met het materiaal uit de voeten en zorgen ervoor dat hun personages geen karikaturen worden (wat makkelijk had gekund). Hoe Sleeping with Other People eindigt zal voor niemand een verrassing zijn maar dat doet er niet echt toe. Ondanks de soms flauwe humor en het magere script overtuigd deze film op de momenten dat de acteurs hun gang mogen gaan en zich uitleven in hun rollen. En soms heb je niet meer nodig voor een leuke filmavond.

“Fuuuccccckkkkk”

Fijne actiefilm. Gave actiescènes, een snelle montage, een mager verhaal, domme dialogen, lekkere oneliners, humor, corrupte agenten, helden, Oost Europese bad guys met littekens etc. Wat wil je nog meer? We volgen Jamie Foxx die de slechtste dag van zijn leven beleefd.

Drugs gestolen, neergestoken worden, zoon gekidnapt, klappen krijgen, zeurdige ex-vrouw, zeurdige interne zaken agente... Je kent het wel. Sleepless doet niet aan opbouw en je wordt gelijk in het verhaal gedropt. Met sterke acteerprestaties met vooral McNairy en Monaghan die de gekte goed aanvoelen. Je bent de film zo weer vergeten, maar Sleepless is zeker het betere hersenloze popcornvermaak.

“Destiny is something we've invented because we can't stand the fact that everything that happens is accidental.”

Ouderwetse romcom met aangenaam acteerspel van Tom Hanks en Meg Ryan. Beide hebben de gave om met hun innemende spel de kijker voor zich te winnen, en dat is in Sleepless in Seattle wel nodig. Want de film mist scherpte, humor en is soms ook gewoon saai. Hanks en Ryan worden te lang uit elkaar gehouden, en daardoor kan Sleepless weinig profiteren van de chemie die ze samen hebben. De personages in bijrollen kunnen dat niet verbloemen. Het einde is wel sterk gedaan. Niet te zoetsappig, maar precies goed.

“That's the problem. He was dead to begin with.”

Stijlvolle horrorfilm. Sleepy Hollow ziet er fantastisch uit, en Tim Burton levert hier weer vakwerk af. Burton heeft een duidelijke visie, en het levert vaak excentrieke en eigenzinnige films op. En hier zorgt het vooral voor een donker en naargeestig sfeertje dat de gehele speelduur voortduurt. Johnny Depp speelt weer een kleurrijk typetje, maar hij weet hier wel maat te houden. Verhaaltechnisch is het niet zo heel bijzonder, maar het plot rond de 'ruiter zonder hoofd' blijft boeiend, en acteurs als Ricci, Walken, Lee en Depp doen het goed. En qua horror zitten er ook een aantal lugubere scènes in.

Sleight

Realistische maar ook fantasierijke film over een jongen die door omstandigheden steeds meer in de problemen komt. En er door speciale krachten en veel fantasie uit probeert te komen. Het acteerwerk van Latimore (en ook Gabriel) is sterk, maar het is jammer dat er zo weinig met het interessante uitgangspunt wordt gedaan. Het realistische gedeelte van het verhaal is vrij standaard, en de combinatie met het fantasie element loopt nergens echt soepeltjes.

“Get a life.”

Sharon Stone is weer ‘sexy as hell’ en redt Sliver nog een beetje. Want het verhaal is saai en van spanning is eigenlijk geen sprake. Of het moet de seksuele spanning zijn tussen Stone en Baldwin, wat nog aardig werkt ook. Maar dat komt dan vooral door Stone, die weer van het scherm spat. Het plot over moord en privacyschending steekt er schril bij af.

“When somebody asks me a question, I tell them the answer.”

Slumdog Millionaire is een geweldige film. Het hele uitgangspunt van een jongen die aan de spelshow “Who Wants to be a Millionaire” meedoet en steeds de antwoorden weet door bepaalde gebeurtenissen in zijn jeugd is intrigerend en regisseur Danny Boyle weet alles op wonderbaarlijke wijze aan elkaar te breien. De film switcht tussen de spelshow en de jeugd van Jamal en laat zo zien hoe hij is opgegroeid en waarom en wanneer hij bepaalde antwoorden op vragen is tegengekomen.

Het verhaal is origineel en creatief en je ziet Jamal voor je ogen opgroeien door het harde leven in een stad als Mumbai. India wordt prachtig in beeld gebracht en het is interessant om Boyle Hollywood en Bollywood te zien mixen tot een kleurrijk geheel. De film is op sommige momenten keihard maar ook grappig en ontroerend. De energie spat van het scherm en je ziet gewoon dat iedereen met veel plezier aan de film heeft gewerkt. Dev Patel is een aandoenlijke maar tegelijkertijd ook krachtige hoofdrolspeler en Anil Kapoor steelt de show als arrogante en ietwat foute quizmaster. Freida Pinto is ook sterk als (jeugd)liefde van Jamal en de jongere acteurs die de jonge Jamal, Salim en Latika moeten spelen zijn waanzinnig. Echt knap van zowel deze beginnend acteurs als de casting. Slumdog Millionaire is een zeer kleurrijk geheel die tegelijkertijd intiem en groots aandoet. Prachtige film!

“I... I hurt people. I didn't mean to, but there it is.”

Redelijke thriller. Het probleem van Small Crimes is dat het een donkere en gitzwarte drama/thriller probeert te zijn, maar door het meelijwekkend hoofdpersonage is het soms onbedoeld grappig. Het is een dodelijke combinatie, en de film wil maar niet spannend worden. Dat ligt niet aan het acteerwerk, want Coster-Waldau, Weaver, Forster, Parker en Cole zijn formidabel.

“Love is easy. Did you know that? It's the rest of this shit that's hard.”

Intens relatiedrama met wat mankementen. Drank speelt een grote rol in het leven van Kate en Charlie, en dat heeft invloed op hun levens. Maar echt heel meeslepend wil het niet worden omdat je geen moment het gevoel hebt dat het echt mis kan gaan. Behalve hun relatie dan.

De film focust zich op Kate en Winstead weet haar dronken uitbarstingen sterk te spelen. Maar ik vond haar nog beter op de momenten dat ze nuchter is en de echte pijn begint te voelen. Aaron Paul speelt een volwassen en ingetogen Jesse Pinkman en alhoewel het een beetje eentonig wordt, kan hij dat als de beste. Als relatiedrama is Smashed geslaagd, maar als persoonlijk drama laat de film steken vallen.

“You shot me, and you murdered my friends... and you dumped us in the lake.”

“Pretty much.”

Spijkerharde, expliciete en ook wat rommelige film. Er worden ongelooflijk veel personages geïntroduceerd en soms zie je door de bomen het bos niet meer. Je ziet wel waar regisseur Carnahan zijn inspiratie vandaan haalt, want elementen van Tarantino en Ritchie films zitten er zeker in. Smokin' Aces mist alleen wel die ironische knipoog en het is allemaal iets te serieus. Er zit humor in de film, maar dat werkt niet echt. Het doodserieuze en moralistische einde helpt ook niet echt. Het is allemaal redelijk absurd en niet serieus te nemen (de actiescènes zijn gelukkig wel lekker over the top), en als doldwaze actieknaller is Smokin’ Aces zeker vermakelijk.

“This is fight night and I am the king.”

Snake Eyes heb ik vroeger ontelbare keren gezien, en nog steeds blijft die lange openingsscène indruk maken. Prachtige lange shots en een sterke introductie van alle personages. Cage schmiert er lekker op los en Sinise is zijn koele, keiharde en emotieloze zelf.

Na de lange openingsscene wordt het wel wat minder en ontvouwd het verhaal zich op een wel heel simpele manier. Wie er achter het grote complot zit wordt ook snel uit de doeken gedaan, zodat de rest van de film eigenlijk en simpel kat en muis spel is. Gelukkig heeft de film veel vaart en halen de acteurs er het maximale uit. Pure jeugdsentiment die een tikkeltje tegenvalt. Kan gebeuren.

“I HAVE HAD IT WITH THESE MOTHERFUCKING SNAKES ON THIS MOTHERFUCKING PLANE!”

De beste film ooit gemaakt! Grapje natuurlijk, maar Snakes on a Plane is erg vermakelijk. De film neemt zichzelf serieus, maar weet op momenten gelukkig ook de draak met zichzelf te steken. Een moeilijke balans die door regisseur Ellis goed wordt bewaakt.

Met Samuel L. Jackson die weer de coolste oneliners mag uitspuwen en Margulies als heerlijke stewardess die haar mannetje staat. Slangen die ‘horny’ zijn en mensen vermoorden, een gat in het vliegtuig met totaal geen gevolgen en een persoon die door Playstation 2 een Boeing veilig weet te landen. Met zo’n film heb je te maken. Maar spannend en grappig is het allemaal wel. En Jackson doet zijn ding. Dat is vaak al genoeg.

“For ever action, there is a reaction. And a Pikey reaction... is quite a fucking thing.”

Snatch is als een wervelstorm die over je heen raast en je geen moment de kans geeft om op adem te komen. Het is een echte Guy Ritchie film met kleurrijke personages, spitsvondige dialogen, kolderieke situaties, een hoog tempo en een snelle montage. In Snatch kun je alles terugbrengen tot het gevecht van verschillende partijen om een diamant maar de film is zoveel meer.

Jaren geleden toen ik de film voor het eerst zag was ik al onder de indruk van de sterk uitgewerkte personages en dat is bij herziening nog steeds zo. Meestal zie je in dit soort films “style over substance” maar ondanks het krankzinnige tempo en de doldwaze situaties waar de personages zich in bevinden, vergeet Ritchie niet dat zonder interessante karakters alles als een plumpudding in elkaar stort. Franky Four Fingers, Bullet-Tooth Tony, Turkish, Brick Top en natuurlijk de memorabele Mickey, aan kleurrijke types (en namen) geen gebrek in deze film. Brad Pitt springt er natuurlijk uit als de onverstaanbare Pikey Mickey maar ook alle andere acteurs (met Jason Statham voorop) zijn uitstekend. De film heeft een heerlijk luchtige toon en de droogkomische dialogen zorgen ervoor dat de glimlach niet snel van je gezicht zal verdwijnen. Dit soort films kunnen snel uit de bocht vliegen maar als alles klopt is het een magische filmervaring. Laat dat maar aan vakman Ritchie over. En een onverstaanbare Pikey, een keiharde maffiabaas, de droogkomische Turkish en natuurlijk de hond met piepend speelgoed in zijn bek.

Sneekweek

Een Nederlandse slasherfilm. Dan verwacht je een dom verhaaltje (scriptschrijver die niet weet hoe een Whatsapp groep werkt), veel jatwerk uit andere slasherfilms, matig acteerwerk en expliciete scènes. Jammer genoeg moest er ook een jongere doelgroep worden aangesproken, dus met die expliciete scènes valt het wel mee.

Geen spanning, matige moordpartijen en zelfs weinig bloot, toch wel een doodzonde in de Nederlandse cinema. De muziek is wanstaltig en het geluid staat of te zacht, of te hard. Pluspunten zijn er wel. Sommige beelden zijn mooi geschoten, de uiteindelijke moordenaar(s) is/zijn best goed gekozen en sommige acteurs doen het niet slecht. Spoor is een redelijke final girl, en Holly Mae Brood (die meid heeft wel wat) en Knotter doen het ook niet slecht. Voor de rest valt er meer te lachen dan te gruwelen om Sneekweek.

Snitch

Degelijke misdaadfilm waarin Dwayne Johnson weer eens laat zien dat hij een film makkelijk kan dragen. Johnson is perfect gecast als brave huisvader die terecht komt in een wereld van drugs, harde criminaliteit, louche politieke figuren en de politie. En dat allemaal omdat zijn zoon iets stoms heeft gedaan, en een lange gevangenisstraf te wachten staat. Barry Pepper zie ik altijd graag acteren, en hetzelfde geldt voor Sarandon, Williams en Bernthal. Spanning, actie en The Rock, ideale ingrediënten voor een harde misdaadfilm.

“Lips red as blood, hair black as night, bring me your heart, my dear, dear Snow White.”

Grimmige verfilming van het bekende verhaal rond Sneeuwwitje. Vooral Theron en Hemsworth gaan er helemaal voor, en ook visueel ziet de film er uitstekend uit. Stewart doet het goed, maar ze blijft een beetje vlak en emotieloos (dat kan ook aan de rol liggen). De grote speech die Stewart op het laatst moet geven laat zien dat ze het wel in zich heeft. En onder andere McShane, Winstone, Frost, Marsan en Jones als de zeven dwergen zijn geweldig. Net zoals het avontuurlijke en actierijke verhaal.

“She's beautiful. Just like a angel!”

Disney klassieker die nog niets van zijn magie heeft verloren. Het knappe van deze oude Disney films is dat ze vanaf het begin een betoverende filmervaring zijn. De animatie, de muziek, de algehele warmte die de films uitstralen en gevoel van melancholie etc. Snow White and the Seven Dwarfs heeft het allemaal. De eerste Disney klassieker en nog steeds één van de beste. Al het werk dat hierin is gegaan, en de passie en creativiteit dat er vanaf straalt, blijft fenomenaal.

“Terrorism is just an excuse.”

Puike film. Snowden is wel het good guy vs. bad guy verhaal geworden waar ik voor vreesde, maar voor de rest heb ik eigenlijk weinig aan te merken op dit sterk staaltje vakmanschap van Stone. De balans tussen alle technische details en een vlot en interessant verhaal is perfect en de personages worden goed uitgewerkt. Ik lees veel kritiek dat de film te veel de nadruk legt op de relatie tussen Snowden en Mills, maar ik vond dit een erg sterk onderdeel van de film. Gordon-Levitt en Woodley zijn ook een goed duo, en Gordon-Levitt is sowieso grandioos in de rol van Snowden (dat accent alleen al).

Wel had ik nog meer willen zien van de gesprekken tussen Snowden en de journalisten in de hotelkamer, want daar zat de echte spanning. Sfeervol is het allemaal wel, maar soms ontbrak de spanning en paranoia omdat je weet hoe het afloopt. En de diefstal zelf is iets te kort in beeld. Visueel is de film erg sterk. Na een uur is er een briljante scene waarin wordt uitgelegd hoe de CIA/NSA van een dubieuze Pakistaanse bankier terecht komt bij een normale barman in Amerika. En dat alleen omdat die bankier 20 contacten in zijn telefoon heeft staan, en die contacten hebben ook weer contacten enz… Ontluisterend en weergaloos in beeld gebracht door Stone. In de bijrollen zien we onder andere Ifans (briljant), Cage (leuk), Leo, Quinto en Wilkinson, en ze zijn allemaal erg sterk. Snowden is voor mij toch wel de verassing van het jaar. De film duurt ruim twee uur maar ik heb de hele tijd geboeid zitten kijken.

“I think it's the falling snow that sets the killer off.”

Ergens onder het barslechte en onsamenhangende script zit wel een goede film verscholen. Maar regisseur Alfredson weet dit goed verborgen te houden, en The Snowman voelt als een Ikea kast waar je, nadat je al een eind op weg bent om hem in elkaar te zetten, erachter komt dat er wat schroefjes en plankjes blijken te missen. Iedereen die dat wel eens heeft meegemaakt weet hoe frustrerend het kan zijn. De mooie beelden van besneeuwde landschappen helpen wel wat, en het acteerwerk is degelijk. Alhoewel ik de getergde en deprimerend blikken van Fassbender nu wel kan dromen.

“My friend, you suffer from the misplaced optimism of the doomed.”

Sfeervolle film met een intrigerend uitgangspunt. Een film die zich geheel in een trein afspeelt is natuurlijk voer voor spanning en Snowpiercer voldoet hierin ruimschoots. Maar ook het apocalyptische verhaal is interessant en de film heeft een vreemde maar leuke balans tussen humor, drama en actie. Daar zie je de hand van regisseur Joon-ho Bong. De acteurs zijn uitstekend en gedijen goed in deze grauwe en rauwe setting. Het einde zal niet iedereen kunnen bekoren, maar ik vond het wel een passend, gedurfd en intrigerend einde.

“You don't go to school here do you?”

“Course I do. Why would you think that I don't? I'm in my late teens, I'm walking on campus, I got a pretentious name and a sparkly cellphone.”

Aardig tienerfilmpje. Jonge vrouw gaat undercover op een universiteit om een dochter van een man, die gaat getuigen tegen een criminele organisatie, te beschermen. Miley Cyrus doet het goed en ook de andere acteurs zijn aardig, maar uiteindelijk is het allemaal matig uitgewerkt. So Undercover mist spanning, humor en originaliteit, en met het leuke uitgangspunt had toch wel wat meer mee gedaan kunnen worden.

Drop the “The”. Just “Facebook”. It’s cleaner.

Facebook is nu niet meer weg te denken uit ons dagelijks bestaan maar het is toch pas elf jaar geleden dat Mark Zuckerberg op het idee kwam om op Harvard een sociaal netwerk te lanceren. David Fincher nam de uitdaging aan om over dit moeilijk verfilmbare uitgangspunt een interessante, intrigerende film te maken. Door het scenario van Aaron Sorkin en de strakke regie van Fincher is The Social Network uiteindelijk een uitstekende film geworden.

Als ik de twee sterkste punten van The Social Network zou moeten noemen dan zijn het de dialogen en de pacing. De dialogen en monologen van Aaron Sorkin zijn grappig, serieus, sarcastisch, ironisch, spitsvondig etc. Ze hebben vaak een mix van verschillende elementen en lopen lekker. Het eerste gesprek tussen Mark en zijn Erica is hier gelijk een goed voorbeeld van. Het gesprek begint rustig met grappige, slimme one liners van beide personages. Het wordt al snel serieuzer en de verwijten rollen al snel over tafel. Erika wordt al snel kwaad en kan het niet laten om een sarcastische opmerking te maken. Dat de narcistische Mark dat niet herkend maakt het af. Natuurlijk is de editing hier perfect en spelen beide acteurs erg sterk maar het zijn de dialogen die bijblijven. Zulke gesprekken zitten er heel veel in The Social Network. Het tweede punt is de pacing. David Fincher weet ook wel dat nerds achter een computer niet al te spannend is en zorgt ervoor dat de vaart erin blijft en hij weet gemakkelijk twee uur lang de aandacht van de kijker vast te houden. Het ontstaan van Facebook wordt onderbroken door scènes van twee rechtszaken die aangespannen zijn tegen Mark Zuckerberg door Saverin en de Winklevoss broers. Een goede keuze van Fincher en de verhaallijnen lopen allemaal mooi in elkaar over.

Alle acteurs zitten erg goed in hun rol. Jesse Eisenberg is perfect als neurotische, sarcastische, narcistische einzelgänger Mark Zuckerberg. Maar ook Andrew Garfield (Eduardo Saverin), Justin Timberlake (heerlijk arrogant als Sean Parker), Armie Hammer (Gebroeders Winklevoss ), Rashida Jones en Rooney Mara zijn uitstekend. Je kan een recensie over The Social Network niet eindigen zonder de schitterende muziek van Trent Reznor te noemen. Fincher heeft na Se7en, Fight Club, The Game en Zodiac weer een home run geslagen. En dat over een stel nerds die veel achter hun computer zitten. Knap, heel knap.

“I have no interest in playing God. As far as his work is concerned, I'm not impressed.”

Solace zou je eigenlijk in tweeën kunnen knippen. Het gedeelte zonder Colin Farrell en het gedeelte met Colin Farrell. Het eerste gedeelte zonder de Ierse bad boy heeft een spannende opbouw en een lekkere naargeestige sfeer (Solace wil erg graag het kleine broertje van Se7en zijn). Het gegeven van een man die de FBI helpt met het oplossen van moordzaken door zijn visioenen is natuurlijk bespottelijk en de spanning wordt op deze manier snel onderuit gehaald, maar het levert wel vermakelijke scènes op.

De "flashes" die deze John Clancy heeft worden door regisseur Afonso Poyart op een leuke manier gebracht maar hij weet jammer genoeg geen maat te houden. Naarmate de film vordert komen er steeds meer visoenen en de schokkerige camerabewegingen en snelle beelden waar je een migraine aanval van zou krijgen gaan op een gegeven moment irriteren. Maar het is allemaal uitermate sfeervol en Anthony Hopkins, Jeffrey Dean Morgan en Abby Cornish zijn goed op dreef. Hopkins heeft zijn gebruikelijke modus operandi en Cornish is een prachtige actrice. Wanneer Farrell in beeld verschijnt gaat het een beetje mis. Farrell heeft duidelijk lol maar is geen match voor Hopkins. De ijzingwekkende en naargeestige sfeer wordt ingeruild voor het standaard "wie is het slimst, de psychopaat of de politie" verhaaltje en er zijn nu dubbel zoveel visioenen. Het einde is wel lekker ambigu. Solace weet een mooie sfeer te creëren maar spannend wil het allemaal niet worden.

Soldaat van Oranje

Beetje een dubbel gevoel na het zien van Soldaat van Oranje. Ik snap dat mensen het zien als een monument van de Nederlandse cinema, maar echt een briljante film kan ik het niet noemen. Zeker, de film ziet er mooi uit en Hauer en Krabbe zijn geweldig. Daarnaast is de muziek indrukwekkend en heeft de film een aantal spannende momenten. Soldaat van Oranje is meer een avonturenfilm met Hauer als moderne Kuifje dan een oorlogsfilm. Dat is niet heel erg maar het geeft wel een wat vreemde kijkervaring. Het ene moment zit je te kijken naar Joodse mensen met sterren op hun jas en het andere moment naar schijtlollige studentenballen.

Buiten Hauer en Krabbe zijn er een aantal hele slechte acteerprestaties en de dialogen zijn soms lachwekkend slecht. De manier waarop de dialogen uit de monden van de acteurs komen is ook niet natuurlijk. Het leek soms wel op een Amerikaanse film die nagesynchroniseerd is voor Duitse televisie. Erg amateuristisch en goedkoop. De regie van Verhoeven is degelijk maar oogt zeker in het tweede gedeelte wat fragmentarisch. Het verhaal over een aantal vrienden die allemaal te maken krijgen met de oorlog en er anders mee omgaan, is op zich interessante materie maar door de slecht uitgewerkte personages (buiten Hauer) heeft het einde weinig impact. Een Duitse miniserie als Unsere Mütter, Unsere Väter deed dit toch een stuk beter. Soldaat van Oranje is zeker geen slechte film maar een meesterwerk kan ik het ook niet noemen.