Opinions

“Fear is the path to the dark side. Fear leads to anger. Anger leads to hate. Hate leads to suffering. I sense much fear in you.”

The Phantom Menace mag dan een beetje het zwarte schaap van de Star Wars saga zijn, er zitten nog genoeg goede elementen in de film waardoor het boeiend blijft om naar te kijken. Het hele ‘Trade Federation conflict’ is saai en rommelig, en alleen al kijken naar de opening crawl is vermoeiend. De film begint wel redelijk met Qui-Gon Jinn/Obi-Wan Kenobi die zich uit een ruimteschip van de Trade Federation moeten vechten. Daarna gaat het jammer genoeg al snel bergafwaarts als Jar Jar Binks en de onderwaterwereld worden geïntroduceerd.

Gelukkig verplaatst het verhaal zich snel naar Tatooine, waar we een 12-jarige Anakin Skywalker ontmoeten. Het verhaal hier is nogal vlak en Jake Lloyd is niet de beste kindacteur die ik ooit heb gezien, maar gelukkig hebben we podracing. Visueel schitterend gedaan en nog redelijk meeslepend ook. De film wordt gered door het eindgevecht op de planeet Naboo met goede actiescènes en een fantastisch lichtzwaard gevecht tussen Jinn/Obi-Wan en Darth Maul. ‘Duel of the Fates’ blijft één van John Williams’ beste scores. The Phantom Menace heeft veel kinderlijke elementen, slechte dialogen, geen al te beste Anakin en een verhaal wat wel erg losstaat van de andere delen. Maar het heeft ook Darth Maul, Qui-Gon Jinn, een jonge Obi-Wan, podracing en sterke lichtzwaard gevechten. De magie van de originele trilogie komt nergens tot leven, maar het is allemaal wel vermakelijk.

“I don't like sand. It's coarse and rough and irritating and it gets everywhere. Not like here. Here everything is soft and smooth.”

In Attack of the Clones zien we een Anakin die is opgegroeid onder de hoede van Obi-Wan Kenobi. Waar The Phantom Menace een nogal op zichzelf staande film was binnen het Star Wars universum, wordt er in Attack of the Clones echt toegewerkt naar de wereld zoals we die leerden kennen in A New Hope. We maken kennis met de clones/stormtroopers, het ontstaan van het Keizerrijk, en ook het plan van Darth Sidious wordt steeds duidelijker.

Attack of the Clones is een erg onevenwichtige film die wordt gekenmerkt door bijna tenenkrommende dialogen, een Hayden Christensen die niet weet te overtuigen als Anakin, en een overdadig gebruik van CGI. De scènes tussen Anakin en Padmé zijn ontstellend zwak, en de opbloeiende liefde tussen de twee wordt op deze manier voor de kijker een martelgang. Een laatste minpunt is de editing. De overgang van de ene scene naar de ander loopt niet altijd even lekker. Gelukkig doet Attack of the Clones ook veel dingen goed. Alle scènes met Obi-Wan zijn interessant, en McGregor is als meester overtuigender dan als leerling. Vanaf het moment dat Anakin zijn moeder wreekt en samen met Padmé Obi-Wan wil gaan redden, tot aan het eindgevecht op Geonosis, zit je geboeid te kijken. Yoda is bijna nergens beter, en zijn lichtzwaard gevecht met Count Dooku blijft geweldig. Prima acteerprestaties ook van onder meer Christopher Lee, Samuel L. Jackson en Ian McDiarmid. Een Star Wars film is altijd vermakelijk en Attack of the Clones heeft hoge pieken, maar ook erg diepe dalen.

“You were the chosen one! It was said that you would destroy the Sith, not join them! Bring balance to the force... Not leave it in darkness!”

Dit derde deel uit de prequel trilogie komt eindelijk in de buurt van het niveau en de magie van de originele trilogie. Revenge of the Sith is een voortreffelijk ruimteavontuur en een perfecte overgang naar A New Hope. De transformatie van Anakin tot Darth Vader, de overdonderende beginscene in de ruimte, de schitterend vormgegeven planeten (vooral Mustafar), order 66, de hartverscheurende scene in de Jedi tempel met Anakin en de padawans, het gevecht tussen Yoda en Darth Sidious, het gevecht tussen Obi-Wan en Anakin etc. Er is heel veel om van te genieten, en ook de acteurs zitten goed in hun rol.

McGregor is als Obi-Wan weer erg goed op dreef en ook Ian McDiarmid, Samuel L. Jackson en Frank Oz als de stem van Yoda zijn uitstekend. De dialogen zijn niet al te best, maar de acteurs maken er het beste van. De gesprekken tussen Anakin en Palpatine zijn wel goed (vooral de Darth Plagueis monoloog van Palpatine mag er wezen), en je ziet dat Anakin steeds meer in de greep komt van Palpatine. Minpunt is net zoals in Attack of the Clones de romance tussen Anakin en Padmé. De dialogen, het acteerwerk, de chemie… Het werkt gewoonweg niet. In Attack of the Clones overschaduwde dat nog een klein beetje de film, maar gelukkig is dat in dit derde deel niet het geval. Speciale vermelding voor de fantastische muziek van John Williams. Je gaat het bijna gewoon vinden dat Williams weer met een geweldig score komt, maar dat is het natuurlijk niet. Revenge of the Sith is een sterke afsluiter van George Lucas als heerser over het Star Wars universum.

“We've passed on all we know. A thousand generations live in you now. But this is your fight.”

The Rise of Skywalker is een bevredigende afsluiter van een trilogie met veel hoogtepunten en waanzinnige scenes, maar ook veel mindere momenten die gehaast, onsamenhangend en niet logisch aanvoelen. Alle drie de films hebben gelukkig veel meer sterke momenten, en over het algemeen heb ik genoten van de trilogie. The Rise of Skywalker zit overvol en vooral het eerste half uur lijkt genoeg plot te bezitten voor drie films. Ik had wel een half uur kunnen kijken naar Leia die Rey traint en wijze raadt geeft, maar door het overlijden van Carrie Fisher was dit jammer genoeg niet mogelijk. De korte scene waarin Leia en Luke samen trainen was fantastisch en gelukkig niet al te vreemd (door de verjongingstechniek), en ook dit had van mij veel langer mogen duren. Zo zaten er nog wel meer momenten in. De dingen die voor mij niet werken in de film hebben vooral te maken met het plot en de editing. Alle Star Wars films hebben een plot waar je maar beter niet te lang over na moet denken, en ook The Rise of Skywalker zit weer vol met ongeloofwaardige en onsamenhangende zaken. De ‘Wayfinder’, de ‘Sith Dagger’, personages die precies de goede persoon kennen om het plot voort te kunnen stuwen, Palpatine die 30 jaar lang gewacht heeft en nu pas aan zijn snode plan begint… Nogmaals, dit is Star Wars. Het hoge tempo zorgt er wel voor dat er voordat ik het wist al anderhalf uur voorbij was. Saai is het zeker niet.

Finn, Poe, Chewbacca, Rose, Hux, Luke, Leia, Han, Lando, Palpatine, Maz Kanata, alle robotten, de nieuwe personages (Zorii Bliis ziet er erg sexy uit), de Knights of Ren (hebben ze een woord gezegd?) etc. Allemaal hebben ze hun moment in de film en trilogie, maar Rey en Kylo/Ben zijn veruit de belangrijkste personages. Hun gezamenlijke scenes en onlosmakelijke band zorgen ook hier weer voor de beste scenes. Ridley en Driver kan ik niet genoeg roemen. De ‘Force-bond’ die Rian Johnson heeft geïntroduceerd wordt door Abrams verder uitgebouwd, en het is zelfs van grote invloed op het plot. Hun lichtzwaard gevecht op de ruïne van de tweede Death Star is een hoogtepunt in de franchise (vooral ook door de scene na het gevecht met Han), maar ook de scene op Pasaana waarbij ze beide een ruimteschip willen afstoppen door middel van de Force is geweldig. Dat Rey opeens een bliksemschicht loslaat waardoor het ruimteschip wordt vernietigd is al een teken aan de wand voor welke richting haar verhaal heengaat. Leuk detail is trouwens dat Rey en Baby Yoda in een week tijd dezelfde ‘force power’ gebruiken die we tot nu toe alleen nog in de expanded universe hebben gezien (het genezen van wonden). Heeft Rey training gehad van Baby Yoda tussen The Last Jedi en The Rise of Skywalker? Interessant om over te speculeren. De production design is van het allerhoogste niveau, en een Star Wars film die veel nieuwe planeten aandoet kan ik altijd wel waarderen. Het laatste gedeelte is actievol, maar de sterkste momenten zijn toch weer de rustige momenten tussen Rey en Ben (en Palpatine). Er zit veel fan service in de film (Luke, Han, Ewoks, Wedge, de stemmen van Anakin, Obi-Wan, Kannan Jarrus, Qui-Gon Jinn en Yoda op het laatst), en voor het grootste gedeelte werkt het. Vooral Harrison Ford laat in maar één scene weer eens zien over hoeveel charisma hij beschikt.

Hoe de personages Rey en Ben Solo uiteindelijk eindigen is passend en sterk gedaan. Het laat zien dat de mensen met wie je omgaat van grote invloed kunnen zijn op de beslissingen die je neemt, en het kan zelfs van invloed zijn op wat voor mens je uiteindelijk wordt. Rey mag dan van de duistere kant van de Force afstammen, door de bescherming van haar ouders op jonge leeftijd, Luke, Leia en Han als vader/moederfiguur, en vrienden als Poe, Finn en Chewie heeft ze de kracht om Palpatine te weerstaan en voortaan als Rey Skywalker door het leven te gaan. Ben komt juist van de lichte kant van de Force, maar door verkeerde invloeden en een aantal misverstanden is hij op het verkeerde pad terecht gekomen. Maar zoals iedere Star Wars fan weet, “No one’s ever really gone”.

“I love you!”
“I know.”

The Empire Strikes Back blijft voor mij de beste Star Wars film. Het script zit ongelooflijk goed in elkaar, en Lucas (samen met Kasdan, Brackett en regisseur Kershner) zorgt voor een duister en donker tweede deel waarin onze helden door het gehele universum worden opgejaagd door het keizerrijk. Met weer een aantal schitterende planeten zoals Hoth, Dagobah en Bespin (Cloud City). The Empire Strikes Back is natuurlijk bekend geworden om het iconische ‘I’m your father’ moment, maar de film heeft nog zoveel meer te bieden.

Het gevecht tussen de rebellen en het keizerrijk op Hoth, Luke’s training door Yoda, de Millennium Falcon die zich een weg moet banen door een asteroïdenveld, het hoge school flirten tussen Han en Leia, de interactie tussen Solo, Leia, C3PO, R2D2 en Chewbacca, het schitterend vormgegeven Cloud City, de introductie van Lando en natuurlijk het eindgevecht tussen Darth Vader en Luke. Zoveel momenten die deze film tot een klassieker maken. Alle acteurs lijken ook beter in hun rol te zitten, en vooral bij Hamill is dit duidelijk te zien. De film introduceert ook de ‘Imperial March theme’, en het is misschien wel John Williams’ beste werk. Het einde voelt wat abrupt, maar voor de rest is Empire de perfecte Star Wars film.

“Never. I'll never turn to the Dark Side. You've failed, your highness. I am a Jedi, like my father before me.”

Met Return of the Jedi sluit George Lucas zijn tijdloze trilogie over de strijdt 'In a galaxy far, far away' af. Na The Empire Strikes Back waren er nog veel losse eindjes, maar zodra die eenmaal zijn opgelost gaat de film in volle vaart richting het einde van de strijdt tussen de rebellen en het keizerrijk. Als kind was Return of the Jedi (met afstand) mijn favoriete film van de originele trilogie. Het begin in het paleis van Jabba the Hutt en de spectaculaire actiescene bij de put van Carkoon, Leia in een gouden bikini, het gesprek tussen Yoda en Luke, de onthulling dat Luke en Leia broer en zus zijn, de relatie tussen Han en Leia, alles met Lando, Chewbacca, de kwaadaardige Palpatine/Darth Sidious, het gevecht tussen Darth Vader en Luke, de ommekeer en opoffering van Darth Vader, Endor, Admiral Ackbar, Nien Nunb en Ewoks etc. Return of the Jedi straalt plezier uit en is een spannende, emotionele en soms bijna luchtige afsluiter.

Een klein minpunt is dat de film problemen heeft een constant niveau te behouden. Het eerste gedeelte bij Jabba the Hutt is sterk, en het eindgevecht rond de put van Carkoon met de Sarlacc is fantastisch. Nadat dit gedeelte is afgesloten heeft de film wat problemen om weer op gang te komen. Het gesprek tussen Yoda en Luke en de plannen van de rebellen om de nieuwe Death Star te vernietigen zijn wel interessant, en Leia, Luke, Han en Chewbacca die naar Endor afreizen levert ook spannende scenes op. Het eerste gedeelte op Endor met de Ewoks is wel vermakelijk (de ‘speeder bike chase scene’ is spectaculair), maar het tempo en het niveau zakt hier wel heel erg in. Zodra Luke zich laat inrekenen door Darth Vader en de strijdt begint is er geen houden meer aan, en hier haalt Return of the Jedi een ongekend hoog niveau. Het gevecht op Endor, de strijdt in de ruimte en natuurlijk de psychologische oorlogsvoering tussen Palpatine, Darth Vader en Luke, het is allemaal ongelooflijk knap gedaan. Met de muziek van John Williams die elke scene nog sfeervoller en beter maakt. De laatste scenes zijn een perfecte afsluiter, met vooral de verbranding van het stoffelijk overschot van Darth Vader/Anakin als emotioneel hoogtepunt.

“Chewie... We're home.”

Ook bij herziening blijft The Force Awakens zijn magie behouden. Een ijzersterke voortzetting van de Star Wars Saga. Vanaf het moment dat de grote gele letters over het scherm rollen, tot aan het laatste gedeelte met Rey en Luke, ademt de film Star Wars. Eén van mijn favoriete scènes blijft de manier waarop de Millennium Falcon wordt geïntroduceerd, en de manier waarop de band tussen Rey en Finn wordt opgebouwd. Abrams weet gelijk sympathie te kweken voor deze twee nieuwe personages en vanaf het moment dat Rey met dat sleetje van de berg afstormt weet je dat het goed zit.

De liefde van Abrams voor het Star Wars universum is voelbaar, maar hij zorgt er wel voor dat The Force Awakens ook op eigen benen kan staan. Dat The Force Awakens een eigen identiteit heeft komt op de eerste plaats door het grote mysterie waar Luke is gebleven, maar ook door de sterke casting en uitdieping van de nieuwe personages. Poe Dameron, Kylo Ren, Finn, Maz Kanata, BB-8 etc. Het zijn allemaal nieuwe personages, maar tegelijkertijd voelen ze ook zeer vertrouwd. Alsof ze al die tijd al onderdeel hebben uitgemaakt van het Star Wars universum. Knap acteerwerk van Isaac, Boyega, Nyong’o en Driver. Maar de echte ontdekking en openbaring is Daisy Ridley als de krachtige en eigenzinnige Rey. Een onbekende actrice die zo’n verpletterende indruk maakt, de droom van iedere regisseur en casting director. Van de oudgedienden is Harrison Ford de blikvanger en de man heeft er duidelijk zin in. Wanneer Han Solo na jaren weer zijn Millennium Falcon betreedt voel je dezelfde opwinding, omdat je weet wat de Falcon voor hem (en Chewie) betekent. De actiescènes zien er geweldig uit en de vele gevechten tussen de X-Wings en TIE fighters zijn spectaculair in beeld gebracht. En de eindscéne is een machtige afsluiter.

“The greatest teacher, failure is.”

The Last Jedi is het middenstuk van een trilogie, maar anders dan Attack of the Clones en The Empire Strikes Back voelt The Last Jedi ook aan als een eindpunt. Het einde van de oude garde, die het stokje doorgeven aan de nieuwe generatie die moeten zorgen voor een spetterende conclusie in 2019. Rey, Finn, Kylo Ren/Ben Solo, Rose, Poe Dameron, ja, zelfs General Hux, het zijn allemaal personages die op een geweldige manier zijn geïntroduceerd in The Force Awakens (op Rose) na, en in The Last Jedi allemaal een belangrijke karakterontwikkeling ondergaan en zich op z’n zachts gezegd tegenkomen. Ridley, Driver, Boyega, Isaac en nieuwkomer Marie Tran blijken nog maar eens casting voltreffers te zijn. Rian Johnson moet er duidelijk even inkomen met een space battle in het begin waar de humor, drama en actie nog wat geforceerd aanvoelt. The Last Jedi heeft ook problemen met de pacing, en de film lijkt soms wel op Max Verstappen die het ene moment gas geeft, om het andere moment keihard op de rem te trappen. De combinatie werkt niet altijd, alhoewel de tweeënhalfuur in een vloek en een zucht voorbij zijn.

Dat zijn twee minpunten, maar gelukkig is The Last Jedi voor de rest een spannende, emotionele en ook verrassende achtbaansrit met veel scènes die me nog lang zullen bijblijven. De scènes tussen Rey en Luke op Ahch-To Island, de ijzersterke scènes door de film heen tussen Rey en Kylo Ren, de Canto Bight verhaallijn met de beste BB-8 scene tot nu toe, de herenigingen tussen Luke en R2D2/Leia en natuurlijk Yoda (wat een weergaloze scene was dat), Chewbacca en Porgs, het laatste gevecht met de Mexican standoff tussen Kylo en Luke, en mijn persoonlijke favoriet, de hele sequentie tussen Kylo, Rey en Snoke, wat intens, verassend en het beste lightsaber gevecht heeft (Rey, Kylo tegen de Praetorian Guards) van alle Star Wars films. Visueel en qua production design ziet The Last Jedi er ook fantastisch uit, met Ahch-To Island , het roodkleurige onderkomen van Snoke, en Planeet Crait met zijn oppervlakte vol zout en roodkleurige ondergrond als uitschieters. Visueel kan ik zo tien pareltjes van scenes opnoemen, maar de ‘meerdere Rey’s’ scene, de scènes in het onderkomen van Snoke, het laatste gevecht op Crait, Rey die op het laatst die stenen in de lucht houdt en natuurlijk het laatste shot van Luke op de berg springen eruit. Dat de muziek van John Williams weer perfect is behoeft denk ik geen uitleg.

Twee dingen wil ik er nog uitpikken. Allereerst de dingen die je volgens Johnson allemaal met de Force kan. Wat je in The Last Jedi allemaal ziet gebeuren met de Force is nieuw, en met een vliegende Leia en Jedi’s die als een projectie van zichzelf kunnen verschijnen laat Johnson een nieuwe kant van de Force zien. Het is gewaagd, maar voor mij werkte het omdat ikzelf ook altijd al met allerlei vragen zat over waar de grenzen van de Force liggen. Waarom zouden Jedi’s alles kunnen laten vliegen behalve zichzelf….? De training van Rey door Luke vond ik zelfs nog interessanter en beter uitgewerkt dan de training van Luke door Yoda. Het andere punt is de onthulling van Rey’s ouders. Ik hoop (luister je J.J.) dat de onthulling standhoud en niet in deel 9 een fake out blijkt te zijn. Want het laat op mooie wijze zien dat ‘Jedi zijn’ niet alleen is voorbehouden aan Skywalkers, snotapen met veel midi-chlorians, wat arrogante en elitaire Jedi meesters (de prequels) en sowieso een door bloedlijnen en afkomst gedomineerde wereld. Het laat zien dat ook een gewone ‘scavenger’ of een jonge kindslaaf (zie laatste scene) Jedi kunnen zijn. Een mooie boodschap zo op het einde van 2017 in a Galaxy Far Far Away.

Star Wars: The Clone Wars

De Jedi gaan erop uit om de gekidnapte baby van Jabba the Hutt te redden... Van het verhaal moet deze Star Wars animatiefilm het niet hebben. Ook de dialogen voelen onnatuurlijk aan en voor een film uit 2008 zien de graphics er matig uit (met uitzondering van een aantal gave actiescènes en uiteraard de zonsopkomst op Tatooine).

Maar het avontuur dat Anakin en Ahsoka Kano aangaan is vermakelijk en ook Obi-Wan en Queen Amidala hebben zo hun momenten. Ahsoka Kano is een interessant nieuw personage en mag van mij best terugkomen in de echte films. De film heeft gelukkig ook wat humor (alhoewel soms erg kinderachtig) en de stemmen van de acteurs zijn goed gekozen. Gezien het belabberde verhaal heeft The Clone Wars er het maximale uitgehaald.

“I have only one rule. Everybody fights, no one quits. If you don't do your job, I'll kill you myself! Welcome to the Roughnecks!”

Wat blijft dit toch een heerlijke film. Dikke pluim voor Paul Verhoeven. De film neemt z’n tijd om een goede basis te leggen voor de non-stop actie in het tweede gedeelte. De acteurs zijn niet al te best maar wat geeft het als er zoveel is om van te genieten.

Het verhaal kan je zien als een satire op de oorlogszucht van vooral de Amerikanen en zit goed in elkaar. De actiescènes zijn ijzingwekkend spannend en er wordt niet op een ledemaat meer of minder gekeken. De Arachnids zijn lekker eng en ik weet nog wel dat ik vroeger nachtmerries had over die beesten. Er zitten weer veel Verhoeven elementen in van vreemde filmpjes (nieuwsuitzendingen), expliciete actiescènes tot niet erg functionele naaktscènes. Als 15-jarig jochie ging ik vooral naar deze film kijken voor de prachtige Denise Richards (oké, nog steeds een beetje), maar gelukkig heeft de film veel meer te bieden en staat hij na al die jaren nog steeds als een huis.

“Good night everybody. See you tomorrow...”

Geweldige thriller die op mooie wijze een journalistieke speurtocht en een misdaadverhaal combineert. Crowe speelt hier één van zijn betere rollen als vadsige journalist die nog van de oude school is, en neerkijkt op blogs. Samen met McAdams (een blogger) gaat Crowe op onderzoek uit wanneer er moorden worden gepleegd, zijn oude vriend (Affleck) betrokken lijkt en een grote corruptiezaak tegen een private militaire organisatie er ook iets mee te maken lijkt te hebben.

Crowe en McAdams hebben een mooie chemie en hun samenwerking levert ook de leukste scènes op. De film is spannend zonder grote actiescènes maar door gewoon een donkere en ijzingwekkende sfeer te creëren. Het verhaal neemt op een gegeven moment iets te veel hooi op zijn vork en het wordt wat rommelig met te veel personages die betrokken lijken. Het einde voel je aankomen, maar het wordt goed uitgewerkt en de film eindigt dan ook sterk. Films over journalistiek en misdaad kan ik meestal waarderen en State of Play behoort ook tot rijtje.

“You know we're not having sex, right?”

“Oh, I couldn't. I'd be thinking about your dad the whole time.”

Matig. Slecht acteerwerk, flauwe en pijnlijk ongrappige humor, een inspiratieloos verhaaltje dat je al duizend keer eerder hebt gezien etc. Staten Island Summer voelt aan alle kanten inspiratieloos en belegen aan. Hoe gekker hoe beter moeten de makers gedacht hebben, maar ze vergeten dat je ook een sterk script en goede acteurs nodig hebt om te kunnen lachen. Lichtpuntje is Ashley Greene, zowel qua acteerwerk als verschijning.

“If this is a dream, the whole world is inside it.”

Vakkundig gemaakte film van Marc Foster. Stay is een echte ‘mindfuck’, maar de grote kracht van de film is dat alles goed te volgen is. En dat we gelukkig slimme mensen hebben die de film helemaal hebben ontleedt en ieder detail hebben opgepikt. Lezen en luisteren hoe andere mensen de film hebben ervaren is bijna nog leuker dan het bekijken ervan.

Audiovisueel is Stay schitterend vormgegeven, en de regie en het camerawerk zorgen voor een soms hallucinerende filmervaring. Wel toepasselijk. McGregor en Watts zijn sterk, maar Gosling spring er toch wel in positieve zin uit. Als je ziet en hoort hoeveel werk het is geweest om alle details goed te krijgen, dan kan je daar de makers daar alleen maar de complimenten voor geven.

“Don't think, drink!”

Matig. De film heeft blijkbaar veel geld gekost om te maken, en dat is er wel vanaf te zien. Vooral de vliegscènes zijn indrukwekkend, maar het verhaal is niet al te best. De acteurs doen hun best, maar kunnen ook weinig uithalen met zulk matig materiaal. Foxx, Lucas, Biel, Shepard etc. Ze moeten het doen met slecht uitgewerkte personages, en voor de rest veel vliegen en matige dialogen opdreunen. Gelukkig ziet het er allemaal prima uit en is Stealth voor de rest een vlotte film.

Step Sisters

Matige tiener/dansfilm met absurde verhaallijnen, matig uitgewerkte personages en pijnlijk ongrappige humor. Segregatie op Amerikaanse universiteiten/studentenverenigingen komt voor en kan best een goede satire opleveren (Dear White People), maar Step Sisters is een voorbeeld van wat er kan gebeuren als alles verkeerd gaat. Alleen het romantisch subplotje tussen Echikunwoke en Richardson levert wat aardige momenten op, maar het is een veeg teken dat zelfs de muziek/dansscènes weinig indruk maken.

“Well, I'm sorry... it's just that you guys talk about dancing like it's rocket science or something.”

Aardige dansfilm die niet uitblinkt in originaliteit, dialogen of in acteerprestaties maar wel lekkere dansscènes heeft en geen onaardige muziek. Tyler Gage is een jongen van de straat die weinig van zijn leven maakt en Nora is een ambitieuze danseres die keihard werkt om aan de top te komen. Wanneer ze door omstandigheden besluiten (of gedwongen worden) om samen te werken duurt het niet lang of er bloeit iets moois op tussen de twee.

Het nadeel van Step Up is dat er weinig wordt gedaan met de verschillen tussen Tyler en Nora. Het blijft allemaal oppervlakkig en Nora lijkt buiten de dansmoves van Gage weinig interesse te hebben in het straatschoffie. Iets meer humor had ook wel gemogen en zelfs de bijrollen worden gespeeld door personages die zichzelf bloedserieus nemen. Een ongeschreven wet in romcoms is dat buiten de twee hoofdrolspelers de andere personages grof, komisch, apart, kleurrijk, oversekst of homoseksueel moeten zijn. Of allemaal tegelijk maar jezelf bloedserieus nemen is een doodzonde in dit genre. Tatum en Dewan (mrs. Tatum) hebben een leuke chemie en alhoewel Tatum na deze film duidelijk wat acteerlessen heeft gehad weet hij het met zijn gebrabbel en dansmoves allemaal wel te verkopen. En hé, Dewan is prachtig en ontzettend cute… Altijd een bonus. Step Up doet wat het moet doen maar iets meer inspiratie had wel gemogen.

“That's not how we do it. This ain't High School Musical!”

Redelijk tweede deel. Het verhaal is weer voorspelbaar en de dansscènes zien er wat inspiratieloos uit. Op de laatste scène in de regen na dan. Ook de twee mannelijke hoofdrolspelers zijn erg matig, maar gelukkig doet Briana Evigan het wel goed en weet ze de film op bewonderenswaardige wijze te dragen. En de wat rauwe en grauwe sfeer bevalt me wel, maar er wordt jammer genoeg te weinig mee gedaan. Als het danswerk dan ook nog eens matig is, blijft er maar weinig van de film over. Gelukkig maakt het laatste gedeelte wel wat goed.

“And there's this Space-age technology called internet now.”

Als je één Step Up film hebt gezien, dan heb je ze allemaal gezien. Het verhaal is meestal identiek en alleen de locatie wisselt nogal eens. Dat is ook gelijk het grootste pluspunt van dit vierde deel, want Miami en dans is een perfecte combinatie. Sowieso zien de dansscènes er een stuk beter uit dan in de voorgaande delen, en ligt de nadruk ook wat meer op dans dan op het verhaal. Zoals het hoort, want ook de acteurs zijn daar duidelijk op gecast. Guzman en McCormick doen het niet onaardig en hebben een prima chemie. Uiteraard voorspelbaar, maar Miami, dans en mooie dames… Soms moet je je zegeningen tellen.

“Musicians play their instruments. I play the orchestra.”

Wat is het ontzettend jammer dat Steve Jobs is ondergesneeuwd en het slecht heeft gedaan in de bioscoop want wat een ongelooflijk sterke biopic is dit zeg. Jobs is een schoolvoorbeeld van hoe je een goede biopic maakt. Het is slim geweest van scenarioschrijver Aaron Sorkin om zich te concentreren op drie belangrijke mijlpalen in het leven van Jobs in plaats van zijn hele leven van wieg tot graf te laten zien. De drie belangrijke mijlpalen zijn de lancering van de Macintosh in 1984, de lancering van de NeXT in 1988 en uiteindelijk de succesvolle lancering van de iMac in 1998. En tijdens deze drie lanceringen voert Jobs gesprekken met verschillende belangrijke mensen in zijn leven en komen we steeds iets meer te weten over deze briljante, inventieve maar ook afstandelijke en onuitstaanbare man.

Sorkin heeft ook het scenario voor The Social Network geschreven en hij weet dus hoe je dit soort films moet aanpakken. De dialogen en monologen knetteren van het scherm en zijn humoristisch, sarcastisch, keihard maar op sommige momenten ook liefdevol. Steve Jobs is een echte acteursfilm en de mensen van de casting hebben hierin een home run geslagen. Michael Fassbender lijkt niet echt op Jobs maar vanaf de allereerste scene ben je dat vergeten en kijk je naar een acteur die zijn ziel en zaligheid in de rol legt en je twee uur weet te fascineren en waar je alleen maar met bewondering naar kan kijken. Maar Kate Winslet doet niet voor Fassbender onder en hun gezamenlijke scènes zijn net brandend buskruit. Het knettert, er is explosiegevaar (vooral bij Joanna die veel moet pikken) maar er is ook respect, humor en een vreemd soort liefde. Wanneer Winslet op het laatst losgaat kan je alleen maar met open mond staren naar deze potentiële Oscarwinnares. Ook Seth Rogen, Jeff Daniels en Michael Stuhlbarg zijn waanzinnig goed. Speciale vermelding voor Perla Haney-Jardine die de 19-jarige dochter van Jobs speelt. Haar scene met Fassbender op het laatst is een hoogtepunt in de film. Steve Jobs verdient het om door meer mensen te worden gezien. Een prachtfilm met spectaculaire acteerprestaties.

Stick It

Een niets aan de hand film met een aardig verhaal en leuke acteurs. Sport/feel good films kan ik altijd wel waarderen en alhoewel Stick It alle clichés netjes afstreept, deerde dat geenszins. Bepaalde elementen komen nou eenmaal vaak terug in dit soort films omdat het werkt. Het meisje die een dramatische gebeurtenis achter de rug heeft en de sport die ze liefheeft de rug toekeert wordt vaak toegepast, maar het wordt hier met veel vaart en een dosis humor gebracht zodat het geen moment verveeld. Ook haar terugweg naar de top is geen verrassing.

Turnen is niet mijn lievelingssport maar hoe hard de sport is en hoeveel je er voor over moet hebben om de top te bereiken maakt de film goed duidelijk. Ik dacht even dat ik naar een jonge Hilary Swank zat te kijken maar dit is dus Missy Peregrym. Leuke actrice waar we hopelijk meer van gaan horen. Jeff Bridges is een fijne acteur die altijd wel wat toevoegt aan een film. Stick It zal je niet lang bijblijven maar als tussendoortje zeker aan te raden.

“That’s right mom… It was about love.”

Still Alice is een mooie en integere film over een vrouw die krijgt te horen dat ze lijdt aan de ziekte van Alzheimer. Julianne Moore speelt deze dr. Alice Howland ontzettend knap en won terecht een Oscar.

Moore speelt het onomkeerbare proces van kleine dingen vergeten tot niet meer kunnen praten overtuigend en weet met alleen haar ogen al zoveel over te brengen. Van de sprankeling in haar ogen die je in het begin nog ziet tot de doffe, levensloze blik op het eind. Erg knap. Maar ook Kristen Stewart en Alec Baldwin spelen erg sterk. De focus ligt bij Alice en hoe zij met haar ziekte omgaat maar Baldwin weet de strubbelingen van haar man John goed over te brengen. Je ziet en voelt de liefde van John voor zijn vrouw maar ook dat de Alice met wie hij zo lang heeft samengewoond langzaam verdwijnt. Dat hij er uiteindelijk niet mee kan omgaan is geen verrassing. Stewart is voor mij echt een openbaring. Als dochter Lydia is zij degene van de kinderen die het verst weg woont maar wel steeds contact met haar moeder blijft houden en als enige met haar blijft omgaan als een volwaardig persoon. Er zit wel een zekere symboliek in dat in de eerste scene een feestje wordt georganiseerd voor Alice (met wie het dan nog goed gaat) en dat iedereen daar is behalve Lydia. Op het eind als Alice al niet meer normaal kan praten is Lydia degene die bij haar moeder blijft. Deze keuze op het einde van de film is respectabel en de laatste scene tussen de twee bezorgde mij wel een brok in me keel. Over een brok in me keel gesproken, die speech van Alice op een Alzheimerconferentie is indrukwekkend, krachtig en emotioneel. De manier waarop Alice met die markeerstift bezig is en de speech zelf gaan door merg en been.

Regisseur Richard Glatzer is eerder dit jaar overleden aan ALS maar gelukkig heeft hij de goede ontvangst van de film en de Oscar voor Moore nog mee kunnen maken. Dat verdient de man wel voor deze rauwe, herkenbare en integere film.

“Not only are you a cheat, you're a gutless cheat as well.”

Uitstekende film waarin Redford en Newman weer eens laten zien wat voor geweldige acteurs het zijn. Het plot lijkt in eerst instantie ingewikkeld in elkaar te steken, maar dat valt uiteindelijk wel mee en het is vooral zeer vermakelijk om te volgen hoe het plan van Redford en Newman zich langzaam ontvouwd. Met de nodige twists.

Een andere grote kracht van The Sting is de fantastische production design, waardoor je jezelf echt even in de jaren 30 waant. De sets, de auto's, de kleren etc. Allemaal geweldig gedaan. Shaw doet het ook goed als gangster, hoewel hij geen moment de indruk wekt een partij te zijn voor vooral Newman. The Sting is dan ook vooral een luchtige en vlotte actiekomedie met wat dramatische momenten.

“He used to say, sometimes you need to do something bad to stop you from doing something worse.”

Schitterende film van Chan-wook Park. De regie, het camerawerk, de fantastische beelden, het acteerwerk etc. Alles draagt bij aan een sfeervolle maar vooral stijlvolle film. Vanaf de eerste waanzinnig mooie scene zit je te kijken naar een film om je vingers bij af te likken.

De beelden spreken voor zich, maar dat betekent niet dat het verhaal achterblijft. De openingsscene zegt al veel over waar het verhaal heen gaat, maar toch was ik nog echt verrast over sommige wendingen en waar Park allemaal mee op de proppen komt. Schitterend acteerwerk ook van Wasikowska, Kidman en Goode, die alle drie goed overweg kunnen met de eigenzinnige visie van Park. Vooral Wasikowska moet als India een belangrijke karakterontwikkeling ondergaan, en dat doet ze bewonderenswaardig. Het einde is een schitterend staaltje cinema (zowel visueel als verhaaltechnisch). Gaat dat zien.

“We're all God's co-workers.”

Matig. Stone mist spanning en een intrigerend verhaal, en het oeverloze geouwehoer tussen Norton en De Niro gaat snel vervelen. Jovovich als niet al te slimme femme fatale is miscast, en dat je met deze acteurs zo'n wanproduct kan afleveren is knap. Klein pluspunt is dan nog de naargeestige sfeer die door John Curran wordt gecreëerd, maar dat kan de film in zijn geheel niet redden.

Stories We Tell

Over deze weergaloze documentaire van Sarah Polley valt veel te zeggen. Het beste wat ze gedaan heeft is om de documentaire twee jaar na de emotionele gebeurtenissen te maken. Want je ziet de emotie, maar alle betrokkenen kunnen er ook nuchter en soms met wat humor over praten. Sarah Polley houdt zich grotendeels afzijdig en is vooral de professionele documentairemaakster, wat ook een slimme keuze is.

Te veel zeggen zou zonde zijn, en iedereen moet met zo weinig mogelijk informatie vooraf deze documentaire gaan bekijken. Maar de familieperikelen van Polley zijn de moeite waard, en het laat zien dat iedereen zo zijn eigen waarheid heeft en dat herinneringen soms kunnen vervagen of juist geromantiseerd kunnen worden. Vooral de band en gesprekken tussen Polley en haar (niet-biologische) vader raakte echt een gevoelige snaar. Het laat zien dat een liefdevolle opvoeding belangrijker is dan wie je toevallig heeft gemaakt tijdens een passievolle nacht.

“Let me tell you what I see here: a lot of raw talent. Swagger. Bravado. People are scared of you guys. They think you're dangerous, but the world needs to hear it.”

Sterke muziek biopic over het ontstaan van de groep N.W.A. Ik ben geen die hard fan van rap muziek maar bij sommige nummers was het moeilijk stilzitten. De herkenbare nummers worden op een aanstekelijke manier gefilmd en gezongen en de overwegend onervaren acteurs waren zonder meer overtuigend. Jason Mitchell als Eazy-E en O’Shea Jackson jr. als Ice Cube blinken uit maar ook de andere acteurs spelen erg sterk.

De jaren 80, begin jaren 90 komen op geweldige wijze tot leven en regisseur F. Gary Gray verdient alle lof want het is allemaal uitermate sfeervol, en ondanks de lengte (tweeënhalfuur) blijft de film over het algemeen een aangenaam tempo houden. Discriminatie, politiegeweld, louche zakenmannen (hallo Paul Giamatti met een hilarische blonde pruik) maar ook de onderlinge verstandhouding, contractbreuk en ziekte, alles komt langs in deze erg lange biopic. Of het allemaal zo gegaan is zoals deze film ons wil doen geloven betwijfel ik maar het levert wel een uiterst vermakelijke film op. Wanneer de onderlinge spanningen toenemen zakt de film een beetje weg en wordt het allemaal wat langdradig. Hier wordt ook wel duidelijk dat niet alle personages (Dr. Dre bijvoorbeeld) goed geschreven, geacteerd en interessant zijn. De emotie die het laatste gedeelte eigenlijk moet opwekken was er bij mij dan ook niet ook al is Mitchell hier weergaloos. De film had wat meer focus kunnen gebruiken maar Straight Outta Compton is zeker een geslaagde biopic.

“I may be old-fashioned, but I thought murder was against the law.”

Goede film van Hitchcock. De oude meester weet de spanning weer goed op te bouwen en de regie is op sommige momenten speels, maar ook zeer strak. Vakkundig worden alle personages geïntroduceerd en in korte tijd wordt het verhaal neergezet.

Het verhaal heeft wat originele wendingen en Hitchcock weet een ijzingwekkende sfeer te creëren. Toch miste ik wat. De hoofdrolspelers konden me niet echt bekoren en het verhaal is wat voorspelbaar. Geen moment dacht ik dat Haines echt door zou gaan met de moord, en dat is toch een belangrijk onderdeel van de spanning. Granger vond ik ook niet echt overtuigend en wat kleurloos. Walker is wel goed als psychopaat. Het einde mist wat spanning, maar over het geheel genomen is Strangers on a Train weer een beklemmende en vakkundig gemaakte thriller van Hitchcock.

“It'll be easier next time.”

The Strangers begint echt geweldig met Liv Tyler en Scott Speeman als getrouwd stel waar duidelijk iets mee aan de hand is. Het is gelukkig geen grote twist wat er met hun aan de hand is, en de eerste paar minuten, waar er bijna geen woord wordt gesproken, zijn echt fantastisch. Daarna wordt het een wat voorspelbare home invasion film, maar zeker de eerste paar momenten waarop de indringers het echtpaar terroriseren zijn sterk gedaan. Het wordt wel wat repeterend en de personages doen veel domme dingen, maar dat hoort erbij. En het loopt niet goed af, wat ik altijd wel kan waarderen.

“I'm ready. I've got Bob. He'll look after me.”

Als kattenliefhebber heb ik optimaal genoten van deze film. A Street Cat Named Bob is voorspelbaar en niet erg origineel, maar dat was ook niet echt de bedoeling. De makers wilde het verhaal van James Bowen en Bob de kat verfilmen, en dat is op zichzelf al bijzonder genoeg. De kat die ze hebben gebruikt tijdens het filmen verdient een speciale dieren Oscar, want hij is de echte ster van de film. Hoe goed Luke Treadaway het ook doet.

“All I want to do is rule the world, is that so much to ask?”

Haha, wat een onzinnige film blijft dit toch. Op sommige momenten is Street Fighter nog best vermakelijk, en het is allemaal zo slecht dat je soms met een glimlach naar alle onzin zit te kijken. De acteurs, de dialogen, het kinderachtige verhaal etc. Je zit er soms met plaatsvervangende schaamte naar te kijken. Gelukkig weten de acteurs, met Van Damme en Julia voorop, in wat voor film ze spelen en schmieren ze er lustig op los.