Opinions

“I can't help what I do! I can't help it, I can't...”

Een film die al een tijdje op mijn watchlist stond. En M is zeker een intrigerende film met een verhaal dat nu nog steeds relevant is. Knap voor een film uit 1931. Want het laatste gedeelte met het volkstribunaal en het verhaal van Hans Beckert (de fantastisch spelende Peter Lorre) geeft genoeg materiaal voor discussie. In Nederland kennen we TBS, maar in andere landen worden criminelen met zware psychische problemen nog steeds normaal berecht.

Na een sterk begin had ik wel wat moeite om mijn aandacht erbij te houden, en de vele subplotjes en verschillende personages die worden geïntroduceerd zorgen ervoor dat het verhaal wat rommelig wordt. Maar nadat Beckert word ingesloten in een groot gebouw neemt de spanning toe. Met het volkstribunaal als erg sterk einde. Prima klassieker.

“What kind of mother parties with high schoolers?”

Aardige thriller. De film wordt gemaakt door Octavia Spencer, en in mindere mate Silvers en Lewis. Want het verhaal is echt te inspiratieloos en conventioneel. Van spanning is geen sprake, en sommige scenes zijn eerder belachelijk en komisch dan spannend. Het komt door de actrices en de korte speeltijd dat het allemaal nog aardig werkt en lekker wegkijkt, maar deze acteerkanonnen verdienen beter.

“They say blood will have blood.”

Sterke film. Macbeth is hard en grimmig, maar de film ziet er ook waanzinnig mooi uit. Aan de Shakespeariaanse dialogen moet je even wennen, maar dan word je ook beloont met een film waarbij de regie, cinematografie en het acteerwerk van het hoogste niveau is. Fassbender en Cottilard zijn geweldig, en natuurlijk ook perfect gecast in dit soort rollen. Bloederige poëzie, zo zou je Macbeth wel kunnen omschrijven.

“Machete don't text.”

Heerlijke film. En ik zeg dit zonder ironie, maar ik heb echt genoten van Machete (de manier waarop iedereen hem aanspreekt met Machete werkt al op de lachspieren). Humor is samen met de expliciete vechtscènes ook het sterkste punt van de film. En met Rodriguez en vooral Alba is ook weinig mis natuurlijk.

Het is pulp, maar dan wel het soort pulp waar ik erg van kan genieten. Alles wordt met een knipoog gebracht en de acteurs weten precies in wat voor film ze rondlopen. De Niro, Trejo, Alba, Rodriguez, Seagal, Fahey, Marin, ja zelfs Lindsay Lohan, ze doen het allemaal uitstekend. Trejo weet als Machete iedere bad guy op een gruwelijke manier naar de andere wereld te helpen en kan iedere vrouw in bed krijgen. Met zo’n film heb je te maken. Over the top vermaak.

“Are you military?”

“Hell no. I just like my guns.”

Aardig. De titel Machine Gun Preacher, en het feit dat Gerard Butler de hoofdrol speelt, zet je wel even op het verkeerde been. Want dit is geen keiharde actiefilm, maar meer een dramafilm over een man die religie omarmt en in Sudan een beter leven probeert te creëren voor de kinderen aldaar. Al dat religieuze gedoe moet je even voor lief nemen, maar daaronder zit best een interessant verhaal. Door het matige script komt dat er niet helemaal goed uit, maar het acteerwerk verbloemt veel. Michelle Monaghan is altijd een pluspunt.

“Conscious machines are the last thing we need. Have you any idea how dangerous that would be?”

Prima sci-fi film. The Machine kan wat afstandelijk en emotieloos overkomen, maar net zoals in bijvoorbeeld Ex Machina gaat er een intrigerend verhaal onder schuil over de gevaren van AI, en hoe ver je moet gaan met de ontwikkeling ervan. Want vanaf welk punt kun AI als menselijk beschouwen? En tot hoe ver kun je gaan voordat robots een gevaar gaan vormen voor de mensheid? Caity Lotz doet het goed en weet te overtuigen zowel als gevechtsrobot, en als AI die menselijke emoties ontwikkeld. Complimenten ook voor de ondergrondse sets en de score. Het levert een sfeervolle film op.

“Right now I wanna sleep. I just want to sleep.”

Duistere en naargeestige film met een excellerende Christian Bale. Ik moest tijdens het kijken van The Machinist denken aan Fight Club en Memento, maar de film heeft zijn geheel eigen vibe. De film heeft op het laatst een twist, maar die is vanaf het begin al zo overduidelijk dat ik me afvraag of regisseur Brad Anderson het wel als een twist bedoelt heeft. En dat heeft The Machinist ook helemaal niet nodig, want de paranoïde en onheilspellende sfeer, en de geweldige Bale, zijn al genoeg voor een sterke film.

“They say people don't believe in heroes anymore. Well damn them! You and me, Max, we're gonna give them back their heroes!”

Prima klassieker. De grote kracht van Mad Max is de regie en het camerawerk van Miller. De manier waarop hij alles in beeld brengt is fenomenaal, en het dystopische sfeertje met veel lege wegen en weidse landschappen werkt goed. De manier waarop het geweld juist niet expliciet in beeld wordt gebracht is mooi gedaan, en Gibson en de andere acteurs zijn goed gecast. Mad Max heeft overduidelijk en gering budget, maar wat Miller ermee weet te doen is geweldig.

“Ladies and gentlemen, boys and girls... Dyin' time's here.”

Matig derde Mad Max avontuur. Bombastisch en extravagant, maar Thunderdome mist de magie, spanning en inspiratie van de vorige delen. George Miller weet weer een kleurrijke wereld te creëren met een fraaie production design en over the top karakters, maar daar blijft het dan ook bij. Mel Gibson, Tina Turner en de andere acteurs doen hun best en passen perfect in deze vreemde wereld, maar het mist de film gewoon aan interessante plotontwikkelingen en spannende en enerverende actiescènes.

“Oh, what a day…. What a lovely day!”

Mad Max: Fury Road blijft bij herziening recht overeind staan. De wereld die George Miller heeft geschapen is weergaloos en ik werd weer overdonderd door de schitterende actiescènes, set pieces, decors en cinematografie. De geavanceerde tanker truck, de schmink en maskers van de acteurs, de zandstorm, de introductie van de zwangere vrouwen, de laatste geweldig gechoreografeerde actiescene, het is allemaal zo inventief en goed bedacht met een geweldig oog voor detail. De kijker kan het zand en de olie bijna zelf aanraken en proeven zo dicht zit de camera op de acteurs en de actie. Daarnaast ben ik nog steeds vol lof over het acteren van Charlize Theron. Furiosa is een personage waar veel actrices een moord voor zouden doen, en terecht! Heldhaftig, beschermend, vechtend, emotioneel. Theron mag het allemaal spelen en slaagt glansrijk. Ook Tom Hardy is indrukwekkend. Hij heeft erg weinig tekst (een understatement) maar weet door zijn charisma en soms alleen een blik al meer te zeggen dan sommige andere acteurs met lappen tekst. Ook onder andere Nicholas Hoult, Hugh Keays-Whiteley, Zoe Kravitz en Riley Keough zijn uitstekend.

Dit is een film die baat heeft bij zo weinig mogelijk plot en gelukkig worden er geen onnodige zijpaden bewandeld. En hé, een gitarist die de actie begeleid met geweldige solo’s kan nooit kwaad. Mad Max: Fury Road is 120 minuten puur vermaak met rechttoe rechtaan actie, sterke acteerprestaties, mooie landschappen en een ongelooflijk strakke regie van Miller. En in Theron’s Furiosa een heldin “for the ages”.

“I'm ten years old. My life is half over and I don't even know if I'm black with white stripes or white with black stripes!”

Aardige animatiefilm. Het begin in de dierentuin is het leukst, en onder andere Rock, Stiller en Schwimmer zijn sterk als stemacteurs. De humor werkt, en de manier waarop een leeuw, zebra, nijlpaard en giraffe met elkaar samenwerken levert veel grappige situaties op. Wanneer de vier op een eiland terecht komen wordt het wat minder, en het begint allemaal wel veel te lijken op één grote klucht. Met uiteraard een flinke dosis sentiment. Gelukkig is het einde dan wel weer sterk. Complimenten ook voor de pinguïns, toch wel een beetje de MVP's van deze film.

“You've slept with half my floor.”

“Well, half your floor was female.”

Redelijke romcom die zeker zijn aardige momenten heeft. Dempsey en Monaghan zijn goed op dreef, en op de momenten dat Tom de “maid” of honor moet zijn voor zijn beste vriendin Hannah is Made of Honor op zijn best. Natuurlijk komt hij erachter dat Hannah eigenlijk de liefde van zijn leven is, en natuurlijk komt Hannah uiteindelijk tot dezelfde conclusie. Made of Honor had wel wat meer humor kunnen gebruiken en zeker wat leuke bijrollen. Want de film kleurt uiteindelijk iets te zorgvuldig binnen de romcom lijntjes.

“Jung says that, "In all chaos, there is a cosmos. In all disorder, a secret order. The pendulum of the mind swings between sense and nonsense, not between right and wrong."”

Bijzonder, eigenzinnig en artistiek. Regisseur Josephine Decker heeft met Madeline's Madeline een unieke film gemaakt, en de grootste kracht van de film is dat Decker zich geen beperkingen heeft opgelegd (of beperkingen opgelegd heeft gekregen) en al haar fantasie en talent in de film kan stoppen.

Net zoals de acteurs, die duidelijk veel improviseren (wat wel toepasselijk is) en ijzersterk acteren. Howard is een regelrechte openbaring. De eerste 20 minuten moest ik er wel even inkomen, maar het verhaal rond een geestesziek persoon en een improvisatie show is intrigerend. Het camerawerk en de manier waarop de geluiden worden gebruikt zorgt ervoor dat je jezelf soms in het hoofd van Madeline waant. Realiteit en fantasie vloeien in elkaar over, en het resultaat is een uniek filmproject van Decker.

“You've had your thinking licence revoked.”

Maggie's Plan is een aardige indiefilm, die jammer genoeg wel wat vlak blijft. De film had wel wat pit kunnen gebruiken want nu kabbelt het allemaal iets te rustig voort. Gerwig is erg sterk als Maggie, een vrouw die graag een kind wil en uiteindelijk in John (Hawke) een man vindt waar ze verliefd op wordt en met wie ze een kind krijgt.

Jammer genoeg komt ze erachter dat John en zij toch niet zo goed bij elkaar passen, en dat John en zijn ex-vrouw toch veel beter bij elkaar passen. De veel film wordt nergens te dramatisch maar heeft een verfrissende luchtigheid over zich. En veel humor. Vooral Julianne Moore met haar verschrikkelijke accent werkt op de lachspieren. Leuke film die iets te gewoontjes is om echt indruk te maken.

“You're a fucking stripper?”

Magic Mike is een aardige film en ik kan het wel waarderen dat iedereen die heeft meegewerkt aan de film het allemaal niet te serieus neemt. Gelukkig wordt het allemaal ook geen slapstick en zorgt regisseur Soderbergh ervoor dat het allemaal nog binnen de perken blijft en er nog iets van een verhaal in zit. De acteurs gaan er in de dansscènes vol voor en houden zich niet in, wat maakt dat deze scènes op zekere hoogte nog wel vermakelijk zijn.

Wie zegt dat Magic Mike een vrouwenfilm is heeft gedeeltelijk gelijk maar moet toch even hebben weggekeken toen Olivia Munn, Cody Horn, Micaele Johnson en Kate Easton in beeld verschenen. Stuk voor stuk knappe dames en vooral Munn heeft een leuke rol. Horn praat als een robot en zou in een Terminator film niet misstaan maar ze heeft een aantal leuke momenten met Tatum, en vooral de verbazing over het beroep van Tatum speelt ze goed. De cinematografie en het kleurengebruik vond ik interessant en het was even wennen maar gaf de film wel iets extra's. Een soort constant broeierig zomergevoel dat wel past bij de film. McConaughey heeft een heerlijke bijrol en heeft zichtbaar plezier in zijn opwaardering van middelmatige romcoms naar een arthouse stripperfilm. Door het enthousiasme van de acteurs, humorvolle dialogen en mooie dames is Magic Mike zeker geen vervelende zit geworden en eigenlijk onverwacht wel leuk.

“Nobody, nobody messes with the mojo on the last ride!”

Niet al te best vervolgdeel. Ik ben waarschijnlijk ook niet echt de doelgroep, maar toch heb ik van het eerste deel best genoten. Deze film heeft ook wat aardige scènes maar het voelt allemaal erg inspiratieloos en futloos aan.

Channing Tatum en Joe Manganiello hebben nog wel zichtbaar plezier maar sommige andere acteurs lopen rond alsof ze straks naar de tandarts moeten. Vooral Amber Heard heeft volgens mij geen idee hoe ze in dit soort film terecht is gekomen. Voor de dames zitten er nog aardige dansscènes in, maar als man was dit toch een verplicht nummertje.

“My gosh, the old times are certainly starting all over again.”

Redelijke filmklassieker. Het probleem van The Magnificent Ambersons is het rommelige en nodeloos ingewikkelde script, en het voelt allemaal gehaast aan. Je krijgt niet echt de tijd om een band op te bouwen met de personages, en de 88 minuten gaan (te) snel voorbij. Veel personages worden geïntroduceerd, maar geen één weet een blijvende indruk achter te laten. Hoewel Anne Baxter wel een sterke en charismatische actrice is, maar hier wordt te weinig gebruik van gemaakt. De regie is wel sterk, en ook het einde is uitstekend.

“We deal in lead friend.”

Kleine tegenvaller. Slecht is The Magnificent Seven zeker niet, maar de film lijkt maar niet op gang te komen. Het eerste uur met de introductie van de personages en de band die opgebouwd wordt tussen de dorpsbewoners en de zeven huurlingen is aardig gedaan, maar ook erg langdradig en taai. Op de één of andere manier komt het allemaal erg houterig en ongeloofwaardig over en het acteerwerk is wisselend.

De grote vier (McQueen, Brynner, Wallach en Bronson in een te kleine rol) doen het goed, maar voor de rest is het erg matig. Daardoor miste ik ook iets van betrokkenheid en meespelend wil het gevecht tussen de zeven/dorpelingen en Wallach en zijn leger niet worden. Alhoewel het eindgevecht leuk gedaan is en die echte Westernsfeer uitstraalt. Maar dan is al driekwart van de film voorbij en voelt het een beetje als mosterd na de maaltijd.

“Why are frogs falling from the sky?”

Schitterend. P.T. Anderson heeft met Magnolia een film gemaakt waar de ambitie, originaliteit, visie en vooral vakmanschap vanaf spat. Het is geen sinecure om zoveel personages te introduceren en het tegelijkertijd overzichtelijk te houden, maar Anderson slaagt daar voortreffelijk in. Gesteund door geweldige acteurs waarvan er niet één teleurstelt. In drie uur tijd wil Anderson laten zien dat het lot een aantal personen bij elkaar kan brengen, of dit nu positief of negatief uitpakt verschilt per persoon. En als het lot het niet doet, dan doen de kikkers het wel...

Magnolia is zeker een drama, maar er zit ook erg veel humor in de film. Op geheel eigen wijze weet de regisseur beide bijna achteloos te combineren. Cruise, Baker Hall, Walters, Macy, Moore, Reilly, Blackman etc. Allemaal leveren ze een geweldige prestatie af. Ze spelen allemaal personages waar je in drie uur tijd echt om gaat geven of juist gaat verafschuwen (of beide). Een recensie over Magnolia kan je niet eindigen zonder de weergaloze muziek te benoemen. Het deuntje op de achtergrond zorgt in eerste instantie voor de nodige luchtigheid, maar na twee uur wordt het ook wat dramatischer en sfeervoller. Met Macy's tune (Dreams van Gabrielle) als humoristische tegenhanger. Het einde met die blik en dat schitterende lachje van actrice Melora Walters maakt het helemaal af.

“Marisa Ventura. Housekeeping.”

“Chris Marshall. Candidate for Senate. I'd appreciate your vote.”

Echt zo'n Jennifer Lopez vehicle. Jonge vrouw uit de Bronx die als maid werkt in een hotel, maar natuurlijk droomt van meer. Wat uiteraard allemaal uitkomt, met ook nog een rijke politicus aan je arm. Ralph Fiennes speelt hier wel heel erg op de automatische piloot, maar gelukkig heeft hij de altijd verdienstelijke Stanley Tucci aan zijn zijde.

Make It Happen

Redelijke dansfilm. Het is leuk om Winstead en Thompson aan het begin van hun carrière te zien, en ook de dansscènes zijn goed gechoreografeerd. Al het andere is wel zeer matig, en vooral het verhaal is voorspelbaar en standaard. Jonge vrouw met grote dromen, tegenslagen, daddy issues, romantisch subplotje etc. We kennen het zo onderhand wel. Winstead zorgt ervoor dat het allemaal nog wel lekker wegkijkt.

Maléna

Sfeervolle film met een betoverende Monica Bellucci. Maléna is een coming of age verhaal over de jonge Renato, die geobsedeerd raakt door de bloedmooie Maléna. Maar daarnaast is de film ook een tragisch verhaal over Maléna, die te maken krijgt met de haat, afgunst en jaloezie van een klein dorp.

Maléna is een wat afstandelijk en onbereikbaar personage, maar daarom is het des te knapper dat regisseur Tornatore en Bellucci er toch voor zorgen dat je met haar gaat meeleven. Vooral op het laatst zit er een gruwelijke scene in die dwars door je ziel snijdt. Maar voor de rest kiest Tornatore voor een rustig tempo met een prachtige cinematografie en heerlijke muziek van Morricone. Met een voortreffelijk laatste gedeelte waar je de hypocrisie van zo'n klein dorp ziet, maar ook de connectie tussen Renato en Maléna. Mooi.

“None of the dead come back. But some stay…”

Niet slecht. Dit soort horrorverhalen over ghostbusters zijn natuurlijk al ontelbare keren gedaan, maar het acteerwerk van vooral Florence Pugh zorgt ervoor dat Malevolent interessant blijft om naar te kijken. Niet echt spannend en soms matig uitgewerkt, maar als horrorfilm voldoet het allemaal wel. Dat alles bij daglicht is gefilmd is wel een groot minpunt, want dit soort films wil je toch het liefst in het donker gefilmd zien. Met natuurlijk ook weer een oud krakend huis, en wat martelpraktijken.

“Might I remind you Mr. Spade that you may have the falcon, but we certainly have you.”

Sterke klassieker. Humphrey Bogart is de grote ster van de film en de man overtuigd als detective Sam Spade. Koel, stoïcijns, krachtig en sarcastisch, Bogart laat niet met zich sollen en dat hij de mysterieuze zaak rond een aantal moorden en een verdwenen beeld van een valk gaat oplossen is vanaf het begin duidelijk.

Leuke rol ook Lorre als kleurrijke gangster Joel Cairo. Mary Astor vond ik wat minder, maar mag vooral op het laatst tonen wat ze kan. The Maltese Falcon is een echte film noir en het misdaadverhaal zit ijzersterk in elkaar. De twists komen snel en de film voelt soms als een achtbaan waar je niet vanaf kan stappen. En dat wil je ook helemaal niet, want regisseur John Huston en Bogart houden je bij de les.

“A ghost is an emotion bent out of shape, condemned to repeat itself, time and time again until it rights the wrong that was done.”

Sfeervolle horrorfilm van Andy Muschietti. Dat Guillermo del Toro als één van de producers staat vermeld komt niet als een verassing, en vooral het fantasierijke laatste gedeelte draagt duidelijk het stempel van Del Toro. Maar dit is de film van Muschietti, en vooral qua sfeer en bepaalde schrikmomenten laat hij zijn vakmanschap zien. Het probleem van Mama is dat de film na een sterk begin dat hoge niveau niet weet vast te houden. Het verhaal ontvouwt zich als een standaard ‘ghost story’ en naar het einde toe zijn er ook nog wat onlogische en warrige plotontwikkelingen. Door het acteerwerk en de sfeer blijft het wel boeiend om naar te kijken.

“Typical isn't it? You wait 20 years for a dad and then three come along at once.”

Mamma Mia ach ja, het is allemaal erg over the top maar vermakelijk is het zeker. Niet alle liedjes zijn geslaagd en Streep vond ik soms zelfs vervelend, maar daar staat veel lol en plezier tegenover. Het verhaal zelf heeft al genoeg aanknopingspunten voor een geslaagde komedie en als iedere acteur dan ook nog vol overgave de raarste fratsen uithaalt, kan er eigenlijk weinig fout gaan.

In een film met Streep, Skarsgard, Brosnan en Firth vond ik Seyfried vreemd genoeg nog het beste op dreef. Brosnan is van de mannen het sterkst. Zingen kan hij niet, maar hij doet het met zo'n overgave dat je toch met een glimlach naar de voormalig 007 zit te kijken. En Griekenland hé... Geen verkeerde locatie voor dit soort film waar de zomersfeer vanaf spat.

“May the rest of our lives be the best of our lives.”

Aanstekelijk. Het plezier straalt van Mamma Mia! Here We Go Again af, en de acteurs hebben duidelijk de grootste lol gehad tijdens het filmen in het zonovergoten Griekenland. Lily James is de grote ster van de film als de jonge Donna, maar ook de chemie tussen Seyfried, Brosnan, Walters en Baranski is weer uitstekend. En als Skarsgard en Firth hun intrede doen is het feest helemaal compleet.

Niet alle nummers zijn even sterk, en ook de zangtalenten van de acteurs zijn wat wisselend. Maar dat is ook wel de charme van de film. Here We Go Again is ook wat serieuzer dan de eerste Mamma Mia film, en de film kan het goed hebben. En Lily James maakt sowieso alles beter, met Meryl Streep die op het laatst nog een mooie cameo heeft.

A Man Apart

Aardige wraakfilm met Vin Diesel. Dit soort films zijn meestal ontzettend voorspelbaar, en A Man Apart moet het dan ook van de uitvoering hebben. En daar is niets is mee. De film probeert nog wat emoties los te krijgen bij de kijker maar is toch beter wanneer er gewoon gevochten en geschoten mag worden. Zeker Diesel, alhoewel hij de pijn van het verliezen van zijn vrouw best goed over weet te brengen. Compliment ook voor Geno Silva, die een lekkere bad guy weet neer te zetten. Prima tussendoortje.

“Hold my hand. Hold my hand...”

Interessante film die de kijker lang op het verkeerde been zet. Aan de futuristische setting begon ik al snel te twijfelen, en regisseur Montiel zorgt ervoor dat uiteindelijk alle puzzelstukjes passen. Complimenten ook voor de cinematografie en de sfeervolle muziek. LaBeouf mag dan een beetje een rare snuiter zijn, hij laat hier andermaal zijn klasse zien als militair die van de oorlog terugkomt met zware PTSS.

Want daar gaat Man Down uiteindelijk over, wat oorlog en een traumatische gebeurtenis met de psyche van een mens kan doen. Catastrofale gevolgen heeft het, zo blijkt. Verwoestende en indrukkwekkende film die spijtig genoeg te veel onder de radar is gebleven en is afgekraakt door de critics.

"America teaming up with Russia. That doesn't sound very friendly."

The Man from U.N.C.L.E. is een vermakelijke film die duidelijk de stempel van Guy Ritchie draagt. Inventieve actiescènes, snelle regie en editing, stijlvolle beelden, spitsvondige dialogen en kleurrijke personages. De film straalt een heerlijke jaren 60 sfeer uit en de decors en kostuums zien er prachtig uit.

Van het plot moet U.N.C.L.E. het niet hebben want het verhaal rond de Amerikaanse spion Napoleon Solo (Henry Cavill) en de Russische spion Illya Kuryakin (Armie Hammer) die gedwongen worden samen te werken om een criminele organisatie te stoppen die nucleaire wapens wil maken is flinterdun en eigenlijk alleen een excuus om kleurrijke personages te introduceren en stijlvolle actiescènes aan elkaar te rijgen. Daar is niets mis mee als het met zoveel flair, vertrouwen en visie wordt gebracht. Cavill en Hammer missen wat charisma maar de gortdroge humor van Solo kan ik wel waarderen en de ietwat saaie Kuryakin overtuigd in de actiescènes. Alicia Vikander is fantastisch en geeft kleur en venijn aan iedere scene waarin ze zit. Er zitten leuke bijrollen in van onder andere Elizabeth Debicki, Jared Harris, Sylvester Groth en Hugh Grant, die voor een aantal grappige momenten zorgt. The Man from U.N.C.L.E. is geen wereldschokkende cinema maar ik heb me geen moment verveeld. De binnenkant mag dan een beetje leeg en hol zijn, het omhulsel ziet er prachtig uit.