Opinions

“Nothin' happened the way it was supposed to happen.”

Apocalyptische film met sfeervolle beelden en een sterke Will Smith. De beelden van een desolaat New York maken indruk en je wilt gelijk weten wat er gebeurd is. Een virus uiteraard, waardoor de mensheid is uitgeroeid en sommige zijn veranderd in vleesetende vampiers/zombies.

Met een aantal mensen (waaronder Smith) die immuun zijn en het in hun eentje moeten zien te rooien. I Am Legend heeft een aantal spannende scènes, maar het gaat toch vooral om Smith en de manier waarop hij iedere dag probeert door te komen. Met als enige metgezel zijn hond Sam. Dit veranderd wel naarmate de film vordert en Smith op zoek gaat naar een tegengif. Met een einde die zowel naargeestig als hoopvol is.

“Contrary to your understandable assumptions, my primary directive is to care for humanity.”

I Am Mother is een sfeervolle en intrigerende sci-fi film. De jonge Clara Rugaard en Rose Byrne als ‘Mother’ vormen een mooi duo, en het verhaal blijft interessant om te volgen. Meestal is het bij dit soort films zo dat wanneer er antwoorden komen, het ten koste gaat van het niveau en de kwaliteit van de film. I Am Mother heeft hier ook last van, maar de introductie van ‘Woman’ (Hilary Swank) zorgt wel voor wat spanning en nieuwe impulsen. Het is fijn om Swank weer eens in dit soort films te zien. Wanneer Rugaard en Swank vluchten wordt het wel een stuk minder, en het einde had wat beter uitgewerkt kunnen worden.

“I play a lot of Xbox.”

Verrassend leuk. Het verhaal mag dan soms wat kinderachtig aandoen en spannend wordt het eigenlijk niet, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt met aangenaam acteerspel en spectaculaire actiescènes. Vooral de jongere garde doet het goed en het is jammer dat Teresa Palmer zo'n kleine rol heeft. Want haar spectaculaire entree en scherpe oneliners smaken naar meer. Hoofdrolspeler Pettyfer loopt wat verdwaasd rond, maar hij heeft een aardige chemie met Agron. I Am Number Four is al met al een fijne film met een goede balans tussen een coming of age verhaal en spectaculaire sci-fi elementen.

“I have heard myself say that a house with a death in it can never again be bought or sold by the living. It can only be borrowed from the ghosts that have stayed behind.”

I Am the Pretty Thing That Lives in the House voelt aan als een droom. De hypnotiserende stem van Ruth Wilson (fantastische actrice) neemt je mee in een verhaal rond een schrijfster, een jonge vrouw die als hulp is ingeschakeld, een oud krakend huis en rondwarende spoken.

De monologen van Wilson voelen in het begin monotoon aan, maar al snel krijg je door dat de monologen een zeer belangrijke functie vervullen. Want als kijker word je langzaam meegesleept in het verhaal en de fantastische regie van Oz Perkins, en de schitterende cinematografie, doen de rest. De schrikmomenten zijn zeer effectief, en gelukkig blijft er ook nog wat over ter interpretatie van de kijker. I Am the Pretty Thing… heeft een zeer trage opbouw, maar als je hierin meegaat is het een film die je moeilijk kan loslaten.

“There's so much I want to say. But I don't know where to start... Maybe when I learn to breathe, we'll finally be able to talk.”

Betoverende filmervaring. I Believe in Unicorns is een audiovisueel pareltje, en actrice Natalia Dyer is een charismatisch middelpunt. Dyer weet moeiteloos de aandacht vast te houden en omdat Davina soms zo naïef overkomt, zijn de situaties waarin ze terecht komt des te verwoestender.

Davina wordt psychisch en lichamelijk mishandeld door haar vriend, en de droomwereld waarin ze ontsnapt is schitterend vormgegeven door Leah Meyerhoff. Tijdens de road trip zijn er soms wel liefdevolle momenten tussen Davina en Sterling, maar die zijn vaak van korte duur. Davina verliest in korte tijd haar onschuld, en het is verschrikkelijk en confronterend om naar te kijken.

“I never thought of the priesthood as offering a hiding place.”

Prima film van Hitchcock. Niet zijn beste werk, maar I Confess zit weer erg goed in elkaar en Hitch weet altijd wel hoe je de spanning langzaam moet opbouwen. I Confess kent weinig luchtige momenten en is vooral een donker verhaal over moord, verraad, staan voor je principes en uiteindelijk toch het goede doen. Met uitstekend acteerspel van Clift, Baxter, Malden en Aherne.

I Don't Feel at Home in This World Anymore

Absurde film. Maar wel leuk, met veel droge humor en lugubere actiescènes die duidelijk voor de lach zijn gemaakt. Lynskey is fantastisch als depressieve en de wereldhatende vrouw, die door een woninginbraak verzeild raakt in een criminele achtbaan vol kleurrijke figuren en gruwelijke geweldsscènes. Ook Wood heeft een aardige rol als vreemde snuiter die sympathie ontwikkeld voor Lynskey. Je moet wel een beetje meegaan in de absurditeit van het verhaal, maar dan heb je ook gegarandeerd een leuke filmavond.

I Give It a Year

Dit moet toch wel de meest voorspelbare romcom aller tijden zijn. Hoe het afloopt staat zelfs al in de titel. Dat moeten de makers en de acteurs ook door hebben gehad, want er wordt geen geheim van gemaakt dat Byrne en Spall totaal niet bij elkaar passen. En nadat Faris en Baker zijn geïntroduceerd weet je wel waar het heengaat.

Niet erg als er maar chemie tussen de acteurs is en de humor werkt. Het samenspel tussen de vier acteurs is redelijk, maar de humor is soms pijnlijk ongrappig. Alleen Driver en Flemyng in bijrollen hebben een aantal geweldige momenten. En het einde is goed gedaan. Voor de rest is I Give It a Year een middelmatige romcom.

“Yeah, Jodie Foster tried this and a skin-ripping serial killer answered the door!”

Een echte jaren 90 slasherfilm. Groepje tieners, een fatale beslissing, een wraakzuchtige moordenaar, opvallend weinig bloed, moordpartijen die vooral buiten beeld plaatsvinden en een einde waarbij de final girl aan het langste eind trekt.

I Know What You Did Last Summer is opvallend ingetogen en het verhaal komt maar met moeite op gang. Zeker na de "moord" heeft de film lang nodig om weer een beetje de vaart erin te krijgen. De moorden zijn op één na niet al te bijzonder en eigenlijk is het niet al te spannend. Alleen op het einde was er een beetje spanning. Phillippe en vooral Gellar vond ik erg goed en Hewitt is een aardige final girl, maar wel wat kleurloos. Wat Prinze Jr. aan het doen was weet ik eigenlijk nog steeds niet. Vergeleken bij een klassieker als Scream vond ik dit maar matig.

I Know Who Killed Me

Nog niet zo slecht. Het verhaal wordt steeds belachelijker en vooral tegen het einde ontspoort het allemaal, maar het begin is best aardig en Lohan doet het niet slecht. Ze moet twee persoonlijkheden spelen en daar heeft ze natuurlijk wel ervaring mee. De film wil er ook nog een erotisch tintje aan geven, maar dat faalt hopeloos. Ontzettend jammer ook van dat belachelijke einde.

“Why is it weird that I have girl friends?”

Aardig. Het gegeven van een man die gaat trouwen en geen ‘best man’ heeft, levert een leuke en ook herkenbare film op. Vooral Rudd is hier goed op dreef en hij vormt een aardig duo met Segel. Segel is zoals altijd degelijk, maar op een gegeven moment wordt hij wel wat vervelend.

Echt grappig wil de film ook niet worden, alhoewel het zijn momenten kent. Favreau is erg sterk en de leukste momenten komen dan ook van de bijrollen. Rashida Jones, Pressly, Simmons, Samberg etc. Allemaal hebben ze zo hun momenten. De film volgt het vaste romcom patroon, maar heel erg is dat niet.

“You guys really seem like you have a lot of sexual chemistry.”

Matige film die eigenlijk alleen Jessica Biel als pluspunt heeft. Nou is Biel vanuit mannelijk oogpunt al snel een pluspunt, maar hier is ze wel erg aantrekkelijk. In een film over homoseksualiteit en gelijke rechten is dat wel lichtelijk ironisch.

Maar I Now Pronounce You Chuck & Larry probeert dan ook weinig diepgaands of interessants te zeggen over dit onderwerp. Alle clichés over homoseksuelen worden uit de kast getrokken en de nodige stereotypen dansen voorbij. De situaties waar Sandler en James zich in storten zijn schijtlollig zonder echt grappig te worden. James zet nog wel een sympathiek karakter neer en in het begin waren er nog wat geslaagde grappen. Het einde probeert nog iets diepgaands te zeggen, maar wij als kijker zijn al het voorgaande natuurlijk niet vergeten. Geen hoogvlieger.

“Man sings a sad song, he knows the sad.”

Redelijke film die vooral door Tom Hiddleston en ‘Lizzy’ Olsen de moeite waard blijft. Het verhaal over de teloorgang en het trieste einde van Hank Williams is best indrukwekkend, maar zoals zo vaak levert dat niet per definitie een sterke film op. Vooral het script laat steken vallen, en het is soms behoorlijk saai. Het samenspel tussen Hiddleston en Olsen levert wel vuurwerk op, maar jammer genoeg wordt Olsen’s rol naarmate de film vordert steeds kleiner. Beide acteurs en de muziek zorgen er wel voor dat I Saw the Light vermakelijk blijft om naar te kijken.

“Rise and shine beautiful!”

Sarah Silverman is fenomenaal in I Smile Back. Ze straalt aan alle kanten een persoon uit die wel wil veranderen, maar door meerdere factoren steeds weer terugvalt in haar oude en zelfdestructieve gewoonten. Dat ze kinderen heeft en een man maakt het alleen maar nog erger. Het probleem van I Smile Back is dat er buiten Sliverman weinig echt sterke kanten aan de film zitten. Het script is degelijk maar ook voorspelbaar, de andere acteurs zijn vooral saai en audiovisueel is het allemaal wel heel grauw en grijs. Het past bij de sfeer van de film, maar blij word je er niet van. Het open einde is gedurfd, maar voelt ook wat gemakkelijk aan.

“Please!”

“"Please" is what I said to you!”

Sterke horrorfilm. Hard, compromisloos en soms misselijkmakend. Maar de opbouw is goed, en de wraak in het tweede gedeelte smaakt zoet. Ik had alleen wat meer willen zien van Jennifer net na de verkrachting, en hoe ze hiermee omgaat en hoe haar plan voor wraak zich ontwikkeld. Want nu is ze toch meer een wraakengel, in plaats van een vrouw die iets traumatisch heeft ondergaan. De transformatie gaat wel erg snel. Maar alle credits voor Sarah Butler, die de vrolijke jonge vrouw, bang slachtoffer en uiteindelijk nietsontziende wraakengel sterk weet te spelen. Ik ga wel even checken of ik een heggenschaar in de schuur heb liggen. Je weet maar nooit...

“Don't worry, I'm gonna take good care of you!”

I Spit on Your Grave 2 heeft dezelfde opzet als het eerste deel, en de nieuwigheid is er wel een beetje af. Eerst wordt een vrouw gruwelijk gemarteld en verkracht, en daarna volgt de wraak. We zien nu wel hoe Katie na de gruwelijkheden weer een beetje opkrabbelt, en aan haar wraakplan begint. In het eerste deel vond dat vooral buiten beeld plaats. De beelden zijn weer expliciet, en actrice Jemma Dallender verdient de credits voor het lef dat ze toont. Het is geen gemakkelijke rol, maar ze zet op overtuigende wijze een vrouw neer die sterk in haar schoenen staat, wordt verkracht, en zich uiteindelijk ontwikkeld tot een nietsontziende wraakengel.

“You know, somehow, "I told you so" just doesn't quite say it.”

Sterke film met een intrigerend uitgangspunt. Robots die ons leven makkelijker maken krijgen steeds meer menselijke trekjes, en gaan steeds meer zelf beslissingen nemen. Er zijn drie wetten waar de robots zich aan moeten houden, maar kunnen de steeds intelligenter wordende robots dat omzeilen? En is de grootste vijand van de mens, de mens zelf?

Interessante vragen die in I, Robot op een luchtige manier worden gesteld. Maar regisseur Proyas is toch vooral geïnteresseerd in veel actie, veel Will Smith en veel visuele pracht. De robots zien er echt schitterend uit en de actiescènes zijn soms overduidelijk CGI, maar wel spannend. Smith heeft genoeg charisma om dit soort films in zijn eentje te dragen en Moynahan is soms onbedoeld hilarisch als ijzige en ietwat wereldvreemde Susan. De grote ster van de film is natuurlijk de robot Sonny, een prachtige creatie van de makers. I, Robot is een actievol Will Smith vehicle met een interessant toekomstbeeld.

“There's no such thing as truth. It's bullshit. Everyone has their own truth, and life just does whatever the fuck it wants.”

Vermakelijke en doldwaze film met veel zwarte humor. I, Tonya is een mix van verschillende genres, en de energie spat van de film af. Het tempo ligt ontzettend hoog. Zware onderwerpen zoals huiselijk- en fysiek geweld worden zeker niet gebagatelliseerd, maar door het spel van de acteurs en bepaalde regiekeuzes (het rechtstreeks in de camera praten) heeft I, Tonya soms een bijna luchtige vibe.

Tonya Harding is zelf ook niet op haar mondje gevallen, en Margot Robbie weet haar fantastisch neer te zetten. Medelijden, verachting, verdriet, ongeloof, woede, sympathie, lachen etc. Het zijn emoties die bij je opkomen als je haar bezig ziet in de film. Janney en Stan zijn ook uitstekend op dreef, en door de droge manier van acteren heeft Janney vaak de lachers op haar hand. Medelijden hoef je met Tonya Harding niet te hebben, en gelukkig probeert de film dat ook niet op te wekken.

“Should we be doing this?”

Aardige thriller. I.T. wil ook nog wat zeggen over de gevaren van het afhankelijk zijn van technologie/AI en privacyschending, maar echt diepgaand of interessant is het allemaal niet. Origineel ook niet, en Frecheville als psychopaat maakt weinig indruk. Frecheville en Brosnan spelen onsympathieke personages, wat ook niet helpt om echt betrokken te raken bij het verhaal. Hoe het met beide afloopt maakt je eigenlijk weinig uit, en dat is wel een probleem. Vooral omdat Brosnan de good guy moet zijn...

I’ll Be Home For Christmas

Zelfs kerstfilms mogen wel wat originaliteit in zich hebben. I'll Be Home For Christmas voelt aan alle kanten ongeïnspireerd aan, wat ook gezegd kan worden voor het acteerwerk. Het leukste aan de film is eigenlijk nog dat eigenwijze dochtertje (Eisenberg), die nog voor wat grappige scènes zorgt. Het kerstgevoel is dan wel weer aanwezig, maar dat is een natuurlijk een 'moetje' in dit soort films.

“You weren't as... preoccupied with just yourself.”

Prima film over een vrouw op leeftijd die moeite heeft met alleen zijn, en opeens twee mogelijke liefdespartners tegen komt. Blythe Danner is fantastisch en vooral haar kaartclubje met de andere oudere dames levert heerlijke scènes op. I'll See You in My Dreams heeft ook echt wat te zeggen over ouder worden en toch nog plezier uit je leven halen, en ondanks wat dramatische ontwikkelingen blijft het allemaal redelijk luchtig en feel good. Helemaal niet erg als het zo goed is uitgevoerd.

“Anyway, have fun in Barcelona!”

Goede muziek, een zomerse en broeierige sfeer, een mooie cinematografie en Gillian Jacobs. Ibiza heeft veel pluspunten, maar weet daar toch te weinig van te profiteren. Dat komt vooral door het matige script, waardoor sommige plotontwikkelingen wel heel geforceerd en gehaast overkomen. Madden en Jacobs zijn bijvoorbeeld best leuk samen, maar ik geloofde geen moment dat zij echt verliefd waren. Dat komt omdat hun relatie nauwelijks wordt uitgewerkt. De scherp bedoelde humor was voor mij een beetje hit and miss, maar de chemie tussen de drie dames is er wel. En Gillian Jacobs is een fijne actrice die excelleert in dit soort rollen.

iBoy

Redelijk. Het hele concept van de film is belachelijk en echt spannend wil het niet worden, maar de acteurs zijn prima en de film kijkt lekker weg. iBoy heeft ook een aantal leuke visuele vondsten. Maar de film is te braaf en ik miste een rauw randje.

Er wordt iemand verkracht, maar die is er binnen een seconden alweer overheen. En de setting moet een rauwe Engelse achterstandbuurt voorstellen, maar dat komt ook niet echt geloofwaardig over. Gelukkig zijn Milner en Maisie Williams wel goed en heeft Kinnear op het laatst een aardige bijrol.

“I've eaten things that didn't complain this much.”

Uitstekende animatiefilm. Ice Age leunt natuurlijk vooral op het samenspel tussen Sid, Diego en Manny, en het is zeer vermakelijk om naar hun avonturen kijken. Humorvol, maar door zo'n scene met Manny die naar de grottekeningen van zijn voorouders kijkt laat Ice Age ook zien een emotionele ondertoon te hebben. Veel animatiefilms proberen dit te combineren, maar alleen de beste kunnen dat echt tot in de perfectie uitvoeren. En Ice Age komt een heel eind, vooral door de leuke personages en de sterke stemacteurs.

“A person's body is his temple.”

Schitterende film. Ik heb The Ice Storm jaren geleden een keer gezien, en ik weet nog wel dat ik het een ontzettend indrukwekkende film vond. Bij herziening vallen er ook nog allemaal nieuwe dingen op die de film nog beter maken. Natuurlijk is het acteerwerk sterk en is de regie van Ang Lee vlijmscherp, maar ook de mooie cinematografie en vooral de sfeervolle muziek vallen nu nog meer op.

We volgen twee families die begin jaren 70 op het eerste gezicht vriendschappelijk met elkaar omgaan, maar daaronder gaat een explosieve wereld schuil vol met affaires, huwelijksproblemen, nieuwsgierigheid van de tieners naar seks, en veel drank en drugs. Van de acteurs maakt Christina Ricci de meeste indruk, maar ook Kline, Allen, Weaver, Sheridan en Maguire zijn uitstekend. Er is geen weak link in een cast vol bekende koppen. Het zijn allemaal personages die worstelen met zichzelf, en het levert een film op vol tragiek, herkenbare problemen en zelfs wat zwarte humor. En ik kan de cinematografie en de muziek niet genoeg prijzen. Een pareltje van Ang Lee.

“I just want to be upfront and say I visually enjoy you.”

Matig. De grootste zonde die Indentity Thief begaat is dat er opvallend weinig te lachen valt. In het tweede gedeelte wordt het zelfs bijna een drama over de jeugdissues van McCarthy. Bateman is altijd wel solide in dit soort rollen, maar McCarthy is hier wel heel erg vervelend. Pijnlijk ongrappig. De acteurs in de bijrollen nemen het allemaal wel heel erg serieus, maar dat kan natuurlijk ook aan het script liggen. Het sentimentele einde is belachelijk (vrouw steelt al je geld, maar je gaat wel lekker vriendjes met haar worden).

“If you want to be president, you can start a war, you can lie, you can cheat, you can bankrupt the country, but you can't fuck the interns. They'll get you for that.”

Uitstekende politieke thriller. The Ides of March laat op een intrigerende manier zien hoe macht corrumpeert, en uiteindelijk iedereen meesleept in zijn val. Ryan Gosling is perfect als de idealistische Stephen, die steeds meer wordt meegezogen in de politieke intriges en machtspelletjes. Naast Gosling zijn ook Giamatti en Seymour Hoffman erg sterk als campagneleiders van de twee overgebleven democratische presidentskandidaten.

Evan Rachel Wood heeft ook een sterke rol als stagiaire in het campagneteam van presidentskandidaat Mike Norris, en hoewel het personage wat magertjes is geschreven haalt Wood er alles uit wat er in zit. Clooney is natuurlijk perfect gecast als gladde presidentskandidaat. Het is niet gemakkelijk om de wereld vol leugens, bedrog en politieke intriges interessant te houden, maar Clooney weet het lang vol te houden. De personages blijven wel wat vlak, en echt sympathiek kun je ze niet noemen. Dat zal wel bij deze wereld horen, en uiteindelijk zal ook Stephen er aan moeten geloven.

To love... to have children...

Soms kom je woorden tekort om een film te omschrijven. Idi I Smotri is aan de ene kant audiovisueel waanzinnig mooi en door het indringende regie- en camerawerk voelt de film aan als een hallucinatie. Een koortsachtige droom waar je graag uit wil ontsnappen, maar waarbij je telkens toch weer het verwoestende verhaal wordt ingetrokken.

De eerste twintig minuten is Idi I Smotri nog een zeer bevreemdende filmervaring, maar vanaf het moment dat de bommen rond Florya en zijn vriendinnetje Glasha ontploffen verandert de film in een nachtmerrie. Een waargebeurde nachtmerrie helaas, en Klimov laat het slechtste van de mens zien. Mooi is ook het contrast met het dierenrijk (The Thin Red Line deed dit ook zo goed). Het leven van zelfs de kleinste insecten gaat door, maar de mens is er op uit om alles te vernietigen. De gruwelijke close up op het laatst van het meisje met het fluitje is een beeld dat ik niet snel zal vergeten.

“I hope that nobody has ever had to look at anybody they love through glass.”

Lyrische en poëtische film van Barry Jenkins. De man kan films maken, zoveel is wel duidelijk na het zien van het schitterende If Beale Street Could Talk. Door de stijl- en regiekeuzes van Jenkins kan de film soms wat afstandelijk aanvoelen, maar toch heeft de film ook een groot hart.

De regie, het camerawerk (de manier waarop Jenkins de camera richt op de gezichten van de acteurs is fenomenaal), het kleurengebruik, de cinematografie, het acteerwerk etc. Wat een klasse. Layne en James zijn niet de beste acteurs, maar de manier waarop ze in beeld worden gebracht zorgt ervoor dat je iedere emotie voelt. De acteurs in de bijrollen zijn wel geweldig. Regina King en Brain Tyree Henry hebben beide een scene waar ik met kippenvel naar zat te kijken. Het einde had misschien wat beter gekund, maar het laat zien dat sommige liefdesverhalen de grootste obstakels kunnen overwinnen. Een mooie boodschap.

“Everything you've seen is an illusion, it's a trick.”

Sterke en uitermate sfeervolle film. The Illusionist is een film die de kijker graag op het verkeerde been zet met veel twists en onverwachte gebeurtenissen. De film ziet er ook schitterend uit met een aparte camerastijl (sommige beelden zien er wazig uit om extra effect te creëren), een donker kleurengebruik en kostuums en decors waardoor je jezelf echt even in het Wenen aan het eind van de 19de eeuw waant. Het verhaal is simpel maar zit ingenieus in elkaar.

Eisenheim en Sophie zijn jeugdliefden die elkaar weer tegenkomen als ze ouder zijn. Hij is een illusionist en zij is verloofd met de kwaadaardige kroonprins Leopold. Eisenheim wil Sophie redden uit de handen van Leopold en verzint een gewaagde truc om voor eens en altijd samen te zijn. Dit soort verhalen staat of valt bij de chemie die de hoofdrolspelers samen hebben en gelukkig zijn Norton en Biel een leuk duo. Ook Rufus Sewell is sterk en Paul Giamatti heeft een heerlijke bijrol als inspecteur Uhl, die de shows van Eisenheim moet doorgronden wegens vermoeden van fraude en uiteindelijk nauw betrokken raakt bij het onderzoek naar de relatie tussen Eisenheim en Sophie. De film oogt door zijn aanpak als een theaterstuk met veel kleine sets, en vooral bij de shows van Eisenheim komt dat goed tot uiting. The Illusionist houdt zijn kaarten lange tijd dicht tegen de borst en pas op het einde komt de verrassende ontknoping. Gelukkig stelt deze niet teleur en wordt de oplettendheid van de kijker beloond.