Opinions

The Pianist

Sterke oorlogsfilm van Roman Polanski. The Pianist laat op gedetailleerde en indrukwekkende wijze zien hoe een Pools-Joodse man en zijn familie te maken krijgen met de Duitse inval van Warschau tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het eerste gedeelte laat zien hoe de familie Szpilman en de andere Joden worden verplicht te verhuizen, en hoe ze uiteindelijk in de treinen komen die ze naar de concentratiekampen brengen.

Szpilman blijft dit lot bespaard en komt er uiteindelijk alleen voor te staan (met wat hulp van verzetsstrijders). De film is bijzonder sfeervol en vooral op het laatst zitten er een paar schitterend geschoten scènes in van het kapotgeschoten Warschau. De film valt op een gegeven moment wel wat in herhaling en dat Szpilman steeds in zijn eentje opgesloten wordt, levert niet altijd een even boeiende kijkervaring op. Maar dat laatste stuk is wel grandioos en de laatste scènes bezorgde me echt kippenvel. Brody is sterk en vooral zijn fysieke verval is indrukwekkend om te zien. Vakwerk van Polanski.

“What a death! What a chance! What a surprise! My will has chosen life! Still it has had me spooked and many others besides!”

Audiovisueel is The Piano echt een pareltje. Het acteerwerk van Hunter, Keitel, Neill en een jonge Paquin is ook ijzersterk, en regisseur Jane Campion heeft een duidelijke visie en wijkt daar ook niet van af. Je weet eigenlijk geen moment waar Campion heen wilt met het verhaal, en dat is de grootste kracht van de film. Het script laat wel wat steken vallen, en ik voelde nooit echt de chemie tussen Hunter en Keitel. Maar dat kan natuurlijk ook de bedoeling zijn geweest van Campion, en het einde vond ik zeer sterk gedaan.

“She just won't give up. She's like a pit bull with boobs.”

Matig. Picture This is een voorspelbare tienerkomedie zoals er al zo veel van zijn gemaakt. De vader/dochter relatie is ook lichtelijk verontrustend, hoe goed Pollak en Tisdale het ook spelen. Ik snap dat het 'larger than life' is, maar het was niet grappig en ook niet vertederend. Tisdale en Pollak zijn wel goed, maar voor de rest zijn de acteurs echt waardeloos. Vooral Robbie Amell is een parodie op een acteur.

La Piel Que Habito

Geweldige film van Almodóvar. La Piel Que Habito heeft zulke gruwelijke momenten (vooral buiten beeld), dat de film soms aanvoelt als een nachtmerrie. Maar dan wel een stijlvolle en sfeervolle nachtmerrie. De regie, de sets, de cinematografie, het acteerwerk etc. Alles bij elkaar zorgt het voor een bijna hallucinerende kijkervaring.

Elena Anaya is een prachtige actrice en weet je aandacht wel vast te houden, en hetzelfde geldt voor Banderas, Paredes en de andere acteurs in bijrollen. Het eerste gedeelte is het sterkst, en de laatste 20 minuten is vooral ter afronding van het verhaal. Een onvermijdelijk einde, want hoogmoed, wraakzucht en verdriet is een giftige en gedoemde cocktail.

Pijnstillers

Prima Nederlandse film. Jongen wordt door zijn moeder opgevoed en wil zijn vader leren kennen. Maar dan wordt zijn moeder ziek en moet hij de zoektocht, twee vriendinnetjes, voorbereidingen voor een musical en de ziekte van zijn moeder allemaal proberen te combineren. Een moeilijke balanceeract, zowel voor Casper als voor regisseur Tessa Schram. Het drama rond de moeder (het interessantste element) sneeuwt een beetje onder, maar de verrassend sterke acteerprestatie van Birgit Schuurman maakt veel goed. Net zoals dat van Gijs Blom.

“Any more behaviour like this and I'll have your stripes!”

The Pink Panther is één grote klucht met veel tongue-in-cheek en fysieke humor, en vooral de scènes rond Peter Sellers zijn één groot hoogtepunt. Het 'Elsewhere' begin en het doldwaze einde zijn de leukste gedeelten, maar ook die ellenlange scene rond een hotelkamer is leuk gedaan. Naast Sellers schittert ook Capucine als 'echtgenote' met een dubbele agenda. De film heeft wat langdradige stukken en vooral de scènes tussen Niven en Cardinale zijn niet al te interessant. Jammer genoeg nemen deze scènes wel veel tijd in beslag. Maar van het klunzige gedrag van Sellers kan ik geen genoeg krijgen.

“A lie keeps growing and growing until it's as plain as the nose on your face.”

Prima animatieklassieker. Pinocchio was één van de eerste animatiefilms die ik zag, en nog steeds maakt de film indruk. Niet alleen het verhaal, maar ook de gedetailleerde en minutieuze aanpak is verbluffend. Hoe alles is getekend en tot leven is gebracht (zeker voor die tijd)… Echt waanzinnig sterk gedaan. Het laatste gedeelte met de walvis ben ik nooit vergeten.

“I have no sympathy for any of you feculent maggots and no more patience to pretend otherwise. Gentlemen, I wash my hands of this weirdness.”

Een overvol derde deel uit de Pirates of the Caribbean reeks met zoveel oude en nieuwe personages dat je bijna de tel kwijtraakt en een script waarin allerlei ideeën zijn gestopt, waardoor de film erg rommelig oogt. Maar At World’s End mag dan soms als een bij elkaar geraapt zooitje ogen, het is allemaal nog steeds bijzonder vermakelijk en de acteurs en actrices weten het allemaal voortreffelijk te verkopen en hebben zichtbaar plezier.

Depp is nog steeds legendarisch als Jack Sparrow en Geoffrey Rush doet niet voor hem onder als de verraderlijke Barbossa. Verraad is sowieso wel een belangrijk thema in deze film want niemand vertrouwd elkaar en iedereen zit "dealtjes" te maken achter elkaars rug. Piraten, de Britten, Davy Jones, Sao Feng, Norrington... Het is dat ieder personage kleurrijk is en wordt gespeeld door een charismatisch acteur, want anders had je helemaal door de bomen het bos niet meer gezien. Maar het verhaal is nog steeds ondergeschikt aan de humorvolle dialogen en oneliners, de vechtscènes, de schitterende schepen, de prachtige cinematografie en special effects en natuurlijk de personages. Naast Depp en Rush zijn ook Bloom, Knightley, Pryce, Nighy, Davenport, Hollander en Skarsgard weer van de partij en ze zijn allemaal sterk op dreef. Speciale vermelding voor Naomi Harris die er lekker op los schmiert als Tia Dalma/Calypso. At World's End mag dan overvol, te lang en rommelig zijn, het is een waardig afsluiter van een spetterende trilogie met onvergetelijke personages. Met een cameo van Keith Richards als vader van Sparrow als kers op de taart.

“My tremendous intuitive sense of the female creature informs me that you are troubled.”

Meer Personages, meer verhaallijnen, meer vechtscènes, meer boten... Dead Man's Chest wil het duidelijk wat groter aanpakken dan het geweldige eerste deel uit de Pirates of the Caribbean reeks en verzuipt bijna in zijn eigen ideeën. Ik zeg bijna want ondanks dat de film overvol is, het verhaal onnodig ingewikkeld en de film te lang is heb ik toch genoten.

De film straalt zoveel plezier uit en humor, actie, avontuur en romantiek gaan hand in hand en het vormt allemaal één vloeiend geheel. Depp heeft weer de grootste lol in het spelen van Captain Jack Sparrow en zijn humorvolle een-tweetjes met verschillende personages zijn erg vermakelijk. Knightley en Bloom zijn weer een vermakelijk stelletje maar gelukkig zit er ook wat venijn in en wordt het niet te zoetsappig. Ook nieuwkomers en oude bekenden als Pryce, Davenport, Nighy, Harris en Hollander zijn fantastisch op dreef. Het verhaal over Davy Jones, zijn hart, een dodemanskist, Sparrow's ziel en William's vader dient eigenlijk alleen maar als opzetje voor spectaculaire zwaardgevechten, kleurrijke nieuwe werelden en heel veel zeegevechten waarbij je het buskruit bijna kunt ruiken. De film ziet er fantastisch uit en de muziek werkt aanstekelijk. Dead Man's Chest is een erg geslaagd middendeel die nergens aanvoelt als een tussendoortje. Op en top vermaak.

“Aah! Monkey!”

Prima Pirates film. Met Depp als Jack Sparrow, leuke bijrollen, een avontuurlijk verhaal en mooie locaties moet je wel heel veel doen om de film te laten mislukken. Dit vijfde deel stelt zeker niet teleur, en de makers en acteurs hebben er weer één grote klucht van gemaakt vol vaart, humor en actie.

Met oudgedienden Depp, Rush en zelfs Bloom en Knightley in een cameo. Met de scherpe Scodelario en de maniakale Bardem als opvallende en leuke nieuwkomers. De enige die teleurstelt is Thwaites, die de rol van Bloom moet overnemen maar zelfs dat niveau niet haalt. Het einde voelt ook echt als het einde van de franchise, maar er staat al weer een zesde deel in de planning. Hopelijk kunnen ze dit niveau vasthouden.

“The crime in which you have been found guilty of, is being innocent of being Jack Sparrow.”

Ook een iets mindere Pirates film staat garant voor een vermakelijk spektakel. De chemie tussen de acteurs, de avontuurlijke sfeer, de nieuwe werelden en personages (de zeemeerminnen zijn sterk) en uiteraard Johnny Depp, na vier films voelt het als een warm bad.

Het sterkste punt van dit vierde avontuur is het samenspel tussen Depp en Cruz, en de weer heerlijk schmierende Rush als Captain Barbossa. Van beide had de film wel wat meer gebruik mogen maken, en vooral de rol van Cruz wordt jammer genoeg steeds kleiner. Minpunten heeft On Stranger Tides ook genoeg. De rol van McShane komt niet uit de verf (te serieus), er is opvallend weinig humor en het script laat behoorlijk wat steken vallen. Op sommige momenten is het gewoon saai. En dat kan bij een Pirates film natuurlijk niet. Gelukkig zijn Depp, Cruz, Rush en Bergés-Frisbey (als zeemeermin) wel op dreef.

“This is the day you will always remember as the day you almost caught Captain Jack Sparrow!”

Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl is één van de beste avonturenfilms die ik heb gezien. Het is allemaal één groot spectaculair avontuur en het is een film die ik waarschijnlijk nog honderd keer kan zien zonder verveeld te raken. Johnny Depp is waanzinnig goed als Captain Jack Sparrow en zet een iconisch personage neer die niet te vertrouwen is, maar waar je gelijk een zwak voor hebt door zijn komische oneliners en rare gedrag.

Het verhaal over een vloek, een schat, The Black Pearl, Bootstrap Bill Turner, Barbossa, Sparrow en Will en Elizabeth lijkt in het begin ingewikkeld, maar zit knap in elkaar en het is eigenlijk alleen maar een excuus om een film te maken over piraten met schitterende locaties, kleurrijke personages, veel humor, romantiek, verraad en actie. De film ziet er prachtig uit en vooral de locaties en schepen springen eruit. De zwaardgevechten zijn lekker speels en tussendoor worden er de nodige oneliners gedropt zodat het nooit verveelt. Naast Depp is ook Rush lekker op dreef als de verraderlijke Barbossa en de man heeft zichtbaar de grootste lol. Ook Knightley is leuk en staat haar mannetje tegenover zoveel testosteron. Bloom doet zijn ding en in de actiescènes blinkt hij uit, maar hij verbleekt toch wel naast rasacteurs als Depp, Rush, Davenport, Ryce en Knightley. Dit eerste Pirates deel heeft humor, flair, piraten, prachtige beelden, actie, romantiek, Depp en de prachtige Knightley… Wat wil je nog meer?

“Like I said, it ain't me you gotta worry about.”

Prima horrorachtige sci-fi film. Pitch Black ziet er op de eerste plaats schitterend uit en zeker in het begin is het genieten geblazen. De spanning wordt rustig opgebouwd en je komt steeds meer te weten over de vreemde planeet vol met vleesetende aliens.

En de acteurs doen het goed en geven hun personages echt een eigen smoel. Met Vin Diesel als positieve uitschieter natuurlijk. Na een tijdje wordt het wel een beetje een afstreeplijstje. De spanning ontbreekt omdat je wel weet wie het gaan overleven, en wie niet. Maar het eerste gedeelte is sfeervol, raadselachtig en spannend.

“You girls are awesome... ly horrible. I hate you. Kill yourselves. Girl power! Sisters before misters!”

Eigenlijk zou Pitch Perfect helemaal niet voor mij gemaakt moeten zijn (en dat is het waarschijnlijk ook niet) maar toch heb ik best wel genoten van deze film. Zang, dans, een meidengroep met verschillende karakters die moeten samenwerken, de jongens die alleen als love interest mogen opdraven... En toch heb ik best genoten.

Het is allemaal niet erg hoogstaand en de problemen waar de hoofdrolspeelster mee kampt zijn niet nieuw maar door het tempo, de muziek en de humor is het allemaal makkelijk verteerbaar. Kendrick is een redelijke hoofdrolspeelster maar de kracht van de film schuilt in de bijpersonages. Wilson is (hier nog) grappig en werkt beter als iemand die soms haar ding mag doen dan als leading lady. En Snow, Camp, DeVine etc. mogen allemaal hun ding doen en het is best grappig soms. Hoe minder aandacht er aan het romantische subplotje wordt besteedt des te beter. En de deuntjes blijven nog lang in je hoofd zitten, dat dan weer wel.

John: "This could be the most significant conflict between America and Germany in history!"

Gail: "...Crack a book, John"

Beter dan verwacht. De liedjes zijn nog steeds het sterkste deel van de film en het acteren is erg wisselend. De grappen (vooral van Rebel Wilson/Fat Amy) zijn niet allemaal geslaagd maar gelukkig hebben we John en Gail nog. Heerlijk commentaar. Anna Kendrick is een beetje vlak maar acteert wel goed en Hailee Steinfeld is een aardige aanvulling voor de Barden Bellas maar de humor van haar is wel erg fout en ongrappig. Gelukkig hebben we Das Sound Machine en actrice Birgitte Hjort Sorensen nog die beide voor een aantal muzikale en humoristische hoogtepunten zorgen. Het einde is erg feel good maar dat weet je van te voren. Je zit na de film toch met een glimlach op de bank en dat is een compliment waard. Dat komt ook door de extra scène met Adam DeVine. Briljant.

“Pac-Man's a bad guy?”

Adam Sandler en ik zullen nooit een goede match worden maar hij heeft zeker zijn uitschieters naar boven. Helaas is Pixels middelmaat. Zeker niet zo slecht als sommige van zijn andere films maar echt grappig wil het allemaal niet worden.

Oude computerspelletjes bedreigen de aarde en Sandler en zijn groep moeten de aarde redden. Een leuk gegeven waar weinig mee wordt gedaan. Het ziet er allemaal wel mooi uit en vooral op het laatst met het Donkey Kong spel kom je ogen tekort. Dat is ook de beste scene met een goede combinatie van actie en humor. Jammer genoeg komt de rest van de film niet in de buurt. Daar kan zelfs en Pac-Man achtervolging niets aan veranderen.

“He's my son and I should be around him. I wasn't around my Dad and look at the fuckin' way I turned out.”

Ik heb een haat- en liefdesverhouding met de films van Cianfrance. Aan de ene kant zijn het prachtige en sfeervolle films over de donkere kant van het menselijke bestaan. Generatieconflicten, relatieproblemen of foute beslissingen met desastreuze gevolgen, voor vrolijkheid is geen plaats. Maar aan de andere kant neemt Cianfrance soms ook te veel hooi op zijn vork, zijn z'n films te lang en komen ze soms te gekunsteld over. En de pacing van zijn films is soms een ramp.

The Place Beyond the Pines heeft al deze sterke en zwakke punten, maar is wel de eerste echte voltreffer. Je krijgt drie verhalen ineen met zeker het eerste gedeelte dat ontzettend sterk is. Gosling en Mendes zijn geweldig en ook Cooper, Ali en Mendelsohn zijn sterk. De spanning en prachtige beelden (de cinematografie is sowieso schitterend) doen de rest. Het tweede gedeelte met Cooper is ook goed, maar in het derde gedeelte overspeeld Cianfrance zijn hand. Ik snap de intentie en het is ook zeker niet slecht gedaan, maar het heeft niet de sfeer en onderhuidse spanning van de eerste twee delen. Maar over het geheel genomen is The Place Beyond the Pines een ijzersterke film over vaders en zonen, fatale beslissingen en generatieconflicten. Een vrolijke Cianfrance film dus...

“Goodbye, George. Seems like we always spend the best part of our time just saying goodbye.”

Uitstekende klassieker. Tot aan de bootscene zit je eigenlijk te kijken naar een romantisch drama, en vooral de scenes en chemie tussen Taylor en Montgomery zorgen ervoor dat het vermakelijk blijft om naar te kijken. Maar na de bootscene wordt het allemaal een stuk interessanter en veranderd de toon. A Place in the Sun verandert van een romantisch drama in een persoonlijk drama/rechtbankthriller, en het doet de film goed. Door de eerdere scenes tussen George en Angela maakt hun laatste scene in de gevangenis veel meer indruk, en sowieso is dit laatste gedeelte een fantastisch staaltje film-maken van George Stevens.

Plan de fuga

Plan de fuga mist spanning. De algehele sfeer is prima en ook de acteurs doen het goed, maar een film over undercoveragenten en bankovervallen zou spannender moeten zijn dan hier het geval is. Op het laatst wordt het zelfs wat vergezocht en belachelijk, en de politie laat zich weer eens van zijn domste kant zien. Plus wat plotgaten, maar die zie ik dan wel door de vingers.

“Take your stinking paws off me, you damned dirty ape!”

Schitterende klassieker. Het iconische einde is natuurlijk bekend en maakt na al die jaren nog steeds indruk. Maar ook de sets zien er schitterend uit, en het acteerspel is uitstekend. Charlton Heston strandt op een (denkt hij) vreemde planeet en komt erachter dat apen de macht hebben, en dat de mensen gevangen worden gehouden. De mensen kunnen niet praten en worden als minderwaardig gezien. Een intrigerend uitgangspunt, en Planet of the Apes heeft nog niets van zijn relevantie en importantie verloren. De apen zien er natuurlijk niet heel overtuigend uit, maar als je jezelf daar overeen kan zetten valt er genoeg te genieten.

Dance-Off

Ik kan dansfilms meestal goed hebben, maar dan moeten ze wel aan een aantal basisvoorwaarden voldoen. De film moet veel dansscènes hebben, lekkere muziek, en een goed tempo. Jammer genoeg verdoet Dance-Off zijn tijd met veel onnodige subplotjes, en er wordt veel te weinig gedanst. Aan irritante personages geen gebrek, en ook het acteerwerk is niet over naar huis te schrijven. Gelukkig zijn de dansscènes die erin zitten wel goed, en McCormick is een leuke verschijning die geweldig kan dansen. Maar de film had er goed aan gedaan om er meer dansscènes in te gooien.

“I think now, looking back, we did not fight the enemy; we fought ourselves. And the enemy was in us. The war is over for me now, but it will always be there, the rest of my days…”

Eén van de meest realistische oorlogsfilms die er bestaat. Weergaloos werk van Oliver Stone, zelf een Vietnamveteraan, die alles zo realistisch mogelijk in beeld wilde brengen. Platoon gaat over de strijd tussen Sgt. Barnes (Berenger) en Sgt. Elias (Dafoe), en Chris (Sheen) en de andere militairen die er de dupe van worden.

De scènes in de natuur zijn zo indringend gefilmd dat het soms lijkt alsof je er zelf bij bent. Met een aantal schitterende gezichtshots (de blikken van Berenger en Dafoe wanneer ze tegenover elkaar staan is grandioos). Dat de gekte steeds meer toeslaat komt tot een climax wanneer de militairen een dorp platbranden. Misselijkmakend. Berenger symboliseert deze gekte schitterend en hetzelfde geldt voor Dafoe en Sheen, die proberen om nog iets van hun menselijkheid te behouden. Let ook op de heerlijke bijrollen van Whitaker, Dillon, McGinley, Moses, David en een onherkenbare Depp. Topfilm.

Playing for Keeps

Een wat futloze film die erg belegen aandoet en elk cliché afstreept. Gerard Butler doet het wel aardig als uitgerangeerde ex-profvoetballer die een band probeert op te bouwen met zijn zoontje. Het drama wat dat teweegbrengt is redelijk goed uitgewerkt maar het wil nergens echt gaan leven.

Biel doet wat ze kan als moeder en ex van Butler maar de rol is erg mager en van chemie met Butler is geen sprake. Als bittere ex is ze beter. Wat Thurman en Zeta-Jones in deze film doen is mij een raadsel maar ik hoop dat ze blij zijn met het salaris. Zulke sterke actrices moeten zich niet verlagen tot dit soort films waarbij ze een veredelde cameo hebben. Butler, voetbal, Biel, Zeta-Jones, Thurman... Het had zo mooi kunnen zijn.

“So the story goes:The guy falls in love with a girl the second he meets her, but it takes them a lifetime to get it together.”

Playing It Cool is een aardige formulefilm die iets te veel zijn best doet om apart en anders te zijn dan de rest van de romantische komedies maar op het eind zelf ook niets meer of minder is dan een standaard romcom. Dat is niet echt een probleem want het verhaal over een schrijver die verliefd wordt op een vrouw maar die liefde (nog) niet beantwoord ziet worden, wordt op een leuke en soms originele manier verfilmd.

Me (de film doet niet aan namen) heeft een vriendengroep die bestaat uit kleurrijke figuren die hem constant van (ongevraagd) advies voorzien en dat zorgt voor een aantal komische situaties. Dat Me schrijft over zijn avonturen met Her is een leuke vondst en zorgt voor een rode draad in het verhaal. Het einde gaat volledig over de top en staat in schril contrast met de rest van de film maar Evans en Monaghan hebben een prettige chemie en verkopen het prijzenswaardig. Aubrey Plaza, Topher Grace (eindelijk een rol waar hij voor gemaakt lijkt), Luke Wilson, Anthony Mackie en Philip Baker Hall hebben leuke bijrollen als vrienden van Me. Playing It Cool is geen hoogstaande romcom maar vermakelijke is het allemaal wel.

“They're happy like this.”

“No, David. Nobody's happy in a poodle skirt and a sweater set.”

Originele en fantasievolle film over twee moderne jongeren die in een jaren 50 tv show terecht komen. Deze mensen hebben bijvoorbeeld geen idee wat boeken en schilderijen zijn, of wat seks en regen inhoudt. En dat levert leuke confrontaties op.

Vooral het gebruik van zwart-wit en kleuren door elkaar is origineel en levert een aantal prachtige scènes op. Het acteerwerk is ook erg sterk. In het tweede gedeelte wil regisseur Gary Ross met een morele boodschap komen, maar die mist scherpte en de over het algemeen luchtige toon staat dat in de weg. Maar een intrigerende film is Pleasantville zeker.

“You have the most unusual names here. Chechomony, Kuyukanhoic, Pocahontas.”

“You have a most unusual name too. John Smith.”

Degelijke animatiefilm over Pocahontas. Ik heb wel het gevoel dat er meer in had gezeten, want de focus ligt wel heel erg op het weinig interessante liefdesverhaal tussen Pocahontas en John Smith. Dat terwijl de strijd tussen de Engelsen en de Indianen interessanter is, maar die verhaallijn komt er bekaaid vanaf. De muziek is ook niet al te bijzonder, met uitzondering van het aanstekelijke ‘Colors of the Wind’. Dit is trouwens wel een film waar ik graag een live-action film van gemaakt zie worden.

“Cell. Prison Cell. How did I get here?”

Prima klassieker. Vooral de onconventionele regie van John Boorman valt op, en het geeft Point Blank een wat dromerige sfeer. Het is een wraakverhaal en Boorman schuwt de harde scenes niet, maar door de regie heeft het ook wel iets kunstzinnigs. En het is altijd interessant als een film Alcatraz aandoet. Lee Marvin is sterk op dreef als wraakengel, maar ik vraag me wel af wat een Clint Eastwood of een Charles Bronson met dit soort rol had kunnen doen. De andere acteurs en actrices doen het ook goed, maar de grootste complimenten moeten gaan naar de regie en de schitterend gekozen locaties.

“Fear causes hesitation, and hesitation will cause your worst fears to come true.”

Sfeervolle en enerverende misdaadfilm van Kathryn Bigelow. Mooie locaties, een zomers sfeertje, surfen, wat actiescènes, aardig acteerwerk, en een fijne combinatie tussen een luchtige actiefilm en een verhaal over vriendschap en tegenstrijdige belangen. Het is niet heel diepgaand allemaal, maar dat was ook niet de bedoeling van Bigelow. Point Break is een spetterende actiefilm waar het plezier vanaf straalt.

“The only law that matters is gravity.”

Lege huls. Spectaculaire actiescènes, mooie locaties, redelijke acteurs etc. Op zich heeft Point Break alles in zich om een pretentieloze actieknaller te zijn. Maar de film straalt nergens plezier uit, en het is vooral een grimmige actiefilm zonder een spoortje van humor of zelfspot. Een keuze die verkeerd uitpakt, want hierdoor wordt alle onzin veel te serieus genomen. Zelfs de acteurs moeten constant chagrijnig kijken en kunnen het materiaal ook niet naar een hoger niveau brengen. Maar complimenten nogmaals voor de schitterende locaties.

“I don't need a Pokémon, period.”

“Then what about a world-class detective? Because if you wanna find your pops, I'm your best bet. We're gonna do this, you and me.”

Leuk. Pokémon Detective Pikachu is natuurlijk belachelijk en het stelt allemaal niet veel voor, maar de wereld rond de mensen en Pokémon´s wordt vermakelijk neergezet, en de regisseur neemt gelukkig wel de tijd om het verhaal rustig op te bouwen. Justice Smith is ook een innemende hoofdrolspeler, en ook Newton, Nighy en de stemacteurs doen het allemaal goed. Maar de grootste kracht van de film is natuurlijk Ryan Reynolds als Detective Pikachu, en hij zorgt voor de humor en de beste momenten in de film. De special effects zien er ook aardig uit (niet alles is even overtuigend), en het sentimentele en feel good einde is compleet verdiend.