Opinions

“We're not hosting an intergalactic kegger down here.”

Blijft na al die jaren een sterke film vol humor, actie en smerige aliens. Het belangrijkste pluspunt van de film is het samenspel tussen Jones en Smith, die goed overweg kunnen met het over the top materiaal en de spitsvondige dialogen. Met heerlijke bijrollen van de droge Torn, de sarcastische Fiorentino en de gekke bekken trekkende D’Onofrio. Men in Black straalt plezier uit en benadert het materiaal met een vette knipoog. Precies de goede toon voor dit soort film.

“Don't ask questions you don't want to know the answer to.”

Redelijk derde Men in Black avontuur. Het verhaal is weer belachelijk en vergezocht, maar daar gaat het natuurlijk niet om. Het gaat om de actie, de humor, de smerige aliens en de lol die de acteurs er allemaal mee hebben. Smith zit weer perfect in zijn rol en Josh Brolin is perfect gecast als jongere versie van Tommy Lee Jones. Een stuk chagrijn die op jongere leeftijd nog iets van plezier in zijn werk heeft. De formule is nu wel uitgewerkt, en het lijkt me een goed idee om het hier bij te houden.

“Oh, yummy. Somebody I need to eat.”

Weer meer van hetzelfde in dit tweede Men in Black avontuur. En dat is helemaal niet erg, want Smith en Jones zijn weer perfect op elkaar ingespeeld en nieuwkomers als Boyle, Dawson en Knoxville doen het ook goed. De wereld vol met vreemde wezens, luchtige humor en mannen in zwarte pakken blijft een vermakelijke wereld. Alhoewel ook wel duidelijk is dat de rek er nu wel uit is.

“You really think a black suit is going to solve all your problems?”

“No. But, looks damn good on you.”

Niet slecht. Na het eerste deel is het bergafwaarts gegaan met de Men in Black franchise (het derde deel was niet slecht), en een reboot voelt dan ook wat overbodig. Gelukkig hebben ze met Tessa Thompson en Hemsworth wel twee acteurs gecast die een heerlijke chemie hebben, en vooral Thompson draagt de film en zorgt voor de sterkste momenten (samen met Kumail Nanjiani als wezentje Pawny). Emma Thompson is ook sterk (te weinig schermtijd) en Liam Neeson gromt zich weer door de film.

Het tempo ligt hoog, en met onder andere Londen, Marrakesh, Tanger en Napels worden er ook schitterende locaties aangedaan. Het grootste probleem van de film is het matige, voorspelbare en inspiratieloze verhaal, en het script lijkt wel tijdens een kroegentocht op een bierviltje te zijn opgeschreven. Zelfs de twist (wat geen twist is) straalt inspiratieloosheid uit, en het is ongelooflijk zonde dat Thompson en Hemsworth het met zo'n matig script moeten doen.

“It's the Silence of the Goats!”

Vreemde film. Rommelig en verwarrend, maar soms ook grappig (Jeff Bridges is geweldig) en eigenzinnig. Het acteerwerk van onder andere Clooney, McGregor, Bridges, Spacey en Lang is sterk, en ook in de bijrollen zie je veel bekende koppen. Ze worden alleen niet geholpen door een script dat van de hak op de tak springt, en de film is soms ook gewoon saai. Het is een satire en het gaat soms ook lekker over the top, maar de film mist scherpte en humor. Met deze acteurs is dat een knappe prestatie.

“You are a stranger.”

Bruce Willis heeft al ontelbare keren dit soort rollen gespeeld, maar als ‘allemans actieheld’ blijft hij ongeëvenaard. Mercury Rising is geen bijzondere film en voelt echt aan als zo'n oubollige jaren 90 actiethriller, maar Willis heeft er duidelijk zin in. En dat zorgt er eigenlijk gelijk al voor dat het niveau stijgt, en de film op z'n minst vermakelijk is om naar te kijken. Mercury Rising is geen uitzondering op die regel.

“You know, there's a saying in Naples: When you think you're fuckin' them, they're fuckin' you.”

Doorsnee actiefilm waar zelfs Eddie Murphy moeilijk zijn stempel op kan drukken. Hij is opvallend ingetogen, en Metro is als film vooral erg voorspelbaar en clichématig. En het heeft een saaie bad guy in Wincott. De andere acteurs zijn wel goed, en vooral Ejogo en Rapaport hebben leuke bijrollen. Maar voor een actiefilm heeft Metro opvallend weinig actie en mist het spanning. Dertien in een dozijn.

“It's called flirting when you're young. I'm not sure what it's called when you're over 70.”

Fantastisch. The Meyerowitz Stories is een tragikomische film over de moeizame relatie van een vader met zijn zonen, een hele vreemde dochter en zijn vele (ex)-vrouwen. En over spijt, opgroeien, de relatie die je zelf met je kinderen opbouwt en de band tussen twee broers. Het is een film met een soms donkere ondertoon, maar over het algemeen luchtige sfeer. De vreemde humor moet je liggen, maar ik heb echt een aantal keer keihard moeten lachen.

De semipornografische films van (klein)dochter Eliza (Van Patten) die iedereen goed vindt, maar zo slecht zijn dat je niet anders kan dan lachen, de restaurantscènes tussen Hoffman en Stiller, de gesprekken tussen Sandler en Stiller/Van Patten/Hoffman, alles wat uit de mond van Hoffman komt etc. De dialogen zijn vlijmscherp en wat de acteurs ermee doen is fenomenaal. Het acteerwerk van Thompson, Hoffman en Marvel zit soms tegen het karikaturale aan, maar het blijft allemaal oprecht en levensecht aanvoelen. Alsof je echt naar een disfunctionele maar kleurrijke familie zit te kijken. Dat komt ook door Sandler en Stiller, die nogmaals laten zien meer te kunnen dan schijtlollige typetjes spelen. The Meyerowitz Stories is daardoor ook een menselijk verhaal geworden, met een absurd en komisch tintje.

“Luck ran out. This was too good to last.”

Stijlvol en karakteristiek. Michael Mann weet visueel altijd wel te overdonderen en ook in Miami Vice zitten weer een aantal schitterende scènes. Het verhaal stelt niet zo heel veel voor, maar toch is het altijd weer een genot om naar een film van Mann te kijken. Met een aantal sterke actiescènes.

En de acteurs met Foxx voorop weten in wat voor film ze spelen. Cool kijken, snor laten groeien (Farrell) en veel grommen. Het is wel jammer dat het script wat slordig is met heel veel losse eindjes en te veel open vragen. Dat had beter gekund.

Miasto 44

Sterke oorlogsfilm. Miasto 44 laat zien hoe het Poolse verzet tegen de nazi’s vorm kreeg, en regisseur Jan Komasa toont op expliciete wijze de waanzin en gruwelijkheden van de oorlog. Sommige scenes zijn misselijkmakend, maar ook de beelden van het gebombardeerde Warschau maken indruk.

De film heeft wel een wat vreemde combinatie van gruwelijke oorlogsscènes en sommige liefdesscènes die zo uit een videoclip lijken te komen. Artistiek gedaan, maar het contrast met de gruwelijkheden van de oorlog is groot. Misschien was het juist de bedoeling van Komasa om dat te laten zien, maar het komt dan niet helemaal goed over. Maar als oorlogsfilm waar het cynisme en de tragiek vanaf druipt is Miasto 44 een indrukwekkende filmbelevenis.

“I'm not the guy you kill. I'm the guy you buy!”

Het is best wel moeilijk om dit soort films spannend en interessant te houden. Veel politiek gekonkel, chantage, intriges etc. We weten dat het er binnen het bedrijfsleven keihard aan toe kan gaan, en Michael Clayton doet op dat vlak niet veel nieuws. Maar het verhaal blijft interessant door de beklemmende sfeer, de stijlvolle regie van Tony Gilroy, en vooral het acteerwerk van Clooney, Swinton, Wilkinson en alle andere acteurs. Dit is een echte acteursfilm, en ze krijgen allemaal de ruimte om hun kunsten te vertonen. Het oerdegelijke script en de dialogen fungeren daarbij als perfecte aangevers.

Michiel de Ruyter

Sterke Nederlandse film die helaas ook een aantal bekende gebreken heeft. Om met het positieve te beginnen, de acteerprestaties zijn verrassend goed. Lieke van Lexmond en Weeber zijn uitzonderingen maar onder andere Lammers, Atsma, De Lint, Langelaar en Fernhout waren erg sterk. En ook Game of Thrones acteur Dance was goed op dreef. Lammers heeft als Michiel de Ruyter de belangrijkste rol en de Jumbo man is ijzersterk. Ik kon hem zelfs verstaan!

De dialogen waren sowieso verrassend sterk. De film maakt wel een erg gehaaste indruk en het verhaal komt niet echt van de grond. Michiel de Ruyter is eigenlijk gewoon een goed gemaakte actiefilm maar ik heb het idee dat regisseur Reiné op iets meer mikte. Dat komt er niet uit. En anno 2016 met slow motion actiescènes aankomen is echt not done. Ik had ook het gevoel dat alle actiescènes op elkaar leken. Slow motion, houtsplinters (of iets wat er op leek), wat kanonnen, slecht vallende acteurs en overzicht shots waar geen touw aan vast te knopen is. Aardig maar ook langdradig. Maar als Nederlandse actiefilm Michiel de Ruyter zeker geslaagd.

“Note to self... rent Goodfellas, Casino, Godfather 1, 2, 3.”

Redelijk. Als maffiakomedie is Mickey Blue Eyes best geslaagd, maar als romcom werkt de film totaal niet. Dat komt omdat er meer chemie is tussen Grant en Caan, dan tussen Grant en Tripplehorn. Er zitten wel wat grappige momenten in de film, en het maffiagenre wordt leuk op de hak genomen. Het is soms ontzettend makkelijk en inspiratieloos, maar een klein glimlachje kon er wel vanaf.

“A lot of the time we feel that our lives the worst, but I think that if you looked in anybody else's closet, you wouldn't trade your shit for their shit. So let's go.”

Fijne film van Jonah Hill. Mid90s is duidelijk een nostalgische trip en een zeer persoonlijke film voor Hill, en dat straalt de film ook aan alle kanten uit. Het oog voor detail, hoe de familie van Stevie wordt neergezet, de band tussen beide broers, de vrienden van Stevie, sommige realistische en oprechte momenten etc. Voor iedereen die de jaren 90 heeft meegemaakt is dit soms een feest om naar te kijken. Hill schuwt het familiedrama niet, en Mid90s is ook een serieuze en volwassen coming of age film.

“Let's stop the suck!’

Leuke coming of age film die het origineel aanpakt en geen moment verveeld. Het is moeilijk om nog met wat nieuws te komen als het op het tienergenre aankomt, maar Middle School komt een heel eind door een combinatie van humor, wat drama en grappige gimmicks zoals de cartoons/animatie. Alles wordt uitvergroot en realistisch is het allemaal niet, maar dat is ook de grote kracht van de film. En de momenten dat Middle School een serieuze toon wil aanslaan lukt dat ook, geholpen door prima acteerspel en een sterke regie.

“I'm walking here! I'm walking here!”

Uitstekend acteerwerk van Voight en Hoffman zorgen ervoor dat Midnight Cowboy boeiend en vermakelijk blijft om naar te kijken. Want de film zelf viel wat tegen, en de avonturen van Joe in New York zijn niet altijd even interessant. De American Dream ontaardt in een desillusie voor Joe, en de vrolijke en naïeve cowboy verandert al snel in een gedesillusioneerde en tragische sjacheraar. Met het groezelige New York uit de jaren 70 als naargeestige setting. Het hartverscheurende einde is ijzersterk gedaan, en Voight en Hoffman kunnen niet genoeg geroemd worden.

“I find that loneliness is a physical pain... which hurts all over.”

Rauw gevangenisdrama van Alan Parker en Oliver Stone. Je voelt zelfs als kijker de gekte en waanzin toenemen, en Brad Davis acteert het allemaal fenomenaal. Vooral zijn uiteindelijke uitbarsting tegen Rifki (Bonacelli) is pijnlijk. Niet alles wat er zich in de gevangenis afspeelt is even interessant en het einde (de uitbraak) is ook wat makkelijk. Het mist de intensiteit van het eerste deel van de film, en ook de scènes in het 'gekkenhuis' zijn niet al te boeiend. Maar Midnight Express laat op indrukwekkende wijze zien hoe iemand helemaal door kan draaien in de gevangenis, en op die momenten maakt de film indruk.

“A man in love with a woman from a different era. I see a photograph!”

Midnight in Paris is een mindere film uit het uitgebreide oeuvre van Woody Allen. Ik kan zijn films meestal zeer waarderen door de scherpe dialogen, mooie observaties, leuke acteurs en luchtige toon waarop hij omgaat met het fenomeen schuld en boete. Jammer genoeg is Midnight een beetje nietszeggend en een tikkeltje pedant. Net zoals het karakter Paul (heerlijk gespeeld door Michael Sheen) wil Allen even laten zien hoeveel hij weet over Parijs, haar geschiedenis en historische figuren.

Helaas komt hij niet verder dan wat oppervlakkige observaties en maakt hij van onder meer Hemingway, Scott Fitzgerald, Picasso en Salvador Dali meer karikaturen dan mensen van vlees en bloed. Het verhaal kabbelt rustig voort maar welk punt Allen wil maken blijft onduidelijk. Wat deze film wel de moeite waard maakt zijn de fijne acteerprestaties van onder andere Wilson, Sheen, McAdams, Cotillard, Seydoux en de zichtbaar lol belevende Brody, de prachtige cinematografie en natuurlijk Parijs als decor. Want als ode aan Parijs is deze film zeker geslaagd. Helaas is het voor de rest erg middelmatig.

“Sometimes we are asked to do things that are beyond us.”

Redelijke film. Het begin is erg sterk en je wordt eigenlijk middenin het verhaal gedropt. Vreemd, maar sfeervol is het zeker en je wilt eigenlijk gelijk weten wat er zo bijzonder is aan Alton en waarom verschillende partijen hem zoeken.

Uitstekend spel ook van Shannon, Dunst, Driver en de jonge Lieberher. Maar nadat het steeds duidelijker wordt waar het verhaal heen gaat, wordt het ook een stuk minder interessant. Er blijven ook veel vragen open staan en soms is dat geen probleem, maar hier voelde het een beetje gemakkelijk en inspiratieloos. Visueel ziet het er allemaal geweldig uit en vooral de wat duistere sfeer in het begin was sterk gedaan.

“I'm really busy during the day, but I can be free at night.”

Nadat Midnight Sun afgelopen was had ik het gevoel dat ik deze film al eens eerder had gezien. En dat klopt, want dit is bijna een remake van A Walk to Remember. Zelfs de vader/schoonzoon scene op het laatst is vrijwel identiek, en Moore en Thorne hebben beide een passie voor zang/muziek. A Walk to Remember is wel duidelijk de betere film, want het grootste probleem van Midnight Sun is dat het einde mij vrijwel koud liet.

Dat komt niet door Thorne, maar vooral door de regiekeuzes en het script. Zoetsappige voice-overs en beelden van Katie’s leven (in plaats van gewoon haar dood laten zien), met dan ook nog die sentimentele muziek. Het was voor mij net iets te veel van het goede. Daarbij komt ook nog dat Thorne en Schwarzenegger een waardeloze chemie hebben.

“No. No, no. Uh Ruben was a product of inbreeding. All of our oracles are deliberate products of inbreeding.”

Uitstekende tweede film van Ari Aster. Na Hereditary en nu Midsommar kan ik wel zeggen dat ik een fan ben van de man. Zijn horrorfilms zijn onheilspellend, spannend en sfeervol, met sommige perfect getimede horrormomenten. De cinematografie en het camerawerk zijn van het hoogste niveau, en ook Florence Pugh is erg sterk op dreef. De andere acteurs maken een stuk minder indruk, maar dat ligt ook aan de rollen. Het is jammer dat het verhaal best voorspelbaar is en Aster in het middengedeelte de spanning niet weet vast te houden, want anders was dit echt een meesterwerk geweest.

“It is a day which will live in infamy.”

Prima oorlogsfilm van Emmerich. Subtiliteit komt niet in zijn woordenboek voor, maar Emmerich weet hoe hij bombastische oorlog/rampenfilms moet maken. In de eerste 30 minuten wordt even het Japanse offensief op Pearl Harbor behandeld, en je weet daardoor eigenlijk al gelijk met wat voor film je te maken hebt.

Een hoog tempo, uitstekende special effects, heroïek, Amerikaans patriottisme, schmierende acteurs (Skrein en Quaid) en uiteraard bij de eindcredits de foto’s van de echte helden. De actiescènes zien er misschien niet al te geloofwaardig uit, maar spectaculair zijn ze wel. En daarvoor ga je natuurlijk ook naar een Emmerich film kijken. Puur popcornvermaak, en dat is soms heel erg lekker.

“Quack, quack, quack, quack, quack!”

Sympathieke film en een klein beetje jeugdsentiment. Emilio Estevez die leiding moet geven aan een ijshockey team met kinderen die allemaal zo hun problemen hebben. De interactie tussen Estevez en de jonge acteurs vormt het hart van de film en dat gedeelte werkt. Het is jammer dat het verhaal wel erg voorspelbaar is en nergens verassend uit de hoek weet te komen. Ook de personages blijven opvallend vlak, en het acteren en de dialogen zijn soms van een bedenkelijk niveau. Maar de underdog wint en dat is altijd mooi meegenomen.

“Over the years of our family gathering, you two show up, aaaaaaand... you ruin it.”

Best wel een leuke komedie die niet scheutig is met de grove grappen en de seks niet schuwt. De film slaat er wel in door maar door de acteurs, die helemaal los gaan, blijft het vermakelijk. Het verhaal is best origineel en zeker in het eerste uur heb ik een aantal keer keihard moeten lachen om de avonturen van Dave en Mike en hun dates from hell.

Devine en Plaza zijn altijd wel goed in dit soort rollen en zijn ook verreweg het leukst. Kendrick verbaasde me met een aantal grove en schaamteloze momenten die je niet gelijk van haar verwacht. Efron is weer de weak link als saaie straight man die eigenlijk iets nieuws met zijn leven wil doen, maar wordt tegengehouden door zijn broer. Complimenten ook voor Beard als hilarisch bruid. De humor moet je liggen maar ik heb mij er wel mee vermaakt en saai is het zeker niet.

“Girlie, tough ain't enough.”

De eerste keer dat ik Million Dollar Baby zag (Camera bioscoop in Utrecht) was een verpletterende filmervaring. De film kwam als een mokerslag aan en ik weet nog wel dat ik dagen met de film in me hoofd heb rondgelopen. Nu is dat natuurlijk een stuk minder maar nog steeds maakt de film veel indruk. De film kabbelt in het begin rustig voort en de personages worden op mooie wijze geïntroduceerd. Frankie, Maggie en Eddie zijn personen die alle drie een krasje hebben opgelopen en Clint Eastwood, Morgan Freeman en Hilary Swank zijn fabelachtig.

Door de sterke personages, het interessante thema (oude vrouwelijke bokser die (te) laat wordt ontdekt) en natuurlijk de voice-over van Freeman voelt het trage tempo nergens stroperig aan en ik bleef en blijf nog steeds geboeid kijken. De film heeft een aantal thema's zoals tegenslag, doorzettingsvermogen, persoonlijk leed, compassie, menselijkheid en vriendschap en maakt er een indrukwekkende cocktail van. De film deelt op ongeveer de helft van de film een knock out uit die nog lang nadreunt maar toch behoudt de film daarna zijn eigen identiteit en een film over boksen en het overwinnen van obstakels, vloeit moeiteloos over in een film over waardigheid en de zin van het leven in een uitzichtloze situatie. Erg knap van de oude meester Eastwood. En natuurlijk van Swank die hartverscheurend goed is. Million Dollar Baby is een “One in a Million” film. Een intiem meesterwerk.

Minding the Gap

Uitstekende documentaire van Bing Liu. De grootste kracht van Minding the Gap is dat Liu ook echt de emoties laat zien die uiteindelijk allemaal naar boven komen. Zijn interviewstijl is voortreffelijk, en de mensen die hij interviewt leggen ook hun hele ziel en zaligheid bloot. Vooral de gesprekken met Liu’s moeder over de mishandeling van zijn vader is schrijnend om te zien, maar ook Zack is een intrigerend persoon.

Minding the Gap laat zien dat de giftige en gewelddadige relatie tussen vader/zoon vaak wordt overdragen van generatie op generatie. Zack weet er maar met moeite van los te komen, maar het kost hem wel de relatie met zijn vriendin en kind. Keire heeft nog ongelooflijk veel respect en liefde voor zijn overleden vader, en ondanks alles wat hem is aangedaan zit je op het laatst op de begraafplaats ook met een brok in je keel naar Keire te kijken. Vooral omdat je begrijpt waarom hij toch nog zo van zijn vader houdt, en dat je dit allemaal voelt en begrijpt is de grote kracht van Liu’s documentaire.

“With desire, focus, and the willingness to treat every obstacle as an opportunity, it's amazing what you can accomplish.”

Aardige film. Vooral de acteurs zorgen ervoor dat Mini's First Time lang vermakelijk blijft. Baldwin, Moss, Wilson en Goldblum stellen nooit teleur, en Nikki Reed weet de film te dragen als sluwe en manipulatieve jonge vrouw die zonder scrupules iedere (oudere) man weet in te palmen. Baldwin, Wilson en Goldblum maken geen schijn van kans (ik snap ze wel). Ondanks een aantal twists is het einde voorspelbaar. Daarvoor lijkt Mini's First Time uiteindelijk toch te veel op veel soortgelijke films.

“In the land of the blind, the one-eyed man is king.”

De onuitputtelijke bron romans en korte verhalen van Philip K. Dick weten door de jaren heen steeds vaker Hollywood te bereiken. Dat is niet zo gek, want de boeken van Dick schetsen een toekomst met interessante thema’s zoals ontspoorde technologische vooruitgang, privacy versus misdaadbestrijding en tijdreizen. In Minority Report wordt een futuristisch toekomstbeeld geschetst waar, door het gebruik van 'precogs', geen moord meer wordt gepleegd. Deze 'precogs' zijn personen die visioenen krijgen van moorden die nog gepleegd moeten worden.

De Pre-Crime afdeling onder leiding van John Anderton (Tom Cruise) moeten daarna de moord voorkomen. Maar als de moord nog niet gepleegd is, is de “dader” dan wel schuldig? Waarom volgt er geen rechtszaak om de schuldvraag te beantwoorden? En is het systeem wel zo foutloos? Interessante vragen die door Spielberg niet allemaal worden beantwoord, maar hij laat het aan de kijker over om een moreel oordeel te vellen over deze vorm van misdaadbestrijding. Spielberg is een genie in het creëren van werelden, en ook hier komt het futuristische Washington op geweldige wijze tot leven. De gepersonaliseerde billboards, de zichzelf besturende auto’s, oogscans etc. Allemaal inventieve ideeën die de wereld net wat extra’s geven. Het verhaal over Anderton, die ten onrechte wordt aangewezen als de volgende persoon die een moord zal plegen en moet vluchten, zit ingenieus in elkaar en ondanks wat plotgaten heb ik bijna tweeënhalf uur genoten. Cruise is weergaloos, en ook Samantha Morton, Max von Sydow en Colin Farrell zijn sterk op dreef. Het einde lijkt op het eerste gezicht een happy end, maar ik heb ook andere theorieën gehoord en gelezen die wat donkerder en naargeestig zijn. Films van Spielberg voelen altijd aan als een filmbelevenis die je niet wilt missen, en Minority Report behoort zeker in dit rijtje.

Mirai no Mirai

Knap gemaakte animatiefilm van Hosoda. Mirai no Mirai is een fantasierijke, kleurrijke en levendige film met ook genoeg oprechte en emotionele momenten. Een animatiefilm zoals alleen de Japanners die kunnen maken. Het verhaal is universeel, met een jonge peuter die bang is dat zijn nieuwe zusje alle aandacht van zijn ouders opeist. Tijdreizen, dood gewaande familieleden ontmoeten, je oudere zelf zien etc. Wat volgt is allesbehalve standaard. Gelukkig maar, want het resultaat is een betoverende film met een mooie boodschap.

“How is programming people to hate themselves not emotional abuse?”

Interessante film over een jonge vrouw die naar een christelijk kamp wordt gestuurd waar conversietherapie wordt toegepast, nadat ze is betrapt tijdens seks met een vrouw. Ik wist wel dat dit soort kampen (nog steeds) bestaan, maar om te zien hoe het in zijn werk gaat is ontluisterend.

De amateuristische manier waarop wordt omgegaan met de psyche van deze jonge vrouwen en mannen is hartverscheurend, maar gelukkig zitten er ook nog genoeg luchtige en hoopvolle momenten in. Een uitstekende keus van Desiree Akhavan. Moretz is fantastisch als Cameron, een jonge vrouw die worstelt met haar geaardheid en seksualiteit, maar ook als slim, grappig, zelfverzekerd en sarcastisch persoon wordt neergezet. Het einde van de film is perfect gekozen. Het had twee kanten op kunnen gaan, maar gelukkig kiest Akhavan voor een hoopvol einde (en een nieuw begin) voor deze personages.