Opinions

“How come I can understand you? Are you using some neural language router?”

“Actually I'm speaking English you fucking idiot!”

Aardige film met het duo Pegg-Frost, dat in de woestijn tijdens een rondreis een alien met de stem van Seth Rogen tegenkomt. Ik miste wel een beetje de regie van Edgar Wright, want Paul heeft toch veel momenten waarin het allemaal aardig inkakt. De humor is ook niet geweldig, hoewel Rogen als Paul en Kristen Wiig wel een aantal grappige oneliners hebben. Frost is wat serieuzer dan normaal, wat dan wel weer jammer is. Voor de rest is dit gewoon een leuk avontuur en een film die zeker het nodige vermaak brengt.

“I think he's afraid of what's gonna happen if he loses.”

“No, he's afraid of what's gonna happen if he wins.”

Pawn Sacrifice is een prima film over schaakgrootheid Bobby Fischer. De film laat zien hoe Fischer opgroeit en hoe hij een passie ontwikkeld voor schaken. Maar de grootste kracht van Pawn Sacrifice is de strijd tussen Fischer en Boris Spassky (Schreiber). Het laatste gedeelte in IJsland is sterk, en regisseur Edward Wick weet zelfs schaken spannend te maken. De film is wel erg lang, en we krijgen het gehele leven van Fischer te zien. Iets meer focus op het schaken en de strijd met Spassky had Pawn Sacrifice goed gedaan.

“You are crazy! That's why I love ya.”

Sterke film noir/thriller. Payback barst van de sfeer, en regisseur Helgeland heeft duidelijk goed gekeken naar andere en soortgelijke film noirs. Donker, regenachtig en naargeestig, precies hoe dit soort films zouden moeten zijn. Acteurs als Gibson, Bello, Henry, Paymer, Kristofferson en Lucy Liu hebben in tal van dit soort films gespeeld en weten precies de goede toon aan te slaan. Payback is een lekkere wraakfilm met een fantastisch einde.

“If you only look where you can't go, you will miss the riches below.”

Paycheck is duidelijk geen Minority Report. Beide zijn verfilmingen van het werk van Philip K. Dick, maar Paycheck maakt toch wel een stuk minder indruk. De wereld van Paycheck voelt kleiner en mist de fantasie en vindingrijkheid van Spielberg, de acteurs (vooral Affleck en Thurman) zijn matig op dreef, en ook het verhaal is gewoon minder interessant. Of dat komt door het script of het oorspronkelijke materiaal weet ik niet, maar de film is rommelig, gehaast en de personages blijven eendimensionaal. Een gemiste kans.

“What do you think I am, some gung-ho, stupid son of a bitch?”

“No, I don't think you're stupid. I think you're a talented soldier with sloppy impulse control.”

The Peacemaker is een wat clichématige en inspiratieloze film. Het is zeker geen slechte film, maar alles heb je als eens in andere films gezien. En beter. Het gaat over nucleaire wapens en terroristen die een stad willen opblazen, maar van spanning is eigenlijk geen sprake. De actiescènes zijn vakkundig gemaakt en Clooney en Kidman zijn goed op dreef. Op het laatst wordt de spanning nog een beetje opgevoerd. Jammer genoeg had er veel meer in gezeten en blijft The Peacemaker nu een dertien in een dozijn actiefilm.

“Maybe we could be friends and buddies... bro dogs... and chill. Have a good time!”

Mooi. The Peanut Butter Falcon is een feel good film met een rauw en realistisch randje. Gottsagen is geweldig als Zak, een persoon met het Syndroom van Down die droomt van een carrière als worstelaar. En ook LaBeouf en Dakota Johnson doen het goed.

Ze vormen samen een leuke drie-eenheid, en het liefste wil je ze blijven volgen op hun avonturen door het binnenland van de Verenigde Staten. Je ziet de onderkant van de samenleving met veel hillbilly’s, maar gelukkig blijft de toon luchtig en niet zo zwaarmoedig. Sterk gedaan door de regisseurs. Of het einde zich afspeelt in het hoofd van Zak, of dat ze echt met z’n drieën naar Florida reizen wordt in het midden gelaten, en het is een sterke keuze. Het geeft het einde een bitterzoete smaak.

“A brilliant man would find a way not to fight a war.”

Ik heb altijd wel een zwak voor deze film gehad. De film is veel te lang, er wordt te veel tijd gestoken in een driehoeksverhouding en de dialogen zijn soms verschrikkelijk corny. Toch heeft Pearl Harbor wel zijn charme door de mooie sfeer die door Bay wordt gecreëerd (Hawaï, hallo), de humor en drama die elkaar moeiteloos afwisselen en natuurlijk de actiescènes met het bombardement op Pearl Harbor als indrukwekkende climax.

De bijpersonages vond ik eigenlijk nog leuker dan de drie hoofdpersonages. Dat ligt niet aan Affleck, Hartnett en Beckinsale (zij zijn uitstekend) maar aan hun wat eendimensionale personages. Affleck en Beckinsale hebben best chemie maar waarom de makers er daarna voor kiezen om Hartnett en Beckinsale bij elkaar te brengen, snap ik na al die jaren nog steeds niet. Na het bombardement op Pearl Harbor komt er ook nog een heel lang stuk met de tegenaanval van de Amerikanen en ook dit gedeelte is spannend en erg vermakelijk. Vooral Alec Baldwin is hier echt geniaal bezig. Ondanks de vele minpunten blijft Pearl Harbor een meer dan vermakelijk geheel.

“Do you know what the most frightening thing in the world is? It's fear.”

Uitstekende film van Michael Powell. Verguisd toen hij uitkwam in 1960, maar met de jaren zijn steeds meer mensen Peeping Tom gaan waarderen. Het is een knap gemaakte horror/thriller, en vooral de manier waarop wij door de lens van Mark Lewis meekijken terwijl hij vrouwen observeert en doodsangsten laat uitstaan is geweldig gedaan.

Wat ik wel miste was een bepaalde mate van spanning, en vooral de manier waarop Mark te werk gaat is amateuristisch en ziet er niet al te best uit. Ik snap dat het toen der tijd heel spannend moet zijn geweest, maar nu ziet het er nogal knullig uit. Het gaat ten kostte van de spanning, maar voor de rest is Peeping Tom een originele en interessante film waar het vakmanschap van Powell vanaf straalt.

“So you're the little lady who started this great brouhaha.”

Degelijke Grisham boekverfilming. Het acteerwerk van Roberts en Washington is sterk, en ook het verhaal is op zich best interessant. Dit is één van Grisham's beste boeken, maar jammer genoeg benadert de film dat niveau nergens. Dat komt vooral door de veel te lange speelduur en het gebrek aan spanning. The Pelican Brief kabbelt maar wat voort, en de regie van Pakula is degelijk maar kleurloos. Er had wel wat geschrapt mogen worden en het tempo iets opgevoerd. Roberts en Washington verbloemen het nog een beetje.

Per Qualche Dollaro in Più

Weer een schitterende film van Sergio Leone. De locaties, de cinematografie, de muziek, het acteerwerk, de langgerekte scènes etc. Het is altijd een genot om naar en film van Leone te kijken. Eastwood is cool, Van Cleef is mysterieus, en Volonté is de maniakale villain… Perfect geacteerd allemaal. Per Qualche Dollaro in Più is een kunstwerk waar het vakmanschap, de spanning en soms het zweet vanaf spat. En Morricone kan niet genoeg geroemd worden, met een score die in combinatie met de scènes en het acteerwerk soms als een ware symfonie aanvoelt.

Per un Pugno di Dollari

Het eerste deel uit Sergio Leone's “the Dollars” trilogie. Voor mij de minste film, maar Per un Pugno di Dollari heeft genoeg sterke punten voor een sfeervolle Western. Eastwood, Koch, Volonté, de fantastische muziek, de lang uitgerekte scènes, weinig dialoog etc. Films van Leone kun je er meestal zo uitpikken, en het is iedere keer weer een feest van herkenning.

Perdida

Redelijke en mysterieuze politiethriller. Ik zeg mysterieus, maar eigenlijk zie je iedere twist van een kilometer afstand aankomen. Het probleem van Perdida is dat de film net doet alsof de kijker dom is, en de twists ook echt als iets briljants brengt. Sommige zijn zo belachelijk dat je er alleen maar om kan lachen. Wat de film nog een beetje bij elkaar houdt is het acteerwerk, het sterke eerste gedeelte en het wat naargeestige sfeertje. Jammer dat het tweede gedeelte zo belachelijk en lachwekkend is.

"So I don't know which version of myself I'm supposed to be right now."

Aardige romcom. Voorspelbaar en redelijk standaard, maar de acteurs doen het goed en het wordt vermakelijk gebracht. Centineo en Marano zijn een leuk duo, en het is eigenlijk gelijk al duidelijk dat deze twee bij elkaar horen. Er is chemie, het plezier straalt er vanaf en je wilt ook dat ze bij elkaar komen. En dan heb je in dit soort tiener romcoms de oorlog eigenlijk al gewonnen. Hoe matig alles er omheen ook is.

“It's a important moment, your first corpse. You never forget it. It's like your first girlfriend.”

Sterke film. Als ik A Perfect Day in één woord zou moeten omschrijven dan is het cynisch. Cynisch word je zeker van het kijken naar deze film, maar ook de personages moeten hun best doen om niet al te zwartgallig te worden. Een film over hulpverleners die tijdens de Balkanoorlog hun werkzaamheden willen doen, maar telkens tegen een muur van onwil en bureaucratie aan lopen, kan al snel cynisch en deprimerend worden.

Gelukkig kiest regisseur De Aranoa soms voor een onverwacht luchtige toon. Uiteraard zitten er ook tragische en gruwelijke scenes in, maar door de focus op vijf hulpverleners en hun werkzaamheden en gesprekken is er ook genoeg ruimte voor relativering en heerlijke cynische humor. Dat moet ook wel als je dit werk vol wilt houden. Alle acteurs zijn ook in topvorm. Del Toro is altijd een genot om naar te kijken, en Robbins zorgt voor de komische noot. Maar ook Mélanie Thierry is erg sterk als groentje die nog weinig heeft meegemaakt en een spoedcursus krijgt. De scene waarin ze met Del Toro op een aantal lijken stuit is hartverscheurend. Ook Stukan en Kurylenko doen het prima. Het gekibbel tussen Kurylenko en Del Toro levert venijnige conversaties op, en de twee hebben een aanstekelijke chemie. Het jongetje met de bal vond ik ook een sterk subplot, en de afwikkeling van dit gedeelte is cynisme ten top. Net zoals hoe het eindigt met het lijk in de put. Als het niet zo deprimerend was geweest had je er eigenlijk alleen maar om kunnen lachen. Hetzelfde geldt voor de film in zijn geheel.

The Perfect Guy

Een standaard stalker verhaal die door Lathan en de geweldig creepy spelende Ealy toch best vermakelijk is om naar te kijken. Binnen twintig minuten heeft Lathan het uitgemaakt met haar huidige vriend, is ze Ealy tegen het lijf gelopen en heeft ze hem aan haar ouders voorgesteld.

De film oogt gehaast en wat meer tijd om de personages te leren kennen was geen overbodige luxe geweest. Het is ook jammer dat Ealy zo snel zijn ware gezicht laat zien en dat er niet voor is gekozen om de identiteit van Lathan’s stalker nog even in het ongewisse te laten. Haar oude vriend of huidige minnaar? Nu is het gewoon een standaard kat en muis spel met de bekende afloop. Spannend is het op sommige momneten wel en gelukkig is Ealy ook echt huiveringwekkend in plaats van lachwekkend zoals de meeste bad guys in dit soort films. Credits ook voor die filmposter!

The Perfect Score

Prima coming of age film. Leuk om al die bekende koppen te zien en zijn allemaal nog erg jong. Evans, Scarlett, Christensen, Greenberg, ze doen het allemaal goed. Het verhaal is best origineel en het wordt vlot verteld. Het verhaal en de personages hebben niet veel diepgang en de film kleurt op het laatst wel heel erg binnen de bekende tienerfilm-lijntjes. Het stelen van het SAT examen levert de beste scènes op. The Perfect Score is een leuk tussendoortje.

“What in Jupiter's Balls?”

Aardige film. De speelduur is problematisch en de opbouw naar de grote storm duurt erg lang, maar The Perfect Storm heeft gelukkig genoeg sterke punten. De special effects zien er goed uit en de chemie tussen de mannen op de boot is sterk. Clooney, Wahlberg, Reilly, Fichtner en Hawkes, het samenspel tussen deze acteurs redt de film. De rol van Mastrantonio had wel wat groter gemogen. Het einde is sentimenteel, maar de grote storm is indrukwekkend in beeld gebracht en het lot van de mannen maakt indruk.

“Well, you know what happens now.”

Uitstekende horror/thriller. The Perfection heeft veel twists, een ijzingwekkende sfeer en veel gruwelijkheden, maar de grootste kracht van de film is het acteerwerk en het visuele aspect. Williams en Browning zijn fantastisch, en Williams lijkt na Get Out en nu The Perfection echt haar draai gevonden te hebben in dit soort genrewerk. Ook Steven Weber is geweldig op dreef.

Visueel zitten er een aantal zeer fraaie scenes in, en vooral een bepaalde scene waarin Williams op een stoel zit en wordt gedwongen om haar cello te bespelen is een plaatje. Regisseur Richard Shepard schuwt er ook niet voor om soms lekker weird, excessief en eigenzinnig te zijn, en zo zie ik het graag.

Perfetti Sconosciuti

Spannende praatfilm. Een intrigerende Italiaanse film over een stel vrienden die allemaal hun mobiele telefoon op tafel leggen en iedere sms, appje of telefoontje ten overstaan van de anderen moet oplezen of opnemen. Want vrienden en echtgenoten hebben geen geheimen voor elkaar toch?

In het geval van Peppe, Carlotta, Rocco, Eva, Bianca, Cosimo en Lele gaat het gruwelijk mis. Hoeveel geheimen er op één avond worden blootgelegd voelt ietwat ongeloofwaardig en geforceerd aan, maar levert wel een uitermate boeiende film op. Het begint nog luchtig en humoristisch, maar het wordt steeds dramatischer en je ziet de vriendengroep voor je ogen uiteenvallen. Knap geacteerd ook door deze acteurs. Het einde zal niet iedereen kunnen bekoren, maar ik vond het wel mooi en geeft stof tot nadenken. Boeiende film met een hoog ‘don't try this at home’ gehalte...

“You can't just sit there and put everybody's lives ahead of yours and think that counts as love.”

Soms heb je van die films waarbij het liefde op het eerste gezicht is. De eerste keer dat ik The Perks of Being a Wallflower zag was een magische filmervaring en eigenlijk is het dat altijd gebleven. Op het eerste gezicht lijkt dit een zoveelste variant op de bekende High School films met Charlie die een eerstejaars is en een buitenbeentje. Hij heeft niet veel vrienden maar zodra hij de excentrieke Patrick en zijn stiefzus Sam ontmoet verandert alles.

De film heeft vanaf het begin een wat duistere toon waar je moeilijk de vinger op kan leggen en het duurt een tijdje voordat het duidelijk wordt wat er met Charlie mis is. Dat Charlie psychische problemen heeft is al snel duidelijk maar naar het hoe en wat blijft het lang gissen. Zijn nieuwe vrienden zijn excentrieke types en Ezra Miller en Emma Watson zijn weergaloos in hun rollen. De film kiest voor een frisse benadering van het bekende coming of age verhaal en de personages zijn ontzettend sterk uitgewerkt en de acteurs hebben een fijne chemie. Ondanks de donkere ondertoon heeft de film ook veel humor en als dat gecombineerd wordt met heerlijke muziek, mooie beelden en een vlot tempo heb je een film die zich mag rekenen tot één van de beste coming of age films die ik heb gezien. Logan Lerman is ook geweldig en hij weet op formidabele wijze gestalte te geven aan de met problemen kampende Charlie. Hij heeft een mooie chemie met Watson en Miller en samen vormen ze een kleurrijk trio. Op het laatst worden alle kaarten op tafel gelegd door regisseur Stephen Chbosky en het laatste gedeelte is zowel dramatisch als opbeurend. The Perks of Being a Wallflower is een prachtige film over opgroeien en het omgaan met een traumatische gebeurtenis. Een intiem meesterwerkje.

“Never forget who you are and where you're from.”

Fantastische film. Persepolis is een coming of age verhaal over Marjane, die we zien opgroeien in Iran, Wenen en weer Iran. Om uiteindelijk in Parijs te eindigen. We zien door Marjane’s ogen hoe het is om op te groeien in Iran onder het juk van strenge regimes, oorlogen en economische tegenspoed.

Maar de grote kracht van het script van Satrapi en Paronnaud is dat er ook genoeg ruimte is voor humor en jeugdige ongehoorzaamheid en bravoure, en Marjane is een personage waar je van gaat houden. Persepolis heeft een speelduur van anderhalf uur, maar tegen het einde heb je als kijker het gevoel alsof je Marjane echt hebt zien opgroeien en voel je een soort verbondenheid met haar. Zeer knap gedaan.

Lewis is it you?... Or is it just me?

Personal Shopper is een film met een dromerige en naargeestige sfeer, en een onderhuidse spanning die de gehele tijd voelbaar is. Het is een film met een bovennatuurlijke en horror/thriller-achtige sfeer, maar het is ook een zeer persoonlijke film over Maureen die rouwt om het verlies van haar broer. En of het verdergaan met je leven in alle gevallen wel mogelijk is.

Want Maureen lijkt toch wel gevangen te zitten in haar eigen belevingswereld en uitzichtloze baan. En het einde biedt geen zonnige uitkomst. Het thrillerelement zorgt voor de beste scènes als Maureen wordt gestalkt via berichtjes op haar telefoon tijdens haar trip van Parijs naar Londen en terug. Erg sterk gedaan. Het laatste gedeelte is ambigu en voor meerdere interpretaties vatbaar, en Personal Shopper kon eigenlijk ook niet anders eindigen.

“All this has happened before, and it will all happen again. But this time it happened in London. It happened on a quiet street in Bloomsbury. That corner house over there is the home of the Darling family. And Peter Pan chose this particular house because there were people here who believed in him.”

Leuke animatiefilm. Ik ben altijd wel een fan geweest van Peter Pan, en de momenten dat Peter en de kinderen nieuwe werelden ontdekken en strijden tegen Captain Hook zijn het leukst. Sommige subplots werken niet echt, en voor een film met zo’n korte speelduur voelen sommige stukken wel erg langdradig aan. Maar op de momenten dat de film wel werkt is Peter Pan magisch. Zoals alleen de Disney klassiekers dat kunnen bewerkstelligen.

“I've chilled out, man. I'm cool now.”

Leuk. Peter Rabbit is zo'n film met weinig pretenties, en die de kijker gewoon met een vrolijk gevoel wil achterlaten. En dat lukt, want het plezier straalt ervan af, en de acties van de kleurrijke groep konijnen levert veel grappige scènes op. Corden, Ridley, Sia en Debicki zijn fantastisch als stemacteurs, en Gleeson en Byrne weten precies de juiste toon aan te slaan. Want je moet als acteurs (en als kijker) een beetje meegaan in het belachelijke uitgangspunt, en zowel Gleeson als Byrne gaan er helemaal voor. Sentimenteel, grappig en zoet, dit soort films kijken ontzettend lekker weg.

Peterloo

Matig. Het is knap dat je als regisseur een op zich interessant onderwerp als de prodemocratie rellen en de daaropvolgende slachting in Manchester in 1819 zo oersaai weet te brengen. Oninteressante personages die je niet uit elkaar kan houden, veel saaie dialogen, de matige regie van Leigh en vooral een veel te lange speelduur.

Het is dat ik deze film overdag heb gezien met genoeg zonlicht, want anders was ik waarschijnlijk na een half uur al in slaap gevallen. Op het einde denk je even dat het interessant wordt met de rellen (eindelijk!), maar Leigh weet zelfs dit gedeelte te verprutsen. Geen sprankje spanning of iets van betrokkenheid bij de personages.

Les Petits Mouchoirs

Schitterend. De manier waarop regisseur Canet een vriendengroep weergeeft die langzaam uit elkaar valt is weergaloos. Hij heeft ook acteurs gecast die een mooie chemie hebben en op een natuurlijke en realistische wijze hun personages weten neer te zetten. Dit is een vriendengroep die heel hecht lijkt, maar de geheimen en oppervlakkige conversaties spreken boekdelen.

Door een zwaar ongeluk van één van hen komt alles tot een exploderende climax tijdens een gezamenlijke vakantie. Dit klinkt heel zwaar, maar Les Petits Mouchoirs heeft ook veel humor en luchtige/kluchtige scenes. Cluzet als lichtgeraakte en gefrustreerde Max is een genot om naar te kijken, en ook Cotillard zorgt met haar rustige en indrukwekkende acteerwerk voor een aantal mooie momenten. De scene waarin Eric (Lellouche) zittend op de vensterbank naar zijn (ex) vriendin zit te kijken mag er ook zijn. Het einde gaat zwaar over the top qua sentiment, dramatiek en kluchtigheid, maar op dat moment ging ik er helemaal in mee en zat ik met kippenvel op mijn armen naar deze vriendengroep (die ook een beetje jouw vriendengroep is geworden) te kijken.

“For the hungry boy, my name is Alma.”

Heerlijke film weer van PT Anderson. Op de eerste plaats ziet Phantom Thread er fantastisch uit, en ik zou van iedere scene wel een screenshot willen maken. Anderson zorgt ook voor een onderhuidse en ijzingwekkende spanning, en de film is een donker romantisch drama over twee mensen die langzaam verliefd op elkaar worden.

En niet zonder elkaar kunnen, maar dan wel op een destructieve en obsessieve manier (op een PT Anderson manier). Er zit ook opvallend veel humor in Phantom Thread, alhoewel ik gelijk toegeef dat dit soort zwartgallige humor je wel moet liggen. Voor mij werkte het. Het is voor mij wel een raadsel waarom DDL en Manville wel genomineerd zijn voor een Oscar, en Vicky Krieps niet. Alma ontwikkelt zich, na een ingetogen begin, tot een krachtige vrouw die Reynolds Woodcock goed tegengas geeft. In de laatste scene bij de eettafel speelt Krieps zelfs DDL van het scherm, en dan moet je toch van goede huizen komen.

“In this courtroom, Mr.Miller, justice is blind to matters of race, creed, color, religion, and sexual orientation.”

“With all due respect, your honor, we don't live in this courtroom, do we?”

Blijft sterk. Philadelphia legt het er soms wel heel dik bovenop qua sentimentaliteit, overheersende muziek en drama, maar op de momenten dat regisseur Jonathan Demme een tandje terugschakelt en de acteurs het werk laat doen is de film een sterke en oprechte film over de gevolgen van aids, hoe er tegen homoseksualiteit wordt aangekeken, en ook nog een rechtbankdrama. Met ijzersterk acteerwerk van Hanks en Washington, en geweldige muziek van onder andere Bruce Springsteen.

“Awww... this is one of those days that the pages of history teach us are best spent lying in bed.”

Leuk. The Philadelphia Story is een screwball-komedie zoals ze bijna niet meer gemaakt worden, en vooral tijdens de scenes tussen Stewart en Katharine Hepburn is het genieten geblazen. Grant en Ruth Hussey zijn ook geweldig op dreef, en de vlijmscherpe dialogen vliegen je om de oren. Aandacht is vereist. Het verhaal zelf slaat natuurlijk nergens op en het einde is ridicuul, maar daar gaat het ook niet om. Stewart, Hepburn, Grant en Hussey die chemie en plezier hebben, voor de rest heb je weinig nodig.

“Isn't it funny? You hear a phone ring and it could be anybody. But a ringing phone has to be answered, doesn't it?”

De spanning is om te snijden in deze (letterlijk) kleinschalige thriller. Dat komt geheel op het conto van het ijzersterke script, de dialogen, en de acteurs Farrell en Sutherland. Gelukkig kiest regisseur Schumacher ook voor een korte speelduur, want als de film langer had geduurd was het allemaal een stuk minder geweest. Nu is het een korte maar ontzettend krachtige film geworden over een gesjeesde publiciteitsagent, die in een telefooncel onder schot wordt gehouden door een man met de kenmerkende stem van Jack Bauer. Damn it!