Opinions

“Damn! We're in a tight spot!”

Heerlijke film van Joel Coen. O Brother, Where Art Thou? geeft een mooi tijdsbeeld van het zuiden van Amerika in de jaren 30, maar het heeft ook weer dat vreemde en eigenzinnige Coen sfeertje waardoor alles ’larger than life’ aanvoelt. Clooney is ijzersterk, en samen met Blake Nelson en Turturro vormt hij een geweldig trio. Een heerlijk stel, en dan heb je ook nog Goodman, Hunter en verschillende andere acteurs. De Ku Klux Klan, een verborgen schat, een kleurrijk crimineel trio, een zeurende ex-vrouw, gekke en machtsbeluste politici, de politie etc. Het vormt een doldwaze cocktail in een film zoals alleen een Coen broer die kan maken.

“I enjoy gay people, but I just have a slight problem with my pregnant sister being in love with one of them.”

Jennifer Aniston en Paul Rudd hebben een leuke chemie, en The Object of My Affection moet het ook duidelijk van het samenspel tussen dit duo hebben. Want het verhaal is standaard en inspiratieloos, en de film mist een eigen smoel. De film is ook te lang, en er zijn veel momenten waarin het gewoon saai wordt. Maar de vriendschap tussen Aniston en Rudd werkt, en dat zorgt ervoor dat The Object of My Affection niet helemaal zonde van je tijd is.

“Is it possible to miss a place you've never been? To mourn a time you never lived?”

Sterke sci-fi film. Visueel ziet het er allemaal uitstekend uit, er zit genoeg actie in, en het verhaal blijft interessant. En met Tom Cruise heb je een acteur die dit soort films met gemak kan dragen, bijgestaan door sterke actrices als Kurylenko en Riseborough (en Morgan Freeman). Door een aantal (soms wel heel vergezochte) twists krijgt Oblivion ook nog een persoonlijk tintje, en ook dat gedeelte werkt. Vooral door de fijne chemie tussen Cruise en Kurylenko.

“I remember seeing a condom; I just don't know exactly what it did.”

Prima film. Ik ben wel een fan van Jenny Slate, en ook in Obvious Child is ze weer erg sterk op dreef. De humor is niet helemaal mijn soort humor, maar er zitten zeker wel wat momenten in de film dat ik met een glimlach op mijn gezicht zat te kijken naar de avonturen van Donna. Acteurs Kind en Draper als de ouders van Slate zijn ook geweldig, en Gaby Hoffmann had best echt een zus van Slate kunnen zijn. Alleen Jake Lacy is wat saai, maar de ‘straight man’ rol zit hem als gegoten en het biedt een goed tegenwicht tegen de energieke en hyperactieve Slate. De film eindigt wat abrupt, en ik had deze personages best nog wat langer willen volgen. Een goed teken.

“If you're going to have a problem with stealing, then you're not going to like the rest of this conversation.”

Vlotte heistfilm met een uitstekende cast vol met bekende actrices. Ocean's Eight mist wel duidelijk de regie en stijlkeuzes van Soderbergh, en het gaat de dames ook iets te gemakkelijk af. Bullock vond ik wat vlakjes als Debbie Ocean, de zus van Danny. Maar gelukkig heb je dan altijd nog Cate Blanchett die alles beter maakt. En Awkwafina, Paulson, Hathaway en Rihanna (ja echt waar) zijn ook uitstekend op dreef. De uiteindelijke heist zit ook goed in elkaar, en Gary Ross weet hier nog voor wat spannende momenten te zorgen.

“You’re a thief and a liar.”

“I only lied about being a thief, I don’t do that anymore.”

“Steal?”

“Lie.”

Ocean's Eleven blijft een heerlijk vlotte film die geen moment verveelt en voorbij is voordat je er erg in hebt. Last Vegas, de acteurs, de regie van Soderbergh, de muziek, de overval op de casino's, het is allemaal zo ongelooflijk sfeervol en stijlvol dat de film vanaf het begin aanvoelt als een warm bad. Clooney en Pitt hebben de grootste lol in het spelen van hun personages maar zijn zeker niet de enige. Bernie Mac, Casey Affleck, Scott Caan, Matt Damon, Julia Roberts en Don Cheadle zijn allemaal goed op dreef maar vooral Gould en Garcia geven elke scene waarin ze spelen iets extra's. Het is niet makkelijk om een bad guy te spelen in een misdaadfilm met veel komische elementen maar Garcia weet op een ingetogen manier dreiging uit te stralen en toch zit je soms met een glimlach op je gezicht naar hem te kijken door zijn stalen gezicht en droge oneliners. Een moeilijke balanceer act maar Garcia is voortreffelijk.

Clooney en Pitt hebben in hun pink alleen al zoveel charisma dat ze personages als Danny en Rusty waarschijnlijk in hun slaap nog zouden kunnen spelen. Hun chemie is aanstekelijk en de dialogen tussen beide zijn erg vermakelijk. Het plot rond Clooney en Roberts komt nog niet echt goed uit de verf maar het is zeker geen storende factor. De overval zelf zit goed in elkaar en Soderbergh heeft nog een leuke verassing voor de kijker in petto. Ocean's Eleven straalt aan alle kanten plezier uit en de kijker word vanaf het begin helemaal ingepakt. Klasse!

“You're analog players in a digital world. You're done.”

Terug naar de basis. Danny Ocean en zijn team zijn terug in Las Vegas en willen een machtige casinobaas (Al Pacino) terugpakken voor iets wat hij één van hun teamleden heeft aangedaan. Iedereen is terug (behalve Roberts en Zeta-Jones) en het is weer een feest om al deze acteurs samen bezig te zien.

De focus is terug en ook de flair. Humor, spitsvondige dialogen, een snelle montage, wat actie en een ingenieuze (belachelijke) heist, dit derde deel heeft weer de succesvolle formule te pakken. Heel diep gaat het niet en de personages zijn meer wandelende oneliner fabrieken dan mensen van vlees en bloed, maar dat mag de pret niet drukken. De Ocean-trilogie drijft op de chemie tussen de acteurs en de heists, en hier excelleert de film.

“You're doing recon work on our anniversary?”

Best leuk. Twelve is geen geweldige film, maar de acteurs zorgen ervoor dat het zeer vermakelijk blijft. Ze hebben lol samen en het plezier straalt er vanaf. Het wordt soms wel erg meta (Julia Roberts die Julia Roberts speelt, Bruce Willis) maar gelukkig blijven zulke uitstapjes beperkt tot twee of drie scènes.

Clooney, Pitt, Damon, Roberts, Affleck, Cheadle etc. Allemaal zijn ze terug de onderlinge chemie is nog steeds de grootste troef. En nieuwkomers Zeta-Jones en Cassel zijn voortreffelijk en zijn zelfs een verbetering ten opzichte van sommige personages uit het eerste deel. Het verhaal heeft niet veel om het lijf en is soms onnodig ingewikkeld. Maar hé, er is gefilmd in Amsterdam en dat is een leuke bijkomstigheid. Een stel A-acteurs die op schoolreisje gaan en er een rommelige maar vermakelijke bende van maken. Zo zou je Twelve wel kunnen omschrijven.

Octopussy

Een vermakelijke Bondfilm met het schitterende India als decor, goede bad guys, mooie actiescènes en weer een aardig Koude Oorlog plot. Maud Adams is een goede Bondwoman en Octopussy een naam "for the ages". Haar groep vrouwelijke strijders is een leuke vondst

Toch heeft Octopussy wel wat minpunten. Roger Moore is echt te oud en in deze film is het duidelijk te zien. Gelukkig hebben ze met Maud Adams een oudere vrouw gecast en Moore niet gekoppeld aan een jonge actrice (zoals in For Your Eyes Only en A View to a Kill). Het is leuk dat India wordt aangedaan maar echt alle clichés over Indiase mensen wordt gebruikt. James Bond die Tarzan nadoet en in een clownskostuum wordt gehesen helpt ook niet. Het Koude Oorlog plot over een afvallige Russische Generaal en een smokkelaar die de wereld weer ten gronde willen richten is wel goed uitgewerkt en spannend. Steven Berkoff en Louis Jordan zijn erg goed als Generaal Orlov en smokkelaar Kamal Khan. Kleurrijke, charismatische bad guys die Bond goed tegenstand bieden. Kabir Bedi is uitstekend als side-kick van Khan. Het laatste gevecht tussen de mannen van Khan en de vrouwen van Octopussy is goed gedaan.

Al met al is Octopussy een vermakelijke 13de Bondfilm maar niet memorabel.

“It was the mirror!”

Fantastische horrorfilm. Mike Flanagan heeft een aantal sterke horrorfilms op zijn cv staan, en ook Oculus is weer een pareltje. De film volgt eigenlijk twee verhaallijnen (de ouders en de kinderen), en het is knap hoe vloeiend het allemaal in elkaar overloopt, en hoe natuurlijk het allemaal aanvoelt. De kinderen willen aantonen dat hun ouders gek zijn gemaakt door een spiegel, en je ziet in flashbacks wat er echt met de ouders is gebeurd.

Het is interessant en spannend, en het acteerwerk maakt het allemaal nog beter. Thwaites als broertje is wat saai, maar Karen Gillan, Sackhoff, Cochrane en de jonge kindacteurs zijn wel fantastisch op dreef. Hoe het allemaal samenkomt tegen het eind is sterk gedaan, en vooral een scene rond Gillan is gruwelijk. Oculus doet niet heel veel nieuwe dingen, maar het benadert wel de horror perfectie.

“Hey, Santa! Wanna party?”

Totale gekte. Office Christmas Party wil het duidelijk groots aanpakken, maar het "been there, done that" gevoel bekroop me wel. Grove en vulgaire humor, een liefdesverhaaltje, Aniston en Bateman, en uiteraard een sentimenteel einde.

Gelukkig houdt de film zich op dat laatste vlak nog in. De Christmas party zelf is totale gekte en chaos en eigenlijk pijnlijk ongrappig. De humor is niet erg geslaagd (vooral McKinnon is weer verschrikkelijk), maar gelukkig zijn Bateman, Aniston en Miller ervaren krachten die de klappen van de zweep kennen. Alleen Olivia Munn voelt wat miscast en kan echt beter dan dit. Niet vervelend, maar binnen het genre middelmaat.

“Excuse me, I believe you have my stapler...”

Office Space is een zeer vermakelijke komedie en ik heb vooral in het eerste gedeelte veel moeten lachen om alle geslaagde grappen. Vooral de personages Lumbergh en Milton zijn legendarisch en acteurs Gary Cole en Stephen Root verdienen een standbeeld. Het eerste uur heeft zoveel geweldige en herkenbare momenten zoals de file frustratie, de printer frustratie, de veeleisende baas, de consultants, die ene maffe collega etc.

Alle personages worden op een fantastische manier geïntroduceerd en de makers verdienen een groot compliment voor de spitsvondige en hilarische dialogen en oneliners. Ook hoofdrolspeler Ron Livingston is erg sterk als Peter Gibbons en vooral in de momenten dat hij desinteresse moet tonen in het werk dat Peter doet is hij geweldig. Speciale vermelding voor de consultants Bob en Bob en de acteurs want ook zij waren echt weergaloos. Aniston is cute en haar relatie met Livingston begint goed maar vlakt wel wat af naar het einde toe. Ook de verhaallijn rond het geld verduisteren is niet al te interessant en de geslaagde grappen worden wat minder. Maar het eerste uur is magisch en ga ik nog vaak terugkijken. Topvermaak!

“In every class, there's always one joker who thinks that he's smarter than me. In this class, that happens to be you. Isn't it, Mayonnaise?”

Leuk. Het is interessant om te lezen dat Gere en Debra Winger elkaar niet konden uitstaan tijdens het filmen van An Officer and a Gentleman, want in de film is daar niets van te merken. Wat een chemie hebben die twee, en de vonken spatten er soms vanaf. Vooral Winger is fantastisch, en dat ze hier een Oscar nominatie voor heeft gekregen snap ik wel. Het gedeelte met de militaire training hangt er een beetje bij en heeft een hoog Top Gun gehalte, maar Gossett Jr. als drill sergeant is briljant. Het nummer 'Up Where We Belong ' van Joe Cocker en Jennifer Warnes is iconisch, en dat dit een kaskraker was snap ik wel.

“What we know, is that Saddam has this material.”

“You don't know that. I mean, he just keeps repeating the lie. Just because you're the Prime Minister, it doesn't mean you get to make up your own facts.”

Sterk. Een klokkenluider, politieke intrige, journalisten die hun werk doen, de rechtszaak etc. Official Secrets is een vakkundig gemaakte politieke thriller waar de kwaliteit vanaf straalt. Het is nu algemeen bekend op wat voor manier Engeland en veel andere landen door de Bush-regering de oorlog in Irak in zijn gerommeld, maar het is nog steeds schrijnend en triest om te zien op wat voor manier dit is gebeurd.

Corruptie, politieke druk, leugens, vervalsing, paaien etc. Niets werd aan het toeval overgelaten. Katharine Gunn is de klokkenluider, en Knightley speelt haar op rustige en krachtige wijze. Maar ook de onzekerheid en radeloosheid zijn duidelijk zichtbaar, en vooral wanneer haar man de dupe dreigt te worden zie je Gunn op haar kwetsbaarst. Acteurs als Fiennes, Goode, Smith, Hill en Ifans kun je wel om een boodschap sturen, en allemaal zijn ze fantastisch op dreef.

“Translations are sacred.”

Het concept van Okja heeft aardig wat potentie en voor het grootste gedeelte wordt dat er ook wel uitgehaald. Vooral de band tussen Mija en Okja is leuk gedaan, en ook het acteerwerk (behalve een hysterische Gyllenhaal) is sterk. Maar ik had de hele tijd het gevoel dat Okja wat meer wilde zijn en ook een maatschappijkritische boodschap wilde verkondigen. En dat komt er toch niet helemaal uit. Want het wordt allemaal zo het belachelijke ingetrokken, dat er van een oprechte kritiek op hoe wij als mens met natuur en dier omgaan weinig overblijft. Maar als coming of age film rond een Japans meisje en haar mega varken werkt Okja prima.

“I remember I sat down with him once and I said, "Forrest, surely there's an easier way for somebody in your position to make a living." And he looked at me and he said, "Brother, I'm not talking about making a living. I'm just talking about... living."”

Sterke film waarin Robert Redford zijn laatste? rol speelt. Traag, melancholisch en sfeervol… Wie een spetterende actiefilm over bankovervallers verwacht komt van een koude kermis thuis. Maar goed, met oudjes als Redford, Glover en Waits had ik ook niet anders verwacht. Zij gebruiken charme, intelligentie en misleiding om banken te overvallen. Sissy Spacek heeft ook een fantastische rol, en deze acteergrootheden zorgen samen voor een loom en plezierig filmfeestje.

Oldboy

Redelijke remake. De film is wat toegankelijker en meer straight forward dan het Zuid-Koreaanse origineel, en dat heeft zo zijn voor- en nadelen. Verhaaltechnisch zit het allemaal goed in elkaar en de regie van Spike Lee is niet speciaal, maar met een aantal indrukwekkende en absurde scènes weet hij wel zijn stempel op het materiaal te drukken.

Brolin is indrukwekkend in de hoofdrol en ook Elizabeth Olsen weet het maximale uit een wat ondankbare rol te halen. Copley en Jackson stellen wel teleur. De twist wordt weer goed gebracht, maar de intensiteit van het origineel wordt nergens benaderd. Qua sfeer ook niet. Oldboy is een degelijke remake die nergens echt teleurstelt, maar ook nergens boven het origineel kan uitstijgen.

Oldeuboi

Absurde en spijkerharde film. Oldeuboi heeft een aantal onvergetelijke momenten en de acteurs zijn weergaloos. Choi, Yu en Kang, respect voor hun waanzinnig sterk acteerspel. Complimenten ook voor de muziek, met vooral op het laatst een serieus kippenvel moment. De inktvisscene, de schitterende gechoreografeerde vechtpartij, de brug-scene op het laatst etc. Oldeuboi heeft veel memorabele momenten. Maar ze staan natuurlijk in de schaduw bij het fotoalbum moment, een scene waar ik nog vaak aan zal terugdenken.

Waarom ik Oldeuboi toch niet zo hoog beoordeel is omdat al die momenten op zichzelf sterk zijn, maar als geheel stoorde ik me vooral aan het rommelige verhaal (wat op zich simpel in elkaar steekt maar onnodig gecompliceerd wordt) en de warrige regie van Park. Scènes lijken wel zonder logische volgorde aan elkaar geplakt en het verhaal springt van de hak op de tak. Vooral in het middengedeelte had ik het gevoel dat er wat mis was gegaan in de montagekamer. Het einde is wel indrukwekkend en de laatste scene is geweldig.

“Sorry about the house, sir.”

“It's ok. I believe it's insured.”

Prima actiespektakel waarin het Witte Huis weer eens word aangevallen en kapot wordt geschoten. Het belangrijkste in dit soort films is de actie en die ziet er spectaculair uit. Het Witte Huis als decor zorgt voor een claustrofobische en ijzingwekkende spanning die de hele tijd voelbaar is.

Gelukkig is er ook plaats voor wat humor en vooral de droge oneliners van Butler zorgen regelmatig voor een glimlach. De bad guys kunnen weer eens geen kogel raak schieten en Butler raakt steeds de bullseye, maar dat weet je als je naar dit soort films kijkt. Soms heb je dit soort films nodig om je verstand op nul te zetten, een biertje open te trekken en te genieten van de overdonderend actie.

“Have no fear, little one... I am here to protect thee.”

Sterk. De grootste kracht van The Omen is dat je eigenlijk geen moment het idee hebt waar het verhaal nu weer heengaat, en regisseur Richard Donner weet de aandacht van de kijker op formidabele wijze vast te houden. De spanning wordt op een rustige manier opgebouwd, en net zoals hoofdrolspeler Robert (de geweldige Gregory Peck) heb je in eerste instantie geen idee waar het gevaar vandaan komt. Het gevoel van paranoia is constant aanwezig, en de jonge Stephens is ook zeer sterk in een moeilijke rol. De moordscènes zijn knap gedaan, en het geweldige einde maakt de film helemaal af.

Omoide no Mânî

Mooie film weer van studio Ghibli. Omoide no Mânî is een kleinschalige en persoonlijke film, maar uiteindelijk zitten er ook weer genoeg fantasierijke elementen in. De band tussen Marnie en Anna is mooi uitgewerkt, en de strubbelingen en (tiener)problemen waar Anna mee kampt zijn denk ik voor iedereen wel herkenbaar.

Bepaalde twists tegen het einde van de film zie je wel aankomen, maar doordat je op dat momenten al helemaal meeleeft met Anna en Marnie stoorde dat geen moment. Vooral de flashbacks naar het leven van Marnie zijn indrukwekkend, en hetzelfde geldt uiteraard weer voor de geweldige animatiebeelden en de muziek.

“There's no hurry, you see. We have all the time in the world.”

On Her Majesty’s Secret Service is een uitstekende Bondfilm en een persoonlijke favoriet. De film werd in 1969 en de jaren erna neergesabeld (want geen Sean Connery), maar gelukkig komt er de laatste paar jaar steeds meer waardering. OHMSS heeft dan ook alles wat een goede bondfilm moet hebben. Een geweldige bad guy in Telly Savalas als Blofeld, de perfecte Bondgirl (Diana Rigg staat voor mij op eenzame hoogte), Zwitserland, heel veel sneeuw, skiachtervolgingen, schitterende locaties, spetterende actiescènes en het beste werk van John Barry uit zijn Bond loopbaan.

George Lazenby speelt een hardere en krachtigere Bond, en in de actie/vechtscènes komt hij tot zijn recht. Maar ook in de humor/romantische scènes doet hij het niet slecht. Diana Rigg is een uitstekende actrice, en ze laat als Tracy een combinatie van felheid, humor en slimheid zien. Telly Savalas is ook uitstekend als Blofeld. On Her Majesty’s Secret Service heeft een paar goede actiescènes die er voor die tijd schitterend uitzien. De lawine, de skiachtervolgingen, het laatste gevecht rond het onderkomen van Blofeld, de bobsleeachtervolging. En allemaal met op de achtergrond dat schitterende Zwitserse landschap. Het einde is voor Bond begrippen donker en triest, en ´We Have All the Time in the World´ van Louis Armstrong is nog een extra klap in het gezicht.

“Conscience... that stuff can drive you nuts!”

Wat een weergaloze acteerprestatie van Marlon Brando. Het is een moeilijke rol, want Brando moet als Terry loyaliteit, twijfel, naïviteit, kracht, verliefdheid en uiteindelijk idealisme en het opkomen voor het goede combineren, en hij doet dat op een realistische en oprechte manier. De omslag van Terry komt natuurlijk en realistisch over, en dat is uiteindelijk zeer belangrijk voor het slagen van On The Waterfront. Saint, Cobb en Malden hebben ook sterke rollen, en de troosteloze en beklemmende sfeer die Elia Kazan weet te creëren is fantastisch gedaan.

“Well, what do you think? Do you like it? It's just a demo, you know...”

Once geeft een mooi inkijkje in het leven van een man en een vrouw en hun gezamenlijke liefde voor muziek. Regisseur John Carney en zijn twee onervaren acteurs laten op sublieme wijze zien wat voor invloed muziek kan hebben op het leven van een persoon en hoe het een band kan scheppen tussen twee vreemden.

Ik heb ook Begin Again gezien en Carney heeft een verfrissende kijk op de band die kan ontstaan tussen een man en een vrouw. De bijna verplichte "toenadering, romantiek, seks, ruzie, happy end" doctrine die er heerst in de meeste romantische films ontwijkt Carney erg vaardig, en hij laat in zowel Begin Again als Once zien dat het ook anders kan. Het verschil is wel dat in Begin Again de muziek een verlengstuk was van de karakters en dat in Once de karakters wel een verlengstuk van de muziek lijken. In Once overheerst de muziek en lijken de scènes waarin Hansard en Irglová conversaties met elkaar hebben bijna een verplicht nummertje. Maar met zulke aanstekelijke nummers en het schitterende Dublin als decor hoor je mij niet (te veel) klagen. En beginnend actrice Irglová is ontwapenend, verfrissend en erg cute. Once zorgt ervoor dat Falling Slowly vaak op repeat gaat, ik toch wel een tijdje met een glimlach op mijn gezicht rondloop en dat ik snel weer een keer Dublin/Ierland wil bezoeken. Dat een film dat kan bewerkstelligen is knap.

Once upon a Time in America

Waanzinnig mooie film. Eigenlijk weet ik niet waar ik moet beginnen want deze film heeft zoveel moois te bieden. Allereerst natuurlijk de wonderschone cinematografie waar je als een prachtig schilderij naar blijft staren. De manier waarop Sergio Leone het New York uit de jaren 20, 30 en 60 heeft vormgegeven is briljant. En de muziek van Morricone is weer eens fantastisch gecomponeerd. Bij sommige scènes kreeg ik gewoon kippenvel door de muziek die je in een melancholische stemming brengt.

Er wordt geswitcht tussen drie tijdsperiodes maar het was opvallend goed te volgen. Alleen het begin was natuurlijk een beetje bevreemdend maar daarna wordt je als het ware de film ingezogen door een combinatie van sfeer, muziek, een geweldige regie en sterke acteurs met De Niro, Woods, Forsythe, Connelly en Young voorop. Once upon a Time in America is zeker een maffiafilm maar meer nog is het een film over vriendschap, liefde, verraad, verlies, spijt en leven met de consequenties van je daden. De dromen van jonge jongens die in eerste instantie lijken uit te komen maar door hun daden als een zeepbel uiteenspat. Minpunt is dat wanneer Conway (de overigens erg sterke Treat Williams) zijn opwachting maakt, het verhaal wat rommelig wordt en de sfeer veranderd. Een kleine oneffenheid die door het magnifieke einde snel wordt vergeten. De film is 220 minuten lang maar had van mij nog veel langer mogen duren. En dan weet je dat je met een speciale film te maken hebt.

“Is everyone okay?”
“Well... the fuckin' hippies aren't. That's for goddamn sure.”

Tarantino word milder. Once Upon a Time… in Hollywood is een liefdesbrief aan het oude Hollywood, en zoals we van Tarantino gewend zijn barst de film weer van de meest obscure details over oude films. De relaxte sfeer, de sets, de kostuums, de muziek, de auto’s, de acteurs, drugs, sigaretten etc. Alles straalt de ‘Swinging Sixties’ uit. Tarantino maakt ook weer gebruik van zijn kenmerkende stijloefeningen zoals de korte intermezzo’s van het hoofdverhaal. De korte films om te laten zien wat voor carrière Rick Dalton tot nu toe heeft gehad is hier een voorbeeld van (net zoals de Bruce Lee scene). De film straalt rust uit met een fijn soort traagheid, en het is heerlijk toeven in de wereld die Tarantino heeft gecreëerd.

In het eerste gedeelte moest ik er nog even inkomen, maar zodra je jezelf laat meevoeren in het rustige tempo en de relaxte sfeer staat je een heerlijke filmbeleving te wachten. DiCaprio, Pitt en Robbie zijn geweldig, maar ook acteurs zoals Qualley, Olyphant, Pacino, Fanning en de jonge Julia Butters zijn erg goed op dreef. Rick Dalton en Cliff Booth zijn ook interessante personages en je wilt ze het liefst blijven volgen, en het acteerwerk van Pitt en DiCaprio heeft hier een groot aandeel in. Het middengedeelte is het sterkst, met DiCaprio, Olyphant en Butters die de sterren van de hemel acteren in een Western tv-serie, Robbie die als Sharon Tate naar zichzelf gaat kijken in een bioscoop, en Pitt die terecht komt op de ranch waar Manson en zijn sekte verblijven. In deze scenes is de magie en het vakmanschap van Tarantino voelbaar en zichtbaar, en in het laatste gewelddadige maar ook hilarische gedeelte gaan alle remmen los. Vooral de nu al iconische scene met een vlammenwerper zorgde voor veel gelach in de bioscoopzaal. Tarantino neemt op glorieuze wijze een loopje met de realiteit en de geschiedenis. Once Upon a Time… in Hollywood explodeert in een gewelddadige climax, maar voor de rest is dit een relaxte, grappige, swingende en melancholische film van een duidelijk door voeten geobsedeerde Tarantino. Deze milde versie van QT bevalt me wel.

“If I can't talk to you, then what is the point of you? Of us?”

Mooie film die wel even binnenkomt maar ook genoeg gebreken kent. Het leven van Dexter en Emma oogt door het focussen op één dag per jaar wat fragmentarisch en ook de sprongen in carrières (vooral van Dexter) zorgt voor een wat bevreemdend gevoel.

Daarbij komt nog dat Dexter redelijk onuitstaanbaar is maar wel het best uitgewerkte personage. Emma is sympathieker maar haar leven is wat minder uitgediept en ze is wat vlakker. Sturgess en Hathaway zijn wel uitstekend en vooral Sturgess weet goed een onuitstaanbare vlerk te spelen waar je toch een beetje sympathie voor krijgt. Vanaf Parijs kunnen de traanbuizen open en wordt het één grote emotionele waterval. De personages hadden wat beter uitgewerkt kunnen worden waardoor het allemaal wat meer impact had gehad, maar het einde was wel erg mooi gedaan.

“I only wanted to warn you that Sammy can get into trouble faster than you can make most women smile.”

Fijne romcom die vooral door het spel van Clooney en Pfeiffer leuk blijft om naar te kijken. Met de chemie zit het wel goed, en dat het verhaal over twee ouders die uit nood op elkaars kinderen moeten passen zeer voorspelbaar is stoort dan al gelijk wat minder. Door de ervaring en het charisma van Clooney en Pfeiffer kom je al een heel eind.

“I can't take it no more. I gotta get outta here.”

One Flew Over the Cuckoo's Nest blijft een geweldige kijkervaring. De grootste kracht van de film is de geweldige casting. Alle personages worden gespeeld door acteurs die lijken te zijn geboren voor het spelen van deze rollen. Jack Nicholson natuurlijk voorop, maar ook Danny DeVito, Christopher Lloyd, Will Sampson en natuurlijk Louise Fletcher zijn geweldig.

Het leven in een psychiatrische inrichting wordt perfect weergegeven en hoewel ik in het begin even moeite had om in het verhaal te komen, was ik na twintig minuten helemaal verkocht en zat ik gebiologeerd te kijken naar de avonturen van McMurphy en de andere patiënten. Je ziet dat de energie van McMurphy ook iets ontbrandt bij de andere patiënten, en vooral de scene met het nep commentaar bij het honkbal is hier een goed voorbeeld van. De eerste praatsessie is ook een pareltje, en natuurlijk de boottocht en het feest op het laatst. De film is ook erg grappig, en ik heb het grootste gedeelte van de film met een glimlach naar McMurphy en de andere personages zitten kijken. Nurse Ratched wordt als één van de grootste filmmonsters uit de filmgeschiedenis gezien, maar de grote kracht van de film en de acteerprestatie van Fletcher is dat je ook haar kant van het verhaal begrijpt. Ze is kil en afstandelijk maar handhaaft wel terecht regels en stelt grenzen. Sommige patiënten willen dat ook. Mijn favoriete karakter is de zwijgzame Chief Bromden, die naarmate de film vordert een steeds grotere rol speelt. De basketbalscene wordt er alleen maar beter door met de twist in het achterhoofd. Door de sterk uitgewerkte band tussen Bromden en McMurphy is de impact van het einde nog groter. Een einde wat op zichzelf al indrukwekkend is.

“Happy anniversary!”

Duplass en Elisabeth Moss zijn fantastisch in hun dubbele rollen, en het verhaal heeft ook genoeg potentieel. Een wel zeer merkwaardig soort relatietherapie, met een koppel die te maken krijgt met hun perfecte alter ego's. Het is jammer dat The One I Love het hoge niveau niet vast weet te houden, en op een gegeven moment wordt het wat langdradig en repeterend. Moss en Duplass redden de boel nog enigszins, en het vreemde einde is perfect.