Opinions

Im Labyrinth des Schweigens

Fantastische film over een jonge (in het begin nog naïeve) Duitse advocaat die er voor wil zorgen dat veel oorlogsmisdadigers uit de Tweede Wereldoorlog achter de tralies verdwijnen. Hij wil vooral Josef Mengele vervolgen, maar zoals we in deze film te zien krijgen gaat Radmann´s maniakale zoektocht naar Mengele bijna ten koste van de andere oorlogsmisdadigers die wel vervolgd kunnen worden.

Het is een zeer interessant verhaal, en regisseur Ricciarelli heeft er ook een film van gemaakt met een fijn tempo en een duidelijk en goed te volgen verhaal. Zelfs het romantisch subplot gaat niet ten koste van het hoofdverhaal maar voegt ook echt iets toe. De boodschap van Im Labyrinth des Schweigens is dat het uiteindelijk gaat om het verhaal van de oorlogsslachtoffers, en dat hun verhaal gehoord moet worden in een Duitsland dat ruim tien jaar na de Tweede Wereldoorlog het liefst alles zo snel mogelijk wilde vergeten.

“You make me feel something I absolutely cannot feel.”

Sympathieke film. Drie personages raken verstrikt in een liefdesweb en nu is de man eens de outsider. Wel zo verfrissend. Headey is duidelijk het sterkte van de drie en de chemie met Perabo is er zeker. Een mooie dame die Perabo, zo oppervlakkig ben ik als man dan wel weer…

Na een uur moet de film een beslissing nemen om de luchtige sfeer te behouden, of iets zwaarmoediger te worden. De film kiest duidelijk voor het eerste en daar is niets mis mee. Natuurlijk gaat het verbreken van een huwelijk iets te soepeltjes, maar echt gestoord heb ik me daar niet aan. Daarvoor is de chemie tussen de twee dames te sterk. En dat niemand moeilijk doet over de homoseksualiteit van Rachel is ook wel eens fijn. Wat de film wel mist is wat humor en sterke bijrollen. Maar het einde is weer heerlijk Brits. Met uiteraard ‘Happy Together’ van The Turtles als eindnummer.

“Sometimes it's the very people who no one imagines anything of who do the things no one can imagine.”

Blijft een schitterende film. Turing is een intrigerend figuur, en regisseur Tyldum en Cumberbatch zorgen ervoor dat dit ook goed naar voren komt in The Imitation Game. Turing wordt tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Britse overheid gevraagd om onderschepte gecodeerde berichten van de Duitsers te ontcijferen. Een erg interessant gegeven dat ook een boeiend schouwspel oplevert.

Ik had een redelijk zware en dramatische film verwacht, maar er zitten ook verrassend luchtige delen in. Vooral Keira Knightley en Cumberbatch hebben een aantal leuke scènes en een goede chemie. Ook de dramatische scènes (vooral de laatste) tussen de twee zijn erg sterk. Het levensverhaal van Turing is eigenlijk dieptriest, maar met The Imitation Game is er toch de erkenning.

Imperial Dreams

Sterke film. Boyega is fantastisch en vooral het samenspel met de jonge acteur die zijn zoon Daytone speelt levert mooie scènes op. De band tussen vader en zoon snijdt soms door je ziel, zeker als ze in een auto moeten gaan leven. De andere personages vond ik wat stereotype en mager uitgewerkt. Vooral de rol van de moeder in de gevangenis komt niet uit de verf. Net zoals de “gangster-oom” die het leven van Boyega lastig maakt.

Want je kan wel klaar zijn met het criminele leven, maar het criminele leven is niet klaar met jou. Een “never ending cycle” waar moeilijk uit te stappen is. Daarom is het einde ook zo frustrerend, want zonder dat je weet hoe hij het gedaan heeft is Boyega zonder zichtbare moeite uit het criminele leven gestapt. Er zijn wat stappen overgeslagen en dat is jammer.

Lo Imposible

Indrukwekkende film over een verschrikkelijke ramp. De focus op één gezin pakt soms wat discutabel uit (bij de hereniging met slow motion scènes gingen m’n nekharen overeind staan) maar de film maakt indruk. Ook door de fenomenale acteurs. Het begin is het sterkste gedeelte en ik heb ademloos zitten kijken naar de strijd op leven en dood van moeder Maria (Watts) en haar zoon.

Daarna wordt er veel aandacht besteedt aan de nasleep van de ramp en het klinkt een beetje cru, maar ik vond het bijna jammer. Zo goed was dat eerste half uur. De nasleep duurt wat lang en de hereniging laat iets te lang op zich wachten, maar het spel van Watts en McGregor maakt veel goed. Wanneer zij weer worden herenigd, wordt ook de film gelijk een stuk beter. Tot aan het emotionele einde toe.

“I was born when she kissed me. I died when she left me. I lived a few weeks while she loved me.”

Eén van de beste rollen van Humphrey Bogart. In In a Lonely Place speelt hij een personage met heel veel problemen en een zeer kort lontje, en uiteindelijk verliest hij alles door zijn achterdochtige karakter en agressief gedrag. Het mooie is dat je niet te weten komt wat Dixon Steele heeft meegemaakt en hoe hij zo is geworden, en dat zorgt ervoor dat het personage ook iets mysterieus over zich heeft.

Bogart kan dit soort personages altijd fantastisch spelen en het ene moment haat je hem, om het andere moment om hem te kunnen lachen of medelijden met hem te krijgen. Het samenspel met Gloria Grahame levert veel hoogtepunten in de film op, en hun scènes zijn tragisch, soms liefdevol, maar vooral explosief. In a Lonely Place heeft ook nog een moordplotje, maar de film is vooral een tragisch liefdesverhaal en het laat zien dat liefde niet alles overwint.

“The studio heard the temp recording you did and they want your voice on the trailer, Carol.”

“But I'm a chick.”

“Yeah, I know. I'm acutely aware of that.”

Leuk. In a World.. gaat over een vrouw die droomt van een carrière als voice-over van personages in animatiefilms en trailers etc. Dit is een mannenwereld, en als dan ook nog je vader een icoon is in deze wereld wordt het nog moeilijker om je plaats te veroveren. Lake Bell speelt de hoofdrol, is de regisseur en heeft het script geschreven, dus dit moet wel een zeer persoonlijk project voor haar zijn. En dat is er ook aan af te zien. Sommige subplots werken niet echt, maar zodra de focus komt te liggen op de competitie tussen de drie voice-over acteurs (Bell, Melamed en Marino) komt de film echt tot leven.

“Make believe you're happy Johnny, please, for the kids.”

Sprookjesachtig. In In America zien we door de ogen van een jong meisje hoe zij en haar zusje, vader en moeder emigreren van Ierland naar Amerika. En in een oud gebouw/buurt komen te wonen met nogal wat criminaliteit en armoede.

Maar het gezin weet er het beste van te maken, en je voelt de liefde die de gezinsleden voor elkaar hebben. Sentimenteel en soms niet al te realistisch? Het zal best, maar voor mij werkte het, vooral ook omdat we alles bezien vanuit het perspectief van Christy. Fantastisch geacteerd door Sarah Bolger, die ik vooral kende uit The Tudors. Considine, Hounsou, Morton en Emma Bolger (zusje van) verdienen ook alle credits.

“Maybe that's what hell is, the entire rest of eternity spent in fucking Bruges.”

Fantastisch. Dit is echt mijn soort humor, en vanaf het begin zat ik met een grote glimlach naar de avonturen van Gleeson en Farrrell in Brugge te kijken. Een schitterende stad, en ook audiovisueel valt er genoeg te genieten. Vooral het laatste gedeelte met de achtervolging tussen Farrell en Fiennes is briljant. In Bruges is een maffiakomedie, en vanaf de eerste scene is al duidelijk dat McDonagh er met gestrekt been ingaat. Niemand wordt gespaard, en McDonagh zoekt de grenzen op van wat nog als humor kan worden gezien. Prima, en In Bruges heeft niet eens een heel bijzonder verhaal, maar alles wordt tot in de perfectie uitgevoerd.

In Darkness

Prima film. Natalie Dormer is een sterke en charismatische actrice, en ze weet je in In Darkness helemaal mee te sleuren in het wraakverhaal rond moord, verraad, genocide en meer van dit soort opbeurende zaken. De ijzingwekkende sfeer en de effectieve regie van Byrne doen de rest, en de camera is duidelijk dol op het gezicht van Dormer. Het warrige en soms vergezochte script laat wel wat steken vallen, en een bepaalde twist tegen het einde van de film zie je van ver aankomen. Zonde, want In Darkness doet veel dingen erg goed.

In Fear

Fijne horrorfilm. In Fear is een beklemmende en duistere horrorfilm met een lekker ijzingwekkend sfeertje, precies zoals ik het graag zie. De regisseur probeert er ook niet allemaal dingen bij te halen en houdt de focus op zijn twee hoofdrolspelers, en later een onbekend derde persoon (Leech). Leech en Englert zijn ook sterk op dreef. De Caestecker vond ik wat minder acteren, en het einde had beter gekund. Maar voor de rest is dit een horrorfilm die je aandacht wel weet vast te houden.

“For what it's worth, I enjoy talking to you more than anyone else.”

Sympathieke film Er gebeurd eigenlijk niet zo veel, maar het verhaal boeit wel. Dat komt ook door de acteurs die het allemaal inlevend weten te maken. In Good Company heeft een aantal personages die op kruispunten in hun levens staan en voor moeilijke uitdagingen komen te staan. Herkenbare uitdagingen die we allemaal tegenkomen.

Quaid, Grace en Johansson doen het uitstekend en ook de bijrollen worden goed ingevuld. In Good Company heeft geen dramatische of spannende plotontwikkelingen, maar zet zijn personages centraal. Met een luchtige sfeer en een aangenaam tempo. Prima.

In Oranje

Redelijke film over een jongen met veel voetbaltalent en grote dromen, maar die te maken krijgt met de nodige tegenspoed. In Oranje is vooral een spannend jongensboek, en realistisch is het allemaal niet. Maar de dramatische plotontwikkelingen worden goed gebracht en je ziet Remco ook echt worstelen met het verlies van zijn vader (en blessures). Dit zorgt ervoor dat ondanks geestverschijningen en andere vreemde keuzes In Oranje met beide benen op de grond blijft staan.

In the Cut

Matige erotische thriller. Het mysterie rond de moorden is niet interessant en de dader komt wel heel snel in beeld (want vrouwonvriendelijk- dus moordenaar). Het wordt nergens echt spannend, en de erotische ondertoon wordt suf en weinig geloofwaardig in beeld gebracht. Sfeervol is het wel en visueel zitten er een aantal prachtige scènes in. Met een sterke Meg Ryan en Mark Ruffalo. Zij verdienen een betere film.

“The tragedy of the Essex is the story of men. And a Demon.”

Prima. Ron Howard zorgt altijd wel voor een vakkundig gemaakte film, en ook in In the Heart of the Sea is alles weer interessant om naar te kijken. Vooral het begin, en de eerste confrontatie met de grote witte walvis, is sterk gedaan. Het probleem van de film is wel dat personages heel matig zijn uitgewerkt, en vooral de strijdt tussen Hemsworth en Walker komt geen moment geloofwaardig over. Vooral de karakterontwikkeling van George Pollard gaat wel heel snel. Het is te danken aan het sterke acteerwerk van Hemsworth, Holland en Cillian Murphy dat je meeleeft met de personages.

“You're looking at a living legend, Lilly. The only active agent who ever lost a president.”

Eastwood die jacht maakt op Malkovich. Met Malkovich die een geweldige slechterik weet neer te zetten en weer eens laat zien wat voor fabelachtig acteur hij is. Soms heb je niet meer nodig voor een geslaagde film. In the Line of Fire mist soms wat spanning en heeft wat onnodige subplotjes (partner met trauma, liefdesverhaaltje rond Russo), maar het kat-en-muisspel tussen Eastwood en Malkovich houdt deze film moeiteloos overeind. Met een einde waarin de spanning aardig wordt opgevoerd.

“I'm a free man, and I'm going out the front door.”

Indrukwekkende film over een stel Noord-Ieren, die onterecht voor jaren in de cel belanden voor een bomaanslag. Gepleegd door de I.R.A., waar geen van de personages lid van waren. De echte aanslagpleger heeft dit zelf ook aangegeven toen hij ervoor in de cel belandde, maar sommige Engelse overheidsfunctionarissen hebben dit onder de pet gehouden.

Ontluisterend, en dat ze uiteindelijk allemaal worden vrijgesproken is rechtvaardig maar geeft weinig voldoening. Zeker niet omdat de vader van Gerry (de briljante Pete Postlethwaite) is overleden in de cel. Daniel Day-Lewis is weergaloos, en ook acteurs als Emma Thompson, Baker en Dixon zijn geweldig. In the Name of the Father is de zoveelste aanklacht tegen een overheidsdienst die te veel macht heeft en er misbruik van maakt. Een les die we helaas nog steeds niet hebben geleerd.

“You have no idea what's coming.”

“You're not the only one trying to change the past.”

Het eerste uur van In the Shadow of the Moon is ijzersterk. Het verhaal is een combinatie van een politiethriller en sci-fi, en het werkt verrassend goed. Je wilt als kijker het verhaal blijven volgen, en ook de tijdsprongen pakken goed uit.

Het acteerwerk van vooral Holbrook is sterk, en regisseur Jim Mickle zorgt ook voor een sfeervol geheel. Nadat de film een derde tijdsprong maakt, en je terecht komt in 2006, gaat het mis. Er komen antwoorden, maar de manier waarop Mickle het brengt is zeer matig. Vooral het einde, waarbij een voice-over alles voor de kijker uitspelt, is slecht uitgewerkt. Het lijkt wel of Mickle zelf ook niet meer wist hoe hij er een einde aan moest breien, en een voice-over is dan wel een hele voorspelbare en inspiratieloze oplossing.

“Do you know what it means when a flag flies upside down?”

Sfeervolle en bij vlagen indrukwekkende film. In the Valley of Elah heeft een degelijk verhaal over een vader die wil uitzoeken wat er met zijn vermiste zoon is gebeurd (die in het leger zit). Wat de film echt de moeite waard maakt is het ijzersterke spel van Jones en Theron.

Het mag dan soms wat traag zijn en zeker in het tweede gedeelte zakt de film erg in, maar beide acteurs zorgen ervoor dat het boeiend blijft. De uiteindelijke onthulling wat er met de zoon van Jones is gebeurd en wie er verantwoordelijk voor is wordt zonder opsmuk uit de doeken gedaan, wat ook wel past bij de toon van de film. De uiteindelijke bekentenis-scene is ook redelijk emotieloos. De laatste scene met de vlag is dan wel weer mooi. En Tommy Lee Jones en Charlize Theron stellen nooit teleur.

“Don't waste my time.”

Interessante film. In Time heeft een intrigerend verhaal over een toekomst waarin mensen in levensjaren moeten betalen en betaald krijgen. Als het op is stort je dood neer. Er zitten wat haken en ogen aan het plot, en de logica is soms ver te zoeken. Sommige (op het eerste gezicht) interessante subplots worden ook te kort aangestipt en het blijft bij wat oppervlakkige observaties.

Het verschil tussen rijk en arm, wat is een leven waard? Waarom is er nu pas een opstand? En zal het plan (gelijkheid voor iedereen) van Will (Timberlake) uiteindelijk wel werken? Het zijn vragen die in In Time in de lucht blijven hangen. Zeker in het tweede gedeelte verandert de film in een standaard actie/heist film. Daar is op zich niets mis mee, want vermakelijk is het allemaal wel. Timberlake is een degelijke hoofdrolspeler, maar Seyfried is een stuk minder en heeft ook een matig uitgewerkte rol. Murphy en Kartheiser zijn dan wel weer goed op dreef. Al met al blijft het gevoel hangen dat Niccol hier meer uit had kunnen halen.

“This is going to be so weird.”

Prima film over twee personen die door telepathische gaven met elkaar verbonden zijn, en daardoor elkaars leven kunnen zien, voelen en ervaren. Het klinkt wat vergezocht, maar het levert best wat grappige momenten op en vooral Zoe Kazan is weer uitstekend op dreef. Stahl-David is wat suf en Dylan’s leven is ook niet al te interessant om te volgen.

Dat de band tussen beide steeds hechter wordt en dat er wat dramatische ontwikkelingen zijn is geen verassing, maar regisseur Brin Hill en de acteurs zorgen er wel voor dat In Your Eyes een fijne film blijft om naar te kijken. Dat één van beide in een psychiatrische inrichting zou belanden is dan weer geen verrassing. Als je de hele tijd in jezelf loopt te praten waar iedereen bijstaat is dat te verwachten…

“This wedding is going to be as normal as butter on mashed potatoes.”

Douglas steelt weer eens de show. Hij weet in zijn eentje The In-Laws te redden (samen met Ryan Reynolds), want voor de rest is de film zeer matig en niet echt grappig. Brooks is in het begin nog wel aardig, maar hij wordt eigenlijk steeds vervelender. Reynolds had van mij best een grotere rol mogen hebben (vader/zoon actiekomedie met Douglas?), want zijn droogkomische opmerkingen en de relatie met zijn vader leveren leuke momenten op.

"One plus one... Can it make one?"

Na alle lovende kritieken over het werk van Denis Villeneuve en het uitkomen van zijn nieuwste film Sicario vond ik het wel tijd om een aantal films van hem te gaan bekijken. Incendies, Prisoners en toch ook Enemy worden hoog aangeschreven dus mijn interesse was wel gewekt. En na het zien van Incendies kan ik gelukkig zeggen dat mijn hoge verwachtingen zijn ingelost.

Incendies is namelijk een schitterende film die je als kijker zeker niet onberoerd laat. Villeneuve neemt zijn tijd om het verhaal te vertellen en je wordt eigenlijk ergens midden in een verhaal gedropt en de regisseur verwacht van de kijker dat hij zich mee laat voeren op een reis. Een reis die begint met een ijzingwekkende scene waarin we een kleine jongen zien bij wie zijn hoofd wordt kaalgeschoren. De importantie van die scene zien we pas op het eind maar het is een goede binnenkomer. Het verhaal in de tegenwoordige tijd rond de tweeling Jeanne en Simon Marwan die door een brief van hun overleden moeder op zoek gaan naar hun vader en broer, waarvan ze het bestaan niet wisten, is intrigerend. Maar het hart van de film bevindt zich in het verleden van Nawal Marwan, de moeder van Jeanne en Simon. Haar verleden is op sommige momenten spannend maar toch vooral tragisch en hartverscheurend. Zoveel memorabele scènes. De geboorte van haar zoon, de busscene die keihard binnenkomt, de gevangenschap van Nawal en wat ze allemaal moet meemaken. Schitterende cinema en complimenten voor Lubna Azabal die waanzinnig acteert.

Is Incendies dan perfect? Zeker niet, het begin is onnodig verwarrend en je hebt even niet door dat het verhaal zich heeft verplaatst naar het verleden van Nawal. De actrices lijken ook redelijk op elkaar. De film is geconstrueerd als één grote puzzel en om alle stukjes te laten passen neemt Villeneuve wel wat te korte bochten met hier en daar wat te veel toevalligheden. Ik hou meestal niet van films die toe werken naar een climax omdat de weg ernaartoe soms niet al te interessant is. Gelukkig maakt Villeneuve deze fout niet en houdt hij de kijker bij de les met een sterk script, schitterende beelden, een intrigerende familiegeschiedenis en ongelooflijk goede acteerprestaties. En tsja, de schreeuw van Jeanne....ik had niet door dat ik die gehele scene met open mond heb zitten kijken, ijzingwekkend. Kom maar op met Prisoners en Enemy.

“If we are gonna perform Inception then we need imagination.”

Inception is een project dat Christopher Nolan al een hele tijd in zijn hoofd had zitten en het uiteindelijke resultaat mag er wezen. Het verhaal rond Dom Cobb, die voor geld een idee kan stelen uit iemands geheugen, zit erg sterk in elkaar en ondanks het op het eerste gezicht ingewikkelde plot is het allemaal goed te volgen. Het is intrigerend, inventief, spectaculair en actierijk en Nolan draait zijn hand niet om voor een droom in een droom in een droom…

Cobb en zijn team krijgen een nieuwe opdracht waarbij ze worden gevraagd geen idee te stelen maar te plaatsen in iemands geheugen. Moeilijker, maar niet onmogelijk. De film is een visuele snoepwinkel en de verschillende dromen zijn spectaculair weergegeven. Vooral de sneeuwwereld op het laatst is een lust voor het oog. Er is ook een subplot met de vrouw van Cobb die telkens tevoorschijn komt in de dromen en geeft het verhaal nog wat emotionele diepgang. Films van Nolan kunnen soms wat afstandelijk ogen maar met de verhaallijn tussen Cobb en zijn vrouw Mal probeert Nolan wel degelijk een wat persoonlijker verhaal te vertellen. Leonardo DiCaprio is erg sterk en weet goed de verschillende karaktereigenschappen van Cobb weer te geven. Als Cobb bezig met zijn werk is hij professioneel, alert en stoïcijns maar in de scènes met Mal is hij emotioneel buskruit die elk moment kan ontploffen. Ook Marion Cotillard is als Mal erg goed en erg “creepy”. Knap gespeeld van haar. Ook Joseph Gordon-Levitt, Tom Hardy, Ken Watanabe, Ellen Page, Cillian Murphy en Dileep Rao zijn goed op dreef. Een erg grote cast maar zelfs in de kleinste rol overtuigen ze. Inception is duidelijk een passieproject van Nolan en hij mag met recht trots zijn op het resultaat. Een intrigerend en visueel meesterwerk, tot aan het mooie einde die voor meerdere interpretaties vatbaar is.

“Hulk... SMASH!”

Prima film. The Hulk is geen superheld die makkelijk op zijn eigen benen kan staan, maar Norton doet het goed en de film kent een aantal sterke momenten en actiescènes. We krijgen gelukkig geen origin story, en het eerste gedeelte in Brazilië is gelijk het beste gedeelte. Daarna wordt het formulewerk, met een romance tussen Norton en Tyler en veel CGI actiescènes.

The Incredible Hulk is voor de rest ook een grimmige film, zonder de bekende Marvel humor. Dat past ook niet echt bij Norton (de momenten dat hij grappig wil overkomen wordt het gelijk pijnlijk). Het laatste gedeelte is weer een teleurstellende brij van clichématige actiescènes en een Hulk tegen een nog grotere Hulk gevecht, maar al met al is The Incredible Hulk een vermakelijk superheldenfilm.

“I'm freaking dope.”

Film vol met egocentrische en eigenzinnige personages. Maar The Incredible Jessica James laat zien dat dit zeker een goede film kan opleveren. Zeker als het script goed in elkaar steekt, en je een sterke en charismatische hoofdrolspeelster hebt in actrice Jessica Williams. De dialogen zijn vlijmscherp en Jessica Williams weet, ondanks het egocentrische gedrag en de ‘quirks’ van haar personage, toch sympathiek over te komen.

Van O'Dowd weten we dat hij deze sullige en obsessieve personages altijd wat menselijks en sympathieks mee weet te geven. Williams en O'Dowd zijn ook een leuk duo, waarvoor het ondanks al hun gebreken toch makkelijk juichen is. Nogmaals, dat komt ook door de sterke dialogen die iets authentieks en herkenbaars hebben. Het levert een eigenzinnige, grappige, en korte maar krachtige indiefilm op.

“Done properly, parenting is a heroic act... done properly.”

Sterke sequel. De hele familie Parr is terug, en in dit tweede Incredibles avontuur zie je ze echt als familie samenwerken. Dat zag je ook al een beetje in het eerste deel, en ze gaan er gewoon mee verder. Vooral baby Jack-Jack met zijn vele superkrachten zorgen voor veel komische situaties.

Helen/Elastigirl moet er nu in haar eentje op uit, en Mr. Incredible zorgt voor het gezin. Met hilarische gevolgen. Ik ben fan van dit type animatie, en vooral de actiescènes zien er weer geweldig uit. Acteurs T. Nelson, Hunter, Vowell, Milner en Fucile zijn allemaal weer terug , en de chemie is nog steeds voelbaar. Het verhaal is niet erg origineel en het actierijke laatste gedeelte duurt wat lang, maar daar staan genoeg positieve punten tegenover.

“Just like old times, huh Bob?"

Ingenieuze animatiefilm rond superhelden. Wat ik zo goed vind aan The Incredibles is dat de personages echt tot leven komen en de film ziet er ook schitterend uit. Mr. Incredible is een soort kruising van een superheld en James Bond, die ook nog een gezin heeft. Ook zijn vrouw (Elastic Girl) en kinderen hebben speciale krachten en als team moeten ze uiteindelijk de bad guy verslaan.

De humor is een beetje hit and miss en op het laatst wordt het eigenlijk gewoon een bombastische actiefilm, maar al het voorafgaande zit uitstekend in elkaar. Het hele verhaal rond superhelden die worden gedwongen om een normaal bestaan op te bouwen is leuk bedacht, en vooral het begin met Mr. Incredible die probeert normaal te leven maar steeds weer zijn latex pakje weer aandoet is erg grappig. Mooie graphics, leuke personages en een origineel verhaal. Voorbeeld voor veel animatiefilms.

“All right, you alien assholes! In the words of my generation: Up... YOURS!”

Bombastisch, luidruchtig en zo patriottistisch als het maar zijn kan maar ook nog steeds ontzettend vermakelijk. Independence Day volgt het vaste stramien van de standaard actie/sci-fi film maar voelt door de kleurrijke personages, de sterke acteurs, de mooie actiescènes, de humoristische dialogen en het op zich wel interessante verhaal toch fris en nieuw aan.

Natuurlijk worden er weer alleen Amerikaanse steden kapot gebombardeerd en natuurlijk moet het uiteindelijk magische plan om de aliens te verslaan van de Amerikanen komen, maar als je jezelf daar over kan zetten wordt je getrakteerd op een blockbuster met vele pluspunten. Smith doet zijn ding en dat is veel schreeuwen en oneliners droppen. De sterkste acteurs zijn Hirsch en Goldblum als vader en zoon en ik had uren naar hun gekibbel kunnen luisteren. Pullman is ook wel leuk als Amerikaanse president maar soms gaat het patriottisme bij hem wel wat over het randje. Quaid heeft ook een leuke rol als dronken piloot en vooral op het laats mag hij helemaal los gaan. Subtiel kan je Independence Day niet noemen maar door de acteurs, de mooie special effects (de aliens zijn best angstaanjagend) en heel veel jeugdsentiment heeft deze film toch een klein streepje voor.

“That's... definitely bigger than the last one.”

Wat een belachelijk slechte film. Films van Emmerich kan ik meestal wel waarderen als middelmatige zomer blockbusters maar dit tweede Independence Day avontuur torpedeert zichzelf met een rommelig verhaal, een overdaad aan CGI, karakterloze jonge acteurs en slechte humor. Waar het eerste deel nog een rechttoe rechtaan verhaal had wat wel goed in elkaar stak, was ik hier na een half uur al de draad kwijt.

En de CGI was vreselijk, echt spuuglelijk. Groot, groter, grootst werkt hier averechts. De positieve punten waren uiteraard Goldblum, Hirsch en een heerlijk schmierende Pullman. De negatieve? Al het andere. Met voorop Hemsworth en Usher als twee van de meest karakterloze acteurs die ik ooit in een blockbuster heb gezien. Chapeau voor de mensen van de casting…