Opinions

Les Misérables

Ik moest er even inkomen en dat er de hele tijd gezongen wordt (zelfs bij normale gesprekken) werkte eerst wat bevreemdend. Maar na een tijdje begon ik er echt lol in te krijgen, en begon ik de film ook steeds meer te waarderen.

Vooral nadat er een tijdsprong van negen jaar wordt gemaakt. Niet alle acteurs zingen even goed, maar gelukkig is zingen meer dan alleen je stem. Het gaat er ook om hoe je het overbrengt, je gezichtexpressie en de wil om vol overgave een nummer ten gehore te brengen. Samantha Banks is wel een begenadigd zangeres en wanneer zij “On My Own" zingt is dat echt een kippenvelmoment. Complimenten ook voor de decors, de beelden en het lef dat regisseur Tom Hooper hier toont. Want om een film te maken waarin acteurs drie uur lang zingen is lef, fantasie en inspiratie nodig. Les Misérables is een gedurfde en uiteindelijk meer dan geslaagde film geworden.

“I just wanted to tell you I'm your number one fan.”

Geweldige horrorklassieker. Het boek van Stephen King heb ik vaak gelezen, en de film weet perfect de onheilspellende toon van het boek na te bootsen. Dat komt ook door het fenomenale acteerspel van Kathy Bates, die op een geweldige manier gestalte geeft aan Annie Wilkes, een vrouw die vriendelijk oogt maar zich steeds meer ontpopt als een psychopaat. Het samenspel met de onderkoelde James Caan is perfect, en hun gezamenlijke scènes zijn een feest om naar te kijken. De spanning is om te snijden, en de scènes met Caan die probeert te ontsnappen, en de scènes met de plaatselijke Sheriff, springen eruit.

Misfire

Een misfire kun je deze film wel noemen. Alles ziet er amateuristisch en inspiratieloos uit, en zelfs de actiescènes overtuigen geen moment (wel belangrijk in een actiefilm). Het script en het acteerwerk doen daar niet voor onder. Als hier een actiekomedie van was gemaakt had het nog wat kunnen worden, maar Misfire is lachwekkend grimmig en bloedserieus. Vannessa Vasquez maakt het nog een beetje aangenaam om naar te kijken, maar dat is maar een klein lichtpuntje.

Misfit

Matig. Misfit wil graag een combinatie zijn van Mean Girls en.. wel, iedere andere tienerkomedie. Maar alles gaat eigenlijk fout, van het abominabele acteerwerk, het inspiratieloze script tot aan het verschrikkelijke visuele aspect van de film. En het gebruik van Engelse woorden en termen is echt tenenkrommend. Maak gewoon een Engelstalige film of formuleer normale Nederlandse zinnen, maar maak een keuze. Djamila is wel aardig, maar ze kan beter zingen dan acteren. Misfit is zeker geen nieuw dieptepunt in de geschiedenis van de Nederlandse romcom, maar het laat wel weer eens zien dat Nederland hopeloos achterop loopt.

Misfit 2

Slecht. Ik ben natuurlijk ook niet de doelgroep, maar dan nog is Misfit 2 een barslechte film met abominabel acteerwerk en een mager verhaaltje. Personages krijgen het voor elkaar om net zoveel Engelse als Nederlandse woorden in één zin te gebruiken, en Misfit 2 is het zoveelste voorbeeld van de verloedering en teloorgang van de Nederlandse taal. Dat een scriptschrijver geen normale Nederlandse dialogen kan schrijven (zonder Engels te gebruiken) is helemaal schrijnend. De film wil zo graag een nieuwe Mean Girls/High School Musical kloon zijn, dat het ten koste gaat van de originaliteit.

Miss Americana

Prima documentaire over het leven van Taylor Swift. Een jonge vrouw die in het begin van haar carrière iedereen te vriend wilde houden, maar door de verkiezing van Trump en de polarisatie in Amerika onder druk komt te staan om een keuze te maken en te laten zien waar ze voor staat.

Het is bij dit soort documentaires altijd de vraag hoeveel de artiest nu echt van zichzelf laat zien, maar Swift toont zich soms wel kwetsbaar. De openheid zoals Lady Gaga die bijvoorbeeld liet zien in haar documentaire miste ik wel, en wat dat betreft blijft deze documentaire best braaf en iets te oppervlakkig. De beperkte invloed die zelfs iemand als Swift heeft op de uitkomst van de verkiezingen van haar thuisstaat Tennessee vond ik dan wel weer een interessant punt, en dat zelfs de Democraten er grappen over maken (terwijl je ziet hoeveel moeite het Swift heeft gekost om zich uit te spreken) laat nogmaals zien hoe diep verdeelt de US of A is.

“You're not listening to me. I'm an American citizen. I know my rights! I want to be taken to the US embassy!”

Redelijke thriller/actiefilm. Rodriguez doet het goed en vooral de verandering die ze doormaakt, van vrolijke en naïeve vrouw tot slimme en krachtige actieheldin, wordt door Rodriguez overtuigend gebracht. Voor de rest is Miss Bala weinig bijzonder, en vooral het gebrek aan spanning en een matig script doen de film de das om. Dit is een dertien in een dozijn actiefilm, en zelfs het acteerwerk van Rodriguez kan daar niets aan veranderen.

“I am in a dress, I have gel in my hair, I haven't slept all night, I'm starved, and I'm armed! Don't mess with me!”

Sandra Bullock is uitstekend en dit is een beetje haar doorbraakfilm, maar voor de rest stijgt Miss Congeniality niet boven de middelmaat uit. De film kent zijn humorvolle momenten en vooral Bullock en de rest van de cast zorgen ervoor dat het lekker wegkijkt. De hele Miss verkiezing is ook wel een aardige setting en het voorspelbare einde is aardig gedaan. Gewoon een leuk niemendalletje die niet snel verveeld.

“Career suicide's not so bad when you consider the alternative is suicide by career.”

Politiek gekonkel. Maar wel erg vermakelijk politiek gekonkel met een stel personages die als nietsontziende lobbyisten elkaar proberen af te troeven. De wapenindustrie en hun lobbyisten tegenover Sloane en haar team die strijden voor ‘gun controle’.

Voor idealisten is geen plaats en cynisme, achterdocht en keiharde achterkamertjespolitiek heerst in deze wereld. Met Sloane die altijd net een stap verder vooruit denkt dan haar tegenstanders. Tot aan de laatste twist aan toe. Miss Sloane heeft een sterk script en met Chastain een weergaloze hoofdrolspeelster. Het middengedeelte met het ronselen van stemmen is niet al te interessant, maar toch weet de film je bij de les te houden door het acteerwerk en een mooi subplot rond Mbatha-Raw. En de film eindigt erg sterk. Het laat zien dat het goede doen nog altijd loont. Een mooie boodschap in een voor de rest cynische en donkere film.

Mission: Impossible

Prima eerste deel uit de MI reeks. De nadruk ligt in deze eerste film meer op het spionagewerk van Ethan Hunt dan de actie die de andere delen zo kenmerken. Tom Cruise is uitstekend en wordt ondersteunt door een sterke groep acteurs. Voight, Beard, Reno, Rhames etc. Allemaal zijn ze ijzersterk.

Natuurlijk zitten er genoeg sterke actiescènes in. De inbraak in het CIA hoofdkwartier is een hoogtepunt, maar ook het laatste deel in de trein is goed gedaan. 110 minuten vermaak waar de MI reeks zo bekend om zal worden.

“So, how is he?”

“Oh, you know, same old Ethan.”

Eén van de beste actiefilms die ik heb gezien. Dat de Mission Impossible franchise na zes films nog zo fris en relevant weet te zijn is ontzettend knap. Het plot is een stuk minder dan de vorige twee films, sommige twists zie je van een kilometer ver aankomen, en de dialogen zijn soms ook erg matig. Maar kom op, het gaat natuurlijk om de actiescènes. En het is ook gewoon leuk om deze groep acteurs bezig te zien, en ik zou zo nog tien films naar Cruise, Pegg, Ferguson en Rhames kunnen kijken (leuk ook om Michelle Monaghan terug te zien).

Vooral Ferguson is weer geweldig als Ilsa Faust en mocht Cruise er ooit mee stoppen, of echt ernstig geblesseerd raken bij een stunt (de man gaat als een waanzinnige tekeer op z’n 56ste), dan staat zijn opvolger klaar. De actiescènes zijn niet alleen adrenalineverhogend, maar ook adembenemend gefilmd. De locaties, het camerawerk, de regie, de cinematografie etc. het is allemaal van het hoogste niveau. De scene waarin Cruise en Cavill uit een vliegtuig springen, de vechtscene in de wc’s, de autoachtervolging in Parijs, het laatste gedeelte met de twee helikopters etc. Echt geweldig gedaan door McQuarrie en de acteurs, die er helemaal voor gaan en echt plezier uitstralen. Dit is op en top zomervermaak, maar daarnaast wordt de lat voor toekomstige actiefilms ook weer wat hoger gelegd.

Mission: Impossible 4 – Ghost Protocol

Heerlijke actiefilm met waanzinnige en originele actiescènes. De Mission Impossible franchise gaat steeds meer van spionage naar actie, maar als het er zo gelikt uitziet heb ik daar geen problemen mee. Cruise zit weer geweldig in zijn rol van Ethan Hunt en wordt ondersteund door goede acteurs als Pegg, Patton en Renner. De groepsdynamiek is leuk om naar te kijken. Jammer dat Rhames er niet bij is.

Het verhaal is ondergeschikt aan de actie en wordt vooral gebruikt om van het ene gedeelte naar het andere te gaan zodat er weer een actiescene tegenaan gegooid kan worden. Het Kremlin, een wolkenkrabber in Dubai etc. Alles wordt uit de kast gehaald om van groot naar groter en grootst te gaan. Het IMF ligt onder vuur en er moet een nucleaire oorlog voorkomen worden. Dat is alles wat je hoeft te weten om te kunnen genieten van Hunt, actie, waanzinnige stunts, lekkere vechtscènes en zelfs een zandstorm.

Complimenten voor Tom Cruise dat hij er nog zo fit uitziet en bijna al zijn stunts zelf doet. Op naar deel 5…En waarschijnlijk 6,7 etc.

Mission: Impossible 5 – Rogue Nation

De Mission Impossible reeks is alweer aan zijn vijfde deel toe en Ethan Hunt is duidelijk nog niet aan zijn pensioen toe. Hij vliegt, vecht, rijdt en zwemt weer alsof het geen energie kost en Tom Cruise ziet er ook na zijn vijftigste nog ongelooflijk fit uit. Respect voor de man.

Ethan Hunt heeft zijn vaste groep weer tot zijn beschikking. Simon Pegg is er weer bij als de grappige computernerd Benji Dunn en de vlakke, ietwat saaie (in ieder geval in deze film) Jeremy Renner kruipt andermaal in de rol van William Brandt. Gelukkig is mijn man Ving Rhames er ook weer bij als Luther Stickell. Nieuw is de prachtige Rebecca Ferguson als de mysterieuze, sterke Ilsa Faust en Alec Baldwin als Alan Hunley. Hunley is het hoofd van de CIA en wil het IMF ontbinden. De bad guy is dit keer Sean Harris als Solomon Lane. Harris speelt goed alleen is hij soms wat moeilijk verstaanbaar. Lane is leider van een schimmige organisatie genaamd “the Syndicate”. Een organisatie die samengesteld is uit ex-agenten en die uiteraard de wereld weer in hel en verdoemenis wil storten. Maar het verhaal is natuurlijk ondergeschikt aan de verpletterende actiescènes en exotische locaties. Ethan Hunt hangt aan een opstijgend vliegtuig, moet onder water een moeilijke missie voltooien met beperkte zuurstof en zet een achtervolging in per motor op een aantal bad guys. Just another day at the office voor onze superspion. Londen, Wenen, Casablanca worden aangedaan en het ziet er allemaal prachtig uit.

Mission Impossible is een adrenalinestoot. Een lekkere zomerblockbuster met alle ingrediënten die je kunt verwachten. De Mission Impossible reeks is nog springlevend en wordt alleen maar beter. Hopelijk kunnen ze dit niveau volhouden. Kom maar op met deel 6.

Mission: Impossible II

Het tweede deel uit de MI reeks is niet slecht en soms zelfs vermakelijk. Toch heeft het niet het sterke script en spionagewerk uit het eerste deel noch het gelikte actiewerk uit deel 3, 4 en 5. Ik weet niet wat Woo bezielde toen hij de actiescènes filmde en monteerde maar het slow motion trucje is verschrikkelijk om naar te kijken.

Wie niet verschrikkelijk is om naar te kijken is Thandie Newton. Ze doet het uitstekend naast Tom Cruise. Dougray Scott is niet geweldig en zet een bad guy neer die je zo weer bent vergeten. Rhames is wel weer steengoed! Vermakelijke maar niet echt memorabele Mission Impossible.

Mission: Impossible III

De Mission Impossible franchise is met dit derde deel helemaal verandert in een actieblockbuster met ongekende stunts, vechtscènes, achtervolgingen en een Tom Cruise die zich als een vis in het water voelt als Ethan Hunt. En natuurlijk mooie vrouwen, Ving Rhames en Simon Pegg. Waar in het eerste deel de nadruk nog lag op spionage en waar achter elke boom een vijand, vriend of beide stond is met dit derde deel de nadruk op actie komen te liggen waar ook het vierde en vijfde deel bekend om staan. En daar is helemaal niets mis mee als de actie en stunts er zo gelikt uitzien en de film zo vermakelijk is om naar te kijken. Maar door alleen de actie te noemen doe je de acteurs tekort. Cruise is natuurlijk geweldig maar ook Rhames en Pegg zijn uitstekend. Samen met Rhys-Meyers en Maggie Q vormen ze een vermakelijk team en de onderlinge chemie spat van het scherm. Monaghan is als “love interest” degelijk maar echt sprankelen wil de relatie tussen haar en Hunt niet. En met Philip Seymour Hoffman als bad guy kan het natuurlijk nooit verkeerd gaan. Wat een held!

Met locaties als Rome, Vaticaanstad, Sjanghai, Berlijn en Californië ziet dit derde deel er ook prachtig uit en de cinematografie is erg sterk. J.J. Abrams kan je wel om een boodschap sturen als het om actie en suspense gaat en dat is hier goed te zien. Dit derde deel straalt aan alle kanten uit dat het weet wat voor film het wil zijn en pretendeert ook niet meer te zijn dan een ongelooflijk actieavontuur. En als het dan ook nog zo knap wordt uitgevoerd, kan je als kijker alleen maar achterover leunen en genieten.

“Don't go out there! There's something in the mist!”

Uitstekende horrorfilm. Het is een tijd geleden dat ik The Mist heb gezien, en ik was dat waanzinnige einde helemaal vergeten. Dat ijzingwekkende einde zal mij deze keer wel bijblijven. The Mist heeft sommige gruwelijke scènes, en de insecten zien er eng en goor uit (zoals het hoort).

Maar de grootste kracht van de film is de spanning en paranoia die zich ontwikkeld tussen de personages. Met Marcia Gay Harden als godsdienstwaanzinnige als beste voorbeeld hiervan, maar ook Jane, Braugher, Jones, Holden en alle andere acteurs zijn sterk. Het gedeelte in de supermarkt duurt lang en de film valt wat in herhaling, maar het einde maakt veel goed.

“If you start singing, I'm gonna throw up.”

Onweerstaanbare animatiefilm. De wereld van Moana ziet er schitterend uit, de personages zijn leuk en de humor is uitstekend. Met de muziek en de erg sterke stem van actrice Cravalho als misschien wel grootste kracht.

Moana is een toffe heldin en vooral de interactie tussen haar en Maui (en kip Heihei uiteraard) levert veel vermakelijke scènes op. Het samenspel tussen Cravalho en The Rock is uitstekend, en je gaat als kijker graag met hen mee op reis om de wereld te redden. Het verhaal is daarbij best wel standaard, maar daar zit de kracht van Moana dan ook niet. Die zit hem in het aanstekelijke samenspel tussen Cravalho en The Rock, de muziek, en de schitterend vormgegeven wereld. En het plezier dat er vanaf spat.

“Man this job sucks.”

“Beats jail.”

Matig. Het script zit ongelooflijk rommelig en onlogisch in elkaar, en het idee van een stel kleine criminelen die door de politie worden ingezet om een drugsbende op te rollen is belachelijk. Als hier een komedie van was gemaakt dan had het nog wel wat leuks kunnen opleveren, maar The Mod Squad neemt zichzelf bloedserieus. De acteurs doen het wel redelijk en het is aardig om een jonge Josh Brolin en Claire Danes aan het werk te zien. Maar alle acteurs kunnen beter en hadden er goed aan gedaan om eerst het script te lezen voordat ze 'ja' zeiden tegen dit inspiratieloze werkje.

"Modern Times." A story of industry, of individual enterprise - humanity crusading in the pursuit of happiness.

Over Modern Times valt veel te zeggen. De film is een satire en ontzettend grappig, maar Charles Chaplin weet er ook weer een film van te maken met een sterke boodschap over de industriële "vooruitgang", individualiteit, armoede, en zeker ook liefde en plezier halen uit de kleinste dingen.

Het eerste gedeelte in de fabriek is briljant, en daarna weet Chaplin dit hoge niveau gelukkig vast te houden. De restaurant scene alleen al zou iedereen een keer moeten zien. Naast Chaplin is ook Goddard ijzersterk, en hun samenspel vormt het hart van de film. De muziek/score maakt het helemaal af. Modern Times liet in de jaren 30 al de donkere kant zien van de technologische vooruitgang en de veranderende mentaliteit die dat met zich meebrengt. En de film is 80 jaar later nog steeds bijzonder relevant.

“You know what makes you feel okay about losing? Winning.”

Geef Chastain, Costner en Elba dialogen/monologen geschreven door Aaron Sorkin en dit is het resultaat. Molly's Game is ruim twee uur lang topvermaak. De dialogen en één-tweetjes tussen de personages komen met de snelheid van het licht op je af, en het is genot om deze acteurs aan de haal te zien gaan met dit soort dialogen/monologen. Het tempo ligt hoog, er is opvallend veel humor, de regie van Sorkin is effectief en ook de emotionele momenten werken goed. De Chastain/Costner scène op het laatst is fantastisch, en alles wat Sorkin zo'n geweldig scriptschrijver maakt komt in deze scène samen.

Un Moment d'égarement

Luchtige Franse film met een simpel verhaal die door de zomerse locaties en de acteurs toch interessant blijft. Het is allemaal erg sfeervol en Cassel en Cluzet vormen een leuk duo. Ook de dochters Le Lann en Isaaz doen het goed.

De film heeft een aantal komische situaties, maar vooral tegen het einde wordt het wat dramatischer door de frictie tussen de twee vrienden. Een oudere man die een slippertje maakt met de dochter van zijn beste vriend levert natuurlijk veel interessant en potentieel kluchtig materiaal op. Maar regisseur Richet houdt het allemaal luchtig. Een zomerse film om echt bij weg te dromen.

Momentum

Een aardige rechttoe rechtaan actiefilm die doet wat het moet doen en verder zonder pretenties in volle vaart op zijn doel afgaat, zoveel mogelijk actie en vechtscènes aan elkaar vastplakken met lekker veel suspense. Het eerste gedeelte met de bankoverval en het gedeelte in het hotel zijn het sterkst en er wordt een sfeer van paranoia gecreëerd waarbij niemand elkaar vertrouwd en er nauwelijks ruimte is om adem te halen zo snel gaat alles.

Daarna wordt meer een spelletje "wie is er slimmer"en ontwikkeld het verhaal zich tot een standaard thriller met de bekende elementen. De film bouwt wat rustmomenten in waardoor wel heel duidelijk wordt dat het verhaal weinig voorstelt. Maar gelukkig is Olga Kurylenko een prachtige actrice en een sterke femme fatale /actieheldin die haar mannetje staat en de film op prijzenswaardige wijze draagt. Purefoy schmiert er op los en speelt de standaard bad guy maar voegt gelukkig ook een portie humor toe aan zijn rol. Over de andere personages ben je zo uitgepraat (zelfs Freeman) want die stelde niet veel voor. Momentum ben je zo weer vergeten maar met de vette actiescènes en Kurylenko is het allemaal wel uit te houden. Waarom de film een open einde heeft weet ik niet maar ik had liever een afgerond verhaal gezien.

“Loving people doesn't save them.”

Hartverscheurend mooi. Mommy is een film die je het ene moment aan het lachen kan brengen, om je het andere moment een stoot in de maag te geven. Fantastisch acteerwerk, sterk regie- en camerawerk (het kleurengebruik is fantastisch), en de muziek is perfect gekozen. Dorval en Pilon als moeder/zoon Diane en Steve zijn weergaloos en je voelt de liefde, radeloosheid en het verdriet. Maar Clément is misschien nog wel beter als overbuurvrouw Kyla, die moeite heeft met communiceren en een band opbouwt met Diane en Steve.

Je ziet haar weer wat plezier in het leven krijgen, maar aan de andere kant is ze ook een interessant personage vol ambiguïteit. Is ze gewoon een barmhartige Samaritaan? Of heeft ze iets soortgelijks als Steve meegemaakt in haar jeugd? De film geeft hier wijselijk geen antwoord op, en dat maakt haar verhaallijn alleen maar beter. De scènes op het laatst springen er uit qua emotie, maar ook de scene waarin Diane en Kyla samen wijn drinken en in lachen uitbarsten is geweldig. Je voelt de band tussen de drie personages, maar je weet ook dat dit niet lang goed kan gaan.

“Honey, I would never do anything to jeopardize this family. Okay? Okay?”

Amateuristisch. Het idee achter de film is nog best interessant, maar de uitwerking is belabberd. De acteurs proberen het nog wel maar kunnen ook weinig uitrichten met zulke matig uitgewerkte personages. De regisseur valt meer te verwijten, want Mommy´s Secret is een wanproduct. Regie, camerawerk, editing etc. Lachwekkend slecht. Sarah Grey is leuk, maar kan dit allemaal niet verbloemen.

“Look beyond the paint. Let us try to open our minds to a new idea.”

Aardige film van Mike Newell. Het verhaal van Mona Lisa Smile is redelijk voorspelbaar en sommige personages lijken meer op karikaturen, maar gelukkig weten actrices als Roberts, Dunst, Stiles en Gyllenhaal wel indruk te maken. Stoffig en suf zijn woorden die soms wel van toepassing zijn op deze film, en van iedere verhaallijn weet je ongeveer wel waar het heengaat. Gelukkig kun je met zulke actrices weinig fout doen.

Money

Matig. Het concept is aardig en sommige acteurs (Weixler en Bamber) zijn niet slecht. Maar het ontbreekt Money aan spanning, en de rest van de acteurs acteren barslecht en zijn vooral bloedirritant. Het blijft allemaal veel te netjes en de acties van de personages zijn ook niet allemaal even logisch. Het einde past uiteindelijk moeiteloos in de sfeer van de film, en er is een nieuw genre ontdekt. De feel good thriller.

“The name is Lee Gates, the show is Money Monster. Without risk, there is no reward. Should I sell? Should I a loan? GET SOME BALLS!”

Prima film die lange tijd zeer vermakelijk is en sterke acteerprestaties heeft. Clooney, O'Connell, Roberts en Balfe zijn uitstekend, en Jodie Foster heeft met Money Monster een vlotte thriller gemaakt die bijna nergens inzakt qua niveau en tempo. De combinatie van humor, spanning en ook nog een maatschappijkritische boodschap werkt niet altijd (zeker tegen het einde), maar door het acteerwerk en de regie van Foster komt Money Monster een heel eind.

“Nothing stops the money train.”

Een wat suffe actiefilm die teert op de chemie tussen Snipes en Harrelson, en de mooie Jennifer Lopez. De acteurs doen het ook wel goed, maar Money Train wil maar niet spannend worden en grappig is het ook niet. Driekwart van de film is zelfs wat saai en alleen de drie acteurs zorgen ervoor dat het genietbaar blijft. Zeker het gekibbel tussen Snipes en Harrelson levert vermakelijke scènes op. Het einde is sterk gedaan en zelfs spannend. Jammer dat de hele film niet die scherpte heeft.

“How can you not get romantic about baseball?”

Aaron Sorkin laat nogmaals zijn vakmanschap zien met het sterke Moneyball. Want om een film over honkbal, cijfertjes en mannen die veel naar beeldschermen staren en telefoontjes plegen interessant te houden heb je een "dialogen/monologen meester" nodig. En laat Sorkin dat nou net zijn. Met A Few Good Men, The Social Network, The West Wing en het meesterlijke (ondergewaardeerde) Steve Jobs heeft Sorkin een cv opgebouwd waar elke scriptschrijver van zou dromen.

Het verhaal over Billy Beane die de manier van het scouten van spelers in het honkbal totaal verandert heeft is natuurlijk een erg interessant onderwerp maar had ook gemakkelijk een degelijk maar oersaaie film kunnen opleveren. Maar Moneyball heeft een heerlijke flow met een aangenaam tempo, spetterende dialogen, sterke acteerprestaties en een vlotte regie en montage die ervoor zorgt dat de film boeiend blijft en ook voor niet-honkbalfans interessant is om naar te kijken. Brad Pitt is uitstekend als Bean en laat weer eens zien wat een geweldig acteur hij is. Wat een charisma blijft de man toch houden. Jonah Hill is een openbaring als de geniale cijfertjeskoning Peter Brand die van alle spelers de belangrijke cijfers kan opdreunen, en kan bepalen of een speler zijn geld wel waard is en of hij een meerwaarde voor het team is. Ook Philip Seymour Hoffman heeft weer een aardige rol te pakken als de in eerste instantie tegenstribbelde coach die steeds meer bijdraait. Moneyball laat zien wat de meerwaarde is van vakmensen die topkwaliteit afleveren en met minder geen genoegen nemen. Sorkin, Pitt, Hilll, Miller, Hoffman etc. verdienen alle credits want ze geven allemaal hun "A game". Een regelrechte home run.

Mononoke-Hime

Geweldig. Miyazaki heeft met Mononoke-Hime een inventieve, originele en fantasierijke animatiefilm gemaakt met ook nog een maatschappijkritische (ecologische) boodschap. Ik ben een fan van dit soort animatie, en het oog voor detail is weergaloos en verbluffend.

Het verhaal is ook intrigerend, en vooral wanneer Ashitaka terecht komt in de oorlog tussen de bosgoden en de inwoners van Tatara, en Prinses Mononoke en de wolven geïntroduceerd worden, komt het verhaal echt tot leven. De speelduur is lang en vooral tegen het einde gaat het iets te lang door, maar dat is maar een klein minpunt. Mononoke-Hime is pure filmmagie.