Opinions

“Nice jacket.”

“I won it in a bet.”

P.S. I Love You is een degelijke drama/romcom. Meer een zoete romantische film dan een drama, en dat is gelijk het grootste probleem. Want een echtgenoot/zoon gaat dood, maar je hebt niet het gevoel dat iedereen er echt mee zit. Er wordt gerouwd, maar het komt niet echt goed over (dat komt ook door de tijdsprong). Dat ligt vooral aan het script, want Swank is uitstekend op dreef. P.S. I Love You heeft ook zijn mooie momenten, en naast Swank is vooral Kathy Bates is weer erg goed.

“Fortune favors the brave, dude.”

Sterk monster movie van Del Toro. Aan alles is te zien dat Pacific Rim een passieproject is van de Mexicaanse regisseur, en het is ook gewoon een spectaculaire, vermakelijke en actievolle sci-fi film. Het verhaal en de personages zijn er eigenlijk alleen om de Kaiju en Jaegers zoveel mogelijk tegen elkaar te laten vechten. Met alleen Elba, Hunnam en Kikuchi die personages spelen die nog iets van een persoonlijkheid hebben. En soms is daar helemaal niets mis mee, zeker niet als het allemaal tot in de perfectie wordt uitgevoerd. Spectaculaire actiescènes, indrukwekkende sets, mooie special effects en een hoog tempo, Del Toro weet wel hoe je het publiek moet vermaken.

“But I ain't my father.”

Matig. Dit soort actie/sci-fi films hoeven van mij echt geen geweldig verhaal te hebben of sterk uitgewerkte personages, maar iets van spanning en betrokkenheid zou wel mooi zijn. Als zelfs de actiescènes er suf uitzien doe je als regisseur iets verkeerd. Uprising heeft iets meer plot dan de eerste Pacific Rim film, maar het zorgt vooral voor een warrig en inspiratieloos geheel. Grootste pluspunt is het acteren van Boyega (en het samenspel met actrice Cailee Spaeny). In The Last Jedi leek hij nog te slaapwandelen, maar hier is Boyega weer één brok charisma en energie.

“Are you licensed to kill?”

“No, why?”

“Too bad. It could have come in handy.”

Aardige film. De kracht van de film is duidelijk het samenspel tussen Diesel en de kinderen die hij moet beschermen. Het levert veel grappige situaties op die de aandacht weghaalt bij het wel erg magere verhaal. Complimenten voor de makers en de acteurs dat dit nog werkt ook. Alleen op het laatst, als er iets van spanning moet worden gecreëerd, schiet de film tekort. Maar The Pacifier is een sympathieke film met leuke acteurs die een goede chemie hebben.

“If I was a dick, where would I be?”

Redelijke Netflixfilm. Het verhaal wordt steeds belachelijker, en vooral het tweede gedeelte van The Package is pijnlijk ongrappig. Viswanathan en de andere acteurs weten er nog wel wat van te maken, maar je zit er soms met plaatsvervangende schaamte naar te kijken. Het gaat over een afgehakte penis die naar het ziekenhuis moet worden gebracht, dat is alles wat ik er over kan zeggen. Als dit je als muziek in de oren klinkt, dan is The Package een film die je niet mag missen.

“This family needed that wee bear every bit as much as he needed you. There. Said my piece.”

Sterk, plezierig en hartverwarmend. Woorden die wel van toepassing zijn op Paddington. De film is er op uit om de kijker met een goed gevoel achter te laten, en slaagt daar formidabel in. Met een verhaal over een schattige beer en een leuke familie is dat ook niet zo moeilijk natuurlijk. De humor is Brits, wat ik altijd erg kan waarderen. En de film ziet er ook fantastisch uit, met een geweldige cast bestaande uit Hawkins, Kidman, Bonneville en de stem van Whishaw.

“Aunt Lucy said, if we're kind and polite the world will be right.”

Schitterend. Paddington 2 is een familiefilm waar iedereen van kan genieten. De personages zijn interessant, de animatie ziet er goed uit, en het verhaal heeft de perfecte balans tussen sentiment en wat drama, humor en venijn. Vooral de scènes tussen Paddington en Gleeson in de gevangenis zijn geweldig, en Hugh Grant heeft de grootse lol met een rol die op zijn lijf geschreven is. Paddington 2 straalt plezier en warmte uit, en al die positiviteit werkt aanstekelijk. Blijf zitten tijdens de eindcredits.

“Even Ray Charles can see he's got money.”

Het bekende rise and fall verhaal. Wat Paid in Full vooral de moeite waard maakt is de rol van Ace, ijzersterk gespeeld door Wood Harris. Want voor de rest is Paid in Full wel heel voorspelbaar, en de acteurs doen vooral een wedstrijdje wie het stoerst kan kijken en wie zoveel mogelijk scheldwoorden in één zin kan gebruiken. Realistisch is het zeker, maar het wordt ook snel repeterend en vervelend. En zoals ik al zei, de film doet niets wat je al niet eerder hebt gezien. Maar het ingetogen spel van Harris zorgt ervoor dat Paid in Full een emotioneel anker heeft.

“In the end after reviewing our past performance, we could come to only one conclusion. We're so much better when we wing it.”

Michael Bay kan wel goede films maken. Pain & Gain is op het eerste gezicht een zeer serieus verhaal over criminaliteit, moord, afpersing en heel veel drugs. Maar gelukkig heeft Bay er soms bijna een komedie van gemaakt. De vergelijking met The Wolf of Wall Street is snel gemaakt, en acteurs als Wahlberg, Dwayne Johnson, Mackie, Harris en Shalhoub zijn perfect gecast. Kleurrijk en doldwaas, maar ook met een serieuze ondertoon. Het is een combinatie die werkt, en Pain & Gain is een film die door het vlotte tempo en de snelle montage in een vloek en een zucht voorbij is.

Palmeras en la Nieve

Groots opgezet epos rond de voormalig Spaanse kolonie Fernando Poo/Bioko, en de manier waarop de Spanjaarden omgingen met de mensen op het eiland en hoe het uiteindelijk allemaal op een niet al te vriendelijke manier afliep.

Palmeras en la Nieve is geen gedetailleerde en gruwelijke geschiedenisles over kolonisatie en overheersing, maar als achtergrond voor een verhaal over een familie die er - zijdelings en direct- bij betrokken raakt maakt het wel indruk. De scenes in de huidige tijd komen pas laat op stoom, maar het zijn vooral de flashbacks naar de jaren 50/60/70 die indruk maken. Mario Casas is uitstekend op dreef en hij heeft een geweldige chemie met de betoverende Berta Vásquez. De cinematografie, de locaties, de muziek etc. Het is allemaal even sterk en het zorgt voor een fantastische sfeer. Dat film duurt lang, maar ik heb ruim tweeënhalf uur geboeid zitten kijken naar een groots opgezet familiedrama, met een hartverscheurend maar ook melancholisch en mooi einde.

“Get out of my house!”

Een echte Fincher film. Een ijzingwekkende sfeer, een strakke regie en geweldige acteurs. Fincher heeft niet veel nodig om een sterke thriller te maken. Een groot en oud huis, inbrekers, een panic room en charismatische acteurs. Foster en Whitaker stelen de show, maar ook een jonge Stewart en Leto zijn erg sterk. Foster en Stewart lijken veilig in de panic room te zitten, maar door allerlei complicaties ontstaat er een spannende strijd tussen moeder, dochter en de inbrekers. Met de kijker als lachende derde. Een vakkundig gemaakte thriller.

"She loved mysteries so much, that she became one"

Paper Towns is een leuke “coming of age” film met een origineel verhaal en goede acteerprestaties van de jonge cast. Een film over opgroeien en het leren loslaten van bepaalde personen en dromen.

Cara Delevingne speelt de mysterieuze Margo en doet het erg goed. Een talentvolle actrice met een mooie en aparte uitstraling die wel past bij haar personage. Ze heeft samen met Quentin (Nat Wolf) een aantal scènes in het begin van de film om daarna te verdwijnen en pas aan het eind weer op te duiken. Maar Delevingne weet in deze scènes wel een onuitwisbare indruk te maken. Dat moet ook wel want het is die onvergetelijke indruk die de drijfveer is voor Quentin om naar haar op zoek te gaan. Nat Wolf speelt deze onzekere Quentin uitstekend en weet de verliefdheid voor Margo goed over te brengen. Het middendeel met het zoeken naar Margo via clous die ze heeft achtergelaten is wat langdradig en ook de acteurs in bijrollen weten daar niets aan te veranderen. Austin Abrams en Justice Smith zijn redelijk als vrienden van Quentin maar niet gedenkwaardig. Lacey is aardig als vriendin van Margo die ook op zoek gaat naar haar maar is wel heel kleurloos en heeft niet veel te doen. De road trip duurt ook een aantal scènes te lang en is een wat saaie bedoening.

Het einde maakt veel goed. Het is geen verassing dat als Cara Delevingne weer ten tonele verschijnt de film opleeft en een shot adrenaline krijgt toegediend. Dat is niet alleen de verdienste van Delevingne want ook Wolf is uitstekend in hun gezamenlijke scènes. Wanneer Quentin Margo eindelijk gevonden heeft volgt een laatste akte die mooi, origineel en ook wel onverwacht is. De thema’s opgroeien en loslaten worden door regisseur Schreier op een goede manier verwerkt en het einde is dan ook bevredigend.

“Sometimes you can just smell a horrendously shitty day on the way, can't you?”

Heerlijk. The Paper is een echte journalistenfilm, en we zien door de ogen van een aantal personages de dagelijkse beslommeringen bij een krant. Regisseur Ron Howard brengt het allemaal met veel humor, snelle en vlijmscherpe dialogen en een script met veel verhaallijnen die mooi samenkomen.

En met acteurs als Keaton, Duvall, Tomei, Close, Quaid en vele anderen kan je natuurlijk ook weinig fout doen. Iedere acteur krijgt de kans om te schitteren en grijpt die ook met beide handen aan. Marisa Tomei heeft een op het eerste gezicht wat ondankbare rol, maar het is bewonderenswaardig als je ziet wat ze er toch mee weet te doen. Er gebeurd ontzettend veel en je moet wel je aandacht erbij houden, maar het is het zeker waard. The Paper is een onverwacht pareltje.

“Hey you bastards, I'm still here.”

IJzersterke klassieker die vooral qua acteerprestaties en sfeer hoge ogen gooit. Hoffman en McQueen zijn fantastisch op dreef en vooral het samenspel tussen deze twee geeft Papillon zijn emotionele kracht. Als je ze op het laatst als oude mannen op die rotsen ziet staan, dan kan je niet anders dan diep meeleven met deze twee topacteurs.

Maar ook qua sfeer heeft Papillon genoeg te bieden. De hitte is door het beeldscherm voelbaar en ook de viezigheid van de cellen is bijna tastbaar. De locaties zijn schitterend gekozen en regisseur Schaffner verdient alle complimenten voor een rauwe en realistische film. Papillon is heeft een lange speelduur, maar nergens voelt het echt stroperig aan (misschien alleen als McQueen bij de inheemse stam zit). Groots opgezette productie die nergens teleurstelt.

“Privacy. Absolute myth. There's no such thing.”

Dertien in een dozijn cyberthriller die door het tempo, het acteerwerk, en het audiovisuele aspect geen moment echt verveeld. Het is hip en flitsend, met een script dat juist weer zeer belegen aanvoelt. Alles heb je als eens eerder gezien, en het voelt soms alsof er allemaal stukjes uit andere films aan elkaar zijn geplakt.

Maar Paranoia is zeker geen miskleun, en dat komt vooral door het acteerwerk van onder andere Ford, Oldman, Hemsworth en Amber Heard. Met Dreyfuss die een mooie rol heeft als vader van Hemsworth, en ervoor zorgt dat de film ook nog wat emotionele diepgang kent. De rijke oude mannen belanden achter de tralies en de jonge held verovert het mooie meisje... Zelfs het einde kun je uittekenen.

Los Parecidos

Los Parecidos heeft door de fantastische manier waarop de film is gemaakt al een streepje voor. Het is sfeervol, onheilspellend en eigenzinnig, en voor een horrorfilm is dat geen slechte combinatie. Het verhaal is wat warrig en regisseur Isaac Ezban heeft wat moeite om de spanning vast te houden, maar vreemd (op een vermakelijke manier) is het zeker.

“I have a brilliant beyond brilliant idea!”

Op de één of andere manier word ik altijd vrolijk van deze film. De eerste keer dat ik deze film keek was een 'moetje', maar heel vervelend is het niet meer. De uber schattige Lindsay Lohan, het oversentimentele verhaal, de leuke bijrollen, de humor etc. Het klopt allemaal aardig.

Natuurlijk is het verhaal belachelijk, maar gelukkig besteedt de film daar weinig aandacht aan. Je zit de gehele film met een glimlach op je gezicht en dat is ook wat waard. En nogmaals, Lohan knettert van het scherm. Hopelijk komt er ooit nog een comeback.

Paris Est á Nous

Dromerige en eigenzinnige film waarin we een vrouw volgen die moet omgaan met liefde, de realiteit van het leven, de wereld om haar heen en vooral zichzelf. En dit alles in een Parijs onder hoogspanning, zo net na de terroristische aanslagen. Paris Est á Nous moet je niet gaan kijken als je een rechtlijnig liefdesverhaal wilt met antwoorden op de vele vragen die de film oproept.

Regisseur Elisabeth Vogler heeft goed gekeken naar Terence Malick en Gaspar Noé (vooral qua camerawerk), maar Paris Est á Nous is wel een film met een eigen smoel. Vooral door het maatschappelijke element, maar ook door het hoofdpersonage Anna. Je weet niet wat er zich allemaal in het hoofd van haar afspeelt en wat echt is (bestaat ze wel?), maar haar hersenspinsels en overpeinzingen zijn fascinerend om naar te kijken en luisteren. Op het laatst vliegt de film uit de bocht, maar op dat punt had Vogler me al helemaal meegesleurd in haar bijzondere film.

“I wanted to see him so bad that I didn't even dare imagine him anymore.”

Kan een film door één scene een klassiekerstatus vergaren? Het is zeker niet zo dat Paris,Texas een slechte film is (verre van), maar door de scene tussen Travis en Jane stijgt de film wel tot grote hoogten. Weergaloos geacteerd door Dean Stanton en Kinski, en de manier waarop de scene is gefilmd en de acteurs de scene benaderen is briljant. De glazen wand is een metafoor voor alle emotionele bagage die Travis en Jane met zich meedragen en die tussen beide instaat, en ze leggen in twee lange monologen hun hele ziel bloot.

De opbouw naar deze climax is lang en soms ontzettend traag, maar het is uiteindelijk meer dan de moeite waard. Zeker als het verhaal zich verplaatst naar Los Angeles en Travis weer herenigt wordt met zijn zoon (de fantastische Carson). De cinematografie is schitterend, en de muziek is ook sterk gekozen. Dit is uiteindelijk Travis z’n verhaal, en de vele losse eindjes zorgde bij mij dan ook niet voor ergernis. Ik wilde juist meer, en dat is meestal een goed teken.

Parker

Aardige Statham film. Statham wordt verlinkt door zijn makkers en zweert wraak. Dat leidt tot een aantal aardige vechtpartijen met prachtige locaties zoals Miami als achtergrond. Chiklis is aardig als tegenstander en ex-partner van Statham, maar echt dreigend worden hij en zijn makers niet. Eerder klunzig. Lopez heeft een wat irritante bijrol, maar je kan soms ook wel lachen om haar onnozele gedrag. Voor de rest weer een prima actiefilm met onze favoriete ijzervreter.

“Well, you’re a mess.”

Prima regiedebuut van Karen Gillan. Dat The Party’s Just Beginning als komedie wordt omschreven is vreemd, want voor mij zitten er toch meer dramatische en tragische momenten in de film dan dat er gelachen kan worden. Realistisch, troosteloos en tragisch, in de film zien we Liusaidh die door een trauma een zelfdestructieve levenswijze erop nahoudt. We hebben dit soort verhalen al vaker gezien, maar de regie van Gillan is indringend en soms ook eigenzinnig. Het is interessant om te zien dat Gillan bij haar regiedebuut al echt een eigen visie heeft, en ze heeft er ook een persoonlijke film van gemaakt.

Le Passé

Weer een fantastische film van Farhadi. De man stelt nooit teleur, en ook Le Passé is weer een mooi menselijk verhaal over een aantal personages die de pijnlijke gevolgen van hun acties onder ogen moeten komen. Oud zeer, pijnlijke scheidingen, omgaan met verlies en fatale beslissingen, de consequenties dragen van deze beslissingen, een verstoorde moeder-dochter relatie etc. Farhadi kiest weer voor vrolijke kost...

Maar de man is een meester in het schrijven van dialogen die levensecht aanvoelen, en het uitwerken van complexe en herkenbare personages. En met Rahim, Bejo, Mosaffa en de jonge Burlet heeft hij ook fantastische acteurs gecast. Ik was helemaal vergeten dat Bejo in de The Artist heeft gespeeld, en haar eerste scene is een leuke knipoog naar deze geweldige Oscarwinnaar.

“The two agents you killed on the plane were friends of mine.”

“Thank you for telling me. I do enjoy knowing the people whose lives I've touched.”

Ouderwetse actiefilm die zichzelf tekortdoet door een gebrek aan spanning en een matig script. Had de gehele film in het vliegtuig laten plaatsvinden en je hebt gegarandeerd spanning, maar de regisseur kiest ervoor om het lange laatste gedeelte op een vliegveld te doen plaatsvinden. De spanning, die er in het vliegtuig wel was, is zo snel weer verdwenen. Daar kan zelfs het geïnspireerde spel van Snipes, Sizemore en Charles Rane als bad guy niets aan veranderen.

“We were woken too soon... Ninety years too soon.”

Een romantisch drama in space. Met Chris Pratt en Jennifer Lawrence, het kan slechter. En Passengers is ook gewoon een prima film die niet veel diepgang heeft (met de discutabele beslissing van Pratt wordt weinig gedaan) , maar wel vermakelijk is en er ook nog eens schitterend uitziet.

De film kan je in drie delen opsplitsen. In het eerste gedeelte speelt Pratt Cast Awaytje, in het tweede gedeelte laten Pratt en Lawrence zien dat ze een geweldige chemie hebben en in het derde gedeelte doet Fishburne zijn intrede en wordt het spannender. Het concept is interessant en sommige mensen zullen driekwart van de film saai vinden, maar ik heb mij prima vermaakt met een Pratt en Lawrence die het samen moeten zien te rooien op een ruimtevaartuig. Voor de komende 90 jaar.

“I used to want to be admired.”

Intense film van De Palma. De strijd tussen twee vrouwen loopt steeds verder uit de hand, en de afloop voelt vanaf het begin eigenlijk al onvermijdelijk. Het verhaal is soms wat vergezocht en sommige plotontwikkelingen (de grote twist, de droomsequentie) zie je van mijlenver aankomen. Het erotische tintje komt ook niet helemaal goed uit de verf, en wat dat betreft had er wil wat meer passie in de film mogen zitten.

Passion moet het dan ook meer hebben van het acteerwerk, De Palma’s regiekeuzes en de sterke muziek. Vooral tussen McAdams en Rapace knettert het, en beide krijgen de ruimte om het slechtste in zichzelf naar boven te halen. De regiestijl van De Palma zorgt ook voor een vreemde en dromerige sfeer (de split screen scene is een plaatje) en de muziek maakt het helemaal af.

“Dear God, I accept my death gladly but do not let me suffer too long. Will I be with You tonight in Paradise?”

Huiveringwekkende en tragische klassieker. De close ups, de magistrale score, het ijzingwekkende verhaal, het acteerwerk van Falconetti etc. La Passion de Jeanne d’Arc is een film die je niet in de koude kleren gaat zitten. Dit soort oude films moeten je wel liggen, maar Jeanne d’Arc laat nogmaals zien hoeveel verbeeldingskracht en creativiteit de "stomme films" kunnen hebben. Net zoals de Charlie Chaplin films is alles tot in de perfectie uitgevoerd, en alleen met haar gezichtsexpressie weet Falconetti al ongelooflijk veel emotie over te brengen. Ontzettend knap geacteerd, en samen met de score zorgt het ervoor dat Jeanne d’Arc een film is die me nog wel even zal bijblijven.

“Without love, what reason is there for anything?”

Paterson is een ode aan het alledaagse, de kleine dingen, aan creativiteit en je best doen om van iedere dag iets te maken. Het is een shitzooi op dit moment in de wereld, maar Paterson is het tegengif. Toen de aftiteling begon zat ik met een grijns op mijn gezicht en had ik het gevoel dat de wereld weer een klein beetje mooier was. Paterson doet dat door de nadruk te leggen op het alledaagse.

De onvoorwaardelijke liefde tussen twee mensen, je hond uitlaten, een biertje pakken in de kroeg, een gesprek voeren met een vreemde, een verschrikkelijk slechte maaltijd eten die je vriendin heeft klaargemaakt en het toch kunnen opeten en glimlachen tegelijk, samen naar oude films kijken, iedere dag naar je werk etc. Met als rode draad Paterson’s passie voor poëzie. Je komt heel weinig te weten over de personages (Paterson heeft in het leger gezeten wat zijn levenswijze zou kunnen verklaren), en toch had ik het gevoel alsof ik ze al jaren kende. Klassewerk van Jarmusch, de acteurs en MVP Marvin de hond. Driver draagt de film op zijn schouders en zet een weergaloze prestatie neer. Maar de Iraanse actrice Farahani doet niet voor hem onder en ik moest soms keihard lachen om haar onbegrensde positiviteit en creativiteit. De scene waarin ze voor Paterson een maaltijd heeft gemaakt van taart met daarin kaas en sperziebonen zou iedereen moeten zien. Paterson is zeker niet voor iedereen, maar ik heb genoten.

“Gentlemen of the court, there are times that I'm ashamed to be a member of the human race and this is one such occasion.”

IJzersterke oorlogsfilm van Stanley Kubrick. Het oorlogsgeweld zit in het begin, en daarna schetst Kubrick vooral een schrikbarend beeld over de zinloosheid en gekte van oorlog. Er zit ook veel zwarte humor in de film, en van mij had Kubrick zelfs nog wat meer de kant van Dr. Strangelove mogen gaan. Want sommige scènes zijn behoorlijk karikaturaal (de tribunaal scene), maar Kubrick vergeet nooit om de onderliggende emotie te tonen en serieus te nemen. Het is een moeilijke balans, maar Kubrick laat met Paths of Glory weer eens zien wat voor briljant regisseur hij is. Ook door het uitstekende acteerspel van Kirk Douglas en de andere acteurs.

“I am telling you I want back in!”

Uitstekende Jack Ryan film. Ford is prima als Ryan, maar ik blijf Jack Ryan als personage een wat saaie en eendimensionale CIA-analist vinden. Dat ligt niet aan Baldwin, Ford, Affleck of Pine, maar meer aan hoe Ryan is geschreven. Gelukkig zit het script weer sterk in elkaar, en het acteerwerk over de gehele linie is goed. Het heeft ook dat rauwe Ierse sfeertje, en acteurs als Bean, Walker en Bergin weten wel raadt met de rol van de slechteriken. Het laatste actievolle gedeelte is ook oprecht spannend, en het is leuk om acteurs als Earl Jones, Jackson en Gunton te zien in kleine rollen.

Patriots Day

Peter Berg en Mark Wahlberg flikken het weer. Patriots Day is net zoals Deepwater Horizon een krachtig eerbetoon aan de slachtoffers van een verschrikkelijke ramp/aanslag. Maar daarnaast is de film ook gewoon een spannende en actievolle thriller over de zoektocht naar de daders van de Boston Marathon bombing.

Je weet hoe het eindigt en toch zit je op het puntje van je stoel bij sommige spetterende actiescènes. En tegelijkertijd zit je op het laatst weer met kippenvel naar de verhalen van de echte slachtoffers te luisteren. Geen overdreven patriottisme, maar gewoon een indrukwekkend en gedetailleerd verslag over een verschrikkelijke aanslag.