Opinions

Hable con Ella

Donkere en eigenzinnige film van Almodóvar. De films van de Spaanse regisseur hebben altijd een excentriek, absurd en zeer donker tintje, en Hable con Ella is daarop geen uitzondering. De "verkrachtingsscene" is een zeer krachtige en eigenlijk verschrikkelijke scene, maar in de handen van Almodóvar is het ook lekker weird.

Probleem van de film is wel dat ik niet echt meeging in de onlosmakelijke band tussen Benigno en Marco, en dat komt denk ik vooral omdat ze beide zo onsympathiek zijn. Het acteerwerk is uitstekend, maar de personages die de acteurs spelen zijn zielige en in zelfmedelijden zwelgende kleine kinderen. Ik denk dat dit ook de bedoeling van Almodóvar was, en vooral als verhaal over obsessie en mannen met psychische problemen is Hable con Ella geslaagd.

“I understand how you feel. Hachi, my friend, Parker is never coming home. But if Hachiko wants to wait, then Hachiko should wait. Have a long life Hachi.”

Hachi komt als een mokerslag aan. Dat had ik al verwacht maar toch kan je jezelf hier niet op voorbereiden. En dat wil je eigenlijk ook niet want soms is het gewoon lekker om hevig geëmotioneerd te raken door een film. Raar eigenlijk, al het recente menselijk leed doet me bijna niets meer (murw gebeukt door al het slechte nieuws waarschijnlijk) maar het verhaal over een hond en zijn baasje raakt me diep.

Op Hachiko raak je dan ook vanaf de allereerste scene verliefd, en de band tussen Parker en Hachiko is ontroerend om te zien. Dit soort films kunnen al snel te sentimenteel worden maar Hallstrom weet er een intieme, oprechte en ook zeker sentimentele film van te maken. Gere is goed en de Akita’s verdienen natuurlijk de honden Oscar. De mooie beelden en cinematografie maakt het een erg sfeervol geheel en ook een compliment voor de sfeervolle pianomuziek, die het allemaal nog even lekker aandikt. Heel erg Amerikaans maar voor deze ene keer helemaal niet erg. Echt genoten.

“With the world so set on tearing itself apart, it don't seem like such a bad thing to me to want to put a little bit of it back together.”

Ambitieuze oorlogsfilm en een indrukwekkend staaltje filmmaken van Mel Gibson. Hacksaw Ridge bestrijkt het leven van Desmond Doss zo ongeveer van geboorte tot graf en dat heeft altijd wat nadelige gevolgen. De film focust zich op drie cruciale gebeurtenissen in het leven van Desmond. De relatie tussen Desmond en zijn vader en de opbloeiende liefde tussen Desmond en zijn vrouw Dorothy, de militaire training en uiteindelijk de verschrikkingen van de oorlog.

Het is een groot compliment waard dat Gibson alle drie de verhalen op overtuigende wijze weet te brengen. Dat komt ook door de acteurs want die zijn sterk op dreef. Vooral Garfield, Weaving (grandioos als vader) en Vaughn overtuigen in hun rollen. De oorlogsscènes zijn gruwelijk, rauw en realistisch en Gibson laat hier vakwerk zien. En "Mad Mel" gooit er op het laatst nog wat christelijke symboliek in waar hij bekend om staat. Niet heel erg, alhoewel de subtiliteit ver te zoeken is. Maar wie de eindcredits met de echte Desmond Doss heeft gezien, weet dat het wel past bij de man en Hacksaw Ridge is een prachtig eerbetoon.

“It's all in the hips, the lips, and the eyes and the thighs.”

Heerlijke film. Films over het Hollywood van de jaren 50 kan ik altijd wel waarderen, en als dan ook nog een blik achter de schermen van de filmindustrie wordt geworpen kan het al bijna niet meer misgaan. De gebroeders Coen hebben met Hail, Caesar! weer een intrigerende film gemaakt vol met de bekende absurde humor en droogkomische dialogen. De rode draad van het verhaal is fixer Eddie Mannix (Brolin) die met allemaal problemen te maken krijgt van kidnapping, een zwangerschap van een steractrice tot aan een belachelijk slechte westernacteur.

De scènes met Mannix en vier geestelijken, die moeten beoordelen of alles wat in Hail, Caesar! te zien is wel “bijbel-proof” is, en die tussen regisseur Laurence Laurentz (Fiennes) en een westernacteur die geen woord normaal uit zijn mond krijgt, zijn briljant. Daarnaast ziet de film er waanzinnig mooi uit, met de scene waarin Scarlett Johansson als zwemactrice haar ding doet als spetterend voorbeeld. En een tapdansende Channing Tatum zorgt ook voor een grote glimlach. Alleen het plot rond de gekidnapte acteur Baird Whitlock (Clooney) was wat minder. Maar voor de rest is Hail, Caesar! een kleurrijk schouwspel.

“Second chances are rare, man. You ought to take better advantage of them.”

Ingetogen drama. Met een uitstekende acteerprestatie van Gosling als geschiedenisleraar met een drugsverslaving. Het mooie aan Half Nelson is dat geen enkel personage zwart-wit is.

De geschiedenisleraar met een drugsverslaving, de drugsdealer die begaan is met zijn nichtje, de weinig aanwezige moeder die politieagente is etc. Allemaal sterk uitgewerkte personages met herkenbare problemen. Het samenspel tussen Gosling en de jonge actrice Epps vormt het hart van de film en ze doen het allebei geweldig.

“It's Halloween; everyone's entitled to one good scare.”

Geweldige horrorklassieker. Ik zie wel waar de moderne slasherfilms hun inspiratie vandaan hebben gehaald, want Halloween zet toch wel de toon voor de latere lading slasherfilms. De ijzingwekkende opening, het karakter Michael Myers, ‘scream queen’ Jamie Lee Curtis, de regie van John Carpenter, de iconische score, het visuele aspect, de setting etc. Alles wat een goede slasherfilm nodig heeft zit in Halloween.

Het is geen perfecte film, en vooral het acteerwerk is soms zeer matig. Je ziet ook wel dat het budget niet al te hoog was, maar dat is ook wel de charme van de film. Halloween is een iconische horrorfilm, en ieder jaar in oktober weer een must see.

“The darkest souls are not those which choose to exist within the hell of the abyss, but those which choose to move silently among us.”

Prima Halloween film van Rob Zombie. Een achtergrondverhaal over Michael Myers had van mij niet per se gehoeven, vooral omdat het wel heel conventioneel wordt aangepakt. Jongen wordt gepest, vermoordt één van zijn pesters, krijgt de smaak te pakken en vermoordt zijn gehele familie.

Dat het werkt komt vooral door de jonge acteur Daeg Faerch en de gruwelijke moordpartijen. Zombie pakt het sowieso wat explicieter aan, of het nou gaat om de moordpartijen of het vele naakt. Actrice Taylor-Compton (die Laurie Strode speelt) doet het ook goed, en Zombie heeft goed gekeken naar wat het origineel zo succesvol maakte. Het had allemaal wel wat korter gekund, en vooral het eerste gedeelte had drastisch ingekort mogen worden.

“Happy Halloween, Michael.”

Sterke Halloween film. Ik had geen hoge verwachtingen voor deze film, maar David Gordon Green heeft er een uitstekende Halloween film van gemaakt met liefde en respect voor het origineel. Er zijn veel knipogen naar het origineel, en vooral een bepaalde scene op het laatst bracht een grote glimlach op mijn gezicht. De laatste scene is ook briljant, en de manier waarop Allyson dat mes vasthoudt laat zien dat ook zij haar hele leven met een trauma rond zal lopen.

Andi Matichak is een fijne ontdekking, en ook Judy Greer als dochter van Lori doet het goed. Jamie Lee Curtis is natuurlijk de grote ster van de film, en ondanks dat we ook veel scènes rond de tieners krijgen (de scene met de babysitter en het jongetje is grappig en intens tegelijk) weet Curtis toch wel de meeste indruk te maken. De regie en de muziek zijn ook sterk, en een bepaalde tracking shot is briljant geschoten. De film is niet perfect, en vooral het subplot rond dokter Sartain, en de podcasters in het begin, werken totaal niet. Maar Michael Myers en de Strode vrouwen zijn geweldig. Kom maar op met dat vervolg.

“Michael Myers... yeah, right!”

Redelijk. Als je een nieuwe Halloween film wilt maken en iconische personages als Michael Myers en Laurie Strode wilt terugbrengen, zorg er dan wel voor dat je een geïnspireerd script hebt met goede ideeën. Maar zeker het begin van H20 is vooral saai, van de personages tot de locatie, en van de moordpartijen tot Myers himself. Michael Myers is een iconische seriemoordenaar, maar hier vond ik hem niet echt goed uit de verf komen. Lichtpuntje is Jamie Lee Curtis en het laatste gedeelte, waarin het tempo wordt opgevoerd en er meer moordpartijen te zien zijn.

“I shot him six times! I shot him in the heart, but... he's not human!”

Prima tweede Halloween film. Halloween II gaat gelijk verder waar de eerste film ophield en we volgen Myers, Loomis en Laurie, die nog steeds zeer vermakelijk zijn om naar te kijken. Sterke personages, en ook de sfeer is nog steeds een groot pluspunt. De moorden zien er wat amateuristisch uit, maar dat is ook wel de charme van deze films. En Myers is nu een onverwoestbare superheld, maar dat was in de eerste film ook al zo. Het ‘Laurie en Michael Myers zijn broer/zus subplot’ voelt overbodig, en gelukkig werd dit in de laatste film losgelaten.

“I just hear the drumbeat of endless war.”

Matig. Halo 4: Forward unto Dawn is het vierde deel in een franchise en ik zal dus best wat gemist hebben, maar dan nog is dit een film waar van alles fout gaat. Saaie actiescènes, slecht acteerwerk, een slap verhaal en personages die nauwelijks worden uitgewerkt. Dat laatste hoeft ook niet in dit soort films, maar een minimale betrokkenheid is wel nodig. Visueel ziet het er wel aardig uit, en gezien de eindcredits hebben de acteurs en makers veel plezier gehad. Jammer genoeg is dat in de film niet te zien.

Hana to Arisu

Hana to Arisu is een sterke en stijlvolle coming of age film. Soms erg druk en rommelig, maar de oprechte en persoonlijke momenten maken indruk. Het wat theatrale acteren hoort bij de Aziatische cinema, maar de twee actrices (Suzuki en Aoi) zijn sterk en zorgen voor een aantal mooie momenten. Vooral in het laatste gedeelte zitten twee krachtige scènes (de dansscene is een pareltje). De opbouw daarnaartoe is soms wat rommelig, maar vermakelijk en intrigerend is het zeker.

“Call me an asshole one more time.”

Originele film over een depressieve superheld met een drankprobleem. De hele wereld kent Hancock, maar zijn destructieve gedrag heeft van hem een soort van paria gemaakt. Hij verricht soms nog heldendaden, maar het komt zelden voor. Het eerste gedeelte moet het van de humor hebben Smith en Bateman vormen een aardig duo.

Op een gegeven moment wordt het wat langdradig, maar dan mag Theron haar kunsten vertonen en wordt het een stuk beter. Op het eerste gezicht speelt Theron een wat zeurderig en eendimensionaal personage, maar na een twist in het verhaal komt ze een stuk beter uit de verf. Het verhaal wordt steeds belachelijker en op een gegeven moment is er geen touw meer aan vast te knopen. Gelukkig maken de acteurs en de actie veel goed.

“You spend your whole life being someone else, who's gonna be you.”

Sympathieke film. Een kostschool voor jongens met de bijbehorende harde mentaliteit, een homoseksuele jongen die er nog niet voor uit durft te komen, zijn kamergenoot die zelf flink gepest wordt, de tirannieke coach, de leraar die zelf niet voor zijn homoseksualiteit durft uit te komen etc. Alles aan Handsome Devil schreeuwt dat het aardig gevonden wil worden. De film heeft een luchtige toon, maar regisseur Butler kiest op de goede momenten voor een wat serieuzere aanpak. Het acteerwerk is sterk en uiteraard is er het feel good einde. Een coming of age film die lekker wegkijkt en op de goede momenten indruk maakt.

“Oh, you are having a bad day. Did you die?”

‘Never change a winning team' moeten de makers van dit tweede deel gedacht hebben. Gooi er weer een trouwerij in, een verschrikkelijke nacht gevolgd door geheugenverlies, iemand die vermist wordt en onze drie helden die op een hilarische zoektocht gaan, en je hebt weer een geslaagde film toch?

Las Vegas is verruild voor Bangkok, maar voor de rest kan je het allemaal uittekenen. Het grootste pluspunt van The Hangover Part II is dat de chemie tussen Cooper, Helms en Galifianakis nog steeds perfect is. Galifianakis steelt de show (samen met Jeong), maar ook Helms en Cooper zijn geweldig. Het is alleen jammer dat je het allemaal al een keer eerder gezien hebt, en Bangkok is toch echt geen Vegas is. Ook de komische situaties waarin de drie belanden zijn net iets minder dan in het eerste deel, en je voelt dat er wat sleet op zit. Maar de grapdichtheid ligt zo hoog dat er veel grappen in zitten die wel slagen, en hoewel het allemaal niet erg hoogstaand is heb ik me toch prima vermaakt. En de cameo van Mike Tyson is weer geweldig. Net zoals de foto's op het laatst (deze zijn zelfs nog beter en grappiger dan die van Vegas).

“To a night the four of us will never forget!”

The Hangover is een heerlijke komedie. Het verhaal is niet heel origineel, maar wat de makers ermee gedaan hebben is briljant. De grapdichtheid ligt hoog, en ze zijn allemaal raak. Het sterkste punt van de film is de casting. Cooper, Helms, Bartha en vooral Galifianakis lijken te zijn geboren voor het spelen van deze rollen, en het plezier dat ze uitstralen werkt aanstekelijk.

Las Vegas is ook de perfecte locatie voor een uit de hand gelopen vrijgezellenfeest, en de situaties waarin de drie belanden levert hilarische taferelen op. Het is slim om de nacht over te slaan en de mannen geheugenverlies te geven, want het levert gelijk een soort mysterie op die ook de humor ten goede komt. De tijger, de baby, Heather Graham, de Vegas bruiloft, Ken Jeong, de cameo van Mike Tyson etc. Zoveel grappige momenten. En de grootste lach is voor het laatst bewaard met de onthulling van de foto's.

“This is very, very difficult. But sometimes children are bad people, too.”

Hanna begint ongelooflijk interessant en ik was benieuwd hoe het verhaal verder zou gaan. Jammer genoeg kwam ik er steeds meer achter dat het allemaal niet zo interessant was, en dat de film vooral een actievol avontuur is. Niet erg, want de actie is spectaculair gefilmd en Hanna is een interessant personage.

Hanna is een meisje dat is opgevoed als moordwapen (waarom wordt op het einde duidelijk), maar steeds meer menselijke trekjes krijgt en persoonlijke interactie wenst. Perfect gespeeld door Ronan. Bana en Blanchett zijn degelijk maar hun rollen zijn wat eendimensionaal. Degelijk actieavontuur.

“Okey-dokey. Here we go.”

Het sterkste punt van Hannibal is de sfeer. Schitterende locaties, sfeervolle muziek, prachtige beelden etc. Hannibal voelt soms als een brochure voor een vakantie naar Italië. Ook Hopkins is weer geweldig op dreef als dr. Hannibal Lecter en Moore zet een degelijke Clarice Sterling neer.

Het probleem van Hannibal is het script. De film wil maar niet op gang komen en het lijkt wel of Ridley Scott tijdens het filmen iets te verliefd is geworden op Italië. Want hij vergeet om ook een spannende en scherpe film te maken. Hannibal is een wat zoutloze film geworden met maar sporadisch een opleving. Maar met Italië als decor en Hopkins die er duidelijk zin in heeft is Hannibal zeker geen vervelende kijkervaring.

“Rudeness is an epidemic.”

Beter dan verwacht. Een oorsprongverhaal over Hannibal Lecter klinkt wat overbodig, maar regisseur Webber maakt er geen onaardige film van. Cast de juiste acteur, een sterke actrice als samoerai side-kick, creëer een lekker duister sfeertje en gooi er wat gruwelijke scènes in, en je komt een heel eind.

Hannibal Rising laat zien waarom Dr. Lecter ‘Hannibal the Cannibal’ wordt genoemd, en de kijker wordt niet gespaard. De film komt wat moeizaam op gang, maar zodra Hannibal aan zijn wraak missie begint wordt het een stuk beter. Ulliel is perfect gecast en Li Gong heeft een mooie bijrol als Lady Murasaki, die steeds meer betrokken raakt in de moordzucht van Lecter. Dat allemaal bekende Britse acteurs zich een verschrikkelijk accent moeten aanmeten zullen we maar door de vingers zien.

“When you see my signal, unleash hell.”

Actievolle en bloederige film rond het tijdloze sprookje van Hansel en Gretel. Renner en Arterton zijn goed op elkaar ingespeeld, en de film heeft een fijne combinatie tussen actie, fantasie en horror. Het tempo ligt hoog, en er wordt gelukkig weinig tijd besteedt aan het wel heel magere verhaal. Famke Janssen en Stormare hebben ook sterke rollen, en ze kunnen er beide lustig op los schmieren. De film is soms lekker gruwelijk, maar gelukkig wordt het allemaal ook niet al te serieus genomen.

“Plastic. I'm talking to a plastic plant. I'm still doing it.”

Volgens mij wilde Shyamalan heimelijk een komedie maken, want dat is de enige verklaring die ik kan bedenken voor wat de regisseur met The Happening laat zien. De dialogen en het acteerwerk alleen al verdienen een Oscar voor Beste Komedie. Het verhaal is zo vreemd en wazig dat ik op een gegeven moment meer ging letten op het actweerwerk en de blauwe ogen van Deschanel. Het is voor mij een raadsel waar Shyamalan met The Happening heen wilde, en gezien het einde wist hij dat zelf op een gegeven moment ook niet meer.

Happy

Matig. Dit soort ‘slice of life’ films kunnen goed uitpakken, maar dan moet je wel sympathieke personages hebben en sterk acteerwerk. En een regisseur die weet wat hij doet, want de regie en het camerawerk is soms zeer amateuristisch. Dat kan ook aan het budget liggen, maar dan nog moet je toch wel weten hoe je een camera vasthoudt. De acteurs proberen het wel, maar ze missen acteertalent en moeten het doen met matige dialogen en slecht uitgewerkte personages. Wat dan overblijft is Parijs als locatie en de soms sfeervolle muziek, maar daar red je het uiteindelijk niet mee.

Happy Anniversary

Matige film over een stel dat na drie jaar begint te twijfelen aan hun relatie. Duizend keer eerder gedaan, en alleen de acteurs weten er nog wat van te maken. Wells en Schwartz zijn uitstekend, maar ze worden tegengewerkt door een matig script en een regisseur die weinig nieuws weet te verzinnen. Happy Anniversary voelt daarom ook erg belegen aan.

“Oh hey. You're up!”

Verrassend sterke film. Tree komt in Happy Death Day in een time loop terecht, waarin ze telkens op verschillende manieren wordt vermoord door een gemaskerde moordenaar. Jessica Rothe is fantastisch in de rol van Tree, en door haar charisma en droogkomische spel weet ze de film met gemak te dragen.

Wanneer ze zelf wat proactiever wordt en Carter (Broussard) erbij betrekt, wordt het alleen maar beter. Het blijft interessant om Tree iedere keer weer dezelfde dag te volgen, en dat is een groot compliment aan Rothe en de makers. Het wordt nergens repetitief. De humor werkt en alles wordt niet al te serieus genomen, maar toch heeft de film ook veel hart. Want uiteraard moet de niet bepaald sympathieke Tree haar leven beteren en een traumatische gebeurtenis zien te verwerken. Ook dit werkt, en het spannende einde (alhoewel ik de moordenaar na de eerste keer al goed het geraden) maakt de film af.

“Now you're stuck in this day. Congrats. Oh, and by the way? You're going to die. Again... and again... and again.”

Leuk. Eigenlijk net zo goed als het eerste deel, zo niet beter. In het begin was ik nog even bang dat ze van hoofdrolspeler en ‘point of view’ zouden veranderen, maar gelukkig komt al snel weer de focus te liggen op Tree.

Jessica Rothe is fantastisch in de rol en vooral het feit dat Tree door parallelle dimensies haar moeder weer terugkrijgt, en een keuze moet maken, is erg sterk uitgewerkt. Happy Death Day 2U heeft een belachelijk sci-fi verhaal en niet alle personages werken even goed, maar Rothe en regisseur Landon zorgen ervoor dat de film ook een hart heeft en een aantal oprechte momenten. Zonder het plezier en de humor uit het oog te verliezen, en uiteraard wordt er een opening gelaten voor een derde deel.

“Just a moment. I hear people wanting something... ME!”

Aardig. De animatie in Happy Feet ziet er schitterend uit en de muziek werkt aanstekelijk. De scene waarin Mumble wordt achtervolgd door een haai is indrukwekkend, net zoals de scene met de orka’s. Het verhaal laat wel wat steken vallen, en op een gegeven moment wordt het ook wat langdradig. De pinguïns zijn ook niet echt interessant en het is allemaal wel heel erg kinderlijk. De muziek maakt wel veel goed.

“Happy learned how to putt! Uh-oh!”

Leuke film met Adam Sandler. Eén van zijn betere films. Happy Gilmore heeft een wat standaard verhaaltje over een man die een natuurtalent blijkt te zijn in golf, maar de humor werkt en het samenspel tussen de acteurs levert veel vermakelijke onzin op. Vooral de rol van Carl Weathers is leuk, en ook McDonald als pedante golfkoning doet het aardig. De caddie van Gilmore steelt sowieso de show. Prima vermaak.

“I love it when you call me big poppa!”

Keanu Reeves die in geldproblemen verkeerd en wordt gedwongen om een honkbalteam met kinderen uit een achterstandswijk te gaan trainen. Hij geeft op deze manier uiteraard een positieve draai aan zijn leven en die van de kinderen. Oja, en hij wordt verliefd op Diane Lane, wat uiteraard wederzijds blijkt te zijn. Het verhaal van Hard Ball is voorspelbaar maar Reeves acteert sterk, en de kinderen zijn zo aandoenlijk dat je het de film snel vergeeft. Het sentimentele einde past helemaal bij de film.

“Look! We just want the money! You guys can walk away, we won't kill you!”

Leuk. Ik heb Hard Rain vroeger ontzettend vaak gezien en als pretentieloze actie/rampenfilm blijft het allemaal zeer vermakelijk. De constante regenbuien en al het water levert een ijzingwekkende en onheilspellende sfeer op, en het doet de film zichtbaar goed. Randy Quaid en Morgan Freeman zijn geweldig in de film, en ook Slater is goed als hoofdpersoon. Mijn liefde voor Minnie Driver is ook met deze film begonnen. Ze is in Hard Rain gewoon een badass vrouw die zich moeiteloos staande houdt tussen al dat testosteron.

“Hunting season... is over.”

Eén van de betere Jean-Claude van Damme films. Heerlijk over the top actie, een interessant verhaal over mensenjacht en het prachtige New Orleans als decor. Prima materiaal voor Van Damme om te excelleren. En dat met de prachtige Yancy Butler aan zijn zijde. Het kan slechter. Een sterk punt van Hard Target zijn ook de bad guys. Henriksen en Vosloo zijn lekker maniakaal en stralen echt dreiging uit. Zoals het hoort.