Opinions

“Hope well and have well.”

Intouchables is een grappige en ontroerende film waar je bijna twee uur met een grote glimlach op je gezicht naar zit te kijken. Er wordt door regisseurs Nakache en Toledano duidelijk gemikt op het gevoel van de kijker met veel sentimentele en melancholische scènes die je vol in het hart raken. Maar die overduidelijk motieven worden nergens te opdringerig door de sterke regie, het aanstekelijke spel van Cluzet en Omar Sy, de muziek en fantastische scènes.

Cluzet en Sy hebben een geweldige chemie en hun samenspel zorgt ervoor dat de film geen moment verveelt. Als Sy lacht, lach jij en als Philippe en Driss samen een blowtje roken of op een nieuw avontuur gaan dan wil je het liefst erbij zijn. De botsing van werelden en karakters (Driss is een arme Somalische immigrant, Philippe is een rijke Fransman in een rolstoel) komt geweldig samen en zorgt voor veel grappige, ontroerend en herkenbare situaties. Het blowen, het paragliden, Driss die op de verjaardag van Philippe danst op de muziek van Earth, Wind & Fire, de scheerscene, de laatste ontroerende scene... Intouchables zit vol met prachtige scènes. Ook een speciale vermelding voor Audrey Fleurot (mooie dame) en Anne Le Ny die erg leuke bijrollen spelen. Armoede, invaliditeit, criminaliteit, omgaan met de dood van een naaste, de film had makkelijk een dramatische weg kunnen inslaan maar het blijft bijna de gehele film luchtig en vrolijk. En als alles zo goed samenkomt heb je een parel van een film.

“YOU DON'T DESERVE FOXGLOVE!”

Redelijk. Dit soort films over een stel dat wordt gestalkt door een psychopaat zijn er in overvloed, en je moet wel met iets heel speciaal komen om er nog bovenuit te kunnen steken. Dat is in The Intruder niet het geval, en vooral het duo waar je om moet gaan geven (Ealy en Good) zijn vrij suf en kleurloos. Dennis Quaid schmiert erop los, maar echt dreiging gaat er niet van hem uit. Het is eerder komisch, en dat kan toch niet de bedoeling zijn.

“They're here already! You're next! You're next, You're next...!”

Uitstekende horrorklassieker. Het hele idee achter Invasion of the Body Snatchers is al fascinerend, en de manier waarop dr. Miles Bennell (Kevin McCarthy) er langzaam achter komt dat alle inwoners van een klein plaatsje zijn "omgewisseld” voor geperfectioneerde aliens, is geweldig. De opbouw van het verhaal is erg sterk gedaan, en ook de regie is effectief. Er zitten een aantal spannende scènes in, en vooral de laatste scene tussen Miles en Becky (Dana Wynter) is hartverscheurend. Beter dan de remake uit 1978? Moeilijk te zeggen, maar het zijn wel allebei horrorfilms die van een intrigerend uitgangspunt een ijzersterke film weten te maken.

“The rest of the world is trying to change people for fit the world. I'm trying to change the world to fit people.”

Sterke horrorklassieker met een sfeervolle opbouw en een iconisch eindshot. De lichamen van de bewoners van San Francisco worden langzaam overgenomen door een buitenaards ras, die streven naar perfectie van het menselijk ras.

Het eerste gedeelte, met de personages die er langzaam achter komen wat er allemaal gebeurd, is het sterkst. Sutherland, Adams, Goldblum, Nimoy etc. Allemaal spelen ze hun rol perfect. Wanneer het een kat- en muisspel wordt tussen Sutherland, Adams en de aliens zakt het niveau wat, maar het tempo en de spanning vergoeden veel. Het iconische einde zie je van mijlenver aankomen, maar maakt ondanks dat nog steeds indruk.

Inventing the Abbotts

Prettig voortkabbelende coming of age film met vier jonge acteurs, waarvan je toen al kon zien dat ze het ver zouden gaan schoppen. Phoenix en Tyler zijn leuk samen en Crudup is ook goed als oudere broer van Phoenix. Jennifer Connelly straalt één en al sensualiteit uit. Het drama komt soms wat geforceerd over en vooral de relatie tussen Crudup en de vader en gezusters Abbott is mager uitgewerkt. Maar Phoenix en Tyler zijn het hart van de film en er is een onweerstaanbare chemie.

“Ok, you're annoying me. Your voice is shrill. Goodbye.”

Leuk concept maar mager uitgewerkt. Vooral het begin is leuk en het feit dat niemand kan liegen zorgt voor een aantal heerlijke scènes. Ontzettend droog, maar daardoor des te grappiger. De film blijft daar alleen een beetje in hangen en zodra Ricky Gervais een leugentje verteld, verzandt de film in een hoop flauwekul. Met een romantisch subplotje er doorheen verweven wat niet echt werkt. Ondanks het prima acteerwerk van Gervais en Garner.

“Forgiveness liberates the soul. It removes fear. That is why it is such a powerful weapon.”

Het stond natuurlijk in de sterren geschreven dat Morgan Freeman ooit Nelson Mandela zou spelen. En in Invictus laat hij zien geknipt te zijn voor het spelen van de Zuid Afrikaanse president. De film richt zich specifiek op de periode dat Mandela door middel van het nationale rugby team de eenheid in zijn land wou verbeteren. Clint Eastwood kiest voor de feel good aanpak, en racisme en de apartheid speelt maar een kleine rol.

Confrontatie en de politieke strijd van Mandela spelen maar een kleine rol. Mij stoorde het niet heel erg, alhoewel ik ook wel weet dat het na het veroveren van de wereldtitel niet alleen maar rozengeur en maneschijn was. En Eastwood gaat soms wel heel erg ver in zijn feel good aanpak. Maar de rugbyscènes zien er goed uit, en ook ik zat op het laatst mee te juichen.

“An invisible man can rule the world. Nobody will see him come, nobody will see him go. He can hear every secret. He can rob, and wreck, and kill!”

Knap gemaakte horrorklassieker met fantastische special effects voor die tijd, en met een geweldige acteerprestatie van Claude Rains. Alleen al zijn stem zorgt ervoor dat je gebiologeerd zit te kijken naar de onzichtbare man, die steeds gekker en moorddadiger wordt. Het acteerwerk van de andere acteurs is niet al te best en echt spannend wordt het nergens, maar vakkundig en special (voor die tijd) is het zeker.

“He said that wherever I went, he would find me, walk right up to me, and I wouldn't be able to see him.”

Uitstekende horrorfilm van Leigh Whannell. The Invisible Man is een moderne en originele versie van het oorspronkelijke verhaal van H.G. Wells, en Elisabeth Moss is briljant als de getraumatiseerde Cecilia. Whannell kiest voor een combinatie van sci-fi en horror, en de onheilspellende sfeer en schrikmomenten zorgen voor een ongemakkelijke filmbelevenis. Precies zoals dit soort films zouden moeten zijn. Het laatste gedeelte heeft net een twist te veel en je moet wel een beetje ‘suspension of disbelief’ hebben, maar dan is het ook twee uur lang genieten geblazen.

“To the world, they were just numbers. But to us, they were invisible signs.”

Prima film. In het begin is het allemaal nog wat vreemd en zeer rommelig, maar An Invisible Sign wordt naarmate het verhaal vordert steeds interessanter om naar te kijken. Dat komt ook door Jessica Alba, die de verlegen, onhandige en sociaal niet al te handige Mona perfect weet neer te zetten. De film heeft een lekker relaxt sfeertje, en de chemie tussen de acteurs onderling zorgt voor een film die prettig wegkijkt. Het wordt op het laatst ook wat serieuzer, zonder dat feel good gevoel te verliezen.

“I'm so glad you're here. We have a lot to talk about. So much to say tonight.”

Sterke en sfeervolle horrorfilm van Karyn Kusama. De spanningsboog had wat strakker kunnen zijn, maar door de ijzingwekkende sfeer bleef ik wel geboeid kijken. Probleem is een beetje dat je nooit echt twijfelt aan de achterdocht en acties van Will, en ik had gehoopt dat het wat meer in het midden was gelaten of de mensen die het feest hebben georganiseerd echt gek zijn, of dat het zich allemaal in het hoofd van Will afspeelt.

Het is allemaal geweldig geacteerd door Marshall-Green, en ook de andere acteurs zijn uitstekend. In de laatste 20 minuten wordt het wat actievoller, en de dinerscene is ijzingwekkend. De scene met de wijnglazen is een explosief hoogtepunt.

“We have learned to fear our planet and fled to the stars in search of a new one. But the fascination for other worlds could not turn my eyes away from the beauty of our home.”

Aardige film. IO is meer een dramafilm dan sci-fi, en mensen die dat liever andersom hadden gezien zullen teleurgesteld zijn. Maar ik vond het verhaal rond Sam wel interessant, en Qualley acteert ook goed. Het probleem van de film is dat het script te veel steken laat vallen en dat de onderliggende boodschap – we moeten zo lang mogelijk blijven vechten voor het leefbaar houden van onze planeet- pas op het laatst echt goed naar voren komt. Ik had graag willen zien hoe het nu verder gaat met Sam en Micah (Mackie), en de film eindigt net op het moment dat het interessant begon te worden.

Iris

Prima Franse film met veel twists en een licht erotische en sadomasochistische ondertoon. Sommige plotontwikkelingen zijn belachelijk, en je moet niet te veel nadenken over de motivaties en acties van de personages. Maar het is allemaal uitermate sfeervol, en ook het acteerwerk is uitstekend. Je weet tot op het laatst niet waar het verhaal heengaat, en dat is bij dit soort films altijd een pluspunt.

“You might be demonstrating a failure to show appreciation.”

Wat een film. Scorsese, Pacino, De Niro, Pesci en alle andere acteurs zorgen voor een drieënhalf uur durend maffia epos dat geen moment verveelt. Het is geweldig om deze drie acteergrootheden samen op het scherm te zien, en gelukkig is The Irishman ook een film geworden die recht doet aan hun talent en onderlinge chemie. De Niro en Pacino zijn briljant, maar Pesci steekt daar zelfs nog bovenuit.

Pesci is vooral bekend geworden om zijn extraverte en uitbundige rollen in onder andere Goodfellas, Raging Bull, Home Alone en Lethal Weapon, maar hier is hij de rust zelve. De restaurantscene op het laatst met De Niro, waarin Pesci op kalme wijze laat weten wat er met Jimmy Hoffa moet gebeuren, moet worden onderwezen op iedere acteeropleiding. Pesci is koel, ijzingwekkend en steengoed. Pesci staat eigenlijk symbool voor The Irishman in zijn geheel, en de manier Scorsese omgaat met de verwoestende gevolgen van het werken voor de maffia. Waar Goodfellas en Casino beide uitbundige films waren over de extravagante kanten van de maffia en alle uitspattingen, is The Irishman meer naar binnen gericht en introspectief van aard. De laatste scenes met De Niro in het verzorgingstehuis (en de scene met Pesci die een hersenbloeding heeft gehad) gaan door merg en been. Ondanks dat je weet wat voor verschrikkelijke dingen deze personages op hun kerfstok hebben leef je mee. Het zorgt al met al voor één van Scorsese’s beste films. En ook van Pacino, De Niro en Pesci.

“It's bad to kill. Guns kill. And you don't have to be a gun. You are what you choose to be. You choose. Choose.”

Leuk. The Iron Giant is een animatiefilm die ik in mijn jeugd heel vaak heb gezien en die nu, na jaren niet te hebben gezien, weer indruk maakt. Het is duidelijk een kinderfilm en de band tussen Hogarth en de Iron Giant is soms wat overdreven sentimenteel, maar voor mij werkte het wel. Vooral het laatste gedeelte is uitermate feel good, maar dit is een kinderfilm die natuurlijk maar op één manier kan eindigen. Het is wel bitterzoet, en dat kan ik wel waarderen.

“If you want to change this party, lead it. If you want to change the country, lead it.”

Degelijk biopic over Margaret Thatcher. Iets te degelijk, en de raamvertelling kon me ook niet echt bekoren. Iets meer aandacht voor Thatcher's politieke carrière, en iets minder scènes met Thatcher die aan Alzheimer lijdt, had de film goed gedaan. Streep weet een hallucinerende Thatcher goed te spelen, maar zulke scènes zaten er gewoon te veel in. De scènes in het Britse Lagerhuis, Thatcher´s speeches en haar politieke teloorgang zijn hoogtepunten in de film.

Iron Man

Met Iron Man maken we kennis met een niet echt bekende en niet alledaagse superheld. Maar door de sterke regie van Jon Favreau, de van charisma overlopende Robert Downey Jr., geweldige actie en lekkere muziek (AC/DC, Black Sabbath en Audioslave) ben je gelijk fan van deze superheld in zijn rood-gouden pak.

De film heeft een bepaalde energie, humor en frisheid die ervoor zorgt dat het allemaal erg vermakelijk blijft en de tijd vliegt voorbij. Het samenspel tussen de acteurs is heerlijk om naar te kijken en onder andere Gwyneth Paltrow, Paul Bettany, Terrence Howard en Jeff Bridges zijn goed op dreef en hebben zichtbaar lol. Bridges had als bad guy iets beter uitgewerkt mogen worden en blijft wat eendimensionaal. De film is actierijk, humorvol en sfeervol en pas na de film kan je weer rustig ademhalen en gaan nadenken over de minpunten en plot holes. Maar het is allemaal met zo veel plezier en liefde voor het bronmateriaal gemaakt dat je voor één keer best een oogje wil dichtknijpen. Een sterke debuutfilm van wat toch wel de beste superheld uit de Marvel stal is.

Iron Man 2

Een zeer vermakelijk maar ook erg rommelig vervolg op het eerste deel van Iron Man. De film oogt overvol en Tony Stark begint wat nare en arrogante trekjes te krijgen. Er zijn te veel personages die moeten worden geïntroduceerd waardoor de film nooit in lekkere flow terechtkomt. Met de actiescènes zit het wel goed en worden nog redelijk origineel gebracht.

Robert Downey Jr. blijft geweldig en draagt de film moeiteloos. Mickey Rourke is als Ivan Vanko kleurrijk maar niet echt gedenkwaardig en je verstaat geen woord van wat hij zegt (dat kan ook expres zijn gedaan). Scarlett Johansson kruipt voor de eerste keer in de huid van Romanoff/Black Widow en na een aarzelend begin waarbij haar identiteit geheim wordt gehouden mag ze eindelijk haar vechtkunsten vertonen en het is fantastisch. Het laatste gevecht van Romanoff met de bewakers is een hoogtepunt in de film en de droge oneliner van Jon Favreau maakt het af. Gwyneth Paltrow en Don Cheadle zijn sterk en Cheadle is een goede aanvulling als vervanger van Howard. Iron Man 2 is onderhoudende onzin die je zo weer bent vergeten maar je wel twee uur weet te vermaken.

Iron Man 3

Een beetje ondergewaardeerde Marvelfilm. Het verhaal zit goed in elkaar, er zitten veel humoristische scenes in (qua humor zeker de beste Iron Man in de reeks) en de actiescènes zijn erg goed. Robert Downey jr. zit weer strak in zijn Iron Man kostuum en Paltrow heeft een groter aandeel, waar ze dankbaar gebruik van maakt. Waar het tweede deel rommelig was en de bad guys niet uit de verf kwamen is dat in dit derde deel veel beter uitgewerkt. De twist rond de Mandarin had van mij niet gehoeven maar het heeft wel een aantal geslaagde scenes met Sir Ben Kingsley tot gevolg.

Shane Black weet een goede balans te houden tussen humor en actie en gelukkig slokt de verhaallijn met betrekking tot de angstaanvallen van Tony Stark een niet te groot deel van de film op. In tegenstelling tot andere regisseurs van Marvelfilms weet Black wel zijn eigen draai aan het verhaal te geven. Prima popcornvermaak.

“I couldn't remember the reason for living, and when I did it wasn't convincing.”

Verrassend leuk! Irrational Man is eigenlijk het luchtige en zomerse broertje van Match Point en is voor mij dan ook meer een komedie dan een drama. Waar Match Point een verhaal was over een man die een diepe persoonlijke crisis doormaakt en moet kiezen tussen zijn comfortabele leven en zijn zwangere minnares blijft deze film veel meer aan de oppervlakte.

Joaquin Phoenix speelt een filosofie professor die ook een persoonlijke crisis doormaakt, maar dat ligt meer aan het feit dat hij geen doel in zijn leven heeft en meer dronken is dan nuchter. Wanneer hij een aantal vrouwen hoort praten over een corrupte rechter weet hij een manier om uit zijn persoonlijke crisis te komen… moord. Dat klinkt zwaar maar Woody Allen geeft er zijn eigen draai aan. De bal kan in de films van Allen altijd de dramatische of de komische kant oprollen en in Irrational Man kiest de oude meester voor een luchtige toon. Dat begint al bij de heerlijke zomerse setting en de fijne dialogen over filosofie en de zin van het leven. Phoenix moet er een beetje inkomen maar zodra Abe zijn moordplan tot uitvoering brengt, komt ook Phoenix op stoom. Stone is ook sterk als filosofie studente Jill, die als een blok valt voor Abe en haar optimistische kijk op het leven botst op een leuke manier met de naargeestige en cynische blik van Abe. Maar Emma, doe alsjeblieft nooit meer voice-overs want wat was dat storend en bloedirritant zeg. De films van Allen zijn nogal wisselend qua kwaliteit maar Irrational Man belandt aan de goede kant van de medaille.

“Don't focus on what if. Focus on what is.”

Het gevoel dat ik overhoud na het kijken van Irreplaceable You is dat Mbatha-Raw en toekomstig superster is, en dat Christopher Walken zelfs op zijn leeftijd en in een bijrol nog steeds iedere film kan overnemen. Het grootste probleem van de film is dat Raw en Walken een betere chemie hebben dan Raw en Huisman, en gezien het verhaal zou dat toch omgekeerd moeten zijn. Huisman acteert als een zoutzak, alhoewel dat ook wel aan zijn sullige en suffe rol ligt. De film zelf is sentimenteel en niet al te origineel, maar Raw en Walken weten er nog wat van te maken. Met Weaver, McKinnon en Coogan in prima bijrollen.

Time destroys everything

Tragisch, misselijkmakend en hard, maar uiteindelijk is Irréversible ook mooi, menselijk en steengoed. Met een einde waarbij Gaspar Noé een ode brengt aan 2001: A Space Odyssey, en de kijker in vertwijfeling achterlaat. Is Monica Bellucci na een nachtmerrie in de hemel belandt? Of laat de film zien dat tijd helaas niet terug te draaien is?

Wat het ook is, Noé weet na een misselijkmakend eerste drie kwartier steeds meer indruk te maken. Want je hebt de eerste drie kwartier nodig om het schitterende tweede gedeelte nog meer te appreciëren, en daar krijg je dan ook nog het authentieke spel van Cassel, Bellucci en Dupontel bij. Het feest, de langgerekte scene in de metro, de intieme scènes tussen Cassel en Bellucci in bed… Briljant.

La Isla Mínima

Sfeervolle politiethriller. Qua cinematografie, locaties en camerawerk is dit echt briljant gedaan, en acteurs Gutiérrez en Arévalo doen het ook goed. Een beetje True Detective, een beetje Se7en, en vooral die lekkere rauwe en naargeestige sfeer waar de Spaanse thrillers om bekend staan. La Isla Mínima heeft al die ingrediënten. In de jaren 80 zucht het land nog onder de erfenis die Franco heeft achtergelaten, en vooral de verhaallijn rond Juan Robles is interessant. Het is knap dat de verschillende verhaallijnen zo goed samenkomen, en eigenlijk alleen de onthulling van de uiteindelijke moordenaar stelt teleur. Een klein minpuntje.

“You're not real. You're copies of people out here in the world.”

The Island heeft een intrigerend uitgangspunt en een mooi en sfeervol begin, maar wil uiteindelijk toch liever een bombastische actiefilm zijn. Het verhaal over klonen die erachter komen dat ze alleen maar klonen zijn voor echte mensen is erg interessant, en vooral het begin vond ik schitterend.

McGregor en Johansson zijn een vermakelijk duo en je wilt hun avonturen graag blijven volgen. Het gaat na een goed begin niet heel erg diep meer en Michael Bay kiest steeds vaker voor luidruchtige actiescenes. Deze zien er wel spectaculair uit (alhoewel die lens flares verschrikkelijk zijn). Hounsou, Bean en Buscemi doen het goed en zijn eigenlijk te goed voor hun wat eendimensionale rollen. The Island is al met al een vermakelijke rollercoaster die geen moment verveeld.

“I suppose if it worked, we'd be dead already.”

Typische Wes Anderson film. Eigenzinnig, absurd en vermakelijk, en hij gaat ook weer terug naar zijn liefde voor stop motion. Zo goed als Fantastic Mr. Fox is Isle of Dogs niet, maar het is wel weer een creatieve film vol met kleurrijke personages en spitsvondige dialogen. Het probleem van de film is dat zelfs anderhalf uur eigenlijk al te lang is voor het verhaal dat Anderson wil vertellen. De maatschappijkritiek is overduidelijk, maar gelukkig kiest Anderson wel voor een luchtige en humoristische aanpak. Zoals we van hem gewend zijn.

“You know, she's just, uh, she hates happy endings.”

Aardig. Natalie haat romcoms, maar door een coma komt ze terecht in een romcom waarin alle clichés samenkomen. Isn’t It Romantic wil satire en alle romcom clichés samenbrengen, en het komt daar een heel eind mee. Rebel Wilson kan soms zeer vervelend zijn als ze op standje elf staat, maar hier vond ik haar verrassend sterk en zelfs innemend. Ze heeft ook een fijne chemie met Devine, en de muziek en acteurs in bijrollen zijn goed gekozen. Alleen Liam Hemsworth is matig, en humor is duidelijk niet aan hem besteedt. Voor de rest is dit een film die origineel probeert te zijn, maar uiteindelijk toch een regelrechte romcom is.

“I'm every nightmare you've ever had. I'm your worst dream come true. I'm everything you ever were afraid of.”

Sterke horrorfilm. It heeft zijn problemen, maar het is een sfeervolle horrorfilm die op zijn sterkst is als het zich richt op de kinderen die hun demonen onder ogen moeten komen. Pennywise achtervolgt de kinderen en confronteert ze met hun grote angsten, en hier is It op zijn best. De verhaallijn rond de volwassen Richie, Beverly, Eddie, Stanley, Mike, Ben en Bill heeft zijn sterke momenten, maar het is allemaal toch een stuk minder. De film gaat heen-en-weer tussen beide tijdsperiodes, en dat doet beide verhaallijnen geen goed. Gelukkig zit er genoeg spanning in, en Tim Curry is fantastisch als Pennywise.

“Welcome to the Loser's Club asshole!”

Sterke verfilming van het boek van Stephen King. Er is wijselijk gekozen om echt twee uur lang te focussen op de jongeren van de Loser's Club, en het is een beslissing die geweldig uitpakt. It is zeker een spannende en soms angstaanjagende film, maar regisseur Muschietti heeft ook goed gekeken naar E.T., Stranger Things en uiteraard Stand By Me. It heeft die heerlijke jaren 80 vibe en is ook echt een coming of age film. Dit gedeelte is ook waar de grootse kracht van de film zit.

De opbouw met iedere tiener die zijn/haar eigen angsten onder ogen moet komen is geweldig gedaan en op deze manier ga je ook echt meeleven. Vooral de scene met Beverly (Lillis) die boven een wastafel hangt, en de scene met de jongeren die dia’s bekijken in een garage springen eruit. Met Sophia Lillis heb ik ook gelijk de openbaring van de film genoemd, want in sommige scènes straalt ze positiviteit en plezier uit, om in de scènes met haar vader ook qua drama te overtuigen. Ook de andere jonge acteurs zijn goed gecast (de oneliners van Wolfhard zijn hilarisch), en vooral de onderlinge chemie en humor werkt uitstekend. Bill Skarsgard is sterk als Pennywise, alhoewel hij alleen in de eerste scene echt dreiging uitstraalt. De andere scènes met hem zijn vooral jump scares omdat de muziek in de bioscoop voor slechthorenden is afgesteld en het camerawerk zeer sterk is. Het laatste gedeelte valt vergeleken met het sfeervolle eerste uur dan ook een beetje tegen. De grootste kracht van It is toch het samenspel tussen de leden van de Loser's Club, wat wordt onderstreept door de mooie laatste scene.

“For 27 years, I dreamt of you. I craved you... I've missed you!”

Sterk tweede deel waarin we weer teruggaan naar Derry, en we zien hoe het de leden van de Losers’ club is vergaan. In het boek en de miniserie was dit gedeelte minder sterk dan de avonturen van je jonge leden van de Losers’ club, en in It: Chapter Two is dat ook weer het geval.

De spanning is er gewoon wat minder, en het einde is zelfs wat kolderiek. De momenten waarop de jonge acteurs weer in beeld verschijnen voelen dan ook aan als thuiskomen, hoe sterk vooral Hader, Chastain, McAvoy en Skarsgård ook acteren. Maar dat Chastain het hier zelfs moet afleggen tegen haar jongere versie (Sophia Lillis) zegt genoeg. Over de speelduur is al veel gezegd, maar ik moet zeggen dat ik mij daar niet aan stoorde. De regie van Muschietti en de sfeer die hij weet te creëren is weer fantastisch gedaan, en Muschietti weet er ook een bijna melancholisch einde aan te brijen. Dat is best knap voor een horrorfilm, en het zegt wat over hoe sterk de personages zijn uitgewerkt in deze twee films. Zeker Richie, Beverly en Bill.

“You can't trust anyone but family.”

Psychologische en mysterieuze horrorfilm die zich tekortdoet door een matige spanningsopbouw en een gehaaste en rommelige climax. Dat je niet weet wat er zich allemaal afspeelt buiten de wereld van de personages is niet zo erg, maar je moet er als regisseur wel voor zorgen dat de personages op z'n minst interessante figuren zijn.

De acteurs kunnen er niet zo veel aan doen en moeten vooral schreeuwen, grommen, gillen en chagrijnig kijken. De spanning tussen beide families moet langzaam tot een kookpunt worden gebracht, maar dat duurt wel erg lang. Wanneer de paranoia uiteindelijk toeslaat wordt het beter, maar wanneer de onderlinge spanning tot een explosie komt is het binnen twee minuten voorbij. Je zit vooral met veel vragen (de hond, wat bedreigt hen nu eigenlijk? Wat maakt ze ziek?) en een leeg gevoel.