Opinions

“This is a picture of Walter Black, who had to become The Beaver, who had to become a father, so that one day this might just become a picture of Walter Black.”

Vreemde maar ook wel mooie film. The Beaver kent een zeer merkwaardig uitgangspunt met een man die zijn depressie te lijf gaat door alleen nog maar via een bever handpop te communiceren. Ook tegen zijn vrouw en kinderen. In het begin gaat het goed en lijkt het soms wel een luchtige romcom, maar de sfeer slaat al snel om.

Vooral door Foster en Yelchin, die de vrouw/zoon van Walter spelen. Gibson lijkt geboren te zijn om dit soort vreemde rollen te spelen, maar gelukkig zorgt hij er ook voor dat Walter geen karikatuur wordt. Dit komt ook door de standvastige regie van Foster. Yelchin en Lawrence hebben een mooie chemie (zie ook Like Crazy), en het is sowieso fijn om Lawrence weer eens dit soort kleine maar krachtige rollen te zien spelen. Norah’s subplot rond de verwerking van het verlies van haar broer is ook erg sterk uitgewerkt.

“Gotta love a woman in polka dots. Not everyone can pull it off.”

Redelijke film. Diane Keaton is weer eens hyperactief en soms bloedirritant, maar gelukkig heeft Because I Said So ook nog Mandy Moore. Moore heb ik altijd al een sterke actrice gevonden, maar ze heeft niet altijd de juiste scripts uitgekozen (een understatement). Because I Said So is ook geen geweldige film, maar Moore, Macht, Graham en ook Keaton doen hun best.

Been So Long

Origineel kun je Been So Long wel noemen. Vreemde muzikale intermezzo's, wat romantiek, drama en humor, veel subplots en wisselend acteerwerk, regisseur Krishnan heeft wel een zeer eigenzinnige visie voor zijn film. Soms werkt het, maar soms is het ook gewoon een rommeltje. De chemie tussen Coel en Kene werkt, maar helaas worden er ook nog veel andere subplots bijgesleept. En de muzieknummers zijn redelijk tot zeer matig. Het laatste gedeelte is dan wel weer leuk gedaan.

“Go ahead, make my millennium.”

Vermakelijk. Beetlejuice is echt een film van Tim Burton. Vreemd, eigenzinnig en extravagant, met uitstekend acteerspel van Keaton, Davis, Baldwin en de andere acteurs. Beetlejuice is een horrorkomedie, maar dan wel één met een aantal zeer vreemde scenes. Het laatste shot van een dansende Winona Ryder staat symbool voor de gehele film en de sfeer die Burton wil creëren. Je moet er tegen kunnen, maar ik ging er helemaal in mee. Dat komt ook door het energieke acteerspel van de acteurs, die duidelijk plezier hebben in het spelen van hun rollen.

“How is it possible to change so much and not be able to change anything at all?”

Een onvervalste young adult film met een twist. Ik ben vooral onder de indruk van het acteerspel en de schitterende omgeving waarvoor gekozen is. Deutch, Sage, Miller etc. Jonge acteurs die allemaal goed overweg kunnen met het materiaal. Het script kent wat clichés, maar het leven van voornamelijk tienermeiden wordt sterk weergegeven.

Before I Fall is zeker geen luchtige film en er hangt de hele tijd een donkere sluier over alles en iedereen. Samantha (Deutch) herleeft één dag over en over, en moet uit zien te vogelen waarom uitgerekend haar dit overkomt. Om een aantal belangrijke levenslessen te leren zo blijkt. Jezelf leren kennen, aardig zijn voor de mensen om je heen, niet pesten, open staan voor andere mensen, leren van je fouten etc. Het is allemaal niet erg nieuw of spannend en het glazuur van je tanden krijgt een flinke opdoffer door al het zoet. Maar het mysterie waarom Samantha dit overkomt houdt het lang interessant. Het einde is vreemd en er staan nog veel vragen open. Maar Before I Fall verdient de credits dat het een tienerdrama en een time loop verhaal met succes verenigd.

“You really want to bet your life to an eight year old boy won't have another nightmare?”

Sfeervolle film van Flanagan. Before I Wake heeft wat horrorelementen, maar dit is toch vooral een familiedrama over rouw, het omgaan met het verlies van een kind, en het loslaten van het verleden. De grootste kracht van de film is dat het een best rechttoe rechtaan verhaal is zonder onnodige subplots en personages. De speelduur is precies goed, en visueel zitten er een aantal schitterende scenes in. Bosworth verrast en zet een zeer sterke rol neer als rouwende moeder, en Tremblay laat ook weer even zien wat voor ongelooflijk talent hij is. Het einde is sterk gedaan en heeft ook nog een mooie boodschap.

“If you want love, then this is it. This is real life. It's not perfect but it's real.”

Linklater, Hawke en Delpy hebben met de Before films een unieke trilogie gemaakt. De combinatie van levensechte dialogen, de schitterende chemie tussen Hawke en Delpy, het aspect van iedere negen jaar even inchecken hoe het met de personages gaat en het decor (Wenen, Parijs, Griekenland) geeft je iedere kijkbeurt weer het gevoel alsof je zelf oude vrienden bezoekt die je al een tijd niet hebt gesproken.

Midnight is wat scherper, harder en minder romantisch als zijn voorgangers, maar daardoor wel realistisch. Jesse en Celine leven al negen jaar samen en hebben een tweeling, dus dat de toon anders is en dat er van romantiek wat minder sprake is komt niet als een verrassing. Ook moeten er grote beslissingen worden genomen. Verhuizen we naar Chicago? Zal ik van baan veranderen? Zijn we nog wel gelukkig? Tijdens de autorit (weergaloze scene) komen we gelijk te weten hoe het de twee vergaan is en waar ze beide staan in het leven. De gehele film voel je al iets broeien tussen de twee en de hatelijke grapjes worden steeds venijniger. In de hotelkamer komt dit tot een schitterende uitbarsting en ik zat verbouwereerd te kijken naar de verwijten die het voormalig ideale koppel elkaar toeschreeuwen. De dialogen zijn weer weergaloos, en met Griekenland is er voor een prachtig decor gekozen. De eindscene is geweldig gedaan, en hopelijk zien we Celine en Jesse in 2022 nog een keer.

"I want to keep talking to you, y'know. I have no idea what your situation is, but I feel like we have some connection. Right?"

De Before films beschouw ik als drie van de beste romantische films die ik heb gezien en als trilogie misschien wel drie van mijn favoriete films aller tijden. Sunrise blijft ook bij herziening een genot om naar te kijken. Het gedeelte in de trein is het begin van een lange nacht in het schitterende Wenen waarin de Amerikaanse toerist Jesse en de Franse studente Céline elkaar beter leren kennen. Het acteerwerk van Hawke en Delpy blijft weergaloos en hun chemie is onweerstaanbaar.

Vanaf hun eerste kennismaking geloof je dat deze twee gelijk een band hebben die ze waarschijnlijk hun hele leven niet meer met iemand anders zullen hebben. Maar het mooie van Sunrise blijft ook dat er een duidelijke limiet aan hun tijd samen zit wat voor een urgentie zorgt in hun gesprekken en belevenissen. Je kan individuele scènes eruit pakken (de scene in de platenzaak vind ik geweldig) maar Sunrise is één lang avontuur met gesprekken die alle kanten opgaan maar op ieder moment oprecht aanvoelen. De dialogen komen nog wat gekunsteld en onnatuurlijk over maar door het spel van Hawke en Delpy dat zo echt en naturel oogt geloof je ieder woord. Jesse en Céline zijn beide begin twintig wat zorgt voor een bepaalde naïviteit en dromerigheid die erg herkenbaar is. Ze hebben de wereld aan hun voeten, geen grote verantwoordelijkheden en nog niet veel deuken in hun liefdesleven opgelopen. Sunrise eindigt met de belofte om elkaar over zes maanden op dezelfde plaatst weer te ontmoeten. En je bent als kijker zo verliefd geworden op beide personages dat je hoopt dat ze zich aan hun afspraak houden.

“Baby, you are gonna miss that plane.”

“I know.”

Before Sunset blijft pure filmmagie. Jesse en Celine komen elkaar tegen in Parijs, na elkaar negen jaar niet gesproken te hebben, en het is als vanouds. Het elkaar voor de gek houden, de grapjes, de gesprekken over liefde, werk, familie en wat er in de wereld gebeurt etc. Het oogt allemaal levensecht. Dat komt door Delpy en Hawke die weer geniaal zijn, maar ook Linklater verdient alle credits. Zelden heb ik twee acteurs gezien die zoveel chemie samen hebben als Hawke en Delpy, en wanneer Jesse en Céline elkaar negen jaar na Sunrise weer tegenkomen oogt het gelijk vertrouwd aan, en het lijkt wel of de tijd stil heeft gestaan.

Maar de tijd heeft niet stil gestaan, en zowel Jesse als Celine zijn ouder, wijzer, minder naïef en beide hebben wat krasjes opgelopen qua relaties. Jesse is een succesvol schrijver die een boek over hun ontmoeting in Wenen heeft geschreven, en Celine zet zich in voor het milieu. Jesse is getrouwd, maar zodra Delpy haar haren losgooit in het café weet je eigenlijk al dat hij verkocht is. In Sunrise staat wat meer op het spel omdat ze nu echt een keuze voor elkaar moeten maken (of niet). Hun samenzijn begint dan ook oppervlakkig met gesprekken over werk, persoonlijke opvattingen en gefilosofeer over het leven, maar zodra ze op de rondvaartboot stappen verandert er iets en gaat het wat meer de diepte in. Over verloren tijd, de diepe liefde die er duidelijk nog is en allerlei opgekropte emoties die aan de oppervlakte komen. In de taxirit naar het huis van Celine komt dit tot een weergaloze uitbarsting wat leidt tot de beste scene uit de gehele trilogie. De laatste scene in het appartement bezorgt me nog steeds kippenvel, en je beseft gelijk dat er al die tijd eigenlijk maar één juiste keuze was voor Jesse en Celine.

“I've seen heaven, Gina. It's a nice place to stay.”

Naargeestige dramafilm waarin twee broers zich door geldproblemen steeds meer in de nesten werken. Het acteerwerk is fantastisch, met Hoffman, Hawke en de altijd ijzersterke Albert Finney en Marisa Tomei. De juwelierszaak van je ouders beroven klinkt niet als het beste idee ooit, en in Before the Devil Knows You're Dead gaat het van kwaad tot erger. Tot aan de trieste en indrukwekkende laatste scene toe. Vrolijk word je er niet van, maar indruk maakt het zeker.

Before We Go

Nog even herzien en het blijft een heerlijke film. Nick en Brooke zijn personages waar je wel een avond en nacht mee wilt optrekken en hebben een sprankelende chemie. Datzelfde geldt voor acteurs Alice Eve en Chris Evans die erg goed acteren en een leuk koppel vormen waar je met gemak anderhalf uur naar kunt kijken. Ze zitten in elke scene en met de chemie en dialogen moet het dan ook wel goed zitten wil de film werken. Hier slaagt debuterend regisseur Evans wonderwel in. De film heeft veel dialogen die een beetje gemaakt aanvoelen en veel tegeltjeswijsheden maar ook een groot hart en soms is dat belangrijker. Iedereen heeft duidelijk met plezier aan deze film gewerkt en dat enthousiasme slaat over op de kijker. Het einde van de film weet gelukkig de ergste clichés te vermijden en deed me in de verste verte een beetje aan Lost in Translation denken. Een aanrader!

“You can tell a lot about a person by what’s on their playlist.”

Begin Again is een mooie, intieme acteursfilm met geweldige rollen van Keira Knightley en Mark Ruffalo. New York is de locatie maar ook zelf bijna een karakter in de film.

Gretta (Knightley) is een zangeres die de hoop op doorbreken eigenlijk heeft opgegeven en haar relatie met een bekende zanger, Dave (Adam Levine), zit in een diep dal. Dan (Ruffalo) is een producer die al jaren geen band of zanger(es) meer heeft gecontracteerd en hij heeft een partner die hem liever kwijt dan rijk is. Met zijn ex-vrouw en dochter gaat het niet veel beter. Op één van zijn vele dronken bartochten hoort hij Gretta zingen en hoort iets wat niemand anders hoort, een fantastische zangeres met ongekende potentie. Wat volgt is een reis door New York om nummers op te nemen. Niet in een studio maar gewoon op straat. Deze scènes maar ook de eerste ontmoeting tussen Gretta en Dan, het moment dat Gretta ontdekt dat haar vriend vreemdgaat door alleen naar zijn nieuwe nummer te luisteren, de scene tussen Gretta en Dan die door New York lopen luisterend naar hun favoriete muziek en natuurlijk de fantastische laatste scene waarbij het kippenvel op je arm staat maken van Begin Again een klein pareltje.

Begin Again is creatief en origineel en regisseur John Carney heeft na Once weer een voltreffer gemaakt. Het resultaat is een sprankelende, bijna sprookjesachtige film met heerlijke muziek, geweldige acteerprestaties en New York in volle glorie. Een regelrechte aanrader!

“What have you done to me, you vengeful bitches?”

Moeilijke film om te beoordelen. Aan de ene kant heb ik genoten van de cinematografie en het acteerspel (vooral van Kidman, Farrell en de jongere actrices), maar aan de andere kant vroeg ik me ook af wat Sofia Coppola nou uiteindelijk wilde zeggen met haar film. Het verhaal ontvouwd zich zeer langzaam en je zit eigenlijk de hele tijd te kijken naar personages die hun emoties en gevoelens maar net de baas zijn.

Het borrelt onder de oppervlakte, maar voor mij ging het uiteindelijk te weinig leven en dan wordt het al snel een lange zit. Dunst en Fanning hebben best wel sleutelrollen, maar dat waren nou juist de twee actrices die ik niet overtuigend vond overkomen. Na een emotionele uitbarsting van Farrell denk je dat de film eindelijk op gang komt, maar eigenlijk gaat de film daarna al snel weer op hetzelfde ritme verder. Gezien de opgekropte emoties had ik ook wel een knetterend einde verwacht (zeker van Dunst’s personage), maar eigenlijk gaat de film als een nachtkaars uit.

“Meet you in Malkovich in one hour.”

Being John Malkovich is een film met een absurd uitgangspunt, maar ook een film met een erg persoonlijk en menselijk verhaal. Want hoe ver wil je gaan naar je zucht naar het eeuwige leven? En als je zelf ongelukkig bent met je leven, hoe ver ga je dan om iemand anders leven binnen te dringen? En wat heeft dat voor een effect op de mensen om je heen?

Prima vragen, die in Being John Malkovich op een humorvolle, zwartgallige en uiteindelijk ook tragische manier worden gesteld, met een script waarin je duidelijk de hand van Kaufman ziet. Kaufman kan nog zo'n absurd verhaal neerpennen, hij zet uiteindelijk toch altijd de personages centraal. En Spike Jonze weet dat goed te vertalen naar het witte doek. Cusack en Diaz zijn goed, maar Malkovich en Keener geven hier echt een masterclass acteren. Vooral Keener is een openbaring. Being Joh Malkovich is een grappige maar tegelijkertijd ook deprimerende filmervaring. Een vreemde combinatie, maar in de handen van deze vakmensen werkt het.

Beirut

Prima film. Veel politiek gekonkel en onderhandelingen, maar Beirut weet het wel spannend te brengen. Brad Anderson zorgt ervoor dat het verhaal over de spanningen in het Midden-Oosten interessant blijft om naar te kijken, en het is allemaal ook goed te volgen. Soms kunnen dit soort films al snel verstrikt raken in hun eigen verhaal, maar door het vlijmscherpe script en het uitstekende acteerwerk van Hamm en Pike blijft Beirut een boeiende en intrigerende film.

Belgica

Redelijk. Het is niet allemaal even interessant en de personages zijn behoorlijk onsympathiek, maar het leven vol drugs, drank en seks wordt goed neergezet. Het ‘kroegleven’ zet de relatie tussen verschillende personages op scherp, en uiteindelijk komt het tot een explosie. Nou ja explosie, het is meer een klein sputterend vuurtje. Ik had er meer van verwacht in ieder geval, maar het wordt allemaal wel realistisch gebracht door Van Groeningen. Alleen de muziek is echt verschrikkelijk, en van de maker van The Broken Circle Breakdown had ik hier wel wat meer van verwacht.

Below Her Mouth

Indringend, expliciet en sfeervol drama. De verkorte versie van La vie d’Adéle met als twist dat nu één van de vrouwen verloofd is met een man en gevoelens krijgt voor een vrouw. De korte speelduur is wel een nadeel, want Below Her Mouth voelt soms erg gehaast en de personages worden matig uitgewerkt. Met uitzondering van Jasmine, fantastisch gespeeld door de onbekende Natalie Krill. Krill weet Jasmine’s innerlijke strijd tussen haar verloofde en haar ontluikende lesbische gevoelens geweldig te spelen. En oké, ze is bloedmooi (niet onbelangrijk).

Linder heeft ook een hoofdrol als vrouw waar Jasmine verliefd op wordt, maar ze is een stuk minder overtuigend en Dallas blijft een wat afstandelijk en moeilijk te doorgronden personage. Vooral op de emotionele momenten gaat het mis. De chemie tussen de dames is er wel, maar eigenlijk duurt de film tekort om echt een band met het duo op te bouwen. De expliciete seksscènes duren te lang en er zitten er ook overbodig veel in, maar het heeft wel een functie. Net zoals bij Adéle voel je daardoor de passie en de chemie tussen de vrouwen en je snapt waarom ze voor elkaar kiezen. Op het einde wordt het wat afgeraffeld, maar de liefde overwint. Mooi toch…

“Your eyes are full of hate, forty-one. That's good. Hate keeps a man alive. It gives him strength.”

Wat vooral opvalt aan Ben-Hur is de grootsheid van de film. Het verhaal, de indrukwekkende sets, de lange speelduur etc. William Wyler laat er geen gras over groeien en neemt de tijd om het verhaal van Judah Ben-Hur zo goed mogelijk te verfilmen. De bekendste scene is natuurlijk de paardenrace, en het is een scene die ongelooflijk veel werk, tijd en geld heeft gekost. Dat is er wel aan af te zien, en het is een scene die indruk blijft maken.

Heston is een uitstekende hoofdrolspeler en ondanks dat de lange speelduur zich op sommige momenten wel wreekt, zorgt Heston ervoor dat Judah Ben-Hur een interessant figuur blijft om te volgen. Over het einde is al veel gezegd en geschreven, en door de symboliek en Bijbelse allegorie zal dit altijd wel zo blijven. Iedereen kan er in ieder geval zijn eigen interpretatie aan geven.

“You should have stayed away.”
“You should have killed me.”

Zielloos is het goede woord. Ben Hur (de 1959 versie) is de favoriete film van mijn vader, dus die heb ik in mijn jeugd vaak gezien. Het voelde allemaal doorleeft en echt aan. De film was te lang, maar dat gaf het wel een episch tintje. Deze remake is glad en mooi gemaakt, maar voelt inspiratie- en levenloos. Het ziet er allemaal te gelikt uit. De acteurs doen hun best, maar je bent ze een seconde na de film alweer vergeten. Er zit geen nieuwe Charlton Heston tussen...

De “racescene” is sterk gefilmd, maar de spanning is ver te zoeken. Het grootse minpunt van de film is de nadruk op vergeving in plaats van wraak. Op zich prima, maar het wordt op zo'n sentimentele en zoete manier gebracht dat het eerder gemaakt dan oprecht overkomt. De moeder en zus worden verteerd door lepra, maar op het einde zijn ze opeens weer dikke vriendjes met de verrader. En wie het in zijn hoofd heeft gehaald om Ben Hur met een zoet popnummer te eindigen, moet voor eeuwig verbannen worden uit de filmindustrie.

“I didn't ask to be good at football, Gura Nanak must have blessed me.”

De positiviteit straalt er vanaf. De strubbelingen van een Indiaas meisje in Londen is leuk gedaan, alhoewel het allemaal niet erg diep gaat. De film blijft luchtig en vrolijk en Jess’s loyaliteitsproblemen tussen het voetbal en haar familie zijn zo opgelost. Nagra, Knightley en Rhys Meyers hebben prima rollen en de andere acteurs doen het ook goed. De voetbalscènes zijn wel erg slecht gefilmd. Bend It Like Beckham is vederlicht en een leuk coming of age filmpje.

Beoning

Betoverend, mysterieus en intens. Tweeënhalf uur lang word je meegenomen in de levens van drie personages, Jong-su, Hae-mi en Ben. Beoning gaat over eenzaamheid, vervreemding, verveling, vooroordelen en jaloezie, en regisseur Lee Chang-dong gooit er ook nog wat symboliek, spiritualiteit, mystiek, seks en paranoia tegenaan. Lee zorgt ervoor dat ook de kijker niet meer weet wat nu de waarheid is of echt is, en wat de echte intenties van de personages zijn.

Is Ben een Patrick Bateman kloon, of gewoon een zeer vreemde en verveelde playboy met te veel geld? Was er echt een kat in het huis van Hae-mi? Wat is er met Hae-mi gebeurd? Wat bedoelde Ben met zijn onthulling over het in brand steken van de tuinkassen? Wat speelt zich allemaal af in het hoofd van Jong-su, en wat is echt gebeurd? Allemaal vragen waar Lee gelukkig geen antwoord op geeft. In het middengedeelte zit een scene waarin Hae-mi danst en de drie personages marihuana roken, en alles wat Beoning zo goed maakt komt hier samen. Schitterend gefilmd, een prachtige cinematografie en briljant geacteerd door de drie acteurs.

“What would be the worst thing I could ever do to you? Don't worry... I would never do it. We are a team.”

Film met twee gezichten. De eerste 45 minuten zijn sfeervol en erg sterk. Regisseuse Shortland maakt er een stijlvol geheel van met het grauwe Berlijn, de cinematografie en de sfeervolle muziek als grote pluspunten. Met een spannende opbouw en twee sterke acteurs in Teresa Palmer en Max Riemelt als gijzelnemer/gijzelaar.

Jammer genoeg wordt het verhaal na een tijdje wat eentonig, langdradig en worden er vreemde keuzes gemaakt. Palmer ontwikkeld een soort van Stockholm Syndroom en er wordt erg veel tijd besteedt aan het leven van Andi. Waarom weet ik niet, want veel komen we niet te weten over zijn beweegredenen en het is vooral oninteressant. Gelukkig blijven de acteurs sterk en het einde is aardig gedaan.

“Everything will be all right in the end... If it's not all right then it's not yet the end.”

Leuk. Judi Dench, Maggie Smith, Wilkinson, Nighy, Wilton etc. Al die Britse iconen komen samen in een film die even op gang moet komen, maar zich daarna ontwikkeld tot een vermakelijke en hartverwarmende film. Humor, drama en romantiek, het is een film waar de focus echt ligt op de personages, en met zulke acteurs is dat een uitstekende keuze. Met India en het hotel als sfeervolle locaties. En met Dev Patel en Tina Desai, die ook nog voor een grappig romcom subplotje zorgen.

“You want me to fall back in love with you? How do I do that if I haven't ever stopped?”

The Best of Me is weer een oerdegelijke verfilming van een boek van Nicholas Sparks. Romantiek, dramatische ontwikkelingen, pittoreske plaatsen en acteurs en actrices die niet alleen voor hun acteertalent zijn gecast. Het verhaal rond de jonge Amanda en Dawson zit redelijk in elkaar, maar het is wel erg voorspelbaar en heeft veel elementen die we in andere films al hebben gezien. Dat hoeft geen probleem te zijn als de acteurs goed zijn en chemie hebben, maar dat is hier een beetje tweeledig.

Het samenspel tussen de jonge acteurs (Bracey en Liberato) is niet geweldig en vooral Bracey mist acteertalent en charisma. Liberato is wel redelijk. Michelle Monaghan en James Marsden (als ouder koppel) zijn een stuk beter op elkaar ingespeeld, en natuurlijk ook betere acteurs. De chemie tussen de acteurs en het goede verhaal zorgen ervoor dat dit gedeelte je aandacht vasthoudt, en dat je mee gaat leven met de personages. Het eind hangt van toevalligheden aan elkaar, maar gelukkig heeft regisseur Michael Hoffman er op dat moment al voor gezorgd dat je helemaal in het verhaal zit en meeleeft met de personages.

Best of the Best

Deze film heb ik op VHS grijsgedraaid. De training, de vechtscènes, de Tommy/Dae Han strijd, Eric Roberts, James Earl Jones… Ik kon er niet genoeg van krijgen. Nu is vooral het laatste gedeelte nog echt leuk en voor de rest is het een standaard en niet echt sterke vecht/sport film. En allejezus, wat zijn de acteerprestaties abominabel. Daarvoor kijk je dit soort films niet, maar het valt toch wel erg op. Gelukkig zijn ze beter in het vechten.

“You gotta hand it to the Navy; they sure trained that kid how to use those hooks.”
“They couldn't train him to put his arms around his girl, or to stroke her hair.”

Meesterwerk. De manier waarop William Wyler laat zien waar drie veteranen, die in de Tweede Wereldoorlog hebben gevochten, bij thuiskomst allemaal tegenaan lopen is fantastisch. Dit is misschien wel de beste en meest realistische film over dit onderwerp die ooit gemaakt is, en het feit dat de film uit 1946 komt maakt het des te knapper. Wyler heeft zelf in de oorlog gediend als piloot van B-17’s (net zoals Fred Derry in de film), en hij heeft zijn eigen ervaringen in het script verwerkt.

Dat de thuiskomst voor de militairen na de oorlog niet altijd een feest was is algemeen bekend, en in The Best Years of Our Lives hebben ook Al, Fred en Homer de grootste moeite om hun draai weer te vinden in de snel veranderende maatschappij. Alle acteurs zijn geweldig, maar wat Dana Andrews en Harold Russell hier laten zien als Fred en Homer is magistraal. Kippenvel bij de scene waarin Homer aan Wilma (waarmee hij wil trouwen) laat zien wat haar allemaal te wachten staat door zijn handicap. Teresa Wright is ook geweldig als Peggy, en de chemie tussen haar en Dana Andrews knettert van het scherm. De film is lang maar dat stoorde geen moment. Het feel good einde past bij Wyler, en hetzelfde geldt voor de film.

“This is bozo, man!”

Een echt Eddie Murphy-vehicle. De man heeft ongelooflijk veel charisma en kan lullen als brugman. In Beverly Hills Cop moet hij zich dan ook uit veel hachelijke situaties praten als politieagent Axel Foley.

Maar de echt grappige momenten komen van Reinhold en Ashton als geweldig politie duo Rosewood en Taggart, die te maken krijgen met Foley. Een trio die het hart van deze franchise vormt. Het verhaal is degelijk en de actiescènes zien er goed uit. En de muziek is natuurlijk legendarisch. Een sterk eerste deel met een heerlijk jaren 80’ sfeer.

“Are you driving with your eyes open? Or are you, like, using "the force"?”

Dit tweede deel heeft weer Murphy, Reinhold en Ashton als legendarisch trio Foley, Rosewood en Taggart. Jammer genoeg is het verhaal echt een rommeltje en gewoonweg saai. De film springt van de hak op de tak en de motieven van de bad guys zijn erg mager uitgewerkt.

Zelfs Murhpy weet deze film niet te redden, alhoewel de man wel vermakelijk blijft om naar te kijken. De actiescènes zijn goed verzorgt en de muziek blijft een groot pluspunt. Je komt iedere keer weer in een heerlijk jaren 80 sfeertje terecht. Jammer dat de film voor de rest niet kan boeien.

“Axel, you on a coffee break? Go get that son of a bitch.”

Het lijkt wel of na het sterke eerste deel alle inspiratie op was bij de makers. Dit derde deel is iets beter dan het tweed deel, maar het houdt allemaal niet over. Eddy Murphy blijft leuk als Axel Foley en zijn charisma redt deze film nog een beetje. Het hele verhaal rond Wonder World is niet echt interessant en is soms zelfs kinderachtig. De bad guy is wel goed gecast en een waardige tegenstander voor Foley. Toch is het jammer dat de Beverly Hills Cop reeks zo moet eindigen.

Beyond a Reasonable Doubt

Aardig. De film heeft wat mankementen en onlogische plotontwikkelingen, maar het uitgangspunt van Beyond a Reasonable Doubt is interessant, en eigenlijk wil je gewoon weten hoe C.J. uit een uitzichtloze situatie weet te komen. Het grootste probleem van de film is dat Metcalfe echt een waardeloze hoofdrolspeler is, en dat het op het laatst een hele foute politiethriller wordt. Douglas heeft een te kleine rol maar is wel goed op dreef, en Tamblyn is ook sterk. Visueel was het erg matig, en er zit een twist in die eigenlijk het hele verhaal onderuit haalt. Maar ach, C.J. is zo'n onuitstaanbaar personage dat je het hem wel toewenst.