Opinions

“You don't see the destruction that you cause. Or you at least pretend not to, so you can sleep at night.”

Aardig familiedrama. One More Time is niet origineel en kabbelt soms iets te rustig voort, maar een acteur als Christopher Walken weet zelfs met de simpelste dialoog iets speciaals te doen. Amber Heard is ook erg goed als dochter van Walken, en hun gezamenlijke scenes zorgen voor de sterkste momenten in de film. De muzieknummers hadden beter gekund, maar Heard en Walken brengen ze met volle overtuiging. Ook de andere acteurs doen het goed, en zij zorgen ervoor dat de film boeiend blijft om naar te kijken.

“Life's gonna take you a lot of places.”

Redelijk. Het script is matig en de opbouw warrig, maar de twee jonge acteurs zijn sympathiek. Allen en Fuhrman vormen een leuk duo en hun verhaallijn is ook interessant om te volgen. Daarbij komt dat in het laatste gedeelte de film op stoom komt en het verhaal iets duidelijker wordt. Camp en Chatwin zijn matig en vooral bloedirritant. Steeds als zij in beeld komen lijkt het wel of de film tot stilstand komt. Regisseur Baig kiest met een twist op het einde voor een fantasierijk laatste gedeelte. Het komt een beetje uit de lucht vallen, maar het geeft One Night wel iets extra's.

“Time to meet the devil.”

Bij films van Refn film heb ik na afloop altijd een beetje dezelfde gedachten en gevoelens. De cinematografie is zo overweldigend dat ik van iedere scene een screenshot zou willen maken, en de sfeer die Refn telkens weer weet te creëren slokt me iedere keer weer helemaal op. Maar het script laat vaak wat steken vallen (Drive is een uitzondering), en daarom zat ik ook bij Only God Forgives na afloop weer met veel gemende gevoelens.

En toch, iedere keer blijft een film van Refn een feest om naar te kijken, en zijn films blijven altijd nog wel een paar dagen in mijn hoofd rondspoken. En dat is wel een kwaliteit van de Deense regisseur. Net zoals het casten van de juiste acteurs, want Gosling, Pansringarm, mevrouw Yayaying en Kristin Scott Thomas zijn weergaloos.

“I wish I'd known him when I wrote Hamlet.”

Een film van Jim Jarmusch, met Swinton, Hiddleston en Wasikowska die hippieachtige vampiers spelen... What's not to like? Only Lovers Left Alive is een swingende jaren 70 vampierfilm die dat heerlijke relaxte sfeertje heeft waar Jarmusch om bekend staat. Met een schitterende cinematografie en een mooi menselijk verhaal over vampiers die het eeuwige leven hebben, en of dit een zege of een vloek is. Only Lovers Left Alive is de rock 'n roll film over vampiers waarvan je niet wist dat je hem nodig had…

“It's not easy sharing your man with a fire.”

Indrukwekkend. Only the Brave komt traag op gang en de film is wat aan de lange kant, maar de sfeervolle beelden en het echte familiegevoel wat wordt gecreëerd vergoedt veel. Je voelt echt de band tussen deze brandweermannen en hun families, en de meeste personages worden ook goed uitgewerkt.

Brolin, Connelly, Teller en Jeff Bridges zijn altijd sterk, maar ook Kitsch en Badge Dale maken indruk. Je leeft echt mee met de personages, wat het einde hartverscheurend maakt. Dat beeld van de verschroeide aarde, en de zakken met de mannen die er middenin liggen, zal me nog wel even bijblijven. Net zoals de schreeuw van Connelly.

Only You

Sterk. Only You gaat over een stel dat moeite heeft met het krijgen van kinderen, en het hele traject van Ivf-behandelingen ingaat om zwanger te geraken. Only You gaat zeker over dit traject, maar meer nog is de film een oprecht relatiedrama over een stel dat verliefd wordt, al snel besluit om aan kinderen te beginnen (zij is al wat ouder), maar door de frustraties en teleurstellingen steeds meer van elkaar vervreemd raken.

O’Connor en Laia Costa zijn ijzersterk en de frustratie en het verdriet, maar ook de liefde en de verbondenheid, straalt van het duo af. In 25 minuten moet hun relatie worden opgebouwd, en de acteurs zorgen ervoor dat je geloofd in de liefde tussen Elena en Jake. Zelfs als Costa lacht heeft ze een bepaalde droefenis over zich, wat wel past bij haar rol. Dit soort films kunnen op veel verschillende manieren eindigen en even vreesde ik dat de regisseur voor een zeer slap en ordinair einde zou kiezen (Elena en Jake gaan uit elkaar, Elena ontmoet een nieuwe man, raakt toch zwanger), maar gelukkig wordt er, na een fantastische scene tussen Jake en zijn vader, voor een sentimenteel maar wel bevredigend einde gekozen. Een einde waarin Costa een weergaloos staaltje acteren laat zien. Let op Elena’s gezicht wanneer ze naar Jake toeloopt. Het verandert van twijfel, een lach tot aan pure blijdschap. Waanzinnig knap geacteerd door Costa.

Oorlogsgeheimen

Oorlogsgeheimen is een uitstekende oorlogsfilm. Het is eigenlijk meer een coming of age film die zich toevallig in de Tweede Wereldoorlog afspeelt, maar gelukkig weet regisseur Dennis Bots op belangrijke momenten de spanning wel op te voeren. Hoewel dit uiteindelijk toch meer Stand By Me is dan Zwartboek. Met aardig acteerwerk van de jonge cast.

Oorlogswinter

Uitstekende Nederlandse oorlogsfilm, die vooral qua sfeer en onderhuidse spanning hoge ogen gooit. Ook het acteerwerk over de gehele linie is erg sterk. Oorlogswinter bouwt de spanning langzaam op, en zeker wanneer de Engelse militair geïntroduceerd wordt stijgt de spanning. Het winterse landschap is een schitterende setting voor dit soort verhalen, en complimenten voor de cinematografie zijn wel hun plaats.

De regie van Koolhoven is effectief en sober, met zo min mogelijk onnodige subplotjes. De focus ligt op de paar personages die er toe doen, en hun verhaal is de drijvende kracht van Oorlogswinter. Wie dan de uiteindelijke verrader blijkt te zijn (makkelijk te raden), doet er niet zo heel veel meer toe. Maar het zorgt wel voor een sterk einde.

“It's always nice to know you have someone nearby. The quiet out here can get real loud. Buh-bye now.”

Als je puur kijkt naar het verhaal, het acteerwerk en de cinematografie dan is The Open House helemaal geen slechte film. Veel mensen vallen over het einde, maar dat vond ik juist het sterkste punt van de film. Niet iedere film hoeft antwoorden te geven, en dat geldt zeker voor horrorfilms. Het grootste probleem van The Open House is dat horrorfilms natuurlijk wel iets van spanning in zich moeten hebben. Nog belangrijker is de juiste sfeer, maar op beide punten scoort The Open House een onvoldoende.

Open Water

Ruim een uur kijken naar twee mensen die zonder hulp in zicht ronddobberen in de oceaan. Met haaien die honger krijgen. Op papier zou Open Water best spannend kunnen zijn, maar ik vond het vooral saai. Het script ontbeert spanning, de acteurs zijn matig en de personages zielloos.

De camera zit dicht op de huid van de acteurs, maar dan moeten ze wel het acteertalent hebben om je mee te nemen in hun angstaanjagende situatie. Maar ze zijn vooral vervelend en het einde kwam als geroepen. Een einde dat je van een kilometer ver ziet aankomen, wat ook niet bevorderlijk is voor de spanning. Je begint zelfs te juichen voor de haaien en dan doe je als regisseur en acteurs toch wat verkeerd.

“The fear may never leave here…”

Sterk. Om films over verkrachting kan ik me altijd ontzettend kwaad maken, maar als er een film over dit onderwerp wordt gemaakt ben ik soms ook een beetje terughoudend en huiverig. Want dit soort verhalen kunnen als het fout gedaan wordt ook snel melodramatisch en totaal verkeerd uitpakken.

Gelukkig maakt Open WIndow deze fout niet, en de verkrachter verdwijnt na een akelig begin zelfs helemaal uit beeld. De film focust zich op hoe Izzy en haar verloofde ermee omgaan, en het is keuze die uitstekend uitpakt (de zoektocht naar de dader valt zelfs helemaal weg). Het einde is iets te sentimenteel, en de keuzes die Izzy maakt zullen sommige mensen frustrerend vinden. Maar Tunney en Edgerton (leuk ook om Cybill Shepherd weer eens in een film te zien) zorgen ervoor dat het allemaal herkenbaar en invoelbaar is.

Operações Especiais

Prima film. Een speciale politie-eenheid in Rio wil de criminaliteit en corruptie aanpakken, en door de ogen van een groentje (Cleo Pires) zien we de harde realiteit. Corruptie en criminaliteit zijn niet uit te roeien. Francis is een vrouw in een mannenwereld en in het begin loopt ze meer in de weg dan dat ze van hulp is.

Maar ze wordt steeds harder en het is allemaal prima geacteerd door Pires. De film oogt soms rommeling en zakt in het middengedeelte wat in. Maar er zitten een aantal ijzingwekkende scènes in en vooral een schietpartij op het laatst steekt er bovenuit. En een film als deze kan alleen maar cynisch eindigen.

“You may think you know my story. Many have told it. It has long passed into history... into myth.”

Sfeervol. Shakespeare’s Hamlet met een twist, en we zien dit verhaal over verraad, liefde en moord vooral door de ogen van Ophelia. Daisy Ridley is uitstekend in de rol van Ophelia, en ook de regie van McCarthy, de locaties en de cinematografie mogen er wezen. De andere acteurs zijn niet meer dan degelijk, maar vooral de dubbelrol van Naomi Watts pakt goed uit.

“Do you want me to get naked and start the revolution?”

Best leuk. Orange County vindt het wiel niet opnieuw uit en ook het acteerwerk is niet al te sterk, maar als luchtig tussendoortje met een zomerse sfeer, leuke cameo’s (Kevin Kline, Ben Stiller) en sommige grappige momenten (alles met Jack Black) voldoet het wel. Acteurs als Hanks, Fisk, Black, Lithgow en Tomlin doen het goed en het sentimentele einde smaakte deze keer wel goed.

El Orfanato

Mooi. De grootste kracht van El Orfanato is de fantastische sfeer die J.A. Bayona vanaf het begin weet te creëren. Echt eng of spannend wordt het nergens, maar toch zitten er een aantal effectieve schrikmomenten in. En het ongemakkelijke en onheilspellende gevoel overheerst, en als kijker word je langzaam meegevoerd in de angst en paranoia van Laura. Fantastisch gespeeld door Bélen Rueda. De setting (een groot landhuis) leent zich natuurlijk ook bij uitstek voor een horror/thriller. Wat de El Orfanato helemaal geslaagd maakt is het trieste einde, en Bayona verdient complimenten voor de manier waarop hij alles laat samenkomen.

“I have a special surprise for you, Mommy!”

Geweldig. Orphan is niet bijzonder origineel, maar de regie van Collet-Serra en het acteerwerk zorgen ervoor dat de perfectie wordt benaderd. Het is soms ijzingwekkend spannend en gruwelijk, maar er wordt ook genoeg tijd besteedt aan het uitwerken van de personages en hun karakterontwikkeling.

Met ook nog een aardige twist op het laatst. De scene waarin Fuhrman langzaam al haar make-up van haar gezicht afwast is een pareltje. Sarsgaard en de jonge acteurs zijn goed, maar Farmiga en Fuhrman stelen de show. Vooral het feit dat Fuhrman pas 11 was tijdens het filmen is waanzinnig. Collet-Serra weet de spanning goed op te bouwen, en precies op het goede moment breekt de gekte en chaos los. En dan is het genieten geblazen.

Oslo, 31. August

Hard en compromisloos, maar ook mooi en zelfs wat melancholisch. Oslo, 31. August laat in begin de wensen en dromen van jonge mensen zien, en het geeft al gelijk een schrijnend contrast met de verloren ziel Anders. Een verwende zielenpoot zeker, maar dat maakt hem niet minder menselijk en zijn problemen niet minder identificeerbaar. Wij als kijker zullen misschien niet dezelfde keuzes maken, maar dat maakt zijn ondergang niet minder pijnlijk.

Had hij nog gered kunnen worden (door Ilsene of zijn zus/ouders)? Ik denk zelf van niet, en het had waarschijnlijk alleen uitstel van het onvermijdelijke opgeleverd. De scene in het restaurant met Anders, die naar de andere mensen luistert en dan die jonge vrouw aanhoort die al haar dromen opsomt, is weergaloos en staat symbool voor Trier's visie. Anders heeft geen dromen meer en is leeg van binnen. Pijnlijk.

“I have torn this country apart for YOU!”

Prima historisch drama. De geschiedenis van Koning Henry VIII en de Boleyn zussen is natuurlijk bekend, en The Other Boleyn Girl probeert ook het wiel niet opnieuw uit te vinden. Degelijk, maar met genoeg frisheid en eigenzinnigheid om het niet saai te laten worden.

Met Natalie Portman en Scarlett Johansson als de Boleyn zussen is de kans dat het saai wordt al snel klein. Portman heeft de extraverte rol en maakt daar dankbaar gebruik van. Johansson heeft de wat ingetogenere rol, maar met alleen haar rustige en hese stem en expressieve blik weet ze al veel indruk te maken. Bana vond ik wat vlak als Henry, maar gelukkig worden de overige rollen gespeeld door klasse acteurs. Het is duidelijk dat de focus op de Boleyn zussen ligt en dat is een keus die uitstekend uitpakt. Want het einde is tragisch, en door het uitstekende acteerspel wordt je er helemaal in meegesleurd.

“Did someone call 9-1-holy shit!”

The Other Guys is een aardige komedie met Ferrell en Wahlberg die een vermakelijk duo vormen. Het is wel jammer dat de geslaagde grappen allemaal in het begin zitten en dat het op een gegeven moment langdradig wordt. De bad guys (en eigenlijk die hele verhaallijn) zijn niet bijster interessant en de acteurs weten er ook weinig mee te doen.

Gelukkig blijven Ferrell en Wahlberg leuk en samen met Keaton en de prachtige Mendes zorgen ze voor de hoogtepunten in de film. De cameo's van Samuel L. Jackson en The Rock als overijverige en arrogante politieagenten zijn ook sterk maar hun bijdrage is jammer genoeg minimaal. The Other Guys begint sterk maar kan dat niveau niet vasthouden en is daardoor een komedie die nergens boven de middelmaat uitstijgt.

The Other Half

Wat een fabelachtige acteerprestaties van Tatiana Maslany en Tom Cullen. Maslany ken ik van Orphan Black en ik kan me wel een fan noemen. Hier speelt ze een vrouw met een bipolaire stoornis, waardoor ze heftige stemmingswisselingen heeft en moeite heeft om een normaal leven op te bouwen.

Cullen speelt een man met een traumatisch verleden. Samen kan dit erg fout en explosief aflopen, maar ze weten elkaar te helpen en je voelt de band. Dat komt voornamelijk door de sterke chemie tussen Cullen en Maslany (in het echte leven ook een stel). De regie van Klein vond ik een minpunt. Hij zit met zijn camera dicht op de acteurs, maar de montage en voice-overs waren soms erg vervelend en haalde me uit de film. Maar de acteurs houden je gelukkig bij de les.

“This all just feels like... something that happens to other people.”

“Yeah well now, you're other people to other people.”

Degelijke dramafilm. Films met een familie die moet omgaan met een familielid met kanker (in dit geval de moeder) volgen meestal een vast stramien, en Other People weet daar op geheel eigen wijze een invulling aan te geven. Want de moeder heeft kanker, maar de film gaat vooral over de oudste zoon David (de geweldige Plemons), die in het reine moet komen met het verlies van zijn moeder en de stroeve relatie met zijn vader, die nog steeds niet heeft geaccepteerd dat David homoseksueel is. De film weet op belangrijke momenten iets te weinig indruk te maken, maar het voelt allemaal wel oprecht aan en het acteerwerk is ijzersterk.

“Movies and friendship - those are mysteries.”

Redelijke film/documentaire van Orson Welles. De film was niet helemaal af, maar Netflix heeft toch besloten om hem uit te brengen. Het eerste gedeelte is wel het sterkste gedeelte, en in het tweede gedeelte (de zwart-wit beelden) rond het maken van The Other Side of the Wind verloor de film mij een beetje. Maar de scenes rond ‘The Actress’ (de betoverende Oja Kodar) zijn fantastisch, de editing is sterk en visueel zitten er ook een aantal waanzinnige scenes in. Welles heeft duidelijk een fascinatie voor Kodar, en echt kwalijk kan ik het hem niet nemen.

OtherLife

Prima sci-fi film. Het idee achter OtherLife is interessant en het wordt, op wat plotholes en iets te makkelijke plotontwikkelingen na, goed uitgewerkt. Zeker het begin is sterk, en vooral qua sfeer en visueel scoort Otherlife veel punten. Nadat De Gouw in de 'gevangenis' terecht komt volgen de plotontwikkelingen zich razendsnel op, en ook het tempo wordt opgeschroefd.

Het verhaal blijft goed te volgen en ook het acteerwerk van vooral De Gouw is sterk. Probleem is dat er wel heel snel aan sommige plotproblemen voorbij wordt gegaan, en het interessante gegeven van ‘time-compressed virtual realities’ wordt vluchtig behandelt. Hierdoor krijgt OtherLife iets van een snelle actiethriller in plaats van een sci-fi film die ook echt een boodschap heeft. Het is een keuze die uiteindelijk niet slecht uitpakt, want ik heb geboeid zitten kijken naar OtherLife en interessant blijft het zeker.

“Sometimes the world of the living gets mixed up with the world of the dead.”

The Others is een ijzingwekkende en sfeervolle film. Vanaf het begin is de spanning voelbaar en het oude en grote huis zorgt voor een naargeestige setting. Regisseur Amenábar heeft niet veel nodig om de juiste sfeer op te roepen en het verhaal zit sterk in elkaar.

Je voelt dat er iets niet klopt, maar wat blijft lang onduidelijk. De twist was erg sterk en wordt fenomenaal gebracht. Kidman begin ik steeds meer te waarderen en ook hier was ze weer waanzinnig goed. De kinderen zijn lekker creepy en hetzelfde geldt voor die oude dame (de geweldige Flanagan). Er zitten een aantal sterke schrikmomenten in, maar de film moet het vooral hebben van de naargeestige sfeer en hier excelleert de film.

“I just want to stop whatever is happening. My friends are dying.”

Matige horrorfilm. Oujia begint best aardig en er hangt gelijk een onheilspellend sfeertje, waardoor je niet precies weet wat je kan verwachten. Maar na de zelfmoord van één van de personages wordt het een langdradige bende met oninteressante personages en weinig spanning. De acteurs zijn degelijk (Olivia Cooke in één van haar eerste rollen), maar ze kunnen weinig uitrichten met hun matig uitgewerkte rollen. Er zijn veel betere horrorfilms gemaakt met Oujia borden.

Our Idiot Brother

Prima film. Rudd is een soort 'The Dude' light en doet het uitstekend. De relaxte houding van Ned staat in schril contrast met het hysterische en drukke leven van zijn zussen. In het begin lijkt Ned nog de weirdo die in de gevangenis komt voor het verkopen van marihuana aan een geüniformeerde agent.

Maar naarmate de film vordert lijkt het er steeds meer op dat de levenshouding van Ned nog zo slecht niet is, en dat de mensen om hem heen de gekkies zijn. De zussen worden gespeeld door Deschanel, Mortimer en Banks en ze doen het alle drie naar behoren. De film heeft genoeg humor en wordt gelukkig niet al te sentimenteel. Dat zou ook niet passen bij het personage dat Rudd speelt.

Our Kind of Traitor

Redelijke spionagefilm die vooral door de acteurs genietbaar blijft. Want het script laat echt te veel steken vallen, en sommige plotontwikkelingen zijn te belachelijk voor woorden. Ieder personage blijkt zijn eigen agenda erop na te houden en zijn eigen motivaties te hebben, en acteurs als Skarsgård, McGregor, Harris en Lewis weten het aardig te verkopen. Met een beter script was Our Kind of Traitor alleen een veel betere film geworden. Zonde.

"I’m lonely Louis, and i’m guessing so are you…"

We mogen blij zijn dat Robert Redford en Jane Fonda nog steeds in films spelen, want Our Souls at Night laat nog maar eens zien wat voor acteerkanonnen het zijn. Zelfs van het drinken van een kopje koffie weten ze iets speciaals te maken. De film zelf kabbelt rustig voort en sommige verhaallijnen (die met zoon Schoenaerts) zijn niet al te interessant, maar Fonda en Redford weten moeiteloos de aandacht vast te houden. Ouder worden is niet altijd een pretje, maar tijd lijkt geen vat te krijgen op deze twee acteergrootheden.

“You've ruined it for me, you know.”

“Ruined what?”

“Being alone.”

Aardige klassieker. Out of Africa is veel te lang en er gebeurd eigenlijk niet zo heel veel, maar de muziek van John Barry en de schitterende beelden van het Afrikaanse landschap maken veel goed. Het grootste probleem dat ik met de film heb is waarom hij überhaupt gemaakt is. Wat maakt het verhaal van Karen Blixen zo bijzonder? Na het zien van de film ben ik er nog steeds niet achter. Streep doet ook weer aan overacting, en door dat verschrikkelijke accent wilde ik bijna het geluid uitzetten. Gelukkig raakte ik er aan gewend, want ik had de schitterende muziek van John Barry niet willen missen. En Redford is weer eens uitstekend.

“Hey bank robber! Hey, want some advice? Next time keep the engine running.”

Sexy misdaadfilm. Ik zou uren kunnen kijken naar Jennifer Lopez en George Clooney (oké, vooral miss Lopez) die elkaar zwoel aankijken en ondubbelzinnige dialogen opdreunen, maar gelukkig heeft Out of Sight ook voor de rest nog genoeg te bieden. Soderbergh zorgt er altijd voor dat zijn films een vlot tempo hebben met een snelle editing, spitsvondige dialogen en kleurrijke personages. Out of Sight kijkt gewoon ontzettend lekker weg.