Opinions

“Ba-ba-ba... dook! Dook! DOOOOOKH!”

Aardige dramafilm met wat horrorelementen. Ik had wat meer van The Babadook verwacht en vooral het horrorelement valt tegen, maar als dramafilm over een moeder en haar zoon voldoet het allemaal wel. Davis en Wiseman zijn ook erg sterk, en er zitten zeker wat spannende momenten in. Maar het trage tempo en de rustige opbouw vond ik hier wat tegen de film werken, vooral ook omdat de personages niet heel interessant zijn. Maar als menselijk verhaal over rouwverwerking, en de band tussen een moeder en haar zoon, werkt het wel.

“That'll do, pig.”

Blijft leuk. Babe is een hartverwarmende film die iedereen wel een keer gezien zal hebben, en het is een film met leuke humor, wat dramatische en sentimentele momenten en ook sterke levenslessen. Een echte familiefilm, en James Cromwell is ook perfect gecast als boer Arthur. De dansscene en het laatste gedeelte blijven geweldige momenten. De stemacteurs doen het ook goed, en het is geen wonder dat ik deze film vroeger heb grijsgedraaid. Dat is de magie van Babe.

“Oh, my God. She's been shot.”

Iñárritu weet wel hoe je sfeervolle, indringende en inventieve films moet maken. Zijn films zijn lang, maar ook Babel heeft weer een bepaalde flow waardoor het veel korter lijkt. Babel laat zien wat voor impact één actie (in dit geval een geweerschot) kan hebben op verschillende mensen op verschillende continenten.

Soms wordt de connectie tot het geweer er met de haren bijgesleept, maar Babel gaat dan ook meer over de personages en hoe zij allemaal te maken krijgen met de gevolgen van hun eigen acties. Het gevoel van afwijzing, er niet bij horen, fatale beslissingen, de dood van een kind of moeder etc. Babel is geen vrolijke kost. Maar Iñárritu is een meester in het uitwerken van zijn personages en een geweldig verhalenverteller. Van de vier verhalen is dat van het dove Japanse meisje duidelijk het interessants en dat laatste gedeelte snijdt echt dwars door je ziel. Mooi eindshot ook op dat balkon. Verhaaltechnisch komt Babel wat gekunsteld over, maar met de personages raakt Iñárritu echt de kern van wat film mooi maakt.

“Tequila!”

Waanzinnig. Baby Driver is een actievolle en romantische heist-musical. Als een razende formule 1 racewagen gaat de film van start, om nergens ook maar een klein beetje de voet van het gaspedaal te halen. De muziek is als een mixtape from heaven, met verschillende nummers die scènes versterken of geheel overnemen. En het gedrag van de personages beïnvloed, met vooral Baby die niet kan racen zonder de juiste muziek.

Edgar Wright is de dirigent die zijn fantasie en al zijn ideeën de vrije loop kan laten, en daar ook duidelijk alle vrijheid voor heeft gekregen. Elgort is geweldig als Baby en vooral het samenspel met de beeldschone Lily James is zeer sterk. Klasse acteurs als Spacey, Foxx en Hamm weten wel raad met het materiaal en stralen dreiging uit, maar vergeten ook niet om het materiaal met een knipoog te benaderen. Humor en harde actiescènes gaan hand in hand. Met Baby als emotioneel en menselijk rustpunt. Een jongeman die een trauma met zich meesleurt, en het liefst met zijn vriendinnetje in een schitterende wagen het criminele leven achter zich wil laten. Begeleid met de juiste muziek uiteraard.

“I know it was you, Fredo. I know it was you.”

“Was that Lord of the Rings?”

Topentertainment. The Babysitter is een geslaagde horrorkomedie doordat regisseur McG en de acteurs precies de goede balans hebben gevonden tussen gruwelijke moordpartijen en over the top humor. Alles wordt met een knipoog benadert, maar bijvoorbeeld de relatie tussen Cole en Bee wordt wel oprecht aangepakt.

Dat komt ook door het geweldige samenspel tussen Lewis en Weaving. De moorden worden humoristisch aangepakt en het bloed vloeit rijkelijk (en Bella Thorne is geïrriteerd dat ze wat moet missen…). Al met al is The Babysitter een zeer vermakelijke horrorcocktail, en ik ga ook even nadenken over mijn eigen intergalactic dream team…

“Great Scott!”

Back to the Future blijft één van mijn favoriete films. De film heeft een bijna magische aantrekkingskracht, en vanaf het begin waan je jezelf in 1985 door de muziek, sets, kleding, haar etc. Het verhaal over Marty McFly, die per ongeluk terug in de tijd reist en zijn eigen bestaan in gevaar brengt, heeft nog niets aan kracht ingeboet.

Het plezier waarmee Fox Marty speelt, de mooie Claudia Wells, het energieke spel van Christopher Lloyd, de iconische DeLorean, de muziek etc. Alles klopt. Robert Zemeckis is een meester in het creëren van personages waar je echt om gaat geven, en die aanvoelen alsof je ze al jaren kent. Marty McFly en Dr. Emmett “Doc” Brown zijn terechte iconen, en Michael J. Fox en Lloyd zijn weergaloos. De overige personages kunnen aanvoelen als karikaturen (vooral Biff en George McFly), maar dat stoort nergens omdat ze passen binnen de kleurrijke wereld die Zemeckis heeft gecreëerd. Back to the Future voelt na al die jaren nog steeds aan als een weerzien van oude vrienden.

“The time-traveling is just too dangerous. Better that I devote myself to study the other great mystery of the universe: women!”

Leuk tweede Back to the Future avontuur. Fox en Lloyd vormen weer een vermakelijk duo die vanuit 1985 reizen naar 2015, en van daaruit weer moeten reizen naar 1955 om de toekomst van hun personages en de mensheid veilig te stellen.

Deze film voelt wel een beetje als een herhalingsoefening en de emotionele impact die het eerste deel had, miste ik hier. De film probeert het groot, groter, grootst principe, maar mist daardoor wel de magie van het eerste deel. Het verhaal voelt op sommige momenten wat gekunsteld en mechanisch aan en een emotionele verhaallijn zoals in de eerste film (Marty die zijn ouders verliefd op elkaar moet laten worden, om zelf niet uitgewist te worden uit de geschiedenisboeken) miste ik hier. 2015 ziet er aardig uit, maar ook niet meer dan dat. Gelukkig zijn het de personages en de acteurs die er weer een meer dan vermakelijk geheel van maken.

“Great Scott!”

Prima derde deel. Back to the Future gaat terug in de tijd naar het Wilde Westen. Het resultaat is een doldwaas avontuur met onze favoriete personages Marty McFly en dr. Emmett Brown. En de Delorean natuurlijk. Perfect geacteerd weer door Fox en Lloyd, met een leuke bijrol van Steenburgen. De regie is vlot en speels en de combinatie van actie en humor is weer perfect. De futuristische aanpak van de eerste twee delen is wat losgelaten, maar het resultaat is wel dat er wat meer inspiratie is en dat er een nieuwe wereld valt te ontdekken. Topvermaak en een waardige afsluiter.

“Strange isn't it? Here we are. In the darkest corner of this Earth. And we're afraid of our own kind.”

Bijzondere en knotsgekke film van Amirpour. Het begin is gruwelijk en zet al gelijk de toon voor wat je kunt verwachten. The Bad Batch kent zijn mindere momenten (zeker in het middengedeelte), maar het acteerwerk van Waterhouse, Momoa en de jonge Fink, de woestijnsetting en de regie van Amirpour zorgen ervoor dat het in ieder geval een interessante film blijft om naar te kijken. Een film die je niet snel vergeet, met briljante bijrollen van Carrey (onherkenbaar) en Keanu Reeves.

“My shit always works sometimes!”

Bad Boys moet het hebben van de chemie tussen Smith en Lawrence, en gelukkig blijft het samenspel erg leuk om naar te kijken. Het is niet vervelend maar erg vermakelijk om twee uur lang naar hun gekibbel te moeten luisteren. En gooi er dan ook nog Téa Leoni bij als niet echt meewerkende getuige en je hebt een vermakelijk trio met een goede chemie.

Het verhaal is wat standaard maar gooi er wat vette actie en stoere bad guys tegenaan en je komt al een heel eind. Het samenspel tussen Smith, Lawrence en Leoni vormt het hart van de film, maar er zit ook lekker veel vaart in en het is allemaal flitsend in beeld gebracht. Vervelen doe je in ieder geval niet. Bad Boys is gewoon een luchtige buddy cop film die weinig fout doet, maar ook zeker geen hoogvlieger is. Relaxed op de bank, biertje in de hand en laat het allemaal maar over je heen komen. Topvermaak gegarandeerd.

“We ride together, we die together. Bad boys for life.”

Lekkere actiefilm die niet onderdoet voor het eerste deel. Smith en Lawrence zijn weer de grootste attracties, en het kibbelende duo is weer sterk op dreef. Samen met de spetterende actie zorgen ze voor een vermakelijk geheel dat niet snel verveelt.

De film is veel te lang, maar toch blijft het boeien. Het ziet er visueel allemaal mooi uit, er is chemie tussen de acteurs (ook Union, Pantoliano en Stormare zijn goed) en de film heeft veel humor. Dat het verhaal dan zeer magertjes is neem ik graag voor lief.

Bad Company

Heel veel actie en druk gelul van Chris Rock, maar dat kan niet verbloemen dat Bad Company een ontzettend slecht en voorspelbaar script heeft. De film wil spannend en humoristisch zijn, maar slaagt in geen van beide. Waarom Hopkins hierin meespeelt is mij een raadsel, maar hopelijk wordt hij blij van zijn salarisstrookje. De actie is wel goed gedaan en Rock doet het zeker niet slecht. Hij is geen Eddie Murphy (in zijn topjaren), maar hij zorgt ervoor dat Bad Company nog het aanzien waard is.

Bad Day for the Cut

Prima thriller met dat lekkere rauwe Ierse sfeertje, waarin het verhaal over moord, verraad en familietragedies echt tot leven komt. Het IRA verleden van sommige personages leidt tot een explosie van dood en geweld. De spanning wordt rustig opgebouwd, en ook het verhaal en de motivaties van de verschillende personages wordt langzaam steeds duidelijker. Met het Ierse landschap dat zorgt voor een sfeervolle setting. O’Neill is een vreemde maar uitstekende keus als een normale man die zich ontpopt tot wraakengel. En Susan Lynch is echt geweldig als wraaklustige vrouw die haar eigen redenen heeft om te moorden.

“First of all, you're so not a failure as a mother. In fact, you're the best mother that we've ever seen.”

“True that!”

“You give your kids salad. Your remember your kids birthdays! I mean, I've sat here and watched you wait until your kid fell asleep before you got high.”

“Most moms do that, Carla.”

Leuke komedie die al een uitgangspunt heeft vol met potentie. Moeders die het hebben gehad met hun drukke leven en lekker de "bad moms” gaan uithangen. Met alle gevolgen van dien. De humor is een beetje hit and miss maar vooral Hahn heeft een aantal sterke momenten. En mijn eeuwige heldin Applegate steelt uiteraard de show met haar stalen gezicht en bitcherig gedrag. Kunis en Bell doen het ook uitstekend.

De film heeft wel een wat ironische en dubbele boodschap. Aan de ene kant kan de film zo een reclamefolder zijn voor vrouwenemancipatie, maar aan de andere kant worden het schoolplein en de PTA meetingen bevolkt door huismoeders, golddiggers en vrouwen die drie dagen werken. De enige man die zijn kinderen netjes naar school brengt is een weduwnaar… Een wat vreemde boodschap anno 2016. Maar goed, de humor is geslaagd en de actrices hebben een aanstekelijke chemie. En de laatste scènes met de actrices en hun eigen moeder is aandoenlijk.

“You are really Santa, right?”

“No, I'm an accountant. I wear this fucking thing as a fashion statement, alright?”

Een vrolijke kerstfilm met een Kerstman die samen met zijn side-kick kinderen blij maakt met cadeaus en opbeurende woorden. Bad Santa is alles wat je als kind leuk vond aan kerst en de Kerstman... als je tenminste als kind dronken Kerstmannen die constant schelden te gek vond. Dan is deze film voor jou. Ik heb er in ieder geval wel van genoten, en Billy Bob Thornton is geweldig.

“Tonight we get to be our own gods.”

Heerlijke film. Regisseur Drew Goddard heeft goed gekeken naar Tarantino, en Bad Times at the El Royale is een kleurrijke, eigenzinnige en waanzinnige cocktail van verschillende genres en stijlvormen. Misdaad, drama, thriller, musical etc. Alle genres komen langs.

De niet-chronologische vertelwijze voelt nergens aan als een trucje van Goddard, en het voegt ook echt iets toe aan het verhaal en de sfeer. Het acteerwerk is ook uitstekend, en alle acteurs hebben duidelijk de grootste lol met de soms lange dialogen, scenes waarin gezongen wordt en de soms expliciete en gewelddadige scenes. De scene met Bridges en Cynthia Erivo, waarbij Erivo 'You Can’t Hurry Love' zingt terwijl Bridges onder de vloer naar een tas met geld zoekt, is briljant. Zo zitten er nog wel meer scenes in, en ik heb de gehele speelduur met een grote glimlach naar alle waanzin zitten kijken.

Badla

Badla is een remake van het Spaanse Contratiempo, en met remake bedoel ook echt een scene voor scene remake. Dit is wel een groot minpunt van de film, vooral omdat de verassing weg is en de acteurs toch net wat minder indrukwekkend zijn. Vooral Tapsee Pannu is minder overtuigend dan Mario Casas in Contratiempo. Bachchan is sterk, en het verhaal blijft natuurlijk wel interessant. Maar om bijna twee uur naar eigenlijk dezelfde film te kijken is een beetje te veel van het goede.

“I always wanted to be a criminal, I guess. Just not this big of a one.”

De eerste film van Terrence Malick, en wat een debuut. Badlands is misschien wel zijn beste film, en vooral de straight forward aanpak valt op. Malick staat tegenwoordig bekend om zijn filosofische en spirituele films, maar Badlands is op zichzelf een simpel verhaal over twee jonge mensen die al moordend rondtrekken.

Kit (Sheen) is op het eerste gezicht een vriendelijke en charmante jongeman, maar hij blijkt al gauw een psychopaat. De jongere Holly (Spacek) is te jong, te naïef, te verliefd en uiteindelijk te afhankelijk om tegen Kit in te gaan. De drijfveren van Kit om te moorden blijven onbeantwoord, en het geeft het karakter (en de film) iets mysterieus en nihilistisch. De voice-over, de opvallend luchtige muziek, de landschappen en de schitterende cinematografie zorgen voor een dromerige sfeer, en het contrast met de moorden is erg sterk gedaan door Malick.

“When he's served his purpose, when he draws our man out of the shadows, well, you know what happens to bait...”

Aardig. Bait is echt zo'n voorspelbare jaren 90 actiefilm (hoewel uitgekomen in 2000), die wel heel erg leentjebuur speelt bij veel verschillende films (het veel betere Enemy of the State vooral). De film wil actie, komedie en ook nog een kritische boodschap (waarde van privacy) combineren, maar geen van de drie elementen werkt echt. David Morse is nog wel aardig als bad guy, maar acteurs als Jamie Foxx, Elise, Pastorelli, Kennedy en Paymer weten geen moment te overtuigen.

Bajo la Piel de Lobo

Matig. Veel gegrom, geschreeuw en gekreun, maar interessant wordt het niet. Je zit eigenlijk de hele tijd naar een man te kijken die in zijn eentje op een berg woont, en probeert te overleven. En zo maar even een vrouw neemt, verkracht en zwanger maakt, want dat kan blijkbaar zomaar. Het einde is wel erg sterk, maar het maakt de rest van de film er niet beter door. Het is een saaie bedoening.

“Don't let my white duds and pleasant demeanor fool ya. I, too, have been known to violate the statutes of man... and not a few of the laws of the Almighty!”

Een echte Coen’s film. Zes verhalen, zich afspelend in het Wilde Westen, met allemaal zo hun eigen sfeer, toon en opzet. Maar allemaal hebben ze de echte Coen cocktail van kleurrijke personages, vreemde en donkere humor, hard geweld, muziek en soms ook een zeer donkere ondertoon. Verhaal één met Blake Nelson, verhaal vier met Tom Waits en vooral verhaal vijf met Zoe Kazan springen er in positieve zin uit, en het verhaal rond Kazan, Hines en Heck durf ik zelfs wel briljant te noemen. De andere drie verhalen leveren ook sterke momenten op, en saai kun je een verhaal van de Coen broers sowieso nooit noemen.

“Faster! Faster, Bambi! Don't look back! Keep running! Keep running!”

Sterke klassieker. Vooral de animatie ziet er na 70 jaar nog steeds verbluffend mooi uit, en het verhaal is voor jong en oud. Bambi behandelt serieuze onderwerpen, maar heeft ook zijn luchtige en humoristische momenten. En is nog steeds actueel. Vooral de kritiek op hoe wij als mens omgaan met dier en natuur is niet te missen. Ook het 'circle of life' gevoel, met Bambi die geboren wordt, opgroeit, zijn moeder verliest en zelf kinderen krijgt, is schitterend gedaan. Kort maar ontzettend krachtig. En tijdloos.

“I guess this makes us friends...”

“I don't know about friends but partners, definitely.”

Aardige film met een fijne chemie tussen Cruz en Hayek. Bandidas heeft soms een serieuze toon, maar over het algemeen is dit gewoon een vlotte avonturenfilm met een lekker Western sfeertje. De film had wel iets meer actie en spanning kunnen gebruiken, want nu is het soms wel heel vrijblijvend en wat saai. Vooral in het middengedeelte wordt het langdradig, en zelfs Cruz en Hayek kunnen dat niet verbloemen.

“I don't know anything about a bank robbery. Honest.”

“Still an unconvincing actor, Mr. Shilling.”

Leuk. The Bank Job is een kluchtige heist film met ook nog heel veel andere (vooral politieke) subplotjes. Het is allemaal echt gebeurd, maar als je de film ziet zou je haast denken naar een iets rustigere Guy Ritchie film te kijken. De toon is soms luchtig en dan weer hard, maar het werkt wel door het vlotte tempo, de interessante en bizarre plotontwikkelingen, en het acteerwerk. Statham, Burrows, Moore, Mays, Faulkner etc. Heel veel acteurs die allemaal precies passen in de mengeling van actie, tongue-in-cheek humor, meedogenloosheid, en Britse flair.

Bankier van het Verzet

Nederlandse films en de Tweede Wereldoorlog, het blijft een goede combinatie. Bankier van het Verzet past ook weer perfect in deze traditie, en het is een verhaal dat verrassend genoeg nu pas wordt verfilmd. Want het verhaal over een stel bankiers, die geld proberen door te sluizen naar het verzet en op andere manieren de nazi’s proberen dwars te zitten, is een intrigerend stukje Nederlandse geschiedenis.

Verzetshelden, een plan dat op ieder moment mis kan gaan, verraad, onverwachte hulp, moord etc. Alles zit er weer in. Het verhaal klinkt misschien niet al te spannend, maar de regisseur en de acteurs weten op bepaalde momenten een ijzingwekkende spanning te creëren. Knap werk van Atsma, Derwig, Bokma, Thiry en Ouwerkerk.

El Bar

IJzersterke thriller met wat gruwelijke en komische kantjes. El Bar zou je ook nog als sociaal commentaar op hoe wij met elkaar omgaan kunnen zien, en op al deze gebieden overtuigd de film. Een groep vreemden komen vast te zitten in een bar (door een moord net buiten de deur) en de angst en paranoia nemen steeds meer toe.

Regisseur De la Iglesia gaat steeds een stapje verder, en vooral wanneer een groep in de kelder (en daarna het riool) terechtkomt wordt het steeds leuker. Horrorachtig bijna, met ook een komisch element. Vooral de rol van Ordonez als godsdienstwaanzinnige zwerver is sterk, maar ook Casas en Blanca Suárez (prachtige actrice) doen het geweldig. Het einde is voor meerdere interpretaties vatbaar, en dat maakt het leuk om te fantaseren over hoe het verder zou kunnen gaan.

“You're almost nearly perfect!”

“That's a rotten thing to say!”

Grappige en soms venijnige romcom met een uitstekende Redford en Fonda. Zij als de onafhankelijke en vrijzinnige Corie, en hij als de zakelijke en cynische Paul. Het knettert tussen beide, en het samenspel tussen de twee acteergrootheden en de scherpe dialogen zorgen ervoor dat Barefoot in the Park vermakelijk blijft om naar te kijken. Met sterke bijrollen van Mildred Natwick en Charles Boyer als moeder en buurman.

“We win, and they get the chicks. That sucks, dude.”

Een belachelijke en barslechte film, die toch nog een aantal grappige momenten kent. De film wil de kijker doen geloven dat BASEketball een leuke sport is, maar ik vond het vooral saai en vervelend. Alleen de “afleidingsmanoeuvres” waren soms best leuk.

Ik denk dat de feministen (sowieso alle mensen die het vrouwelijk geslacht een warm hart toedragen) ook een "field day" hebben met deze film. Vrouwen mogen alleen schaars gekleed dansen en als lustobject opdraven. Parker en Stone zijn de bedenkers van South Park en ik denk dat het beter is als ze zich alleen daarmee bezig zouden houden.

“You know I don't like to wear any underwear, don't you, Nick?”

Wat een ongelooflijke sterke film blijft dit toch. Verhoeven levert vakwerk af en maakt met Basic Instinct een film vol spanning, mysterie, seks en zwarte humor. De grote ster is natuurlijk Sharon Stone en man, wat een indrukwekkend staaltje acteerwerk. Met of zonder kleren, ze spettert van het scherm en maakt van Catherine Tramell een femme fatale for the ages.

De erotische spanning tussen Stone en Douglas is ongeëvenaard en net zoals Douglas raak je gelijk in de ban van die mysterieuze Catherine. De eerste kennismaking met Tramell die rustig op een stoeltje naar de oceaan zit te staren is briljant. Door die stem en blik van Stone lijkt het wel of de temperatuur in je woonkamer ook gelijk een paar graden stijgt. De temperatuur die bij de verhoorsessie tropische waardes zal bereiken. Het moordmysterie werkt ook erg goed en alhoewel je het einde een beetje aan ziet komen, blijft de spanning omdat je niet weet wat Catherine gaat doen. En de muziek is geniaal. Minpunt is wel Tripplehorn die een wat kleurloos type speelt en geen enkel moment weet te imponeren. Een kleine oneffenheid in een voor de rest heerlijke film. Een kroonjuweel op het palmares van Paul Verhoeven.

“Just my own naked self and the stars breathing down, it's beautiful.”

Leonardo DiCaprio laat hier al zijn talent en klasse zien. Het is sowieso leuk om een jonge DiCaprio en Wahlberg hier bezig te zien, en The Basketball Diaries is voor de rest ook een sterke film. Tegen het einde gaat Jim’s drugsverslaving, en de manier waarop hij er weer bovenop komt, wel heel erg snel (er worden wat stappen overgeslagen volgens mij), maar het begin en middengedeelte zijn uitstekend. Juliette Lewis heeft ook een sterke rol, en haar paar scènes met DiCaprio zijn goud.