Opinions

Nae Meorisokui Jiwoogae

Een film om verliefd op te worden. Het is een regelrechte tranentrekker, maar als het zo perfect wordt uitgevoerd hoor je mij niet klagen. Het verhaal, de chemie tussen de acteurs, de sfeervolle muziek, veel onvergetelijke scènes etc. Nae Meorisokui Jiwoogae blijft je bij.

De scene waarin Cheol-su zijn zonnebril opzet om zijn betraande ogen te bedekken… Indrukwekkend. Het is ook goede keus geweest om de focus te houden op de relatie tussen Cheol-Su en Su-jin, en de ziekte van Alzheimer komt pas in het laatste kwart van de film echt om de hoek kijken. Een uitstekende keuze, omdat je op deze manier nog meer meeleeft met dit koppel. Ye-jin Son en Woo-sung Jung zijn geweldig, en beide weten je als kijker helemaal mee te sleuren in hun liefdesverhaal.

Naked

Time loop films kan ik meestal wel waarderen. Probleem is wel dat hetzelfde patroon interessant moet zijn, want anders wordt het al snel een saai en repeterend verhaal. Naked heeft zijn leuke momenten, maar loopt uiteindelijk tegen dit probleem aan. Wayans doet het aardig en ook de andere acteurs doen hun best, maar ze kunnen niet verbloemen dat de situaties waarin Wayans terecht komt niet interessant genoeg zijn om een hele film mee te vullen. De les die Rob moet leren (wees aardig voor je medemens, wordt volwassen) is al honderdduizend keer eerder en beter gedaan

“Take that, you lousy cop!”

“I'm sorry! I can't hear ya! Don't fire the gun while you're talking!”

The Naked Gun is ontelbare keren op televisie geweest en ik kan sommige stukken wel dromen. Het is allemaal een hoop flauwekul, maar de grapdichtheid ligt hoog en het stalen gezicht van Leslie Nielsen werkt nog steeds op de lachspieren.

Voor de rest vond ik de grappen niet allemaal even sterk en op een gegeven moment ken je het trucje wel. De acteurs met naast Nielsen ook Presley, Kennedy en O.J. Simpson zijn wel goed gecast en hebben allemaal hun grappige momenten. Maar deze films (ook Airplane bijvoorbeeld) vallen bij herziening wel tegen en in mijn herinnering waren ze toch een stuk leuker. Met uitzondering van Leslie Nielsen natuurlijk. Die blijft geweldig.

“My desire to be an observer of life was actually keeping me from having one.”

The Nanny Diaries is een aardige en originele komedie die niet heel gedenkwaardig is maar wel veel vermakelijke momenten kent. De film heeft met Scarlett Johansson een stralend middelpunt en ze neemt de film dan ook met gemak op haar schouders.

De voice-over en de ‘dagboek-insteek’ zijn wel aardig en Johansson laat hier al horen (net zoals in Her) over één van de zwoelste stemmen in Hollywood te beschikken. De band tussen de nanny en het kind wordt leuk opgebouwd en Laura Linney heeft een prachtrol als de verschrikkelijke moeder die het leven van de nanny aardig zuur maakt. Linney speelt het allemaal met zichtbaar plezier en tussendoor schmiert Giamatti er ook nog aardig op los als haar afwezige man. Johansson en Evans laten hier al zien een aanstekelijke chemie te hebben en je verwacht bijna dat ze ieder moment hun Captain America en Romanoff (veel latex) kostuum aandoen. Romanoff undercover als nanny had in ieder geval een 5 sterren film opgeleverd... Maar The Nanny Diaries is op zichzelf ook een vermakelijke film die nergens boven de middelmaat uitstijgt maar leuk is om een keer gezien te hebben.

“You know I'm always ready to dance with you.”

Vreemd maar soms best leuk. Het uitgangspunt van een vrouw die verliefd is op haar beste (homoseksuele) vriend is natuurlijk al niet alledaags, en de film zelf doet ook de vreemdste dingen. Het eerste gedeelte is rommelig, het acteerwerk is zeer matig, en je weet vanaf het begin eigenlijk al dat dit niet lang goed kan gaan. De ruzie en alles wat daarna gebeurd is dan ook het beste gedeelte van de film. Eindelijk wat emotie, alhoewel Pierson Fode hier helemaal door de mand valt. Victoria Justice is leuk, maar ook zij kan het niet allemaal in haar eentje.

“What are you gonna do today, Napoleon?”

“Whatever I feel like I wanna do. Gosh!”

Ontzettend droog en soms best grappig. Droge humor kan ik meestal wel waarderen en Napoleon Dynamite heeft zeker zijn sterke momenten. Vooral de dialogen zijn bij vlagen ijzersterk. Jammer genoeg zijn er te veel momenten waarop Napoleon totaal wegzakt en bijna niet door te komen is.

Zelfs de prima acteurs en de korte speeltijd kunnen daar niets aan veranderen. De film probeert anders te zijn dan andere doorsnee tiener/ coming of age films en daarvoor verdient de Napoleon alle credits. En het einde is hilarisch en ontroerend tegelijk.

“Do you mind if we dance with your dates?”

Animal House is echt zo'n expliciete en flauwe tienerfilm waar we nu mee doodgegooid worden. Voor die tijd revolutionair, maar nu toch vooral gedateerd en weinig verrassend. De humor werkt sporadisch, en het sterkste punt van de film zijn de acteurs die er helemaal voor gaan. De vrouwen zijn vooral dommig of een lustobject, maar dat weet je in dit soort films. Net zoals de jonge mannen, die zich meer als potentiële verkrachters gedragen dan als normale studenten. Maar ik ben dan ook nooit (gelukkig) lid van een studentenvereniging geweest.

“Her name's Naomi. That's "I moan" backwards.”

Knotsgekke film die meer dan vermakelijk is. Reynolds kan dit soort films moeiteloos op zijn schouders dragen en hij is dan ook een charmant hoofdpersoon. Tara Reid is niet al te sterk maar haar pogingen om een serieuze rol te spelen zijn al vermakelijk genoeg.

De acteurs zijn alle schaamte voorbij en vooral Penn en Cosgrove gaan "all in". Het is allemaal schaamteloos en over the top, maar dat is ook de kracht van Van Wilder. Gewoon een film om met een biertje in de hand lekker bij te lachen om alle absurde personages en situaties. En dan krijg je er nog heel veel mooie dames zoals Reid en Sophia Bush als bonus bij. Wat wil je nog meer?

“Do you actually believe the crap that comes out of your mouth?”

“I'm not really sure until I'm finished talkin'.”

Aardig. Martin Lawrence is goed op dreef, maar echt grappig wil zijn buddycop gedoe met Zahn niet worden. Zahn en Lawrence zijn geen Gibson en Glover, en vooral in het begin wordt dat al gelijk pijnlijk duidelijk. Wanneer er wat meer actie en vaart in de film komt, en de schietpartijen de overhand nemen, komt ook de film wat tot leven. Net op tijd, anders was National Security helemaal het aanzien niet waard geweest.

“Who wants to go down the creepy tunnel inside the tomb first?”

Leuke avonturenfilm. De hele zoektocht naar een schat zit goed in elkaar, en de aanwijzingen die Gates (Cage) moet volgen om de schat te vinden zijn best interessant. Cage speelt opvallend ingetogen en dan is hij vaak op zijn best. Bartha zorgt voor de humor en Kruger is ook goed. Sean Bean mag weer de bad guy spelen, en dat kan de man natuurlijk in zijn slaap.

Echt spannend wil het niet worden, maar als avonturenfilm is National Treasure zeker geslaagd. Met het stelen van de Declaration of Independence als hoogtepunt. Doordat de aanwijzingen zich vaak bevinden in historische gebouwen en locaties ziet de film er ook nog mooi en sfeervol uit. Nee, National treasure doet niet veel verkeerd.

“This could be a horrible trap.”

Ook dit tweede deel is weer een sterke avonturenfilm. Ik kan altijd wel genieten van dit soort films. National Treasure: Book of Secrets heeft een hoog tempo, actie, een vermakelijk verhaal, humor, leuke acteurs en mooie locaties. Precies zoals ik dit soort films graag zie. Cage, Bartha, Kruger en Voight zijn goed op elkaar ingespeeld, en Mirren en Harris passen zich moeiteloos aan. Topentertainment.

“We're not killing anybody on our wedding day.”

Natural Born Killers is een actievolle, gewelddadige en enerverende achtbaanrit waarin we Harrelson en Lewis als seriemoordenaars volgen. Oliver Stone kiest voor een absurde en komische toon, en vanaf minuut één zet hij gelijk de toon met de scenes in het restaurant en de scenes waarin we zien hoe Harrelson en Lewis elkaar ontmoet hebben. Uitstekende scenes, maar het gedeelte in de gevangenis is toch veruit het sterkst en alle gekte komt hier samen. Downey Jr. is echt briljant in deze film, en Tommy Lee Jones schmiert er lustig op los. De laatste scene met Harrelson, Lewis en Downey Jr. is de kers op de taart.

Natural Selection

Het idee van regisseur Scheifele is goed en het einde is zeker niet slecht. Jammer genoeg is de opbouw naar de climax ontzettend geforceerd en soms ook gewoon saai. Dat krijg je met twee hoofdrolspelers (Dye en Munzert) die er als zombies bijlopen.

Door de climax moet Indrid (Munzert) eigenlijk een interessant personage zijn, maar ik vond het vooral een eendimensionale eikel zonder iets van een persoonlijkheid. McNamara zorgt nog voor wat romantische luchtigheid en ook Hall en Carlson zijn degelijk. Het einde is wel goed, maar Tyler’s (Dye) idee om een school shooting te stoppen oogt wat geforceerd en niet al te slim. Maar Natural Selection is zeker geen slechte film en interessant om een keer gezien te hebben.

“Does he have Alzheimer's?”

“No, he just believes what people tell him.”

“That's too bad.”

Mooie film weer van Alexander Payne. Het acteerwerk van Dern, Forte, Odenkirk en Keach, de zwart-wit beelden, de dialogen en de manier waarop het verhaal zich rustig ontvouwt. Alles straalt vakmanschap uit. Wanneer je Woody Grant op het laatst door dat stadje ziet rijden leef je ook echt met hem mee, en dat trotste gezicht van zijn zoon was ook mijn reactie. Payne weet altijd op een oprechte en scherpe manier de tekortkomingen van de mens bloot te leggen, maar gelukkig laat hij ook de mooie kanten zien.

“Racers should race, cops should eat donuts.”

Je krijgt precies wat je van te voren kan verwachten. Schitterende auto's, ronkende motoren en flitsende autoraces. Het is weinig verheffend maar het werkt, en als fan van mooie auto's is het volop genieten. Het samenspel tussen Paul en Poots is leuk om naar te kijken en zorgt voor wat lucht tussen al het autogeweld. Het is wel jammer dat er weinig humor in de film zit, en op sommige momenten neemt de film zich iets te serieus. Vooral rond bad guy Cooper wordt het soms bijna lachwekkend de manier waarop de makers iets van dreiging en drama in de film willen stoppen. De bijrol van Keaton is dan wel weer perfect.

“When your friends betray you, sometimes the only people you can trust are strangers.”

IJzersterke thriller. De film doet eigenlijk niet veel nieuws of origineels, maar de uitvoering is perfect. Samuel L . Jackson word (onterecht?) beschuldigt van moord en wil gerechtigdheid. Dat betekent de gijzeling van een aantal mensen om achter de waarheid te komen.

IJzingwekkende spanning is het gevolg met een aantal sublieme actiescènes. Want er zijn een aantal mensen die Jackson liever dood dan levend zien. Kevin Spacey is de onderhandelaar en ook hij is voortreffelijk. Het samenspel met Jackson zorgt voor een aantal hoogtepunten in de film. Het einde is goed gedaan en de twist was nog best verrassend. Nogmaals, The Negotiater brengt niet veel nieuws onder de zon, maar dat maakt niet uit als alles zo perfect samenvalt.

“Do you think maybe we’ve gone too far? I’m a child of divorce and I sympathize with them.”

Neighbors heeft zijn sterke momenten en de grapdichtheid ligt best wel hoog. Jammer genoeg zijn de meeste grappen erg flauw en meer dan een glimlach zo af en toe kan er dan ook niet vanaf. Dave Franco en Rose Byrne zijn nog het beste op dreef en alhoewel ze waarschijnlijk zelf ook wel weten dat het allemaal niet van een verschrikkelijk hoog niveau is, gaan ze er wel helmaal voor. Efron is redelijk goed maar het lijkt soms wel of hij in een andere film zit zo serieus pakt hij het allemaal aan. Het verhaal rond een stel met een baby die te maken krijgen met een studentencorps als nieuwe buren is op zich leuk gevonden en de meeste acteurs hebben ook zichtbaar lol in hun rol. De scènes met alle personages in het huis van het corps zijn dan ook het meest geslaagd. Regisseur Nicholas Stoller weet alleen buiten deze scènes weinig klaar te spelen en het niveau hoog te houden. Seth Rogen en Rose Byrne zijn als stel pijnlijk ongrappig en vooral Rogen is bijzonder slecht op dreef.

Hun strijd met de studenten levert sommige aardige scènes op maar de studenten die kijken naar het vrijende echtpaar, Rogen en Byrne die expres het huis van de studenten vol laten lopen met water en het gedeelte met de studenten en gips (iedereen die de film heeft gezien weet wat ik bedoel) zijn gewoon niet grappig. Het einde is dan wel weer geslaagd en laat zien wat Neigbors voor komedie had kunnen zijn. Neighbors mag dan maar half geslaagd zijn, een vermakelijke avond zal deze film je zeker bezorgen.

“They are using their sexuality as a weapon!”

Een beetje meer van hetzelfde als het eerste deel. Dit vervolg heeft veel terugkerende elementen en het werkt nog steeds prima. Weer krijgen de Radner’s te maken met feestende studenten maar nu is het een sorority in plaats van een fraternity.

Deze sorority-girls zijn op zich niet grappiger dan de frat-boys in deel één maar de humor is wel wat venijniger, dan de puberale onzin die de jongens in deel één bedachten. Het is meer psychologische oorlogsvoering in plaats van fysiek. Rogen en Byrne zijn weer heerlijk op dreef en ook Efron heeft weer een aardige rol. Humor is niet aan hem besteedt maar als man die niet volwassen wil worden doet hij het uistekend. De sorority-girls worden vertegenwoordigt door vooral Moretz en ze had wat grappige momenten maar ook sommige bijpersonages in de groep meiden zijn best komisch. Dit vervolg is in ieder geval meer dan geslaagd alhoewel de koek nu wel op is denk ik.

Nelyubov

Indrukwekkend. Nelyubov laat zien dat sommige mensen samen maar beter geen kinderen kunnen nemen, en de kilheid en hardheid ten opzichte van Alyosha in het begin is hartverscheurend. Maar Nelyubov gaat niet alleen over de ouders, maar ook over de afstandelijkheid en het individualisme in de gehele maatschappij. Dit is geen Rusland verhaal, maar een verhaal over de wereld waarin we nu leven.

Zie de manier waarop beide ouders naar hun werk gaan (de lift- en metroscene), de jonge vrouwen die liever foto's maken van elkaar en hun eten dan te praten met elkaar, scheidende ouders die nog geen minuut samen in een auto kunnen zitten, een vrouw die meer aan zichzelf denkt dan de vermiste zoon van haar man, de man die zijn zoon liever in de box zet dan met hem te spelen etc. Dit gebeurd helaas overal. De regie van Zvyagintsev is fenomenaal, en hij laat scènes soms lekker lang doorlopen en het camerawerk is rustig. Een schitterende cinematografie en de grauwe Russische weersomstandigheden doen de rest. Spivak en Rozin zijn geweldig, en de scene in het mortuarium is adembenemend en spijkerhard. Houden ze zichzelf voor de gek? Misschien, maar het is sterk dat Zvyagintsev hier geen pasklaar antwoord op geeft.

Nena

Dit is een voorbeeld voor veel Nederlandse films. Een sterk verhaal, natuurlijke dialogen, geweldige acteurs en een sterke regie van Diesing. Nena is een coming of age film met een zwaar thema, zonder echt zwaarmoedig te worden. Tragiek en humor gaan hand in hand en Diesing houdt het allemaal geloofwaardig.

Dat komt ook door Abbey Hoes want wat een talent! Hoes weet met weinig woorden en alleen gelaatsuitdrukkingen al heel veel te zeggen, en ze heeft een screen presence waar veel andere actrices alleen maar van kunnen dromen. De beste scene is voor mij de "schaakscene" tussen Nena en haar vader. Je voelt de band en daarom voelt het einde ook oprecht en krachtig. Je ziet Nena voor je ogen opgroeien en volwassen worden en dat is zeker geen sinecure. Veel andere films lukt het niet.

“Nothing fake, nothing false. A diamond in a sea of glass.”

Herzien en ik heb nu toch wel echt genoten van The Neon Demon. Het is audiovisueel gewoon een pareltje en het acteerwerk is ijzersterk. Vooral Elle Fanning is betoverend mooi en weet van Jesse een jonge vrouw te maken die in het begin nog wat naïef, breekbaar en onschuldig is, maar steeds killer en afstandelijker wordt. Zonder de kijker helemaal van zich te vervreemden. Echt een weergaloze prestatie.

Dat mag ook gezegd worden over het acteren van Jena Malone, die weinig woorden nodig heeft om een blijvende indruk achter te laten. Sowieso wordt er weinig gepraat, en Refn laat de beelden, de felle neon kleuren, en de gezichtsuitdrukkingen van zijn acteurs het werk doen. Met de fenomenale muziek die het allemaal nog beter maakt. Het hoogtepunt van dit alles (en waar alles samenkomt) is de schitterende catwalk scene. Het verhaal over de maniakale zucht naar roem en de beklemmende jaloezie binnen de modewereld is natuurlijk niet heel erg origineel, maar in de handen van Refn wordt het al snel iets speciaals. Op het einde gaat Refn helemaal los met een aantal gruwelijkheden, maar ik vond het nog opvallend ingetogen. Ik zag er ook eerder de zwarte humor wel van in. Het eindnummer van Sia maakt het (in combinatie met de prachtige beelden) helemaal af.

“Somebody is putting money in my account!”

“White people problems…”

Nerve kun je wel zien als de nieuwe standaard voor de hippe en vlotte tienerfilm. Social media speelt een grote rol in het leven anno 2016 en Nerve speelt daar handig op in. Visueel ziet de film er echt prachtig uit en het kleurengebruik is waanzinnig.

De film heeft ook genoeg spannende momenten en de dares worden steeds gevaarlijker. Het tempo ligt erg hoog en je komt soms ogen en oren tekort om alles te registreren. De acteurs zijn niet geweldig maar doen hun werk naar behoren. Roberts en Franco zijn best goed, alhoewel het romantisch subplotje weggelaten had mogen worden. Als je dan toch een nieuw soort tienerfilm wil introduceren... Maar Nerve verveelt geen moment en ik heb genoten van een spannende, visueel overdonderende en humorvolle film. Met daar bovenop ook nog heerlijke muziek.

“Computers are your life, aren't they?”

“Yes. The perfect hiding place.”

Aardige cyberthriller. Echt spannend wordt het niet en de bad guys doen de domste dingen, maar Sandra Bullock is altijd goed en het verhaal zelf is vermakelijk. Floppy's, langzame internetverbindingen en koelkasten van computers, die goeie ouwe tijd. Nostalgie en Bullock, ze zorgen ervoor dat je het vlakke script en de saaie momenten door de vingers ziet.

“This was the story of Howard Beale: The first known instance of a man who was killed because he had lousy ratings.”

Topfilm. Alleen al om de acteerprestaties moet iedereen deze film gaan zien. Vooral Faye Dunaway en Peter Finch zijn weergaloos, maar Duvall en Holden doen niet voor hen onder. Het vlijmscherpe script zit vol satire en zwarte humor, en voor een film uit 1976 is Network nog ongelooflijk relevant.

De kwalijke rol van de media en de massahysterie, de druk van de kijkcijfers, de zucht naar geld, macht en roem en wat mensen er allemaal voor overhebben etc. Het wordt allemaal het belachelijke ingetrokken, maar dat is juist de charme van Network. Na een uur zakt het allemaal wat in en niet alles is even boeiend, maar de acteurs houden je moeiteloos bij de les. Nogmaals, wat Dunaway en Finch hier doen is het beste acteerwerk dat ik in lange tijd heb gezien.

“Never give up, never back down!”

Aardige vecht/coming of age film. Het concept van tieners en fight clubs is op zich wel interessant, en regisseur Wadlow snijdt ook diepere issues aan zoals het verliezen van een ouder, groepsdruk, druk van ouders en pesten. Een beetje oppervlakkig uitgewerkt, maar het is voldoende. Prima acteerspel ook van Faris, Gigandet, Hounsou, Hope, Peters en de heerlijke Amber Heard. De film schuwt de sportclichés niet, maar het werkte wel. Never Back Down is gewoon een lekkere vechtfilm met een vlot verhaal en degelijke acteerprestaties.

“Wow, that was just like "Carrie"! I thought she was gonna kill us all.”

Een wat oubollig aandoende tienerkomedie. Er wordt altijd de draak gestoken met 25-jarige acteurs die als tieners moeten opdraven in dit soort films, en Never Been Kissed maakt hier dus een hele film over. Een beetje zoals de Jump Street films, maar dan zonder de humor en met een flinke dosis sentiment en romantiek. Want uiteraard loopt Josie met nogal wat tiener issues rond die weer aan de oppervlakte komen. Pluspunt is dat Josie door Drew Barrymore wordt gespeeld, en de sympathieke actrice weet er nog heel wat van te maken.

“You all are dirty, dirty girls.”

“True dat.”

Prima film. Twee jeugdvriendinnen hebben hun middelbare school niet afgemaakt en leven van paycheck naar paycheck, en proberen als serveersters iedere maand rond te komen. Ze dromen van het strand, maar de realiteit is zwaar en triest.

Gelukkig is de film dat niet, want Never Goin’ Back is bij vlagen een zeer komische en bijna luchtige film met fantastisch acteerwerk van Maia Mitchell en Camila Morrone. De actrices hebben een waanzinnige chemie, en vooral Morrone spat van het scherm (in één van de smerigste scenes die ik ooit heb gezien bijna letterlijk). ‘Mandy’ van Barry Manilow zal nooit meer hetzelfde klinken… Dit soort ‘slice of life’ verhalen kunnen mij altijd wel bekoren, en als je dan ook nog zulke sterke actrices hebt en een regisseur die weet wat ze doet (en een fantastische soundtrack) dan is een film voor mij helemaal geslaagd.

New Kids Turbo

Het begin van New Kids Turbo is uitstekend en ook de humor werkt. Maar na een half uur wordt wel pijnlijk duidelijk dat dit toch leuker is als sketch dan als lange speelfilm. Het wordt wat eentonig en de grappen beginnen repeterend te worden. De acteurs (vooral Huub Smit en Tim Haars) doen het goed, en ook de korte scenes met Lars Boekhorst zijn goud. Maar zodra Reinout Oerlemans in beeld komt lijkt het er niet alleen op dat het geld op is, maar ook de inspiratie.

New Year’s Eve

Om een hele liefdesfilm op te hangen aan Kerst of Valentijnsdag snap ik. En om allerlei bekende acteurs te zien struggelen met hun liefdesleven levert vermakelijk materiaal op. Maar om dat door te trekken naar Oud en Nieuw is een brug te ver. Het levert een inspiratieloze film op vol met vervelende karakters en acteurs die op de automatische piloot hun salarischeque innen.

Newness

Sterk. Ik ben fan van het werk van Doremus, en ook Newness is weer een zeer persoonlijke en intense film geworden. Je ziet personages die soms hun hele ziel blootleggen, en hetzelfde kan gezegd worden van de acteurs die er helemaal voor gaan.

Het is leuk om Laia Costa na Victoria weer in zo’n intense en dramatische rol te zien. Niemand kan zo mooi huilen als zij. Hoult is ook goed en vormt een mooi koppel met Costa. Daarnaast is het camerawerk subliem en de blauwe filter die wordt gebruikt geeft de film een bijzondere look. Minpunt is wel dat sommige conflicten op onnatuurlijke en gekunstelde wijze ontstaan, en eigenlijk ook wel voorspelbaar zijn. Het einde is perfect, en ondanks dat Martin en Gabi niet altijd even sympathiek overkomen hoop je toch dat ze er deze keer wel samen uit weten te komen.