Opinions

"Christmas wishes have been known to come true."

Prima kerstfilm. Vooral het energieke acteerspel van Vanessa Hudgens werkt aanstekelijk, en ze heeft zichtbaar plezier in het spelen van twee verschillende rollen. Als je originaliteit en onvoorspelbaarheid wilt dan zal je weinig plezier beleven aan The Princess Switch, maar ik denk dat niemand daarvoor naar een kerstfilm gaat kijken. Sneeuw, romantiek, sympathieke acteurs, zoetsappige liedjes, een feel good einde en natuurlijk New York als één van de locaties. The Princess Switch heeft het allemaal.

Prisoners

Wat een knappe film! Prisoners is twee jaar geleden een beetje langs me heengegaan maar gelukkig heb ik dat nu rechtgezet. Prisoners is een zogenaamde "slow burner". Een film die langzaam onder je huid gaat zitten en je daarna helemaal inpakt.

Op de eerste plaats is Prisoners erg sfeervol. De grauwe beelden en constante regen werkt niet alleen op de gemoedsrust van de personages maar ook op die van de kijker. Complimenten voor regisseur Denis Villeneuve en Roger Deakins voor de schitterende cinematografie. De sfeer die wordt gecreëerd past ook goed bij het verhaal. Een zoektocht naar twee kinderen die vermist zijn werkt beter in een donkere, grauwe periode van het jaar dan hartje zomer. De film is tweeënhalf uur lang maar ik heb me geen moment verveeld. Het tempo is aangenaam, het verhaal is spannend en de acteerprestaties uitstekend. Jake Gyllenhaal is fenomenaal als rechercheur Loki. Een geweldige rol en Gyllenhaal weet je als kijker mee te nemen in de gecompliceerde zoektocht naar de twee meisjes. De rol van Hugh Jackman als Keller Dover, één van de vaders van de kinderen, is wat eentonig maar dat grommen en kwaad kijken kan Jackman in zijn slaap en hij is dan ook perfect in de rol. Terrence Howard is als de andere vader wat ingetogener maar het is daarom des te knapper om te zien dat Howard met alleen een blik of een oogopslag al zoveel kan zeggen. De vrouwen Maria Bello en Viola Davis hebben een wat kleinere rol maar ook zij weten te overtuigen. En Paul Dano.... Wat een ongelooflijk knappe en creepy acteerprestatie van hem. Melissa Leo is goed en complementeert een fantastische cast. Het einde is nagelbijtend spannend en de autorit van Loki naar het ziekenhuis is een ongelooflijk knap staaltje vakmanschap van Deakins.

Als het verhaal, de cinematografie en het acteren zo goed samenkomt als in Prisoners dan is dat cinema op zijn best. Een volgende voltreffer van Villeneuve.

“Alright, let's get pregnant, shall we?”

Uitstekende film over een echtpaar dat moeite heeft met het krijgen van kinderen, en er alles aan doet om toch nog zwanger te geraken. De grootste kracht van Private Life is het ijzersterke script, en vooral de realistische en alledaagse manier waarop alles in beeld wordt gebracht maakt indruk.

De uitputtingsslag, de sleur, het nergens anders meer aan kunnen denken, geen seks meer hebben, de naalden die moeten worden geprikt in buiken en billen, het omgaan met de vele teleurstellingen, adoptie etc. Alles komt langs. Hahn en Giamatti kan ik niet genoeg roemen, want beide zijn weergaloos en het lijkt er soms bijna op alsof je naar een echt echtpaar aan het kijken bent. Dat komt ook door de fenomenale dialogen en de rustige regie van Tamara Jenkins. Het subplot rond Sadie (Carter) had helemaal fout kunnen gaan, maar gelukkig werkt ook dit gedeelte geweldig.

“Why is it important, do you think, to see this images? Why is it important for you to be there? Right now you may be one of the only Western journalists in Homs. Our team has just left.”

Gemengde gevoelens. A Private War heeft een aantal sterke e indrukwekkende scenes, en Rosamund Pike is weergaloos als de onsympathieke maar intrigerende Marie Colvin. Het probleem van de film is het matige script, en de film mist spanning en wil maar niet interessant worden. Of de film wel een heel eenzijdig beeld geeft van de oorlog in Syrië stoorde me niet echt, want A Private War laat duidelijk weten dat dit het verhaal van Colvin is. Het is zonde dat haar interessante leven zo'n saaie film oplevert.

“How are you going to learn anything at all about life if you refuse to live it?”

Professor Marston and the Wonder Woman is een prima film over de turbulente relatie tussen drie personen, Marston (Evans), zijn vrouw Elizabeth (Hall) en Olive Byrne (Heathcote). Alle drie de acteurs doen het goed, en vooral in het rustige en wat trage begin leunt de film sterk op het acteerwerk. Een man en twee vrouwen die samen leven en een relatie hebben, het was ‘not done’ in de jaren 40.

De seksuele relatie tussen de drie personages heeft ook wat trekjes van sadomasochisme en onderdanigheid, en vooral Olive is een interessant personage dat je steeds meer ziet groeien. Dat Olive uiteindelijk symbool zou staan voor superheldin Wonder Woman is een interessant subplot, en het tragische maar ook hoopvolle einde past helemaal bij de film.

The Program

Degelijke film over de opkomst en ondergang van Lance Armstrong. Ik ben wielerliefhebber en veel nieuwe inzichten biedt de film niet. Maar Armstrong’s omvangrijke dopingprogramma blijft ongelooflijk en fascinerend om naar te kijken en over te lezen. Vooral de omvang en precisie waarmee alles werd gedaan. Armstrong wordt wel erg zwart-wit neergezet en dat is zwakte van de film.

Ik begrijp het wel en misschien was Armstrong ook wel zo, maar door hem zo duidelijk als slechterik neer te zetten verliest de film aan kracht. Nu is het een duidelijke held (David Walsh) vs. slechterik (Armstrong/Bruyneel) film geworden en dat is jammer. Floyd Landis wordt menselijker neergezet en dat werkt gelijk beter. Zijn scènes zijn nog het interessants en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Het acteerwerk van Foster, Plemons en O’Dowd is uitstekend. The Program is niet slecht, maar wel een erg eenzijdige en uiteindelijk ook wat vlakke film.

“I'm gonna go have a long cry, and then start calling some lawyers.”

Project X. Een feest dat drie buitenbeentjes organiseren blijkt een groot succes. Iets te groot, met totale anarchie tot gevolg. De acteurs doen het best aardig en de opbouw naar het feest is goed gedaan, maar het gaat natuurlijk om het feest zelf. Ik zou zeggen, trek een biertje open en laat alle gekte op je af komen. Ik heb genoten, en de combinatie van feestende tieners, absurde en anarchistische situaties en lekkere muziek (en oké, schaars geklede dames) levert een vermakelijke chaos op. Met zelfs een vlammenwerper. Het iets te sentimentele einde is de film vergeven.

“I did this for us..”

Matige horrorfilm. Het grootste probleem van Prom Night is dat het maar niet spannend wil worden. De moorden worden suf in beeld gebracht en het hoeft echt geen gruwelijke en bloederige zooi te worden, maar wat McCormick hier laat zien is wel het andere uiterste. Snow is een redelijke hoofdrolspeelster maar moet, net zoals de andere acteurs, de domste doen en zeggen. Wat Elba hierin doet is me helemaal een raadsel.

“Big things have small beginnings.”

Vakwerk weer van Ridley Scott. Prometheus voelt soms als een herhalingsoefening, maar het heeft genoeg originaliteit in zich om op eigen benen te staan. Het verhaal is intrigerend en werkt prima als prequel op de oudere Alien films. De acteurs doen het uitstekend met vooral Fassbender die geweldig op dreef is als David. De andere acteurs zoals Rapace, Theron, Elba en Marshall-Green weten het maximale uit hun rollen te halen.

Visueel worden ook alle registers opengetrokken en de door Scott gecreëerde wereld is een lust voor het oog. De film zakt in het middengedeelte wel wat in en er hadden wat scènes uit geknipt kunnen worden. Maar de ijzingwekkende sfeer vergoedt veel en er zitten weer een aantal nagelbijtend spannende scènes in. Met alle personages die weer één voor één om het leven komen. Zoals goed gebruik in de Alien films. Als de geplande films allemaal van dit niveau zijn, dan kunnen we onze lol op.

Un Prophéte

Rauwe gevangenisdrama/thriller die het vooral moet hebben van de sfeer en de acteerprestaties. In de gevangenis hangt er zeker in het begin nog een ijzingwekkende sfeer en de transformatie van Malik van "kruimeldief" tot geharde crimineel is mooi vormgegeven.

Tahar Rahim is een uitstekend acteur en hij weet de angst maar ook hardheid goed te spelen. Je ziet Malik steeds meer veranderen in een sluwe en geharde man die eerst probeert om een plekje te veroveren in de rangen van de Corsicaanse maffia, maar later toch steeds meer voor zichzelf kiest. De spanningen tussen de ‘Arabieren’ en de Corsicanen vond ik ook mooi gedaan en levert samen met de claustrofobische setting ijzingwekkende momenten op. De film is wel te lang en het wordt op een gegeven moment wat langdradig en de film valt in herhaling. Malik’s activiteiten buiten de gevangenis zijn niet al te interessant en ook de ideeën binnen de gevangenis raken op. Het einde is wel mooi gedaan en nogmaals, de acteerprestaties zijn uitstekend.

“We'll tell my family about our engagement when I want and how I want. Now, ask me nicely.”

Een aardige romcom die een beetje zijn ups en downs heeft en een onevenwichtige indruk maakt. Het begin is heel erg goed met de bazige Margaret Tate en haar assistent Andrew Paxton die door omstandigheden worden gedwongen (zij dwingt hem) om te doen alsof ze gaan trouwen. Margaret dreigt het land uit te worden gezet omdat haar visum is geweigerd en alleen trouwen kan dat voorkomen. Maar ja, geen relatie dus dan maar haar assistent zo gek krijgen.

Bullock en Reynolds hebben een heerlijke chemie en vanaf het begin knettert het tussen beide. Andrew is eigenlijk de enige op kantoor die de tirannieke Margaret tegengas durft te geven en de dialogen zijn zeer vermakelijk. Zodra de twee naar de familie van Andrew gaan gaat het een beetje mis. Het wordt wat clichématig en de familieleden van Andrew zijn niet bepaald memorabel. Betty White heeft nog een aardige rol maar dat wordt op het eind te ver doorgevoerd waardoor het pijnlijk ongrappig wordt. Denis O’Hare is wel grappig maar heeft een veel te kleine rol als ambtenaar die moet onderzoeken of de relatie van Margaret en Andrew wel echt is. De film voelt buiten het begin nergens echt fris of vernieuwend aan en zelfs de sterke Bullock en Reynolds kunnen niet voorkomen dat het op een geven moment saai wordt. Dat de twee tortelduifjes uiteindelijk echt voor elkaar vallen is natuurlijk geen verassing en ondanks de zwakke opbouw weten Bullock en Reynolds het toch overtuigend te verkopen. Het echte einde met de vragen van Denis O’Hare is trouwens wel hilarisch. Meer van dat had de film goed gedaan.

“Mother! Oh God, mother! Blood! Blood!”

Iconische horrorfilm van Hitchcock. Psycho wordt gezien als één van de meest originele, inventieve en spannendste horrorfilms ooit gemaakt. Veel nagedaan, maar nooit geëvenaard. Hitchcock heeft dan ook een feilloos gevoel voor het creëren van een ijzingwekkende sfeer en het kiezen van de juiste schrikmomenten. Ondanks dat de film uit 1960 komt voelt het nergens gedateerd aan, en de zwart-wit beelden dragen juist bij aan de onheilspellende sfeer. Net zoals de fabelachtige muziek.

De introductiefase duurt lang, maar wanneer Marion Crane aankomt bij Bates Motel wordt de spanning langzaam opgevoerd. Het eerste gesprek tussen Marion en Norman Bates zet gelijk de toon, en de douchescene is natuurlijk legendarisch. Het getuigd van lef en vakmanschap dat Hitchcock op de helft van de film wisselt van hoofdrolspeler, en er nog mee wegkomt ook. Natuurlijk moeten de credits ook gaan naar Anthony Perkins, want hij is fantastisch als Norman Bates. Naast Perkins zijn ook Janet Leigh en Vera Miles geweldig op dreef. Het laatste gedeelte in het huis van Norman, en de allerlaatste scene met Perkins, maken deze klassieker helemaal af.

“I don't kill people anymore.”

Niet slecht. Meestal pakken dit soort sequels dramatisch uit, maar Psycho II is sfeervol en zeer vermakelijk. Dat komt vooral doordat het verhaal rond Norman Bates goed wordt voortgezet, en Perkins is weer geweldig in de rol. Het is ook interessant om de omgeving rond het Bates Motel nu in kleur te zien, en het doet niets af aan de nog steeds ijzingwekkende sfeer. Acteurs als Miles, Tilly en Loggia doen het ook goed, en de grote kracht van de film is dat je bijna sympathie krijgt voor Norman. Tot aan de laatste scene...

“We're having too good a time today. We ain't thinking about tomorrow.”

Sterke film. Met zijn charisma is Johnny Depp perfect gecast als John Dillinger, en je begrijpt gelijk waarom Dillinger als de Robin Hood onder de bankovervallers werd gezien. De jaren 30 komen echt tot leven, en zoiets kan je natuurlijk ook wel aan Michael Mann overlaten.

De cinematografie, de production design, de muziek, zelfs de wapens die worden gebruikt etc. Alles is tot in de puntjes verzorgt. Het script laat wel wat steken vallen, en de focus ligt wel heel erg op Dillinger. Bale, Cotillard, Clarke en de andere acteurs zijn goed, maar kunnen weinig uitrichten met hun matig uitgewerkte personages. Gelukkig weet Depp wel raadt met de extra schermtijd.

“If my answers frighten you then you should cease asking scary questions.”

Wat blijft dit toch een briljante film. Pulp Fiction heeft alle bekende Tarantino elementen in zich en het is weer een vermakelijke en kleurrijke bende. Tarantino schotelt heerlijke dialogen voor en de acteurs koppen ze één voor één in het doel. Geen acteur doet onder voor de ander en ze stuwen elkaar tot grote hoogte.

Van de vier verhalen is het gedeelte met mr. Vincent Vega en Mia Wallace toch wel mijn favoriet. Travolta en Thurman hebben een geweldige chemie en het stuk in het restaurant kan ik wel duizend keer zien zonder verveeld te raken. Er gebeurd eigenlijk niets maar de dialogen (That's a pretty f*cking good milkshake) zijn heerlijk. Het gedeelte met Keitel, Jackson, Travolta en Tarantino zelf is ook geweldig. Het "Golden Watch" gedeelte is iets minder maar nog steeds goed. Willis is uitstekend en ook Rhames is goed maar toch is het allemaal iets minder. Vooral het subplotje rond Willis en zijn vriendinnetje kwam niet helemaal uit de verf. Maar Pulp Fiction is een schitterende filmervaring. Dit soort briljante en originele films worden helaas nog maar weinig gemaakt.

“Is he dead? “Now get the hell out of my house.”

Redelijke horrorfilm. Het concept van The Purge is interessant en de acteurs doen het goed, maar het gebrek aan spanning en de matige bad guys doen de film een beetje de das om. Een belachelijke twist op het laatst (moordzuchtige buren) helpt ook niet mee. Dat alles op één locatie is opgenomen zorgt wel voor spanning, en acteurs als Hawke, Headey, Wakefield en de jonge Burkholder weten wel raadt met dit materiaal.

“Get ready to bleed, rich bitches! This is our time now!”

Redelijke tweede The Purge film. Het concept blijf ik belachelijk vinden en de personages doen soms de domste dingen, maar de film heeft zijn spannende en verassende momenten. Het acteerwerk is matig (Frank Grillo springt er in positieve zin uit), maar daarvoor moet je dit soort films ook niet gaan kijken. Mensen die elkaar legaal mogen afknallen, lekker man...

“This part of my life is called running.”

Ongelooflijk zoetsappig en sentimenteel, maar op belangrijke momenten maakt The Pursuit of Happyness ook indruk. Iedere tegenslag wordt uiteindelijk overwonnen en het 'als je maar je best doet dan komt de Amerikaanse Droom uit' idee wordt er nog net niet ingeramd, maar Will Smith zorgt ervoor dat je als kijker toch betrokkenheid raakt en soms zelfs meeleeft met Chris Gardner en zijn zoontje. Ik heb wat tegenstrijdige gevoelens bij deze film, maar uiteindelijk overheerst het positieve.

“I don't have to be a Watcher to see where this is going.”

Een wat rommelige maar wel vermakelijke sci-fi film. Vooral het visuele aspect en de setting (Hong Kong) levert prachtige scènes op. Het script maakt een wat gehaaste en onafgemaakte indruk, en ik had het idee dat er heel erg werd gekeken naar een sequel. Het acteerwerk van Evans, Fanning, Belle en Hounsou is degelijk zonder dat er echt iemand uitspringt. Voor de rest is Push een vermakelijke bende rond telepathie, mind-control, mensen die in de toekomst kunnen kijken en heel veel andere gekkigheid

“My name would become legend...”

Leuk. Puss in Boots is als avonturenfilm goed geslaagd, en vooral het samenspel tussen Puss, Kitty Softpaws en Humpty Dumpty is zeer vermakelijk. Banderas, Hayek en Galifianakis weten met alleen hun stemmen al ongelooflijk veel plezier op de kijker over te brengen. En de animatie ziet er ook fraai uit. Het vergezochte verhaal over gouden eieren is belachelijk natuurlijk, maar de acteurs, de animatie en de Spaanse setting maken veel goed.