Opinions

Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull

Dit vierde deel is naar mijn mening een beetje ondergewaardeerd. Zeker, de magie van Raiders en The Last Crusade komt nergens tot leven maar tot tweederde van de film is dit deel een spetterend avontuur vol met kleurrijke personages en sterke actiescènes.

Het is een goed idee geweest van Spielberg om Indiana Jones te laten strijden met de Russen en vanaf het begin met de scènes in de woestijn zit je gelijk goed in het verhaal. De vele knipogen naar de vorige films zijn leuk gedaan en de jaren 50 sfeer wordt ook goed gevangen door Spielberg en co. Het probleem van dit vierde deel zit hem in het script. Het verhaal rond een kristallen schedel met hoog magnetische eigenschappen wordt niet goed uitgewerkt en is niet interessant genoeg. De spanning is ook ver te zoeken omdat de Russen onder leiding van Irina Spalko (Cate Blanchett) op geen enkel moment dreiging uitstralen en een waardige tegenstander voor Indiana Jones en zijn groep vormen. Het bovenmatig gebruik van CGI in de actiescènes is ook niet bevorderlijk voor de spanning want het ziet er eerder mal en gekunsteld uit dan dat je op je puntje van je stoel zit. Toch is het allemaal erg vermakelijk totdat het laatste gedeelte aanbreekt in de tempel van El Dorado. De film vliegt hier helemaal uit de bocht maar erger nog, de spanning is helemaal weg omdat het Indiana Jones veel te makkelijk wordt gemaakt. Gelukkig is Harrison Ford ook op zijn oude dag nog steeds in topvorm en hij heeft een goede chemie met Shia LaBeouf. LaBeouf doet het uitstekend en als dan ook Karen Allen opduikt kan het feest helemaal beginnen. Ray Winstone en John Hurt waren een stuk minder alhoewel Winstone nog een aantal aardige momenten had. Kingdom of the Crystal Skull haalt nergens het niveau van Raiders en The Last Crusade maar een amusante avonturenfilm is het zeker geworden.

“But choose wisely, for while the true Grail will bring you life, the false Grail will take it from you.”

Indiana Jones and the Last Crusade blijft een geweldige film. De heerlijke combinatie van avontuur, actie, humor en de onderlinge chemie tussen de acteurs gaat niet snel vervelen. Harrison Ford en Sean Connery zijn als zoon/vader geweldig op dreef, en de chemie tussen beide acteergrootheden spat van het scherm.

De zoektocht naar de Heilige Graal wordt door Steven Spielberg op een fantasierijke, speelse en humorvolle manier gebracht, met actiescènes waarbij je op het puntje van je stoel zit en genoeg spanning waardoor de film geen moment verveelt. Spielberg houdt de vaart erin, en de locaties die de film aandoet zien er schitterend uit. Venetië, Oostenrijk, Jordanië, New Mexico etc... Het kan slechter. Denholm Elliott en John Rhys-Davies zijn weer geweldig, en ook Glover en Alison Doody zijn sterk op dreef. Het laatste gedeelte in de Canyon of the Crescent Moon is weergaloos, en ondanks dat ik het al ontelbare keren heb gezien blijft het geweldig om naar te kijken.

“You're gonna get killed chasing after your damn fortune and glory!”

“Maybe. But not today.”

Indiana Jones and the Temple of Doom blijft een zeer vermakelijk avontuur. Het begint al gelijk goed met de spannende en sfeervolle scene in een nachtclub in Sjanghai en de achtervolging door de straten van de stad. Ook de ontsnapping uit een vliegtuig met een rubberboot is erg vermakelijk. Je hoopt dat de film dit niveau vast kan houden, en voor het grootste gedeelte lukt dit wel. Het verhaal rond een dorpje in India waar kinderen zijn ontvoerd en tevens een heilige steen is gestolen zit goed in elkaar.

Het gedeelte in het paleis van een jonge maharadja heeft zijn aardige momenten, en de introductie van Mola Ram is sterk gedaan. En daarna wordt het alleen maar beter met een Indiana Jones die beïnvloed wordt door Mola Ram, en de achtervolging in de mijnkarretjes is een hoogtepunt in de film. In die scènes is de oude Indiana Jones magie weer helemaal terug. Harrison Ford is weer ijzersterk en heeft een leuke chemie met de jonge Jonathan Ke Quan, die Short Round speelt. Kate Capshaw is luidruchtig, hysterisch en pijnlijk ongrappig, maar gelukkig weten de makers naar het einde toe de scherpste kantjes ervan af te halen en wordt ze wat rustiger. Een Indiana Jones film stelt nooit teleur, en dat geldt ook voor Temple of Doom.

“I don't care what it suggests, Dean Caldwell, I will not be condemned on the basis of no evidence.”

Fijne film. Indignation heeft een wat melancholische sfeer, en de film neemt zijn tijd om het verhaal (gebaseerd op het boek van Philip Roth) te vertellen. Fantastisch acteerwerk ook van Lerman, Gadon en Letty, en de scene tussen Marcus (Lerman) en decaan ‘sir’ Caudwell (Letts) is briljant. De film oogt soms wat stijfjes en afstandelijk, maar onder de oppervlakte borrelt het van de emoties. Lerman en Gadon acteren het allemaal zeer vlak en het lijkt emotieloos, maar een blik zegt soms meer dan duizend woorden. Het laatste gedeelte had misschien wat meer indruk moeten maken dan het deed, maar het levert wel een aantal prachtige scenes op.

“The greatest sins in human history were committed in the name of love.”

Rommelig en erg druk. Dat is het eerste wat me te binnen schoot na het zien van Inferno. De film zit vanaf de eerste seconde in de hoogste versnelling en neemt geen gas terug. Op zich prima, maar daardoor komt het verhaal niet echt van de grond en heb je ook geen binding met de personages. Als zelfs Hanks geen sympathie opwekt, doe je als regisseur iets verkeerd.

De degelijke Howard heeft de schokkerige camera ontdekt, met huiveringwekkende gevolgen. De problematiek rond overbevolking vind ik erg interessant, maar jammer genoeg deelt Howard die passie niet. Het verhaal is ondergeschikt aan een snelle en migraine oproepende speurtocht. De acteurs doen hun best, maar alleen Felicity Jones kan echt iets van haar rol maken. Hanks loopt vooral gepijnigd rond. De cinematografie is wel mooi en de actie ziet er goed uit. Toch had er veel meer ingezeten. Ik ga maar eens het boek lezen.

“You probably heard we ain’t in the prisoner taking business, we in the killing Nazi business. And cousin, business is booming.”

Inglourious Basterds is een echte Quentin Tarantino film met een geweldige opbouw, gevatte dialogen, expliciet geweld, veel humor, liefde voor (oudere) films en kleurrijke personages die zich weer in de vreemdste situaties bevinden. Tarantino heeft weer een ongelooflijk inventief script geschreven waarin hij op geheel eigen wijze aan geschiedschrijving doet.

De allereerste scene is gelijk een lekkere binnenkomer. Kolonel Hans Landa (Christoph Waltz) ondervraagt een Franse boer over het verstoppen van Joden in zijn huis. De dialogen en monologen gaan over gastvrijheid, melk, taal, haviken en ratten. Welkom in een Tarantino film. De memorabele personages hebben namen als Hans Landa, Aldo Raine, Shosanna, Donny Donowitz, Hugo Stiglitz, Archie Hicox, Bridget von Hammersmark en de acteurs en actrices zijn in topvorm. Waltz is legendarisch, Brad Pitt is hilarisch en ook onder andere Mélanie Laurent, Michael Fassbender, Diane Kruger, Til Schweiger, Daniel Bruhl, August Diehl en Eli Roth zijn allemaal voortreffelijk. Tarantino's liefde voor oude B-films komt ook goed naar voren in deze film. De oude bioscoop die Shosanna heeft geërfd, de dialogen waarin veel wordt gediscussieerd over oude films en de verschrikkelijk slechte "sluipschutter" film met Fredrick Zoller zijn hiervan voorbeelden. Tarantino heeft zijn verhaal in vijf hoofdstukken opgedeeld en ik heb eigenlijk geen favoriet want ze zijn alle vijf geweldig. Hoofdstuk vijf springt er wel uit omdat dat de conclusie van het verhaal is en er ongelooflijk veel memorabele scènes in zitten maar als je naar mijn favoriete scene zou vragen, kies ik toch voor de barscene in hoofdstuk vier met de Duits sprekende Basterds, Hicox en Bridget von Hammersmark. De opbouw, de ijzingwekkende spanning, de humor (je moet eigenlijk een keer die scene kijken en alleen naar het gezicht van Schweiger staren. Hij gaat steeds bozer kijken maar het is tegelijkertijd ook ongelooflijk grappig met die kaart op z'n voorhoofd geplakt), het geweld, de conclusie.... Heerlijk. Op het moment dat Hicox op de verkeerde manier drie glazen Whisky bestelt voel je de temperatuur in de bar 10 graden dalen en is een uitbarsting van geweld niet ver weg.

Over uitbarsting van geweld gesproken, in het laatste gedeelte gaat Tarantino helemaal los met veel geweld, heel veel bloed en natuurlijk met de bekende Tarantino humor nog steeds intact. Inglourious Basterds is 150 minuten puur kijkgenot. Ongekende klasse.

“Arriverderci”

“Hashtag: I am Ingrid.”

Die Ingrid heeft natuurlijk wel gelijk, Elizabeth Olsen is perfect. Dat Ingrid (Plaza) steeds obsessiever het leven van Olsen (die Taylor Sloane speelt) binnendringt en haar begint te stalken, is dan weer wat minder en levert uiteindelijk een tragische en komische film op.

De gevaren van social media hebben al een aantal aardige films opgeleverd, en Ingrid Goes West kan ook aan dit rijtje worden toegevoegd. Plaza en Osen zijn perfect in hun rollen, en de film laat zien hoe obsessief mensen bezig kunnen zijn met maar aardig gevonden worden door mensen die ze niet eens kennen. Het einde is sterk, en je zou er hard om kunnen lachen als het niet zo deprimerend en tragisch was.

“If it's a quiet night out at the beach and your ex-old lady suddenly out of nowhere shows up with a story about her current billionaire- developer boyfriend, and his wife, and her boyfriend, and a plot to kidnap the billionaire and throw him in a loony bin...”

Geweldige film van P.T. Anderson. Meestal kiest hij voor donkere en wat naargeestige verhalen, maar Inherent Vice is eigenzinnig, uitzinnig en soms ronduit hilarisch. Inherent Vice is een kleurrijke cocktail waarin Anderson de teugels wat laat vieren. Het verhaal zit ingewikkeld in elkaar en de film is lang, maar toch zat ik tweeënhalf uur met een glimlach op m'n gezicht naar alle chaos te kijken. Phoenix, Waterston, Brolin, Wilson, Del Toro etc. Allemaal zijn ze geweldig op dreef. En daar komt dan ook nog het heerlijke jaren 70 sfeertje en de schitterende muziek en cinematografie bij.

Innocence

Visueel ziet Innocence er echt geweldig uit en het oog voor detail is verbluffend. Batou is ook een interessant personage, maar het verhaal op zich is een stuk minder geslaagd. Het begin is nog best goed te volgen, maar het wordt steeds gecompliceerder en vooral warrig. De filosofische dialogen en overpeinzingen helpen daar ook niet bij. Er zal zeker een idee achter zitten, maar dat gefilosofeer begon op een gegeven moment best irritant te worden. Gelukkig is het visueel wel allemaal verbluffend mooi, waardoor je toch geboeid blijft kijken.

“It was only the wind, my dear.”

Sfeervolle en prachtig geschoten horrorfilm. Soms kan alleen de locatie waar het verhaal zich afspeelt al wonderen doen voor de spanning en gevoel van naderend onheil, en in The Innocents is dat zeker het geval. Het huis, de tuin, de natuur, de schitterende zwart-wit beelden etc. Alles werkt. Deborah Kerr is ook een charismatische hoofdrolspeelster en je weet tot het einde toe niet wat er zich allemaal in haar hoofd afspeelt, en wat echt is. De kindacteurs (Stephens en Franklin) doen het ook goed, en het einde laat gelukkig veel aan de interpretatie van de kijker over.

“If it was never new, and it never gets old, then it's a folk song.”

Sterke en sfeervolle film van de Coen broers. Inside Llewyn Davis heeft een perfecte balans tussen melancholie, humor en drama, en weet dat de gehele film vol te houden. De sterkste punten zijn de sfeer, de cinematografie, de acteurs en de goed gekozen muziek. De gehele film is schitterend geschoten in een soort van grijs/bruine kleur, en het zorgt voor een plezierige en tegelijkertijd treurige kijkervaring.

De acteurs zijn prima gecast, en Oscar Isaac weet goed een (on)sympathiek en meelijwekkend personage neer te zetten. Je vindt Llewyn een triest figuur en een eikel, maar tegelijkertijd leef je wel met hem mee. Mulligan zet een mooi personage neer, en ook Timberlake doet het goed. De scène waarin Timberlake, Isaac en Driver samen een nummer opnemen (Please Mr. Kennedy) is een hoogtepunt. Inside Llewin Davis is een echte Coen film, en dat pakt in dit geval positief uit.

“When there's blood on the streets, somebody's gotta go to jail.”

Heerlijke film. Inside Man onderscheidt zich van andere heist films door het originele verhaal, de voortreffelijke regie van Spike Lee en acteurs die er lustig los schmieren. De bankovervallers hebben meerdere redenen om juist deze bank te kiezen en dat maakt het wel interessant. Ook de flash forwards naar de interviews met de gegijzelden/overvallers was een leuke toevoeging. Het geeft een gevoel van paranoia die uiteindelijk ook vat krijgt op de kijker.

Clive Owen is geweldig en je krijgt naarmate de film vordert steeds meer sympathie voor hem omdat je weet dat er meer achter de overval zit dan alleen geld. Denzel Washington doet zijn ding en zet een puike prestatie neer. Samen met Ejiofor vormt Washington een leuk duo en vooral de interviews met de gegijzelden/overvallers zorgen voor luchtige en humoristische intermezzo’s. Plummer is zoals altijd erg goed en Foster heeft het moeilijk omdat haar personage erg vlak is en er weinig uit te halen valt. Foster heeft gelukkig genoeg kwaliteiten en ervaring om zelfs uit zo'n rol nog het maximale te halen. Hoe het verhaal uiteindelijk in elkaar steekt is zeker geen teleurstelling en maakt de film zelfs nog beter. Echt een topfilm die ik ieder jaar wel weer een keer opzet.

“All right! We did not die today, I call that an unqualified success.”

Dit blijft een weergaloze en knap gemaakte film. Het hele gegeven is al intrigerend, en gelukkig hebben de makers er een origineel en fantasierijk geheel van kunnen maken. We maken kennis met Plezier, Angst, Woede, Afkeer en Verdriet. Dit zijn de emoties die het leven van Riley sturen en dit gaat vrij goed. Maar als Riley met haar ouders gaat verhuizen naar San Francisco, gaat het al snel mis.

Het is erg knap hoe de basisemoties, het lange termijn geheugen en de kerngedachten worden gevisualiseerd, en hoe wij als kijkers worden meegesleept in het leven van Riley. Tussen de 5 basisemoties is er constante interactie en er valt (zeker in het begin) veel te lachen. Naar het einde toe komt er ook ruimte voor de emotionele momenten en ook hier maakt de film indruk. Het middenstuk had wat korter gekund, maar aan de andere kant laten de makers zich hier juist van hun meest creatieve kant zien. Dat je zoveel originele en herkenbare dingen tegenkomt uit je eigen leven is een enorm compliment aan iedereen die bij deze film betrokken is geweest.

“No that's fame. Fame has a fifteen minute half-life, infamy lasts a little longer.”

Vakkundig gemaakte dramafilm. Een film over de gevaren van roken en de manieren waarop de tabaksindustrie de waarheid probeert te verdoezelen kan al snel een taaie en saaie film opleveren, maar Michael Mann zorgt er met een strakke regie en een vlijmscherp script voor dat je aandacht eigenlijk geen moment verslapt. En met acteurs als Crowe, Pacino en Plummer kan er op acteervlak ook weinig mis gaan. In het tweede gedeelte komt de focus op de journalistieke verantwoordelijkheid te liggen, en ook dit gedeelte maakt indruk.

“It's not the house that is haunted. It's your son.”

Prima horrorfilm. James Wan weet wel hoe je de spanning moet opvoeren, en met een krakend oud huis, een creepy kind, vreemde wezens en een druppelende kraan kun je het nooit fout doen. Een beetje cliché, maar het werkt. Rose Byrne en Patrick Wilson zijn ook uitstekend, en vooral wanneer Lin Shaye haar intrede doet gaan alle remmen los. Insidious heeft ook perfect einde, en het maakt de film voor mij helemaal af.

“A good cop can't sleep because he's missing a piece of the puzzle. And a bad cop can't sleep because his conscience won't let him.”

Verfrissende film van Nolan. Geen ingewikkeld verhaal of twists, maar gewoon een degelijk misdaadverhaal waarin de acteurs uitblinken. Niet moeilijk met Al Pacino (de man stelt nooit teleur), Hilary Swank en Robin Williams, in een sterke rol als kalme en intelligente moordenaar. En de locatie (Alaska) is eigenlijk een karakter op zich. Het wordt nooit donker en dat zorgt, zeker voor Pacino, voor wat problemen. De schitterende natuurbeelden doen de rest. Maar het is vooral het acteergeweld van Pacino en WIlliams (zeker als ze samen zijn) dat Insomnia de moeite waard maakt. Met Swank die er als rechtvaardige politieagente bovenop zit.

“Your real kids are different. You can't erase them.”

Uitstekende film. Feel good, sentimenteel en vooral op het laatst zo Amerikaans als het maar zijn kan. Maar Instant Family heeft ook een groot hart, is grappig en heeft ook echt iets te zeggen adoptie en opvoeden in het algemeen. De combinatie van humor en drama werkt goed, en vooral Martindale, Byrne, Wahlberg en Spencer hebben een aantal geweldige momenten.

Martindale en Byrne zijn altijd sterk, en ook Wahlberg laat weer eens zien meer te kunnen dan in Transformers films opdraven. De echte ster van de film is echter de jonge Isabela Moner, die voor een aantal oprechte en emotionele momenten zorgt als 15-jarige tiener die voor haar jongere broertje en zusje heeft moeten zorgen terwijl haar biologische moeder aan de drugs zat, en nu te maken krijgt met Byrne en Wahlberg als goedwillende adoptieouders. Hoe dit uiteindelijk allemaal uitpakt is geen verrassing, en het levert een einde op dat volledig over the top gaat, maar wel bevredigend en meer dan geslaagd is.

“This is what happens to people that get close to me. They get hurt or they die. I can’t forgive myself.”

Insurgent is het tweede deel van de boekverfilmingen van schrijfster Veronica Roth. Divergent was voor mij een meevaller en ondanks dat er veel uitgelegd moest worden over bijvoorbeeld het fractiesysteem was het allemaal vermakelijk en mooi vormgegeven, met Shailene Woodley die een voortreffelijke Beatrice Prior speelde. Het tweede deel hoeft dus minder uit te leggen en kan gelijk in de hoogste versnelling recht vooruit, toch?

Insurgent heeft helaas wel heel veel tijd nodig om op gang te komen. Het begin is een aaneenschakeling van actiescènes en ontsnappingen die niet al te interessant zijn en er ook wat inspiratieloos uitzien. Beatrice, Four (Theo James), Peter (Miles Teller) en Caleb (Ansel Elgort) moeten uit handen blijven van Jeanine Matthews (Kate Winslet) die het gemunt heeft op Beatrice omdat ze Divergent is. Onderweg komen ze de moeder van Four, Evelyn Johnson-Eaton (Naomi Watts), tegen die uit is op de macht en Matthews wil stoppen. Uiteindelijk komt Beatrice in handen van Matthews en breekt het beste deel van de film aan. De simulaties zien er prachtig uit en het lijkt wel of de makers al het geld hierin hebben gestopt. Klasse! Shailene Woodley is hier voortreffelijk en weet het verdriet, de schuld en de weerbaarheid van Beatrice goed over te laten komen. In het laatste gedeelte vind Insurgent zijn hogere versnelling en redt zichzelf daarmee. Het is altijd een feest om Watts en Winslet te zien acteren en alhoewel Watts niet veel te doen heeft maakt ze in de korte tijd die ze heeft wel een sterke indruk. James en Elgort zullen nooit mijn favoriete acteurs worden en zijn hier niet meer dan degelijk. Teller heeft lol in zijn rol maar ja, het is geen Whiplash hé. Woodley moet de film dragen en doet dat op knappe wijze.

Insurgent is over het geheel wat inspiratieloos. Alle fantasie wordt in de simulaties gestopt maar de makers vergeten dat ook nog andere actiescènes zijn die vormgegeven moeten worden en spannend moeten zijn. Maar belangrijker nog vergeten de makers dat je met de karakters mee moet kunnen leven. Buiten Beatrice maakt het je weinig uit wat er met de karakters gebeurd en dat kan nooit de bedoeling zijn. Het laatste boek wordt volgens de laatste mode uitgerekt tot twee films. Als dat maar goed gaat.

“I still have music in me, absolutely positive about that!”

Wat blijft De Niro toch een fantastisch acteur. Ook op redelijk hoge leeftijd weet De Niro nog te fascineren in rollen zoals in Silver Linings Playbook, Joy en nu The Intern. De Niro is voortreffelijk als Ben, een man die zonder zijn overleden vrouw niet echt van zijn pensioen kan genieten, en reageert op een vacature als stagiair bij een modewebsite. Jules is de baas van dit bedrijf, en Anne Hathaway speelt deze workaholic op fantastische wijze.

Ben en Jules bouwen een band op en raken steeds meer verstrengeld in elkaars leven. Ben voelt zich weer nuttig, en Jules heeft een steunpilaar waarbij ze terecht kan voor raad en daad. Jules heeft ook een gezin, en als ik een minpunt moet noemen dan is dat het tweede gedeelte van de film, wanneer er ruimte wordt gemaakt voor een clichématig relatiedrama. Maar de fijne feel good sfeer, sterk uitgewerkte personages en de chemie tussen de acteurs maken veel goed. En met De Niro en Hathaway heeft The Intern twee hoofdrolspelers die dit materiaal zelfs met alleen hun pink nog naar een hoger niveau kunnen stuwen.

“I am more comfortable tense.”

Veel politiek gekonkel verpakt in een bij vlagen spannende thriller. Hoogtepunt is de schietpartij in het Guggenheim museum, waar opeens alle remmen los gaan. Daarvoor is The International een degelijke thriller met vooral veel gepraat en onderhuidse spanning. De langdurige actiescène komt een beetje uit het niets, maar mij hoor je niet klagen. Het verhaal (banken die terreurorganisaties financieren en landen tegen elkaar uitspelen) is behoorlijk droog, maar Tykwer weet er een boeiende thriller van te maken. Met sterk acteerwerk van Clive Owen en Naomi Watts.

“Vengeance is a lazy form of grief.”

Sterke politieke thriller. Interessant plot, sterke acteerprestaties van Kidman en Penn, en een paar razendspannende scènes. The Interpreter zit ontzettend goed in elkaar en alles straalt kwaliteit uit. Er zitten ook nog een aantal aardige twists in het verhaal, waardoor je wil blijven kijken hoe het uiteindelijk afloopt. Vooral de rol van Kidman is interessant en het blijft tot het laatste moment gissen wat haar echte motivatie is, en wat er allemaal schuil gaat achter haar stoïcijnse façade. Kidman is de perfecte actrice voor dit soort rol.

“Mankind was born on Earth. It was never meant to die here.”

Interstellar blijft een weergaloos ruimteavontuur met een ingenieus en intrigerend verhaal, waanzinnige special effects, een schitterende score van Zimmer en sterk acteerwerk. Sciencefiction, actie en familiedrama vechten om voorrang, en regisseur Christopher Nolan weet alles perfect in balans te houden en levert een regelrecht meesterwerk af. Nolan is één van mijn favoriete regisseurs, en hier laat hij weer eens zien waarom. Zijn films kunnen soms klinisch en afstandelijk aanvoelen, maar Interstellar is op de eerste plaats een verhaal over de liefde van een vader voor zijn dochter die tijd, ruimte en dimensies overbrugt.

Het verhaal over een groep personen die eropuit worden gestuurd om te kijken of andere planeten leefbaar zijn voor de mens (omdat de aarde op zijn laatste benen loopt), is erg sterk en wordt met flair, zelfvertrouwen en met een waanzinnig oog voor detail gebracht. De planeten zijn visuele pareltjes, en ook de scènes op aarde en in het ruimteschip Endurance zien er geweldig uit. Vooral de waterplaneet is indrukwekkend en de spanning wordt hier tot het maximale opgevoerd. Nolan maakt handig gebruik van de tijdsdiscrepanties (kunnen jaren zijn) en dat levert spannende, confronterende en hartverscheurende scènes op. McConaughey is in deze scènes ijzersterk en geeft goed gestalte aan Cooper, een man die er alles voor over heeft om een veilige toekomst voor zijn dochter Murphy en zoon Tom te bewerkstelligen. Ook Mackenzie Foy als jonge Murphy en Jessica Chastain als oudere Murphy zijn geweldig. Onder andere Hathaway, Caine, Damon, Casey Affleck, Lithgow en Wes Bentley leveren eveneens vakwerk af. De robot TARS zorgt voor de nodige humor en luchtigheid, en is een leuke toevoeging van Nolan.

In het laatste gedeelte gaat Nolan helemaal los met als gevaar dat hij de kijker kwijtraakt. Gelukkig komt hij altijd weer terug op de band tussen vader en dochter zodat er ondanks het introduceren van wormgaten, exoplaneten en vierdimensionale ruimten een solide basis is, en de film nooit helemaal uit de bocht vliegt. In dit gedeelte toont Nolan nogmaals zijn vakmanschap als regisseur.

“But what if we try and it doesn't work?”

“Well, maybe you'd regret not trying more.”

The Intervention is een echte praatfilm. Daar moet je van houden, maar voor het grootste gedeelte heb ik me wel vermaakt met de strubbelingen van de verschillende personages. Ze zwelgen allemaal wel heel erg in zelfmedelijden en de term ‘first world problems’ is hiervoor uitgevonden, maar acteurs als Lynskey, Lyonne, DuVall, Smulders en Shawkat weten het allemaal wel te verkopen.

“The world changes, we do not, there lies the irony that finally kills us.”

Sfeervolle horrorfilm met een heerlijk gotisch sfeertje, en uitstekend acteerwerk van Cruise, Pitt en een jonge Kirsten Dunst. De film is lang en wanneer het verhaal zich verplaatst naar Parijs wordt het wat langdradig, maar Interview with the Vampire blijft een erg fijne film om naar te kijken. De sets en cinematografie, in combinatie met het acteerwerk en sommige lugubere scènes, zorgen voor een vermakelijke en ijzingwekkende film. En horrorfilms over vampiers spreken altijd wel tot de verbeelding.

“Oh no! We really fucked up, guys! He's arming his fucking nukes!”

Aardige actiekomedie film waar wel wat meer in had gezeten. De grapdichtheid ligt hoog, maar jammer genoeg zitten er net zoveel misslagen in als home runs. Het begint allemaal wel erg leuk met Eminem die wordt geïnterviewd door James Franco. Het bezoek van de FBI agenten aan Rogen en Franco zorgt ook voor hilariteit en de film lijkt op de goede weg.

Zodra Rogen en Franco in Noord Korea landen wordt het wat minder en valt er heel wat minder te lachen. De obsessie van Kim Jong-un met Katy Perry is nog wel grappig en sowieso zijn Franco en Randall Park in hun gezamenlijke scenes erg sterk. Seth Rogen daarentegen is minder op dreef en zit vast in een pijnlijk ongrappig romantisch subplotje. Het einde met het interview tussen Dave en Kim Jong-un is een hoogtepunt, maar helaas zijn de actie/komedie scenes tegelijkertijd met Rogen matig uitgewerkt.

Into the Blue

Redelijke film. Mooie locaties, schitterende onderwaterscènes, Jessica Alba… Het is geen verschrikkelijke film om naar te kijken. Jammer genoeg is er wat minder aandacht besteedt aan het script. Het stelt allemaal niet zo heel veel voor en het duurt lang voordat het spannend wordt. De film kabbelt rustig voort zonder iets van urgentie of spanning. Pas op het laatst komt de film op gang, maar dan is het al te laat.

Into the Forest

Sfeervolle film die door het acteerspel en de onderhuidse spanning lange tijd meer dan onderhoudend is. Alle elektriciteit valt uit en Rachel Wood en Page moeten samen zien te overleven in deze nieuwe en primitieve omstandigheden. Interessante materie, en lange tijd is Into the Forest een beklemmende en vooral psychologische dramafilm.

Maar dan komt er een twist in het verhaal (het verkrachting/zwangerschap plot) en slaat de film voor mij een verkeerde richting in. Het gaat niet meer om hoe te overleven, maar of je een kind ter wereld moet brengen in deze postapocalyptische setting en hoe je het moet opvoeden. Niet perse slecht, maar dat speciale tintje dat de film had verdween voor mij. Het open einde kan ik dan wel weer waarderen.

Into the Grizzly Maze

Matig. Ik zat de hele tijd tegen de personages te schreeuwen om die beer met rust te laten. Van mij hadden ze allemaal wel als maaltijd voor de beer mogen dienen, maar uiteraard moet de beer dood. Marsden en Perabo zijn best goede acteurs en kunnen sympathieke personages neerzetten, maar hier wilde ik ze soms wel de nek omdraaien. Ze komen in het territorium van de beer, ze schieten op hem, en ze gaan steeds verder in het opjagen van de beer. Het einde voelde dan ook niet als een feel good einde, maar meer als een arthouse drama waarin alles misgaat. #justiceforthebear

“Happiness only real when shared.”

Je hebt wel eens van die films die tweeënhalf uur duren, maar waarbij de tijd voorbij vliegt (of even stilstaat). Bij Into The Wild is dat het geval. Door het verhaal, de weergaloze beelden, de muziek van Eddie Vedder, de voice-overs en de regie van Sean Penn wordt je als het ware de film ingezogen en voordat ik het wist was er al een uur voorbij.

Chris is een wat moeilijk te doorgronden persoon, maar ik had wel het gevoel naar een echt mens te kijken met al zijn positieve- en negatieve karaktereigenschappen. Het ene moment zit je naar een betweterige en naïeve 'know it all' te kijken, en het andere moment naar een breekbare jongeman die totaal onvoorbereid aan zijn gevaarlijke reis is begonnen. De ene kijker zal hem een inspirerend figuur vinden en de ander een naïeve en domme jongeman. Ik neig naar het laatste, maar dat betekend niet dat ik Into the Wild een slechte film vindt. Integendeel, want ik hoef een personage niet sympathiek te vinden of te begrijpen om zijn avontuur intrigerend te vinden. Een mengeling van persoonlijke omstandigheden, sociale isolatie, een zucht naar avontuur en de liefde voor de natuur heeft hem tot dit leven doen besluiten, en dat is voor mij genoeg. De niet-chronologische vertelwijze van Sean Penn helpt daar ook bij. Net zoals het acteerspel van Hirsch, Jena Malone, Hurt, Harden en Hal Holbrook in een geweldige bijrol op het laatst. En de cinematografie en de muziek maken het helemaal af.

“In today's cynical world, it's so hard to take that great leap of faith aboard the ship of love and caring.”

Leuke film vol absurde humor, over the top personages en een verhaal dat alle kanten op gaat. De Coen broers weten altijd wel een wereld te creëren waarin ze al hun fantasie kunnen loslaten. Vooral het eerste uur zit vol met spitsvondige dialogen, absurde situaties en een rariteitenkabinet aan personages. Op alle goed manieren.

Clooney past perfect in deze wereld en ook zijn sidekick Adelstein is erg goed op dreef. Zeta-Jones heeft eigenlijk de wat normalere rol, maar vooral in haar scènes met Clooney komt ze tot leven en sprankelt ze. Een mooie chemie hebben die twee. Ook de bijpersonages zijn soms hilarisch. In het tweede gedeelte wordt het een beetje een rommeltje, en verliest de film dat speciale tintje dat het eerste uur zo vermakelijk maakte. Het wordt wat serieuzer en het drama komt om de hoek kijken. Gelukkig eindigt de film wel erg sterk. Een Coen film waar je, zeker in het eerste gedeelte, met een glimlach naar zit te kijken.