Opinions

“I've got a good feeling about this!”

Weer een uitstekend hoofdstuk in de als maar uitdijende Star Wars franchise. En als ze dit soort films blijven maken mogen ze van mij wel door blijven gaan. Han Solo is misschien wel het populairste personage uit de saga, en Howard, de scriptschrijvers en Ehrenreich weten de essentie van Han goed over te brengen. Hij is een smokkelaar die veel fouten maakt en discutabele dingen doet, maar toch vergeef je het hem gelijk. Ehrenreich lijkt niet op Ford, maar weet wel dezelfde houding aan te nemen met genoeg bravoure, charme en nonchalance.

En toch voel en zie je bij hem ook emotie, zeker als het gaat om zijn relatie met Qi’ra, Beckett of Chewie. Glover is fantastisch als Lando, en ook Clarke, Harrelson, Bettany, Waller-Bridge en de andere acteurs zijn goed op dreef. De Kessel Run, de ontmoetingen van Han met Chewie en Lando, hoe Han de Millennium Falcon heeft gewonnen van Lando, de betekenis van de dobbelstenen etc. Het zit er allemaal in. Minpunten zijn dat het tempo soms iets te hoog ligt, en dat het soms wel heel erg aanvoelt als een afstreeplijstje. Een onverwachte cameo is leuk, maar ik had graag wat meer willen zien van Darth Maul. Maar voor der rest is dit een film die met dezelfde bravoure en enthousiasme het avontuur aangaat als zijn hoofdpersoon.

“Story of my life. I always get the fuzzy end of the lollipop.”

Leuke klassieker die vooral in het eerste gedeelte indruk maakt. Het gedeelte in de trein is toch wel legendarisch en zit vol met komische situaties en scherpe dialogen. Het trio Curtis, Lemmon en Monroe doen het uitstekend, alhoewel ik vooral Lemmon op een gegeven moment wat irritant begon te vinden.

Het verhaal heeft erg veel potentie wat niet ten volle wordt benut. Vooral het tweede gedeelte in Florida voelt soms erg langdradig en eentonig aan. Gelukkig weet de prachtige Marilyn Monroe de aandacht nog wat vast te houden. Het einde is wel fantastisch en vooral hilarisch. De scènes met de gangsters zijn niet echt spannend, maar dat was ook niet de bedoeling volgens mij. Grappig zijn ze zeker. Ik ben blij dat ik Some Like It Hot een keer heb gezien, want het is een grappige klassieker en ook een ode aan icoon Marilyn Monroe.

“Do you think I can have one more kiss?”

Someone Great is echt zo'n grove en expliciete romantische dramedy waarmee we tegenwoordig doodgegooid worden. Het is lomp en over the top, en dat de film op het laatst nog met een boodschap wil komen maakt het alleen maar erger. Ik heb mijn vriendinnen dus ik heb geen man nodig, dat werk… Gina Rodriguez kan beter, maar ze acteert barslecht en wil ook even laten zien dat ze ontzettend grof kan zijn. LaKeith Stanfield verdient beter en is de enige die nog wat weet te maken van een eendimensionale rol. In een film over female empowerment is dat wel lichtelijk ironisch te noemen.

“Never underestimate casual sex Jane, it can be very liberating.”

Aardig niemendalletje. Dat komt vooral door het spel van Judd en Jackman, want voor de rest is Someone Like You zo conventioneel en voorspelbar als het maar zijn kan. Regisseur Goldwyn vergelijkt mannen met koeien, en uiteraard gaat Judd (die net is gedumpt) daar mee aan de haal. En het wordt ook opgepikt door de media, wat er voor zorgt dat je het verhaal sowieso niet meer zo serieus neemt. Maar Judd en womanizer Jackman zijn een leuk stel die je wel wat gunt. Toch het belangrijkste in dit soort films.

“You're an asshole!”
“Yeah, maybe I am. But i'm the only asshole here who gives a shit about you.”

Aardige romcom. Het probleem van Something Borrowed is dat de verkeerde acteurs de hoofdrollen hebben gekregen. Want John Krasinski is de MVP van de film, maar hij wordt weggestopt in een bijrol. Goodwin en vooral Egglesfield zijn saai en matig, en wat Kate Hudson aan het doen is weet ook zij waarschijnlijk nog steeds niet. Is dit dezelfde actrice uit Almost Famous? Het einde is ook waardeloos, en ik had gehoopt dat Ethan en Rachel bij elkaar zouden komen (hoewel hij waarschijnlijk beter verdient). Laat die saaie Dex maar lekker in de stront zakken. Een gemiste kans.

“How great is it for you that I am not intimidated by your brilliance?”

Diane Keaton en Jack Nicholson laten weer eens zien hoe het moet. Something´s Gotta Give is geen hele bijzondere film en zal je niet echt bijblijven, maar het acteerwerk van deze oude rotten zorgt ervoor dat het allemaal lekker wegkijkt. Met humor en wat ontroerende momenten, en aardige bijrollen van Keanu Reeves, McDormand, Amanda Peet en Favreau.

Somewhere

Aardige film van Sofia Coppola. Het is knap dat een film waarin niet zo heel veel gebeurd, en waar je eigenlijk de hele tijd zit te kijken naar een verveelde acteur, interessant blijft om naar te kijken. Dat komt vooral door het acteerwerk van Dorff en Elle Fanning, en de vader/dochter relatie vormt het hart van de film. Somewhere is ook een echte ‘dramedy, met komische en dramatische momenten die elkaar de hele tijd afwisselen. Het einde is wat abrupt, maar het idee en de boodschap achter die laatste scene komt wel goed over.

SOMM: Into the Bottle

Als rode wijn liefhebber best een aardige documentaire maar wel een stuk minder dan het eerste deel. Over veel wijnen wordt informatie gegeven maar het verhaal springt een beetje van de hak op de tak. Een rode draad is niet te vinden. Het wordt op een gegeven moment ook wat langdradig en zelfs een beetje saai.

De sommeliers spreken bevlogen over hun beroep en dat is wel belangrijk, want dan raak je als kijker ook wat makkelijker enthousiast. Ik had wel wat meer een focus op het produceren van de wijnen willen zien, want nu ging het vooral over hoe je gasten informeert en welke wijn waar het beste bij past. Een beetje een gemiste kans.

“You are not my husband!”

Sommersby doet veel dingen heel erg goed. Gere en Foster zijn afzonderlijk van elkaar erg sterk (hoewel ik geen moment in hun liefde geloofde), de production design en cinematografie zijn schitterend gedaan en het bitterzoete einde werkt ook uitstekend. En James Earl Jones in een film is altijd een grote plus. Het verhaal is wel wat slap, en is uiteindelijk niets meer dan een stuiversromannetje. Dat is niet erg, maar ik had het allemaal net iets realistischer en rauwer verwacht. Het is allemaal iets te braaf, en Foster zie ik toch liever in thrillers of drama's.

Son of a Gun

Son of a Gun is een sfeervolle actiethriller met veel spannende momenten, sterk uitgewerkte personages en een clichématig maar wel interessant verhaal en mooie muziek. De film heeft actie, drama en romantiek en probeert al deze ballen zo goed mogelijk in de lucht te houden. En over het algemeen lukt dat de regisseur Avery aardig.

Het begin in de gevangenis is echt geweldig en de spanning is om te snijden. Nadat JR uit de gevangenis komt doet de film een stap terug en kom de romantiek en het drama om de hoek kijken. Thwaites en de prachtige Vikander zijn leuk samen maar hun relatie had beter uitgewerkt kunnen worden want die allesoverheersend liefde zag ik er niet in. McGregor steelt hier echt de show en laat zien dat hij alles kan. Hij straalt dreiging uit maar als criminele mentor voor JR zie je ook wat compassie doorstralen. Toch weet je tot het einde toe niet wat hij gaat doen en waar zijn loyaliteit ligt. Het zanderige Australische decor draagt bij aan de wat desolate en grimmige sfeer van de film en het einde met die prachtige muziek van Sol Seppy wist mij zelfs kippenvel te bezorgen. Bij vlagen spijkerharde maar ook mooie film. Aanrader!

“My son, remember me in your stories and in your songs. Know that I will always love you, always.”

Originele en sterke animatiefilm. Niet alleen het verhaal is origineel, maar ook de animatie is net wat anders dan wat we tegenwoordig gewend zijn. Er waren wat momenten in de film dat het langdradig werd, en ik miste soms ook wat emotionele betrokkenheid met de personages. Maar dan komt er zo’n ijzersterke laatste scene tussen een moeder en haar gezin, die ze moet loslaten, en dan ben je dat zo weer vergeten.

”We thought we could just roll and tumble, live from song to song, kiss to kiss.”

Met deze Terrence Malick kan ik weinig. Met Malick als regisseur en Mara, Gosling, Fassbender en Portman samen in een film verwacht je iets bijzonders. Maar wat Malick met Song to Song voor ogen had is onduidelijk en de vier personages zijn vooral onuitstaanbaar. De voice-overs zijn vervelend en het neigt soms naar pretentieus geneuzel. We hebben allemaal veel geld, maar zie het ons eens zwaar hebben. Dat werk.

Maar waarom iedereen Song to Song toch één keer gezien moet hebben is het visuele aspect. Werkelijk magistraal op wat voor manier Malick toch altijd weer de mooiste locaties in beeld weet te brengen. Met een Rooney Mara die als enige acteur ook echt indruk weet te maken. De camera is duidelijk verliefd op haar, en dat wordt je als kijker ook. Puike actrice.

“Please don't think I'm afraid of you. I run a house with fifty crazy bitches.”

Aardige slasherfilm. Origineel is het allemaal niet en ieder cliché komt langs, maar de actrices weten je aandacht wel vast te houden. Vooral Evigan en Pipes zijn goed op dreef, en het is jammer dat de geweldige Harshman zo snel wordt vermoord. Zij bracht tenminste nog wat leven in de brouwerij. Het is ook jammer dat er voor zo'n saaie en suffe piet (Julian Morris) is gekozen als de uiteindelijke seriemoordenaar, en films zoals Halloween, Scream en het recente Happy Death Day deden dat toch beter. De rol van Carrie Fisher is klein, maar ze heeft wel een aantal heerlijke oneliners.

“This place is fucking nuts.”
“Thank you for the backhanded compliment.”

Sorry to Bother You barst van de energie en is origineel, eigenzinnig en knap gemaakt. Beginnend regisseur Boots Riley heeft zoveel ideeën die hij in zijn film wil stoppen dat ik me afvroeg of tijdens het filmen zijn hoofd niet geëxplodeerd is. Vreemde stijlkeuzes, een weird einde, Tessa Thompson met haar grote oorbellen, half mannen/half paarden met onder andere de stem van Forest Whitaker, een cocaïne snuivende Armie Hammer, een waanzinnig rapnummer, Oswalt en Lily James die als "witte" voice-overs optreden voor Stanfield en Thompson etc. Het komt allemaal langs. Veel verschillende genres en stijlkeuzes, maar voor mij werkte het geweldig.

Like Father, Like Son

Nature vs. Nurture. Wat is uiteindelijk belangrijker? Like Father, Like Son geeft wijselijk geen antwoord op deze vraag, maar laat zien wat twee gezinnen moeten doorstaan als ze erachter komen dat ze zes jaar lang elkaars kind hebben opgevoed. De band die je hebt opgebouwd met je kind gaat nooit verloren, ook al kiest bijna iedereen er uiteindelijk voor om de kinderen te 'ruilen'.

Like Father, Like Son had gemakkelijk in een melodrama kunnen vervallen, maar Koreeda zorgt voor een rustige, oprechte en soms bijna afstandelijke aanpak. Zonder de emoties te bagatelliseren, en gelukkig zijn de acteurs ook fantastisch. Vooral de band tussen Ryota en Keita is goed uitgewerkt, en het laat zien dat de opvoeding van een kind een onlosmakelijke band creëert. Daar kan zelfs verschillend DNA niets aan veranderen.

“I'm a player, but I don't play that way!”

Soul Plane heeft zijn sterke momenten. Jammer genoeg zijn het er te weinig om van een geslaagde komedie te kunnen spreken. De rol van Snoop Dogg is verreweg het leukst en levert heerlijke situaties op. Voor de rest is het een hoop flauwekul met acteurs die goed overweg kunnen met het materiaal. Maar ik had gewoon veel meer willen lachen, want het verval na een sterk eerste gedeelte in is wel erg groot.

“Christina, what would you do if you knew you had less than one minute to live?”

Sterke en originele film. Source Code is een sci-fi achtige whodunnit, met Colter Stevens die constant dezelfde situatie over en over beleefd. Hij wordt wakker in een trein tegenover een vrouw en na een tijdje ontploft er een bom, waardoor Colter en de andere passagiers worden gedood. Telkens als hij doodgaat is er een mysterieuze vrouw die hem aanspoort om de dader te ontmaskeren, en wordt hij weer wakker in de trein.

Naarmate de film vordert kom je steeds iets meer te weten over het hoe en wat, en als kijker ga je net als Colter alle passagiers langs en zelf een beetje detective spelen. Gyllenhaal is indrukwekkend en draagt de film echt op zijn schouders. Michelle Monaghan heeft een prima chemie met Gyllenhaal en het romantisch subplotje werkt daardoor zeer goed. Het einde is wat vergezocht, maar binnen de context van de film werkt het. Ook door het fenomenale acteerwerk van Gyllenhaal.

“Haven't you heard of the Emancipation Proclamation?”

“I don't listen to hip-hop.”

South Park heb ik destijds in de bioscoop gezien en wat een filmbelevenis was dat. Tranen liepen regelmatig over mijn wangen van het lachen en de liedjes bleven nog dagen in mijn hoofd hangen. “Blame Canada”, “Kyle’s Mom ’s a Bitch”, “What Would Bryan Boitano Do?” en natuurlijk “Uncle Fucka”… Ik heb ze nog vaak teruggeluisterd. Een echte fan van South Park ben ik nooit geworden maar Cartman, Kenny, Stan en Kyle zijn mij altijd bijgebleven.

Het is allemaal grof, vulgair en politiek incorrect wat makers Parker en Stone op de kijker afvuurt maar het is allemaal bijzonder grappig en origineel. Canada, Amerika, Saddam Hussein, Satan, religie, joden, homo’s, dikke mensen etc. het wordt allemaal belachelijk gemaakt en de foute grappen vliegen je om de oren. Maar tussen alle grappen door is de film ook maatschappijkritisch en vooral de hypocrisie en oorlogszucht van de Amerikanen zorgt voor tal van geslaagde grappen. Minpunt is ten eerste het opvallend ongrappige personage Sheila Broflovski. Een iets kleinere rol voor haar had de film goed gedaan. En ondanks de korte duur van de film werd de oorlog op het laatst iets te langdradig en de humor was niet meer zo scherp. Maar dan heb je zoveel gelachen om de avonturen van onze vier vrienden en de andere kleurrijke personages dat je het de film snel vergeeft. Waar ik als puber de film geweldig vond om de grove humor kan ik hem nu ook waarderen om de maatschappelijke kritiek die is verpakt in gelukkig nog steeds keiharde maar ontzettend grappige satire.

“Don't let him take this from you. Don't let him get into your head. You got one shot. Go southpaw. Go southpaw on his ass.”

Sterke boksfilm met een indrukwekkende Gyllenhaal. Dit soort boksfilms kennen het gebruikelijke rise and fall verhaal, en ook in Southpaw werkt de formule weer. Het is altijd wel interessant om een bokser, die helemaal aan de grond zit, te zien opkrabbelen en uiteindelijk te zien zegevieren.

En Billy Hope zit echt helemaal aan de grond, met zijn vrouw die is doodgeschoten en een dochter die bij hem is weggehaald. Subtiel is het allemaal niet wat Fuqua laat zien maar vooral het middengedeelte, wanneer de film wat tot rust komt, is erg sterk. Het acteerwerk van Gyllenhaal, Whitaker en de jonge Oona Laurence werkt daarbij ook wel. En de uitstekend gefilmde boksscènes.

The Souvenir

Sterke film van Joanna Hogg. In het begin weet je nog niet precies waar Hogg heen wilt met The Souvenir, maar zodra Anthony geïntroduceerd wordt en je een inkijkje krijgt in relatie tussen Julie en Anthony wordt het een stuk beter. Je ziet gelijk dat dit een disfunctionele relatie is waarin Julie constant wordt gemanipuleerd door Anthony. Maar zoals het zo vaak gaat in dit soort relaties kan Julie maar moeilijk afscheid nemen van Anthony. Dat hij met een drugsverslaving kampt, komt dan ook niet echt als een verrassing. Het einde is fantastisch gedaan door Hogg, en eigenlijk had de film niet beter kunnen eindigen.

“I'm on a road trip with an insane person.”

Fijne film. Verhaaltechnisch is er veel op The Space Between Us aan te merken en het is geen film voor je als je allergisch bent voor onrealistische plotontwikkelingen, toevalligheden en sommige 'corny' dialogen. Maar wat deze film wel heeft is een groot bonkend hart, een meeslepend verhaal, een schitterende cinematografie, humor, lekkere muziek en sterke acteerprestaties.

De chemie tussen de jonge acteurs Butterfield en Robertson is erg goed, en Oldman en Gugino weten alles uit hun beperkte rol te halen. De film heeft een wat lange aanloop, maar zodra Gardner van Mars naar de aarde reist wordt het beter. The Space Between Us lijkt op het eerste gezicht sci-fi, maar het is natuurlijk gewoon een coming of age film over twee tieners die elkaar, zichzelf en de wereld leren ontdekken. En omdat dit zo goed werkt knijp ik een oogje dicht voor alle belachelijke en onrealistische zaken.

“You ever heard of the Dream Team? Well, we're the Mean Team, wussy man.”

Aardige film die natuurlijk vooral door Michael Jordan en de Looney Tunes boeiend blijft om naar te kijken. Space Jam is geen meesterwerk, maar het is een vermakelijke film met soms wat sterke en humoristische momenten. Vooral de basketbalwedstrijd op het laatst heeft zijn leuke momenten, en de combinatie Michael Jordan, Bill Murray en de Looney Tunes werkt goed.

“You idiots! These are not them! You've captured their stunt doubles!”

Leuke satire. Spaceballs is een parodie op Star Wars, en ook de knipogen naar Star Trek, Alien en veel andere films zijn leuk gedaan. De acteurs gaan er ook helemaal voor, en actrice Daphne Zuniga heeft ergens gezegd dat ze de grootste moeite had om niet constant in lachen uit te barsten. Ik snap dat wel, hoewel er opvallend weinig echt grappige momneten in zitten. Maar origineel is het wel, en de makers en acteurs hebben duidelijk met veel plezier en liefde voor het originele materiaal aan de film gewerkt.

“I'm Spartacus!”

Groots opgezet epos van Stanley Kubrick. Spartacus voelt niet echt aan als een Kubrick film, maar de regisseur heeft wel een film gemaakt waar de kwaliteit vanaf straalt. De production design, het acteerwerk, de locaties, de manier waarop het is gefilmd, de grootsheid van het verhaal etc. Alles klopt.

De film is wel erg lang en dat voel je soms, en vooral in het middengedeelte wordt het wat langdradig. De verhaallijn tussen Spartacus en zijn geliefde Varinia werkte voor mij ook niet echt, hoewel de laatste scene tussen beide wel fantastisch is (en een geweldig einde van de film). Douglas, Olivier, Ustinov, Simmons en Laughton zijn ook erg sterk, en nogmaals, de film ziet er fantastisch uit.

“Who gave you permission to smile? Shut up!”

Een echte jaren 90 actiefilm waar ik altijd wel van kan genieten. De mompelende actieheld Stallone, een ongelooflijk sexy Sharon Stone, en een schmierende bad guy in James Woods. Het is heerlijk om je soms onder te dompelen in die goeie oude tijd. Voor een actiefilm zit er bijzonder weinig actie in, en het is vooral een kat-en-muisspel tussen bommenexperts Stallone en Woods. Met Stone die er als femme fatale tussendoor wandelt. Audiovisueel is The Specialist nog het meest bijzonder, met een fijne soundtrack van John Barry.

“Something bad happened here...”

Ouderwetse alienfilm met een aantal ijzingwekkende scènes en veel smerigheid. Met de sexy Henstridge die op geweldige wijze gestalte geeft aan de alien Sil. Met acteurs als Kingsley, Madsen, Molina, Whitaker en Helgenberger die het zeker niet onaardig doen.

Het verhaal is eenvoudig en zit goed in elkaar, met vooral het laatste gedeelte dat razendspannend is. Jammer genoeg ziet alien Sil er ziet niet geweldig uit en de makers hadden hier wel wat meer mee mogen doen. Let ook op de kleine maar gedenkwaardige rol van een piepjonge Michelle Williams in het begin.

“The best thing about now, is that there's another one tomorrow.”

The Spectacular Now blijft een schitterende coming of age film over het leven van tiener Sutter. Deze Sutter leeft in het ‘nu’, en maakt zich niet te veel zorgen over de toekomst. Hij feest en drinkt veel, heeft een leuke vriendin, veel (nep) vrienden en altijd een flask drank binnen handbereik. Wanneer zijn vriendin het uitmaakt gaat het fout.

Het is pijnlijk om Sutter zo te zien en als hij de lieve Aimee ontmoet hoop je maar dat het goed gaat. Teller en Woodley acteren geweldig en hebben een natuurlijke aantrekkingskracht. Ook de bijrollen (vooral Chandler) worden goed vertolkt. De dialogen zijn sterk en gelukkig worden de meeste clichés rond tienerdrama’s ontweken. The Spectacular Now voelt fris en oprecht aan, en de ijzersterke eindscene is geweldig en lekker ambigu. De gezichtsexpressie van Woodley blijft fantastisch.

Spectral

Actievolle maar voor de rest niet echt boeiende film. Het ziet er allemaal wel spectaculair uit en vooral de wezens zijn origineel weergegeven. Maar de personages zijn zo plat als een dubbeltje en het boeit je niet wat er met ze gebeurd. Het plot is onnodig ingewikkeld en de film is op momenten zelfs saai. Raar voor een film die er fantastisch uitziet en aardige actiescènes heeft. De acteurs mogen vooral stoer, boos of bang kijken en veel schreeuwen. Gemiste kans.

SPECTRE

Madeleine Swann: "Is this really what you want? Living in the shadows? Hunting, being hunted? Always alone?"
James Bond: "I don't stop to think about it."

Een geweldige Bondfilm. SPECTRE doet me denken aan Bondklassiekers zoals Thunderball, You Only Live Twice en The Spy Who Loved Me waar alles groot, groter en grootst moest zijn. Het niveau van Casino Royale wordt niet gehaald maar Sam Mendes, Daniel Craig en de rest van de cast en crew mogen trots zijn op dit spectaculaire avontuur.

Wie ook trots op zijn werk mag zijn is Hoyte van Hoytema. De film ziet er stijlvol uit en Mexico-Stad, Londen, Rome, Oostenrijk en Tanger worden prachtig in beeld gebracht. De manier waarop bepaalde scènes gefilmd zijn is ook sterk gedaan. Ik noem de introductie van Oberhauser waarbij zijn gezicht een hele tijd in het donker wordt gehouden maar ook de scene in het huis van Lucia Sciarra (Monica Bellucci) waarbij zij rustig het huis inloopt, de tuin ingaat en opeens twee vage verschijningen achter haar opdoemen. Allemaal in één take en schitterend gedaan. De allereerste actiescene in Mexico-Stad is zo knap gedaan dat alle actiescènes die volgen erbij verbleken. Maar de autoachtervolging in Rome, de achtervolging van Bond per vliegtuig, de vechtpartij in de trein, het gedeelte in het hoofdkwartier van SPECTRE en het laatste gedeelte in Londen zijn geen kinderspel. Gelukkig is er in SPECTRE ook weer wat ruimte voor humor. Bond maakt wat meer grapjes en Q heeft een grotere rol wat altijd voor luchtigheid zorgt. Craig en Ben Whishaw weten er wel raadt mee. En sneeuw! Eindelijk weer een Bondfilm met witte landschappen, altijd welkom. De acteerprestaties zijn ook sterk. Craig is weer uitstekend en het is bizar hoe dicht hij tegen de perfectie als Bond aanzit. Hij wordt weer bijgestaan door de Skyfall-gang Naomie Harris, Ben Whishaw en Ralph Fiennes die alle drie weer goed in hun rol zitten. Christoph Waltz acteert met de rem erop en dat is jammer maar het past wel bij de rol. Een Hans Landa imitatie had hier niet gepast. De rol van Bellucci is kort maar krachtig en Dave Bautista is één en al brute kracht en een waardige tegenstander voor Bond. Léa Seydoux is een geweldige actrice en een prachtige verschijning en heeft als Madeleine Swann een mooie chemie met Craig. De magie die er heerste tussen Craig en Eva Green's Vesper Lynd wordt niet benadert maar dat is geen schande want dat was uniek.

Is dan alles aan SPECTRE perfect? zeker niet, de film hangt soms van toevalligheden aan elkaar en oogt wat fragmentarisch. Bond ontmoet een persoon, krijgt net dat stukje informatie wat hij nodig heeft wat leidt naar een nieuwe locatie, waar hij een nieuw persoon ontmoet die weer precies het goede stukje informatie heeft, wat hem weer leidt.... De motivatie van Oberhauser voor zijn daden is ook wel erg dun en een beetje kinderachtig. Van zijn onderkomen had ik meer verwacht. Het plot rondt C (Andrew Scott) die het 00 programma wil opheffen komt niet echt van de grond en hangt er een beetje bij. Het laatste gedeelte is actievol maar het is allemaal iets te veel van het goede. Het ziet er chaotisch uit en voelt als een moetje voor Mendes. We moeten de film knallend laten eindigen maar wie heeft er nog een idee op wat voor manier? Als laatste minpunt noem ik de link die de film suggereert tussen alle Bondfilms van Craig en dan vooral de bad guys. De oplettende kijker had dit zelf al uitgedokterd en het idee is leuk maar de uitwerking is een beetje klungelig.

Meer, meer, meer zou de slogan kunnen zijn van deze 24ste Bondfilm. Meer actie, meer Bondgirls, meer bad guys, meer locaties. Na Quantum of Solace en het stijlvolle Skyfall voelt dit weer als een echte Bondfilm. Exotische locaties, Blofeld, humor, mooie Bondgirls, sneeuw en gadgets. Dit was 150 minuten puur kijkplezier alhoewel de korte videoboodschap van Judi Dench als M wel even pijn deed. Wat een gemis.

Speech & Debate

Redelijke tienerfilm. Speech & Debate heeft een originele insteek en het is fijn dat de focus niet ligt op de clichématige tienergroepjes. Het acteerspel van de jonge acteurs helpt daarbij ook wel. Het is wel jammer dat de regisseur iets te veel hooi op zijn vork neemt, en hij wil echt alle tienerproblemen in één film proppen. Zonder echt een punt te maken, want daarvoor is de film toch te braaf en mist het scherpte. Daardoor verzandt Speech & Debate al snel in een hele hoop goede bedoelingen, maar vergeet het om ook echt de trekker over te halen.