Opinions

J'ai Perdu Mon Corps

Bijzondere animatiefilm van Clapin. J'ai Perdu Mon Corps combineert drama en romantiek, met ook een fantasierijk en filosofisch tintje. Zeker het gedeelte met de hand die op zoek gaat naar het lichaam waar hij afkomstig van is zorgt voor een bijzondere reis. Het romantische subplot rond Naoufel en Gabrielle werkt ook goed, en het gedeelte met Naoufel en zijn ouders wordt sterk uitgewerkt. Dit is een verhaal over het verwerken van het verlies van je ouders, verliefdheid en alles wat daar bij komt kijken, en uiteindelijk je leven weer oppakken na een dramatische gebeurtenis (het verliezen van een ledemaat).

Ja Zuster, Nee Zuster

Aardige film. Het eerste woord dat me te binnen ziet bij het zien van Ja zuster, Nee Zuster is kneuterigheid. In de goede zin van het woord. Het acteerwerk is soms abominabel (Paul de Leeuw, Waldemar Torenstra), het verhaal gaat nergens over en zelfs de liedjes worden niet al te overtuigend gebracht. Maar je ziet wel dat de acteurs plezier hebben, en vooral hoofdrolspeelster Loes Luca is sterk op dreef. Zij zorgt er bijna in haar eentje voor dat de film nog een beetje het aanzien waard blijft.

“There's this guy. He's a kind of cop, at least he used to be. He doesn't care about proof, he doesn't care about the law, he only cares about what's right.”

Tom Cruise die als stoïcijnse en mysterieuze held de bad guys een pak rammel geeft levert altijd wel leuk kijkvoer op. Jack Reacher heeft een lekker ijzingwekkende sfeer en een verhaal dat verrassend goed in elkaar steekt.

Jammer genoeg wordt het op het laatst wel een stuk minder, anders was dit echt een topper geworden. Veel suspense, sterke acteurs (ook Pike doet het goed), sommige mooie vechtscènes en een Cruise in topvorm, wat wil je nog meer? Nou, een iets beter einde dan dit clichématig en inspiratieloos afraffelwerkje had wel gemogen. Jammer, want voor de rest doet deze Cruise-vehicle erg veel goed.

Jack Reacher: Never Go Back

Matig. De eerste Jack Reacher film was goed en Tom Cruise was sterk als stoïcijnse non-persoonlijkheid Reacher. In dit tweede deel moet het karakter Reacher wat uitgediept worden (lees: emoties tonen en "dochter" hebben) en dat werkt niet in zijn voordeel. Want Reacher is gewoon niet zo’n interessant personage en laat hem dan ook gewoon lekker bad guys uitschakelen en voor de rest stoer kijken.

Er zit te weinig actie in de film en de actie die erin zit is inspiratieloos en al honderdduizend keer eerder gedaan. Het verhaal is rommelig en Smulders is niet al te sterk (als actieheldin wel overigens). De bad guys missen dreiging en over het "dochter" subplotje hoeven we het al helemaal niet te hebben. Wat deze film nog enigszins redt is het actievolle en leuke laatste half uur. Meer van dat had de film goed gedaan.

“You're not just an analyst anymore. You're operational now.”

De film komt wat langzaam op gang en de 'backstory' van Jack Ryan had achterwege gelaten mogen worden, maar zodra het verhaal zich verplaatst naar Moskou wordt het beter. Er komt wat meer actie en de spanning wordt langzaam opgebouwd.

Chris Pine is een prima Jack Ryan en Costner en Branagh hebben aardige bijrollen. Keira Knightley heeft een wat ondankbare rol als 'vriendin van' en verdient beter. Het verhaal heeft weinig om het lijf en het einde wordt wat afgeraffeld. Iets met een bom en New York. Waar hebben we dat meer gezien...

“A man like this doesn't make mistakes.’

Degelijke thriller die wel iets te lang duurt en een te lange aanloop heeft. De spanningsboog kan niet de hele tijd strak staan, maar The Jackal neemt soms wel heel veel gas terug. Bruce Willis kan zich lekker uitleven als huurmoordenaar en zijn transformaties zijn eigenlijk de hoogtepunten in de film.

Gere is ook goed maar zijn ingevingen worden op een gegeven moment lachwekkend. Hij heeft iedere keer gelijk en komt wel heel makkelijk elke keer op het spoor van Willis. Dat terwijl de FBI en de CIA achter de feiten aanlopen. De andere acteurs met Poitier voorop zijn degelijk en dragen hun steentje bij. Het einde is spannend. Onrealistisch en een beetje belachelijk, maar spannend.

“I will march with Jack, alone if necessary.”

Tweeledig gevoel bij deze film. Visueel ziet het er prachtig uit, het acteerwerk is waanzinnig en het verhaal over JFK en Jackie spreekt natuurlijk tot de verbeelding. Maar ik had de hele tijd het gevoel dat er veel meer uit het verhaal te halen was. Het is allemaal erg abstract en de raamvertelling is eigenlijk onnodig.

Ik had de hele tijd het gevoel dat ik mee zou moeten meeleven met Jackie, maar dat gevoel kwam maar niet. Regisseur Larrain en Natalie Portman maken van Jackie een erg afstandelijk personage en wat haar nou drijft (buiten haar man's legacy veiligstellen) wordt niet duidelijk. De film zou moeten gaan over Jackie, maar ondanks dat JFK maar 30 seconden in beeld is gaat de film nog meer over hem. Jackie blijft de “vrouw van” en dat is een gemiste kans.

“My ass may be dumb, but I ain't no dumbass.”

De enige film van Tarantino die ik nog moest zien. En ik heb weer genoten. Jackie Brown is wat ingetogener dan bijvoorbeeld Pulp Fiction of Reservoir Dogs, maar heeft voor de rest weer alle Tarantino elementen. Een niet chronologische vertelwijze, scherpe dialogen, absurde humor en nog absurdere personages.

Het verhaal zit ijzersterk in elkaar en de acteurs doen het voortreffelijk. Pam Grier en Samuel L. Jackson zijn de blikvangers, maar ook Forster, De Niro, Fonda en Keaton zijn sterk. Vooral het samenspel tussen De Niro, Jackson en Fonda levert heerlijke situaties op. Met de scènes rond een shopping mall als climax. Speciaal compliment ook voor de weergaloze muziek. Jackie Brown swingt.

“Trina, the next time we make love, you introduce me to Jade.”

Niet slecht, maar Jade weet uiteindelijk toch te weinig indruk te maken. De film heeft geen eigen smoel, en het lijkt wel een samenraapsel van veel films. Basic Instinct voornamelijk, en voor de rest lijkt Jade wel erg veel op de tig politiethrillers die in de jaren 80 en 90 zijn uitgekomen. Met een vleugje erotiek, maar het blijft toch opvallend preuts. Zeker met Basic Instinct in het achterhoofd. Pluspunt is wel het acteerwerk van Caruso, Palminteri en vooral Linda Fiorentino, die weer een aardige femme fatale weet neer te zetten. Er zit ook een alleraardigste autoachtervolging in, maar voor de rest brengt Jade niets nieuws onder de zon.

“The world is full of evil but if we hold on to each other, it goes away.”

Indrukwekkende film. Vinterberg weet op prachtige wijze een kleine gemeenschap neer te zetten die heel hecht is maar door één onfortuinlijk incident in rap tempo uiteen valt. Lucas wordt valselijk beschuldigt van kindmisbruik en als een steeds groter wordende sneeuwbal die naar beneden stort gaat het van kwaad tot erger voor hem. De verwijten, de starende blikken, het geweld, Lucas kan zich niet verdedigen en dat maakt Jagten ook zo’n frustrerende maar interessante kijkervaring.

Als ik een minpunt moet noemen dan is het dat het allemaal wel heel snel escaleert en dat iedereen zich wel heel snel tegen Lucas keert. Grethe die eerste zegt dat Klara een fantasierijk meisje is en vijf minuten later stelt dat kinderen nooit liegen? De kinderpsycholoog die wel erg suggestieve vragen stelt en woorden in de mond legt van Klara, de moeder die stelt dat Klara nooit liegt maar nog geen minuut later zegt Klara dat ze alles heeft verzonnen en daar wordt niets mee gedaan? Klara die zomaar op de stoep staat bij Lucas zonder dat iemand (waar is de politie?) het opmerkt… Het zijn kleine irritatiefactoren en het zijn de acteerprestaties van vooral Mikkelsen, Wedderkopp (knappe prestatie van zo’n jong meisje) en Bo Larsen die ervoor zorgen dat het blijft boeien. Maar langzaam wordt je de film ingezogen en vanaf de scene bij de ouders van Klara thuis wordt het allemaal een stuk beter en vooral wanneer de zoon van Lucas zijn intrede doet gaat het niveau omhoog. De isolatie van Lucas is ijzingwekkend om te zien en zeker wanneer zijn zoon (die hem blijft steunen, mooi!) ook nog weg gaat leef je echt met hem mee. De hondscene, de supermarktscene en vooral de kerkscene, het gaat allemaal door merg en been en het zijn deze scènes waardoor ik begrijp waarom de film zo'n hoge waardering heeft. En natuurlijk de schitterende eindscene die laat zien dat zo'n gebeurtenis altijd in het achterhoofd bij mensen blijft zitten. Prachtige cinema.

James White

Intieme en intense film. Dit soort film staat of valt bij de acteerprestaties en Nixon en Abbott zijn geweldig. Waanzinnig knap hoe Abbott James speelt als man die met zichzelf worstelt en de ene klap krijgt na de andere. Het probleem is wel dat James eigenlijk een verwend kind is en alleen omdat hij net zijn vader heeft verloren en zijn moeder kanker heeft pik je zijn gedrag. Haal de tegenslagen weg en je hebt een wel heel mager uitgewerkt personage die alleen maar zuipt, vecht en drugs gebruikt op kosten van mammie.

Nixon en Abbott zijn ook de enige noemenswaardige acteurs want voor de rest houdt het niet over. De meeste verhaallijnen houden eigenlijk gewoon op te bestaan en op het laatst wordt het heel erg intiem met de scènes tussen moeder en zoon. Ik had wat moeite om echt helemaal mee te leven met de moeder omdat je niets over haar te weten bent gekomen en het verhaal wel heel erg gefocust was op James. Het kan ook zijn dat ik gewoon murw gebeukt ben door dit soort verhalen. Het einde was iets te open alhoewel ik volgens mij wel weet wat James gaat doen.

“Me and Jane got unfinished business...”

Beter dan verwacht. Jane Got a Gun is geen spijkerharde Western met Clint Eastwood die stoer voor zich uit zit te staren. De film is meer een ingetogen, dramatische en soms zelfs romantische Western over een vrouw die alles heeft moeten doen om te overleven, en daarbij ook nog haar dochter heeft verloren en haar grote liefde terug ziet keren uit de Amerikaanse Burgeroorlog.

Het wordt allemaal op een realistische en rauwe manier gebracht, en met Natalie Portman heb je een sterke actieheldin. Maar zoals we van haar gewend zijn excelleert ze op de dramatische momenten. Edgerton en McGregor zijn ook goed, en gelukkig zitten er ook nog genoeg actiescènes in. Het blijft een Western natuurlijk.

“Welcome to The Suck.”

Sam Mendes laat een andere kant van de oorlog zien. Zet een groep militairen die niets te doen hebben tijdens de Golfoorlog bij elkaar en je krijgt dit. Uit verveling verzinnen ze de gekste dingen om toch maar bezig te zijn. En om de gekte en waanzin niet te veel toe te laten. Dat lukt niet echt, en de uitbarsting van Sarsgaard op het laatst maakt dan ook diepe indruk.

Je wordt getraind en gedrild om te vechten (in hun geval als snipers om te schieten) en dan mag je in de oorlog niets doen. De hitte en verveling doen de rest. Mendes weet de juiste sfeer te creëren en het blijft interessant om deze groep militairen te volgen. Een groot compliment ook aan Gyllenhaal, Sarsgaard en Foxx die heerlijke rollen neerzetten. Pas als de oorlog voorbij is mogen ze hun geweren gebruiken (om in de lucht te schieten om te vieren dat de oorlog voorbij is). Cynisme ten top.

“I know who I am. I remember everything.”

“Remembering everything doesn't mean you know everything.”

Als groot fan van de Bourne films heb ik ook van dit deel weer genoten. De film en het verhaal mogen dan een beetje overbodig zijn, Damon en regisseur Greengrass hebben er toch weer een spetterende, spannende en actuele actiefilm van gemaakt. Bourne's verleden, de CIA, een privacy schendend computerprogramma waar zelfs George Orwell het Spaans benauwd van zou krijgen, alles komt op een mooie manier samen in deze film.

Damon is weer zeer sterk, maar het is wel jammer dat Bourne bijna een bijpersonage is in een film die toch zijn naam draagt. Tommy Lee Jones en Vikander hebben bijna nog grotere rollen maar gelukkig zijn dit klasse acteurs. Vikander speelt een heerlijk personage en alleen om haar hoop ik op een vijfde Bourne film. En die gegroefde kop van Jones, heerlijk. Bijna net zo mooi om naar te kijken als het expressieve gezicht van Vikander... Bijna. De actiescènes zijn weergaloos geschoten en vooral in het begin in Athene en op het eind in Las Vegas zitten er een paar pareltjes tussen. In het middenstuk gebeurd er weinig en hier zie je dat het script niet zo strak is als in de eerste drie delen. Maar als actiefilm met genoeg suspense en sterke personages is dit weer een waardige Bourne film.

“You're gonna need a bigger boat.”

Geweldige klassieker van Steven Spielberg. Jaws is voor mij wel een monumentale film, en ik heb de film vroeger grijsgedraaid. Hij blijft ook iedere keer weer indruk maken, en de magie gaat denk ik nooit verloren. De opbouw is briljant, en het feit dat je de reuzenhaai pas op het laats in volle glorie te zien krijgt draagt bij aan de spanning. De scene waarin je Roy Scheider op een strandstoeltje ziet zitten, en de camera langzaam op hem inzoomt terwijl hij uitkijkt op de toeristen in het water, is weergaloos. Net zoals de monoloog van Robert Shaw op de boot, misschien wel de beste scene in de film.

In het laatste gedeelte weet Spielberg de spanning echt naar een kookpunt te brengen, maar Spielberg zou Spielberg niet zijn als hij ook niet vergeet om er gewoon een vermakelijke blockbuster van te maken. De combinatie werkt fantastisch, en de Jaws theme van John Williams blijft iconisch. Met Scheider, Dreyfuss en Shaw, die met hun geïnspireerde spel de film ook een menselijk en soms zelfs komisch tintje mee weten te geven.

“Don't fuck with the Jedi Master, son.”

Jay and Silent Bob tja, je moet er van houden. De humor is van een bedenkelijk niveau, maar ik kon er soms smakelijk om lachen. De cameo’s zijn leuk, de actrices bloedmooi en het verhaal zit best aardig in elkaar en soms erg meta. De vele ‘inside jokes’ moet je wel begrijpen om optimaal van deze film te kunnen genieten. Een film die je op de eerste plaats aan het lachen wil brengen en niet pretendeert meer te willen zijn. Prima vermaak

Jedi Junior High

Een musical rond Star Wars. De droom van ieder jongetje en meisje, alhoewel je dan natuurlijk wel moet kunnen zingen. Ik denk dat er ik dan toch maar voor had gekozen om de films nog een keer te gaan kijken. De documentaire zelf is matig, vooral omdat de sentimentele boodschap er wel heel dik bovenop ligt. En niet alle ouders, jongens en meisjes zijn even interessant. Nu laat de documentaire alleen zien hoeveel deze kinderen ervoor over hebben gehad om aan deze musical mee te kunnen doen. Zonder daar echt dieper op in te gaan. Pas op het laatst zie je hoeveel deze musical heeft betekend, maar dat is iets te laat.

“Every 23rd Spring, for 23 days, it gets to... eat.”

Het eerste gedeelte is spannend en de combinatie van het gekibbel tussen broer en zus, en een psychopaat die hen het leven zuur maakt werkt goed. Grappig ook dat hier de rollen omgedraaid worden, en dat broer en zus juist proactief zijn en proberen uit te vogelen wat die psychopaat allemaal uitspookt.

Vooral wanneer Darry (Long) in een buis valt en op lijken stuit wordt het smerig en spannend. Het samenspel tussen Long en Philips is sterk en hun onderlinge geruzie en strijd tegen de psychopaat is lange tijd zeer onderhoudend. In het tweede gedeelte zakt het niveau en blijft er nog maar weinig over van die spanning. Het verhaal krijgt een fantasierijk kantje en dat doet de film geen goed.

“Hell is a teenage girl.”

Horrorkomedies doen er meestal goed aan om zo weinig mogelijk spanning te creëren. Ga lekker over the top, en zorg ervoor dat de film grappig en gruwelijk tegelijk is. Jennifer's Body is een prima horrorfilm, maar ik had het gevoel dat er nog meer in had gezeten. Ik had de hele tijd het gevoel dat de makers en de acteurs hun werk deden met de handrem erop. Het had van mij nog meer over the top mogen gaan, alhoewel Megan Fox gelukkig heerlijk op dreef is en perfect gecast. Wanneer zij verschijnt gebeurd er wat, en zelfs de meestal sterke Seyfried (hier als muurbloempje) weet dat niet te overtreffen.

“This is the straightest lesbian movie i have ever watched”.
(Deze quote kwam ik op Letterboxd tegen en beschrijft mijn gevoel over de film perfect)

Matig. Heigl en Bledel hebben totaal geen chemie, en je vraagt je af of de makers wel wakker waren tijdens de scènes van dit duo. Jenny's Wedding zou een film over de coming out van Jenny (Heigl) moeten gaan, maar vreemd genoeg richt de film zich meer op de reacties van Jenny's verschrikkelijke familieleden (broer uitgezonderd). Haar conservatieve ouders reageren zo negatief dat ik graag had gezien dat Jenny ze op het laatst de kerk uit had geflikkerd. Het is een romcom, dus uiteraard gebeurt dat niet.

“Show me the money!”

Jerry Maguire blijft een onweerstaanbare film. Het kijkt allemaal ontzettend lekker weg en de regie van Crowe is subliem. Het tempo, de muziek, de personages, de dialogen, de cinematografie... Het voelt allemaal als een warm bad en het is uitermate sfeervol. Jerry Maguire is jeugdsentiment maar de film heeft voor mij nog niets van zijn oorspronkelijke magie verloren.

De film begint met Maguire die als sports agent een nieuwe koers wil varen met minder cliënten zodat hij meer aandacht aan hen kan besteden. Tegen het zere been van het management natuurlijk en hij wordt dan ook ontslagen, zodat er voor hem niets ander opzit dan voor zichzelf te beginnen met één secretaresse en één cliënt. Van een film over een sports agent met gewetenswroeging wordt Jerry Maguire steeds meer een normale romcom maar door de heerlijke vibe en de chemie tussen de acteurs stoort dat nauwelijks. Cruise is perfect gecast als charismatische gladjakker met een geweten en Zellweger is bijna nergens beter geweest dan hier. Wat een prachtige actrice (hier nog). Cuba Gooding Jr. is geweldig als een op geldbeluste football speler maar Regina King is misschien nog wel beter als zijn vrouw. En wat Jonathan Lipnicki voor de rest ook gaat doen in zijn filmcarrière, hij zal altijd worden herinnert als het aandoenlijke zoontje van Zellweger met de grote brilglazen."D'you know that the human head weighs 8 pounds?"... Als dan ook de muziek nog zo perfect gekozen is, heb je een film die voor mij een echte klassieker blijft en die nog steeds warme en nostalgische gevoelens oproept.

“Try acting like a father, shit-head.”

Aardige film. Jersey Girl is geen romantische hoogvlieger of een humoristisch hoogstandje, maar aandoenlijk en innemend is het allemaal wel. Affleck mag als weduwnaar met een dochtertje wat meer emotie tonen dan normaal en dat gaat hem goed af. Castro is aandoenlijk als dochtertje van Affleck en acteert sterk voor zo'n jonge actrice.

Liv Tyler vind ik altijd wel een pluspunt in een film en ook hier doet ze weer goede dingen. Haar personage is mager uitgewerkt, maar ze weet er toch nog wat van te maken. En de cameo's van Damon, Lee en Smith zijn ook sterk. Echt dramatisch wordt het nergens en grappig is de film ook niet, maar het feel good gehalte is hoog. Ook wat waard.

Jeune Femme

Dertig jaar, een relatie die net op de klippen is gelopen, dakloos, geen vrienden en zonder baan of geld... Paula heeft zich waarschijnlijk wel eens beter gevoeld. Er zijn al vaker films gemaakt over dit soort specifieke problemen, en Jeune Femme brengt ook weinig nieuws onder de zon.

Maar het is interessant om Paula te blijven volgen wanneer ze langzaamaan weer wat grip op haar leven probeert te krijgen. Ze zwelgt even in zelfmedelijden, maar ze pakt al snel de draad weer op en gaat op zoek naar werk en wat ze wil in haar leven. Knap geacteerd door Dosch, die Paula met een bepaalde oprechtheid en menselijkheid weet te spelen, maar er ook voor zorgt dat we om haar kunnen lachen.

Jeux d’Enfants

Een onconventioneel romantisch verhaal. Dat kan je Jeux d’Enfants wel noemen. De film heeft humoristische en dramatische elementen in zich maar is toch vooral een wrede en meedogenloze ode aan de liefde. Het begin met de jonge Julien en Sophie is schattig en aandoenlijk maar de donkere ondertoon is al wel aanwezig.

De weddenschappen zijn nog puberaal kinderspel maar zodra Canet en Cotillard Julien en Sophie gaan spelen komt er wat meer venijn in hun weddenschappen en ze gaan steeds verder. Het huwelijk en het huwelijksaanzoek zijn hier goede voorbeelden van en ik zat echt met gekromde tenen te kijken. Julien en Sophie kunnen eigenlijk niet zonder elkaar (alhoewel ze elkaar soms jaren niet zien) en hun gedrag wordt steeds zelfdestructiever. Cotillard is één van mijn favoriete actrices en ook hier is ze weer prachtig en steengoed. Canet is wat kleurlozer maar de chemie tussen hem en Cotillard is waanzinnig. De film ziet er schitterend uit en sommige scènes zijn filmische hoogstandjes. Het einde is niet in cement geschreven en dat past wel bij deze film. Lekker ambigu.

Jiang Hu Er Nü

Film met twee gezichten. Het eerste gedeelte is sfeervol en boeiend, hoewel de onlosmakelijke band tussen Qiao en Bin voor mij niet echt zichtbaar was. Het is misschien iets Chinees, maar ik vond het vooral afstandelijk en koud overkomen. Dat kan ook door het script komen, want aan de acteurs ligt het in ieder geval niet. Nadat Qiao uit de gevangenis komt lijkt het wel of alle lucht uit een ballon ontsnapt, en Jiang Hu Er Nü verandert in een langdradige en saaie film die strompelend de finish haalt.

Jim & Andy: The Great Beyond - Featuring a Very Special, Contractually Obligated Mention of Tony Clifton

Prima documentaire waarin we twee kanten van Jim Carrey te zien krijgen. De komiek waarmee we bekend zijn geworden door films als The Mask, The Truman Show, Liar Liar en Ace Ventura. Maar ook de serieuze en wat spirituele Carrey nu hij wat ouder wordt. En dat allemaal tegen de achtergrond van beelden die zijn gemaakt tijdens het maken van Man on the Moon, een film over Andy Kaufman. Carrey bleef tijdens de gehele productie van de film in zijn rol en dreef alle betrokkenen tot waanzin. De wat bedachtzame Carrey zorgt voor de mooiste momenten, en de dualiteit van zijn karakter maakt het ook een interessante kijkervaring.

Jin-Roh: The Wolf Brigade

Geweldige animatiefilm van Okiura. Jin-Roh: The Wolf Brigade begint fantastisch met de explosieve scene in een ondergronds gangenstelsel, en het verhaal wordt op een korte en zeer effectieve manier uit de doeken gedaan. De film behandelt meerdere genres en thema’s, en Jin-Roh is een combinatie van een politieke thriller, een actiefilm en een sprookjesachtig romantisch drama.

De animatie ziet er schitterend uit, en vooral de manier waarop de troosteloze stad wordt weergeven zorgt voor een sfeervolle film. Complimenten ook voor de pakken die de leden van de Wolf Brigade aan hebben. Het politieke subplot is niet heel sterk uitgewerkt, maar gelukkig overtuigd Jin-Roh wel als romantisch drama en als gewelddadige actiethriller.

A Separation

Schitterende film. Farhadi stelt nooit teleur, en ook nu legt hij weer de communicatieve en emotionele tekortkomingen van de mens haarscherp bloot. Vier mensen die door een samenloop van omstandigheden elkaar in de haren vliegen, vier mensen die niet over hun eigen schaduw heen willen stappen, en vier mensen die uiteindelijk alle vier als verliezers uit de strijd komen.

Met de Iranese wetten en gebruiken die als donkere wolk en scherprechter fungeren. Man/vrouw, seculariteit, de rol van God, het rechtssysteem, arm/rijk etc. Alles speelt een rol in de beslissingen van de personages. De vier acteurs spelen allemaal uitstekend, maar vooral Maadi steekt er echt bovenuit. En in zijn scènes met Hatami (die zijn vrouw speelt) voel je de liefde, maar ook de woede en hopeloosheid omdat liefde alleen niet genoeg lijkt. Schitterend geïllustreerd in die laatste fabelachtige scene. Let ook op de blikken die de twee dochters elkaar geven gedurende de film. Van hulpeloosheid naar haat (zeker bij de dochter van de werkster), het laat op ijzingwekkende wijze zien wat voor invloed het gedrag van de ouders op de kinderen heeft.

“It's not even my date and he still gets me out of my skirt!”

Best leuk. Dit soort tiener romcoms zijn al honderd duizend keer eerder gedaan, en wat dat betreft is John Tucker Must Die zo voorspelbaar als wat. Maar ik moet zeggen dat de acteurs niet slecht zijn en zichtbaar plezier hebben. Wat overslaat op de kijker. Vooral de actrices (Snow, Bush, Ashanti en Kebbel) doen het goed, maar Metcalfe houdt zich ook knap staande. Wie Snow als grijze muis heeft gecast moet blind of dronken zijn geweest, maar dat vergeet ik dan maar even.

“You killed my dog!”

Spijkerharde actiefilm over de liefde van een baasje voor zijn hond. Een aantal bad guys doen zijn hond wat aan en dat kan ex-huurmoordenaar John Wick natuurlijk niet over zijn kant laten gaan. Die hond heeft hij van zijn overleden vrouw gekregen, dus de bad guys hebben wel een hele verkeerde hond en baasje uitgekozen om aan te pakken.

Natuurlijk horen die bad guys bij een groter netwerk van bad guys dus ook John Wick krijgt de grootste problemen. Lekkere actie/vechtscènes volgen elkaar in rap tempo op en ook het huurmoordenaars clubje waar John Wick toe behoort is erg vermakelijk. Het gezicht van Reeves staat altijd in het hetzelfde standje maar hier werkt dat in zijn voordeel. Prima vermaak.