Opinions

Waffle Street

Aardige film over een man die ontslagen wordt en helemaal opnieuw begint als serveerder in een fast food restaurant. James Adams werkt op Wall Street en krijgt morele bezwaren. Pas nadat hij wordt ontslagen en dat is dan wel weer een ironisch plotpunt.

Waffle Street heeft weinig diepgang en het is allemaal iets te braaf en sentimenteel. Echt pijn doet de carrièreswitch van James niet en dat breekt de film op. Geldproblemen worden zo overwonnen en vrouwlief heeft wat bezwaren, maar is vooral morele ondersteuning en zo gaat het maar door. Een echte feel good film dus. Met een fijne rol van Danny Glover.

“People will say that I left my wife and I suppose, as a factual matter, I did.”

Prima film. Het uitgangspunt van Wakefield is bijzonder, en gelukkig probeert de film het gedrag van Howard Wakefield niet goed te praten. De combinatie humor/drama voelt soms wat geforceerd aan, maar Bryan Cranston is gespecialiseerd in dit soort rollen en weet het allemaal goed te verkopen. Jennifer Garner zet ook een geweldig acteerprestatie neer, en weet met alleen haar gezichtsexpressies al ongelooflijk veel emotie over te brengen. Hopelijk zien we haar in toekomst weer wat meer in dit soort (grotere) rollen. De laatste scene zal niet iedereen kunnen waarderen, maar ik vond het wel passend en een mooi (open) einde.

“People are afraid of all the wrong things.”

Sfeervolle thriller. Regisseur Frank heeft goed gekeken naar de oude film noir klassiekers, maar had wat meer aandacht aan het script moeten besteden. Het is donker, regenachtig, met vervallen buurten, Liam Neeson als detective en zelfs scènes die plaatsvinden op een begraafplaats. De ideale omstandigheden voor een sterke thriller.

Jammer genoeg is het middengedeelte te langdradig en is de zoektocht naar de daders geen moment interessant. Daders die zelf ook geen dreiging uitstralen en doelloos rondlopen. Dan moet alles van Neeson komen en de man is weer ijzersterk. Hij is niet zo koel als Humphrey Bogart, maar komt redelijk in de buurt.

“No, I'm not a hipster. I can't grow a convincing enough beard.”

Walk of Shame heeft zijn leuke momenten en Elisabeth Banks doet het best aardig. Maar de grap van een vrouw in een gele jurk, die wordt aangezien voor een prostituee/crimineel in plaats van een nieuwsverslaggeefster, wordt al snel oud. Banks, Marsden, Jacobs en de andere acteurs weten er nog heel wat van te maken, maar ze worden niet geholpen door een belabberd script.

“You can't wear black. It looks like you're going to a funeral.”

“Maybe I am...”

Schitterende film. Voor een film over Johnny Cash en zijn schitterende repertoire ben ik altijd wel te porren, en als alles dan ook nog zo goed samenkomt is het genieten geblazen. Het grootste compliment moet Joaquin Phoenix krijgen die helemaal opgaat in de rol van Johnny Cash, en perfect gestalte geeft aan de 'man in black'. Er wordt gekozen voor de 'van wieg tot graf' methode en hoewel dat niet altijd werkt, is het hier bijna essentieel om ook de problemen met drugs en zijn vader echt te begrijpen.

Reese Witherspoon verdient ook alle credits en je voelt de liefde van June Carter voor Cash, maar ook de frustratie om zijn onvolwassenheid en de demonen die hij met zich meedraagt. Witherspoon heeft iets heel opgewekts en vrolijks over zich, maar kan daarnaast ook Carter's harde kant laten zien. Wanneer Phoenix en Witherspoon samen "It Ain’t Me, Babe" zingen voor een grote menigte staat het kippenvel op je armen. De tijdsgeest wordt door regisseur James Mangold erg goed neergezet, en het is leuk om acteurs te zien die onder andere Elvis Presley, Roy Orbison en Jerry Lee Lewis spelen. Walk The Line werkt aanstekelijk en is een heerlijke film.

“You have to promise you won't fall in love with me.”
“That's not a problem.”

Mooie film. De eerste keer dat ik de film keek wist ik niet goed waar de film heen wilde en kwam de twist als een mokerslag aan, maar bij een tweede kijkbeurt vielen mij bepaalde dingen wel op en de signalen waren overduidelijk. Mijn waardering voor de film is er niet minder om want het verhaal van Nicholas Sparks (ik had het moeten weten) wordt op een indrukwekkende en ingetogen manier vertaald naar het witte doek en de acteurs zijn sterk.

Mandy Moore speelt de rol van de lieve, gelovige en ietwat naïeve Jamie erg goed maar het is Shane West die de meeste indruk maakt. Zijn Landon maakt de meeste karakterontwikkeling door en West overtuigd de gehele film. De liefde tussen Jamie en Landon wordt mooi opgebouwd en Moore en West hebben een leuke chemie. Er zit gelukkig ook wat venijn tussen de twee waardoor het niet te zoetsappig wordt. Het tweede gedeelte van de film focust zich op de ziekte van Jamie en alhoewel het voor mijn gevoel iets te zoetsappig en dromerig wordt, blijven Moore en West sterk. De muziek drukt op een mooie manier zijn stempel op de film en dramatische scènes worden er eigenlijk alleen maar nog dramatischer door. A Walk to Remember komt wel even binnen maar het blijft een Sparks verfilming. De boodschap is dan ook dat uit iedere dramatische gebeurtenis in je leven, iets positiefs kan ontstaan.

“People ask me “Why do you risk death?”. For me, this is life.”

The Walk is een aardige film over een apart en excentriek persoon. De film is iets te standaard en volgens het boekje om een hoogvlieger te zijn maar het heeft zeker zijn vermakelijke momenten. Philippe Petit wil tussen de twee torens van het Wolrd Trade Center lopen over een dun koord en verzameld een groep mensen bij elkaar om zijn missie uit te voeren.

De film is met ruim twee uur erg lang en dat wreekt zich zeker in het middenstuk wanneer het plan moet worden bedacht en er een begin van uitvoering is. Het wordt wat langdradig en de acteurs en personages zijn zeker niet interessant genoeg om te blijven boeien. Daar komt nog bij dat Petit zelf onuitstaanbaar is en maar een vervelend mannetje. Joseph Gordon-Levitt is geweldig en zijn Franse accent indrukwekkend maar echt meeleven met Petit en zijn missie doe je niet. Daarvoor blijft zijn motivatie iets te wazig en blijft het personage te afstandelijk. Wanneer Petit aan zijn wandeling begint voel je wel de spanning en het is door regisseur Robert Zemeckis prachtig in beeld gebracht. Maar van een regisseur die Forrest Gump, Back to the Future en Cast Away op zijn naam heeft staan verwacht je memorabele personages waar je van gaat houden of waar je tenminste de beweegredenen van kan begrijpen. Petit blijft een raar en afstandelijk figuur met een vreemde en ietwat kinderlijke hobby. Dan toch maar weer een keer kijken naar de avonturen van Forrest, Marty of Chuck Nolan. Voor Gordon-Levitt en de onbegrensde energie die hij in de film heeft gestopt en het zichtbare plezier waarmee hij het karakter speelt een voldoende.

“You stabbed me with a potato peeler!”

Prima actiefilm. Het begint allemaal rustig en vriendelijk, maar wanneer het geweld losbarst gaat Walking Tall in de hoogste versnelling recht vooruit. The Rock is gemaakt voor dit soort films en Knoxville is als side-kick ook goed op dreef. McDonough is sterk gecast als bad guy en Ashley Scott doet geen pijn aan de ogen… Een klein plaatsje, een loom sfeertje, The Rock, sterke vechtscènes en een hoop corrupte bad guys, Walking Tall doet precies wat je ervan verwacht. Pretentieloos vermaak.

“The point is ladies and gentlemen that greed, for lack of a better word, is good.”

Gordon Gekko is een icoon en Michael Douglas zal voor altijd herinnert worden voor deze rol. Toch heb ik de film nooit heel bijzonder gevonden. Het is zeker geen slechte film en er zitten heel veel geweldige scènes in, met kleurrijke personages en sterke acteerprestaties, maar over het algemeen maakte de film op mij geen onuitwisbare indruk.

Het verhaal over hebzucht en fraude op Wall Street is in de jaren al ontelbare keren verteld, en Wall Street brengt weinig nieuws. In die tijd zou het allemaal erg actueel zijn geweest en impact hebben gehad, maar in 2016 na films en documentaires als Margin Call, The Big Short, Inside Job etc. maakt het allemaal een wat gedateerde indruk. Gordon Gekko is een kwajongen vergeleken met de jongens die de financiële crisis van 2008 hebben veroorzaakt. Maar de film heeft wel Gordon Gekko en Bud Fox en dat geeft de film een speciaal tintje. Michael Douglas en Charlie Sheen zijn weergaloos in hun rollen en alleen al om hun acteerwerk zou je deze film moeten zien.

“Someone reminded me I once said "Greed is good". Now it seems it's legal. Because everyone is drinking the same Kool Aid.”

De rehabilitatie van Gordon Gekko. Wall Street: The Money Never Sleeps voelt een beetje overbodig maar het is wel een sterke film. De film heeft veel vaart en flair en het verhaal zit goed in elkaar. Maar het belangrijkste is dat de personages goed uitgewerkt zijn en dat Michael Douglas als Gordon Gekko nog steeds geniaal is. Vanaf het moment dat hij voor een publiek zijn boek “Is Greed Good” aanprijst is het genieten geblazen.

Zeker, zijn “inkeer” op het laatst voelt geforceerd aan en het is jammer dat zo’n rijk en gelaagd personage zo moet eindigen, maar alles daarvoor is zeker de moeite waard. De relatie met zijn dochter wordt mooi uitgewerkt en zit vol met oud zeer en venijn. Douglas en Mulligan hebben een aardige chemie en ook LaBeouf acteert prima. Brolin heeft zichtbaar plezier in het spelen van een arrogante bad guy. Oliver Stone weet goed zichtbaar te maken in wat voor schizofrene wereld deze Wall Street gasten leven waar met miljarden wordt gegokt alsof het niets is. Zoals Gordon Gekko op een gegeven moment zegt: “It's not about the money. It's about the game between people.”

“Foreign contaminant!”

Sterke animatiefilm van Pixar. Vooral het eerste woordloze gedeelte met een Wall-E die zijn werk doet op een verwoeste en verlaten aarde is magisch. Grappig, ontroerend, tragisch en hartverwarmend, Wall-E is een aandoenlijke machine die verliefd wordt op de revolutionaire EVE, een machine die naar de aarde is gestuurd om te kijken of leven mogelijk is. De band tussen Wall-E en EVE vormt het hart van de film, en door alleen een paar woordjes, gebaartjes of een blik weten de makers al ongelooflijk veel emotie in deze relatie te stoppen. Wall-E!! EVE!!

Wanneer de twee van de aarde afgaan wordt het wat minder en dat hele gedoe met die corpulente mensen heeft z’n mindere momenten. Alhoewel M-O wel een komische en sterke toevoeging is, en het oog voor detail verbluffend blijft. Met een krachtig en passend einde.

Wanderlust

Matige film. Rudd en Aniston zijn een leuk duo, maar dat hele gedoe rond een commune is erg slecht uitgewerkt en gewoonweg saai. Dat je met acteurs als Rudd, Aniston, Alda, Theroux en Akerman zulk prutswerk aflevert is erg knap. De humor werkt niet en is soms pijnlijk ongrappig. De acteurs zijn eigenlijk de enige lichtpuntjes. Wat een prachtcast!

“Do you make sweaters, or do you kill people?”

Wanted is een film met ongelooflijk vette actiescènes en goede acteurs, maar het is ook een film met een erg mager en voorspelbaar verhaal. Vooral op de rustige momenten zakt de film erg ver weg.

McAvoy is aardig en de transformatie van sullige nobody naar actieheld is nog best geloofwaardig. Het is Jolie die er echt bovenuit steekt en nog wat weet te maken van haar mager uitgewerkte rol. Freeman is zijn degelijke zelf en heeft een aantal sterke scènes. De film heeft veel actiescènes en dat is maar goed ook. Op die momneten overtuigd de film en komt Wanted het beste tot zijn recht.

“You keep supplying the guns, we'll keep killing the bad guys. God bless you.”

Leuke en vlotte film. War Dogs is een film die eigenlijk heel erg weinig fout doet, maar toch ook niet helemaal boven de massa uitstijgt. Daarvoor mist de film wat scherpte (zeker op het einde) en wil de film te veel genres in één film proppen. Humor, actie, drama, spanning, wat romantiek, de film probeert van alles maar alleen de humor in het begin en de actie zijn echt geslaagd. En het liefdesleven van David (Teller) wordt best goed neergezet. Wat een prachtige actrice is die Ana de Armas…

Jonah Hill vond ik vooral in het begin erg sterk als hij de charismatische en flamboyante wapenhandelaar mag spelen. Als in het tweede gedeelte het drama zich aandient, is hij wat minder overtuigend. Teller is degelijk maar verbleekt toch wel een beetje naast Hill. Als duo zijn ze wel vermakelijk en vooral hun reis van Jordanië naar Baghdad in Irak is een hoogtepunt. Hilarisch en spannend tegelijk. Het drama op het eind komt wat geforceerd en afgeraffeld over, maar rond het verhaal wel mooi af. Een geslaagde en vermakelijke film.

“I did not start this war. But I will finish it.”

Mooie afsluiter van een zeer sterke trilogie. War for the Planet of the Apes is een grimmige maar ook emotionele afsluiter, en de film focust zich op het afsluiten van het verhaal van Caesar. Het is overbodig om te zeggen, maar Andy Serkis is weergaloos in de rol. War focust zich ook duidelijk op de apen en dat is een goede keuze, want de mensen waren in de vorige films al niet erg interessant. Op Will in Rise en Nova hier in War na.

War ziet er ook schitterend uit, de apen blijven indrukwekkend en tegen het einde voelde ik wel wat emotie. Want we hebben Caesar gevolgd vanaf toen hij een klein babyaapje was, en na drie films voel je ook echt een band met hem. War is niet perfect, en zeker wanneer de apen gevangen worden genomen in het kamp heeft de film moeite om weer op gang te komen. Ook het personage van Harrelson werkt niet echt, maar gelukkig ligt de focus op de apen. Caesar, Maurice, Rocket, Red Donkey, Bad Ape, het jonge meisje Nova etc. geweldige personages. Als je alle drie de films achter elkaar bekijkt zie je ook dat de makers en acteurs er één geheel van hebben gemaakt, en de reis en ‘character arc’ van Caesar voelt bevredigend en compleet. Zoals alleen de best trilogieën kunnen bewerkstelligen.

“You can't win the trust of a country by invading it. You can't build a nation at gunpoint.”

Matig. War Machine wil van alles wat zijn, maar maakt uiteindelijk nergens echt indruk. Een regelrechte komedie, een drama, een oorlogssatire, een echte oorlogsfilm etc. Het lijkt soms wel of de film uit verschillende onderdelen bestaat die aan elkaar zijn geplakt.

Echt grappig wil de film niet worden en de professionele ondergang van General McMahon(Pitt) is vooral een trage strafexercitie. Het begin is nog wel redelijk en Pitt en de andere acteurs vormen een vermakelijk stel. Ze beginnen aan een oorlog die niet te winnen valt, en iedereen weet dat behalve dit stel mafketels. Prima materiaal voor een sterke oorlogssatire, maar War Machine haalt nergens dat niveau.

“Lightning never strikes in the same place twice.”

Aliens willen de wereld overnemen, maar spannend wil het niet worden. Dat klinkt als een contradictie, maar War of the World krijgt het toch voor elkaar. Op één of twee scènes na blijft het allemaal erg braaf en het is jammer dat Spielberg geen keuze heeft kunnen maken tussen een kindvriendelijke alienfilm, of een brute en volwassen film over aliens.

Nu is het allemaal net niet en blijft er een sfeervolle, maar ook wat smaakloze film over. Cruise is opvallend vlak en Fanning en Chatwin zijn de meest irritante kinderen die ik ooit in een film heb zien rondlopen. Met voorsprong. Robbins heeft een aardige rol, maar beklijven wil het niet. De scènes in die schuilkelder behoren wel tot de beste in de film. De aliens maken een angstaanjagend geluid en zien er best goed uit. Het einde is wat abrupt en het happy end is Spielberg optima forma, maar ook wat ongeloofwaardig hier. Sfeervol is het allemaal wel, maar er had wat meer ingezeten.

“If I were you I'd watch out, new girl.”

Aardige film van Carpenter. Hij heeft wel eens betere films gemaakt, en het verhaal van The Ward is wel heel standaard. Maar toch zitten er ook weer een aantal leuke en gruwelijke scenes in de film. De sfeer in een psychiatrische inrichting is ijzingwekkend, en Carpenter weet daar wel raadt mee. Amber Heard doet het ook goed en gelukkig maar, want al de andere acteurs en actrices zijn niet al te best.

“A strange game. The only winning move is not to play. How about a nice game of chess?”

Leuk. Je moet wel een beetje meegaan in het onzinnige verhaal, maar dan krijg je er wel een pretentieloze en zeer vermakelijke film voor terug. Met aanstekelijk acteerspel, en vooral Broderick en Sheedy zijn goed op dreef. Sheedy kan bijna niet anders zijn dan dat schuwe en vreemde meisje uit The Breakfast Club. WarGames ziet er soms ook erg oubollig uit (de computers), maar dat is ook wel de charme van de film. Het eerste gedeelte is ook het sterkst, met het laatste gedeelte waar het wat meer een conventioneel 'save the world' verhaal wordt. Zonder het ongecompliceerde plezier te verliezen.

“Don't be creepy. Don't be creepy. Don't be creepy.”

Een romantische zombiefilm. Origineel kun je Warm Bodies wel noemen. Zombies en de mens zijn verwikkeld in een felle strijd, maar dan komen R en Julie als een moderne Romeo en Juliet in aanraking met elkaar en worden ze verliefd. Hij zombie, zij gewoon mens.

Een interessant verhaal, Hoult en Palmer als leuk duo en mooie muziek, Warm Bodies doet niet veel verkeerd. In het middengedeelte kakt de film wat in en van spanning is niet echt sprake. De film wil duidelijk verschillende doelgroepen aanspreken en komt daar erg ver in. Prima film.

“Lock up the china because the boys are at it again!”

Warrior blijft een weergaloze film. Tom Hardy en Joel Edgerton zijn geweldig als twee broers en voormalig MMA vechters die van elkaar vervreemd zijn geraakt, en na jaren weer recht tegenover elkaar komen te staan in de ring. Warrior is een oprecht familiedrama, maar daarnaast is het ook gewoon een film met uitstekende MMA gevechten. Edgerton speelt Brendan, die het vechten in de ring vaarwel heeft gezegd en nu een brave huisvader is en leraar op een middelbare school. Door geldproblemen pakt hij zijn oude leventje weer langzaam op.

Hardy speelt de terugkerende militair Tommy, die weer bij zijn vader (waar hij niets van moet hebben) gaat wonen en het vechten gelijk weer oppakt. Nick Nolte is geweldig als de alcoholische vader Paddy, die zijn leven wil beteren maar ook wel inziet dat zijn zonen niets meer met hem te maken willen hebben. Wanneer zowel Tommy als Brendan zich inschrijven voor een groot MMA toernooi komt alles samen. Alle opgekropte emoties en gevoelens komen aan de oppervlakte en de drie acteurs zijn weergaloos. Daarnaast heeft de film een geweldige soundtrack. Warrior is veel meer dan alleen een sportfilm, en de film geeft ook een schitterend inkijkje in de levens van de familie Conlon.

The Watcher

Matige horror/thriller. Het verhaal zit aardig in elkaar en de acteurs doen het goed, maar er is denk ik wat mis gegaan bij de uitwerking van dit alles. Want van spanning is eigenlijk geen sprake, en je moet van goeden huize komen om nog met wat origineels te komen als het aankomt op het 'haunted house' principe. Maar The Watcher is een inspiratieloos werkje met veel te weinig spanning, en een belachelijk einde.

“This is a joke. This is all a joke.”

Ik ben er nog niet uit of dit een onbegrepen meesterwerk is, of een rommelig en te lang superheldenepos. Ik neig naar het eerste. Zack Snyder toont lef en kleurt buiten de standaard superheldenlijntjes. Watchmen is een rauwe, expliciete en film noir-achtige superheldenfilm met veel visuele flair en sterke acteerprestaties.

De film heeft een aantal pareltjes van scènes en alleen al de opening is schitterend vormgegeven. Akerman, Haley, Wilson, Crudup, Dean Morgan, Gugino, Goode etc. Allemaal zijn ze op hun plaats. Complimenten ook voor de muziek die sommige scènes echt versterkt. De film is iets te lang en vooral het einde is wat teleurstellend. Het grote plan van de bad guy is niet echt inspiratievol. Maar voor de rest niets anders dan complimenten voor Snyder en zijn grenzeloze ambitie en fantasie.

The Water Diviner

Prima regiedebuut van Russell Crowe. Schitterende locaties, sfeervolle beelden en een indrukwekkend verhaal, eigenlijk is er weinig mis met The Water Diviner. Het probleem is alleen dat het verhaal iets te rustig voortkabbelt en meeslepend wil de zoektocht van Connor (Crowe) naar zijn (waarschijnlijk) overleden zoons niet worden.

Er zijn te veel overbodige subplots en Crowe verliest zich te veel in de details. Knap dat hij alles zo gedetailleerd mogelijk over wil laten komen, maar het heeft soms iets te veel weg van een geschiedenisles in plaats van een meeslepend verhaal. Naast Crowe is Kurylenko een erg mooie verschijning en je ziet dat ze zich goed heeft voorbereidt op de rol. De balans tussen romantiek, oorlog en de zoektocht naar Connor’s zoons is soms compleet zoek, maar The Water Diviner is al met al een sfeervol schouwspel met sterke acteerprestaties.

“Gatorade not only quenches your thirst better, it tastes better too.”

Matig. Maar aan de andere kant is The Waterboy ook zo ongelooflijk slecht, dat het bijna weer leuk wordt om naar te kijken. En de makers en acteurs weten dat volgens mij zelf ook. Sandler is hier alle schaamte voorbij als dommige ‘waterboy’ met een spraakgebrek en aardig wat mamma issues. Wanneer hij talent voor American Football blijkt te bezitten zorgt dat nog wel voor wat komische situaties, maar meestal is het vooral erg flauw. Kathy Bates heeft nog wel een aardige rol en doet het niet slecht als moeder van Sandler.

“Let's have an intelligent conversation here: I'll talk, and you listen.”

Jeugdsentiment. Het originele gegeven van een wereld met alleen maar water, Kevin Costner, de maniakale Dennis Hopper, de mooie Tripplehorn, toffe actiescènes, en het einde op de grote tanker etc. Ik heb deze film wat grijsgedraaid. Echt goed is de film niet, maar vermakelijk is het allemaal wel.

Na een sterk begin verzandt de film al snel in een langdradig en belachelijk geheel, en er is duidelijk weinig aandacht besteedt aan de uitwerking van de personages. Des te meer aan de indrukwekkende locaties en sommige spetterende actiescènes. En het is een genot om Hopper bezig te zien. Het einde is ook goed gedaan, alhoewel de emotionele impact wat achterwege blijft. Vermakelijk, actierijk en soms lekker gestoorde film, zo zou je Waterworld het best kunnen omschrijven.

“You have so much love to share with the world and so much life yet to live.”

Uitstekende film. Je kunt zien dat Shults één van de crewleden is geweest van Terrence Malick, en zeker het camerawerk in het tweede gedeelte doet aan een Malick film denken. Het eerste gedeelte is erg druk en chaotisch, en de muziek is soms zeer indringend aanwezig. Dat hoort ook bij het verhaal van Tyler (Kelvin Harrison Jr.), die steeds verder afdwaalt en uiteindelijk alles verliest. Dit gaat allemaal erg snel, en het is aan het acteerwerk te danken dat het allemaal wel indruk maakt. Ook audiovisueel is dit gedeelte erg sterk gedaan.

In het tweede gedeelte komt de film tot rust, wat ook wel past bij het personage van Emily, de jongere zus van Tyler die te kampen heeft met een schuldgevoel en te maken krijgt met vechtende ouders, een eerste liefde en een broer in de gevangenis. Taylor Russell is een openbaring, en ook Hedges, Sterling K. Brown en Goldsberry zijn ijzersterk. Waves gaat over familie, vergeving, rouw, boetedoening en één verkeerde beslissing die soms alles kan verwoesten. Dat de film mij een triest en beklemmend gevoel gaf, maar ook een gevoel van hoop en blijdschap, zegt alles over de diepe indruk die de film achterlaat.

“Kindness. That will kill you here.”

Slijtageslag. De film had best wat korter gekund en de barre tocht van de personages is niet altijd even interessant, maar het acteerwerk en de cinematografie vergoeden veel. En het is natuurlijk ook gewoon een indrukwekkend verhaal, mooi naar het witte doek vertaald door regisseur Weir.

Harris, Farrell, Sturgess en Strong zijn allemaal erg sterk en je ziet ze voor je ogen aftakelen. Prachtrol ook voor Ronan, en wanneer zij haar opwachting maakt verandert ook de groepsdynamiek. Iets wat de film goed doet, en vooral het samenspel tussen oude knar Harris en Ronan is interessant om naar te kijken. Het einde is bekend en de beelden van wat er na de Tweede Wereldoorlog nog allemaal voor narigheid is gebeurd maakt indruk.

“You want to know why they're leaving you open? It's because they don't think you can hit the ocean from the beach.”

Indrukwekkende acteerprestatie van Ben Affleck. Dit is een zeer persoonlijke film voor hem, en aan alles is te zien dat hij zijn ziel en zaligheid in dit project heeft gestopt. The Way Back is een echte sportfilm en daarom niet heel origineel, maar gelukkig is het laatste gedeelte sterk gedaan en komt O’Connor toch nog met iets nieuws. Jack loopt rond met een persoonlijk trauma, en het einde is bitterzoet.

“Don't die wondering, man.”

Sterk. The Way Way Back is een echte zomerfilm en een luchtige dramedy, en de film weet verschillende genres moeiteloos te combineren. Met ijzersterk acteerwerk. De film is op de eerste plaats een coming of age verhaal rond Duncan, een jongen die moeite heeft met zijn stiefvader en moeilijk contact maakt met leeftijdsgenoten (vooral meisjes).

Maar de band met Owen en Susanna (Rockwell en AnnaSophia Robb) zorgt ervoor dat hij steeds meer zelfvertrouwen krijgt. Susanna is natuurlijk ook wel het droommeisje, en als 'summer fling' perfect. Iedereen heeft wel eens zo'n vakantieliefde gehad, en het leveren meestal de mooiste herinneringen op. De verhaallijn rond de ouders is wat clichématig, maar acteurs als Carell, Collette en Janney zorgen ervoor dat ook dit gedeelte vermakelijk is om naar te kijken.