Opinions

Y Tu Mamá También

Een zwoele en sensuele film die door een combinatie van beelden, muziek en het samenspel tussen de acteurs blijft boeien. Y Tu Mamá También is een coming of age/road trip film (van Julio en Tenoch), maar dat is maar één kant van het verhaal.

Door het einde moet je deze film eigenlijk nog een keer bekijken, maar dan geheel bezien door de ogen van Luisa (de fantastische Verdú). Een einde dat hard en ietwat deprimerend is, maar ook realistisch en hoopvol. Luisa die de zee in loopt en alles lijkt los te laten is echt een fenomenale scene. Y Tu Mamá También is zeker niet perfect en vooral het oversekste en puberale gedrag van Julio en Tenoch (de overigens wel sterke Bernal en Luna) gaat op een gegeven moment op de zenuwen werken. Ook de Narrator werkt niet altijd even goed. Maar het laatste gedeelte laat je dat allemaal vergeten.

Yeopgijeogin Geunyeo

Kijk, zo moeten romantische komedies zijn. Scherp, humorvol, een beetje absurd, emotioneel en met twee hoofdrolspelers die van het scherm spetteren. En deze Zuid-Koreaanse film is ook origineel met veel grappige en ontroerende scènes tot gevolg.

De film bestaat uit drie delen. In het eerste deel leren we de personages kennen en is op een leuke manier absurd en wat apart. Tae-hyun Cha is leuk als de wat suffe Kyun-woo, maar het is Ji-hyun Jun die de meeste indruk maakt. Ze drinkt, schreeuwt en slaat zich door de dag heen, maar wel met een reden leren we naarmate de film vordert. Prachtige actrice. Het tweede en derde deel zijn wat sentimenteler en dramatischer, en ook hier overtuigt de film. De roos en piano scene is prachtig en zelfs de grootste cynicus zal met een glimlach naar de slotscène kijken. Schitterende en sfeervolle muziek ook. Mooi, heel mooi.

“The era of "yes" has begun.”

Overal 'ja' tegen zeggen. Ik zou het vooral vermoeiend vinden. Maar in Yes Man gaat Jim Carrey de uitdaging aan en het resultaat is een grappige film die wel iets te veel binnen de lijntjes kleurt. Natuurlijk moet Carl (Carrey) uiteindelijk een levensles leren, en natuurlijk hoort daar een nieuw vriendinnetje bij.

Het overal 'ja’ tegen zeggen levert veel leuke situaties op, maar echt komisch is de film niet. Carrey is wel goed en ook de andere acteurs doen het naar behoren. Maar het sentiment en het moralistisch toontje gaan op een gegeven moment in de weg zitten. De lol is er een beetje vanaf en de scherpte ook. Jammer, want Yes Man is op zijn best als Carrey overal ja op zegt.

“When did you write that?”
“I didn't write it. Paul McCartney wrote it, The Beatles wrote it.”

Uitstekende muzikale romcom. Sentimenteel en zo zoet als wat, en de hand van Richard Curtis is duidelijk zichtbaar. Danny Boyle staat vermeld als regisseur maar dat zie je er niet aan af (op wat visuele hoogstandjes na), en wat dat betreft is dit echt de film van Curtis. Yesterday heeft een vreemd maar interessant uitgangspunt, met Jack die er na een stroomuitval achter komt dat alleen hij weet dat The Beatles hebben bestaan.

Als muzikant wel zo handig, en Jack wordt door de muziek van The Beatles binnen een mum van tijd wereldberoemd. Zelfs Ed Sheeran staat in zijn schaduw. Je moet vooral niet te lang stilstaan bij het bizarre uitgangspunt, en heel diep willen Boyle en Curtis ook niet op de materie ingaan. Yesterday is uiteindelijk toch vooral een conventioneel liefdesverhaal. Met de muziek van The Beatles en Lily James, dus mij hoor je niet klagen. Vooral niet omdat Patel en James een fijne chemie hebben, hoe dom beide personages soms ook acteren. Maar dat hoort natuurlijk ook bij het romcom genre. The Beatles, Lily James, humor en romantiek, Danny Boyle en een briljante cameo van Robert Carlyle als John Lennon… Wat wil je nog meer?

Yip Man

Heerlijke martial arts film met ongelooflijk sterke vechtscènes en een interessant verhaal over een dorp in China tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een dorp dat door de Japanners bezet wordt, en waar Yip Man in zijn eentje zorgt voor hernieuwde hoop en moed. Sterk gespeeld door Donnie Yen, die als nobele, eerlijke en wijze Yip Man het allemaal ook invoelbaar weet te maken. Maar de uitstekend gechoreografeerde vechtscènes vallen het meeste op, en daar ligt toch wel de grootste kracht van Yip Man. Met de schitterende cinematografie als bonus.

You Get Me

Ik snap het probleem van Tyler wel. Alison (Sage) is ontzettend cute en ziet er heerlijk uit in een bikini. En Holly (Thorne) is stoer en mysterieus, en ziet er ook heerlijk uit in een bikini. De dilemma's waarvoor jongens van 16 soms komen te staan...

Dat Holly zich ontpopt als psychopaat is maar een klein probleempje. De regie van Bonacorso is hip en het felle kleurgebruik is natuurlijk helemaal de laatste mode. Het verhaal is wat voorspelbaar en voor een thriller is You Get Me opvallend braaf. Het is duidelijk wie de doelgroep is. Fatal Attraction voor tieners. Maar ja, wel met de prachtige Halston Sage. Soms wil het oog ook wat.

“James Bond. Allow me to introduce myself. I am Ernst Stavro Blofeld. They told me you were assassinated in Hong Kong.”

“Yes, this is my second life.”

“You only live twice, Mr. Bond.”

You Only Live Twice is een erg vermakelijke Bondfilm. De 5de Bondfilm met Sean Connery, en ook hier is hij weer uitstekend op dreef. Het script is geschreven door Roald Dahl en zit goed in elkaar. You Only Live Twice speelt zich grotendeels af in Japan en staat natuurlijk bekend om de grote set binnenin een vulkaan, en de introductie van Blofeld.

Rusland en Amerika worden door Blofeld en SPECTRE tegen elkaar uitgespeeld door middel van het stelen van ruimtecapsules, en James Bond moet in Japan uitvinden waar de ruimtecapsules zijn en wie er achter zit. De twee Japanse Bondgirls doen het goed en ook Tetsuro Tanba is uitstekend als Tanaka, die James Bond helpt in zijn zoektocht naar de ruimtecapsules. De film werkt natuurlijk toe naar het grote gevecht in de vulkaan. Zoals gezegd is de set indrukwekkend, en het gevecht tussen de mensen van SPECTRE en de ninja’s is geweldig om naar te kijken. Pleasence als Blofeld is ook een kleurrijke bad guy. You Only Live Twice is al met al een indrukwekkende Bondfilm met een Connery die er hierna geen zin meer in had, maar hier zeker nog laat zien het kunstje niet verleerd te zijn.

“Joe, wake up. It's a beautiful day.”

Lynne Ramsay is een intrigerende regisseur. You Were Never Really Here is een film die niet iedereen zal kunnen bekoren, maar het is een film die mij nog dagen is bijgebleven. Dat komt vooral door de fantastische sfeer en Joaquin Phoenix. Een grandioze acteerprestatie, en vanaf de eerste scene weet Phoenix je helemaal mee te slepen in het trieste leven van Joe, en de vele demonen die in zijn hoofd rondspoken.

Het wraakverhaal zelf is wat conventioneel, maar de uitwerking van Ramsay is verre van standaard. De cinematografie, het camerawerk, de manier waarop de actiescènes zijn gefilmd… Briljant. Geef Ramsay genoeg vrijheid en het resultaat is nagenoeg perfect. Onheilspellend, naargeestig, eigenzinnig en steengoed, ga deze film onder de juiste omstandigheden kijken en hij blijft je nog dagen bij.

“The doctor said most of my injuries are emotional.”

Voor een romcom heeft You, Me and Dupree opvallend weinig humor en romantiek. Owen Wilson weet met zijn energieke spel nog wat leven in de brouwerij te brengen, en de bijrol van Michael Douglas is ook wel aardig. Dillon en Hudson moeten een kibbelend stel spelen, en op zich gaat ze dat wel goed af. Jammer alleen dat het eerder vervelend dan grappig is.

“This wasn't a random attack! Our family's being targeted.”

Heerlijke horrorfilm van Wingard. You're Next is bloederig, spannend en zet je als kijker een aantal keer op het verkeerde been. Want het begint als een home invasion movie, maar je hebt natuurlijk gelijk in de gaten dat er meer aan de hand moet zijn.

Het eerste gedeelte is dan ook ijzingwekkend, met een aantal gruwelijke moordpartijen en een onheilspellende sfeer. Het tweede gedeelte is wat losser en door het stuntelige gedrag van de killers zit er zelfs wat onbedoelde humor in. Sharni Vinson is sterk als final girl en je weet in eerste instantie niet veel van haar af, maar daarom is het ook des te leuker om haar te zien ontwikkelen in een leeuwin met ongelooflijke survival skills. Het gaat over the top, op alle goede manieren.

You’ve Got Mail

You've Got Mail is echt zo'n film die door de acteurs wordt gered. Het verhaal is niet heel erg bijzonder, maar het zijn Hanks en Ryan die ervoor zorgen dat de film toch een hele fijne kijkervaring oplevert. Hanks is altijd goed en Ryan laat hier zien wat voor voortreffelijke actrice ze is. Het gekibbel tussen beide is leuk en het anonieme e-mailcontact heeft nu al (het is pas 2017) iets oubolligs. Op een erg fijne manier. Sterke dialogen en New York als prachtig decor doen de rest.

“Sometimes in order to heal a few people have to get hurt.”

Leuke maar ook tenenkrommende film waar je soms met plaatsvervangende schaamte naar zit te kijken. Dat is helemaal niet erg want het levert wel een film op die schuurt en venijn heeft. Charlize Theron laat zien wat ze allemaal in huis heeft en schittert als een vrouw die niet volwassen wil worden, en denkt dat ze haar schoolliefde kan terugwinnen.

Dat deze Mavis wat problemen heeft (waanideeën, jeugdtrauma, zelfdestructie, alcohol etc.) is al snel duidelijk maar regisseur Reitman maakt er geen melodrama van. De film heeft ook voldoende humor en vooral het samenspel tussen Theron en Oswalt is genieten. De film mist wel iets extra's en vooral in het middengedeelte wordt het wat saai. Mavis’s acties om haar getrouwde jeugdliefde terug te winnen zijn aardig maar echt beklijven wil het niet. Het einde heeft een heerlijk donkere ondertoon en dat zie ik graag in dit soort films. En Theron mag weer een mooie rol aan haar cv toevoegen.

“Oh Robert, if only things would turn out all right.”

Aardige klassieker weer van Hitchcock. Young and Innocent heeft een lekker tempo en een interessant misdaadverhaal, met een fijne chemie tussen Nova Pilbeam en De Marney en een sterk (hoewel zeer ongeloofwaardig) einde. De film mist wel die kenmerkende Hitchcock spanning, en soms kabbelt het allemaal iets te rustig voort. De zoektocht van Erica en Robert naar de werkelijke moordenaar hangt soms van de toevalligheden aan elkaar en is niet altijd even interessant, maar het vlotte tempo en het acteerwerk zorgen er voor dat het een fijne film is om naar te kijken.

“I really think your face is going to annoy me right now."

“My face always annoys you."

Kleinschalige en sympathieke film. Your Sister’s Sister zet drie personages bij elkaar in een vakantiehuisje en laat de acteurs het werk doen. Een dronken sekspartij, gevoelens die niet worden geuit, onverwerkte gevoelens rond de dood van een broer/geliefde, de gevolgen van een discutabele beslissing die onder ogen moet worden gekomen etc. Het klinkt nu allemaal heel dramatisch, maar Your Sister’s Sister is op momenten ook bijzonder grappig en vooral oprecht en herkenbaar.

Emily Blunt is één van mijn favoriete actrices, en hier laat ze weer eens zien waarom. Met verfrissend, innemend en bij vlagen emotioneel spel pakt ze je helemaal in. Ook Duplass en DeWitt zetten goede rollen neer. In het laatste gedeelte maakt de film zich er wel heel gemakkelijk vanaf (dramatische wendingen worden zo onder het tapijt geveegd), maar de speech van Duplass en de reactie van de dames is zo aandoenlijk, en wordt zo goed geacteerd, dat je de film de schoonheidsfoutjes snel vergeeft.

"You say that emotions are overrated, but that's bullshit. Emotions are all we've got."

Youth is een mooie en integere film over de twee oude mannen Fred (Michael Caine) en Mick (Harvey Keitel), die in een luxe resort in Zwitserland zitten en allebei problemen hebben met het ouder worden en de andere gasten gadeslaan met een mengeling van verbazing en humor. Die humor zit hem in kleine dingen en wordt door regisseur Paolo Sorrentino op subtiele manier verwerkt in knappe dialogen en bepaalde observaties van de twee rasacteurs.

Ik ben niet echt bekend met het eerdere werk van Sorrentino maar de man heeft gevoel voor stijl en sfeer. Het luxe resort ziet er prachtig uit en visueel is er ongelooflijk veel om van te genieten. Er zitten wat aparte en excentrieke scènes in en dat kan ik altijd wel waarderen. Zo loopt Maradona daar gewoon rondt, is Paul Dano verkleedt als Hitler en zit je opeens midden in de film naar een videoclip te kijken. Heerlijk! Ook de acteurs zijn goed op dreef. Keitel en Caine zijn verschrikkelijk goed en Rachel Weisz is als Lena, de dochter van Fred, uitstekend. De scène waar Fred en Lena in een modderbad zitten en de camera op het gezicht van Weisz is gericht en zij een hele monoloog houdt over de gebreken en minpunten van haar vader is er één om in te lijsten. Daar zijn nog wel een paar scènes van. Een tennisbal hooghoudende Maradona moet je gezien hebben, de scene met Mick die zijn zoon terecht wijst (de zoon heeft het net uitgemaakt met Lena) is een pareltje en tja, eigenlijk alle scènes met Paul Dano als acteur Jimmy. De scene met de intellectuele, ietwat hoogdravende en arrogante Jimmy die terecht wordt gewezen door een Miss Universe is echt geweldig. Zo zijn er nog wel meer aparte maar geweldige scènes. Gelukkig is niet alles excentriek en humorvol en wordt de film in het tweede gedeelte wat sentimenteler en dramatischer. Vooral Fred moet nog wat opgekropte gevoelens met betrekking tot zijn vrouw zien te verwerken. Ook hier overtuigt de film.

Is dan alles goed aan Youth? Het hele plot rond Mick en zijn crew die een film aan het voorbereiden zijn is niet bijster interessant en heeft echt niets speciaals. Maar het neemt best wel een groot gedeelte van de film in wat storend is. Ook is de film met ruim twee uur te lang en er had best wat geschrapt kunnen worden want de film is op sommige momenten erg traag en verveling ligt op de loer. Daar staat dan wel weer een geweldige cameo van Jane Fonda, een naakte Miss Universe en een fantastische laatste scene tegenover. Je kan niet alles hebben maar gelukkig heeft Youth veel meer plus - dan minpunten.