Opinions

Bastille Day

Dertien in een dozijn actiefilmpje. Misschien heb ik te veel van dit soort films gezien, maar zelfs de twists zijn voorspelbaar en het plot bevat weer de nodige clichés. Dat hoeft niet desastreus te zijn, maar al het andere is ook niet bijzonder.

Elba heeft genoeg charisma maar kan weinig uitrichten met zo'n mager uitgewerkte rol. En in de actiescènes laat hij zich een aantal keer flink in de luren leggen. Madden is echt zo'n acteur die ik een seconde na de film al weer ben vergeten. Gelukkig is het allemaal wel vlot gefilmd en duurt de film niet te lang. En Parijs heeft wel het nodige te bieden. Het verhaal had best wat potentie, maar verliest zich snel in saaie en clichématige plotontwikkelingen.

Batalla en el Cielo

Vreemde, dromerige en expliciete film. De regie van Reygadas is erg sterk, met veel lange shots en fantastisch camerawerk. Het acteerwerk is ook goed, en de wat dromerige sfeer kan ik wel waarderen. Jammer genoeg zitten er ook nog wat onsmakelijke seksscènes in en duurt het wel erg lang voordat de film een beetje op gang komt. Om daarna met een belachelijk einde ook nog zijn eigen glazen in te gooien.

“The pen, is truly mightier than the sword!”

Prima Batman film die ondanks wat gebreken toch erg genietbaar is. Het sterkste punt van deze Batman film van Tim Burton is de sfeer. Gotham komt echt tot leven en de cinematografie is prachtig. Een lekker duistere sfeer die in nachtelijk Gotham goed tot zijn recht komt. De film heeft een goede balans tussen actie, romantiek en humor en de acteurs zitten allemaal goed in hun rol.

Keaton is een stoïcijnse en koele Bruce Wayne en zo zie ik hem graag. Ondanks dat Keaton niet veel aan de gewichten heeft gehangen, straalt hij wel een bepaalde kracht uit. Nicholson als the Joker is een attractie op zich en schmiert er lekker op los. Soms gaat hij over het randje maar vermakelijk blijft het. De actie/vechtscènes zien er wel wat amateuristisch uit (de manier waarop Batman "vliegt" is lachwekkend) en sommige personages komen nauwelijks aan bod. Met Harvey Dent/Commissioner Gordon wordt niets gedaan. Maar de acteurs en het heerlijke sfeertje maken veel goed.

“This is why Superman works alone.”

Wat een verschrikkelijke film. Echt niets klopt aan deze film. Schumacher probeert het met over the top karakters, uitbundige decors en veel humor maar slaat volledig door. Schwarzenegger is nog wel aardig als mr. Freeze en Clooney en Silverstone halen het maximale uit hun rollen.

Jammer genoeg is Clooney gewoon geen Batman en kan hij niet tippen aan Keaton, Kilmer en Bale. Wat Thurman aan het doen is weet ik niet, maar ze slaat de plank volledig mis. Net zoals het verhaal, de actiescènes en bovenal de schijtlollige dialogen en situaties waar de personages zich in bevinden. Maar snel The Dark Knight weer eens opzetten om hier overheen te komen.

“Why bats, Master Wayne?”
“Bats frighten me. It's time my enemies shared my dread.”

Batman Begins blijft een ijzersterke introductie van Nolan’s Batman. De toon is lekker duister en onheilspellend, en Christian Bale zit gelijk goed in zijn rol en zet een imponerende Batman neer. Zowel als playboy Bruce Wayne, als de uiteindelijke Dark Knight. De moord op de ouders van Bruce Wayne, zijn problemen om daar mee om te gaan, de training door de League of Shadows etc. Het verleden van Bruce Wayne is natuurlijk vaker verfilmd, maar toch voelt het hier fris en nieuw aan.

Nolan houdt de vaart erin, en vooral het gedeelte als Bruce Wayne wordt getraind door Henri Ducard/ Ra's Al Ghul (Liam Neeson) en de League of Shadows is erg sterk gedaan. Complimenten ook voor de sfeervolle en schitterende cinematografie. Nolan heeft een specifiek idee hoe de wereld van Batman eruit moet zien, en dat laat hij met Batman Begins gelijk zien. Naast Bale en Neeson zijn ook Morgan Freeman, Michael Caine, Gary Oldman, Katie Holmes, Cillian Murphy en Tom Wilkinson uitstekend op dreef. Leuk om Rutger Hauer te zien als CEO van Wayne Enterprises. Een ongelooflijk sterk begin van een uiteindelijk weergaloze trilogie.

“Riddle me this, riddle me that, who's afraid of the big, black bat?”

Vroeger een favoriet, maar nu vooral lachwekkend slecht. Om met de positieve punten te beginnen, Val Kilmer is een waardig opvolger van Keaton als Batman/Bruce Wayne en speelt erg sterk. Ook Nicole Kidman is een waardig opvolgster van Basinger en Pfeiffer, en ze heeft een fijne chemie met Kilmer. De actiescènes zien er ook goed uit.

In de film komt een circus voor en zo voelt Batman Forever ook aan. Het is allemaal theatraal, cartoonesk en uitbundig, maar het gaat hierin veel te ver. De duistere sfeer uit de Burton films heeft plaatsgemaakt voor schijtlollige bad guys die vooral heel vervelend zijn. Carrey probeert er nog wat van te maken als de Riddler, maar echt overtuigend is het allemaal niet. Net zoals Jones, die echt verschrikkelijk acteert en hier zijn slechtste acteerprestatie uit zijn carrière neerzet. Harvey Dent/Two-Face is een interessant personage, maar wat ze er hier van maken... En dan krijg je er Robin ook nog bij, die vooral in de weg loopt.

“You gotta admit I played this stinkin' city like a harp from hell.”

Kolderieker en uitbundiger dan de eerste Burton/Keaton Batman film en jammer genoeg ook een stuk minder. Ik ben de eerste Burton film gewend en Nolan's Batman trilogie dus een Danny DeVito in een belachelijk pinguïn kostuum is even slikken. Hij is niet grappig en hij is niet dreigend als tegenstander van Batman, dus wat is hij dan wel? Wat was de bedoeling van zijn personage? Ik weet het niet.

Gelukkig is Keaton weer heerlijk onderkoeld en vooral cool als Batman en is Michelle Pfeiffer erg sterk als Selina Kyle. Ik ken haar vooral van haar wat koele personages maar het is leuk om haar eens helemaal los te zien gaan. Alle andere personages lopen er weer voor spek en bonen bij maar dat was in de eerste Batman film ook al zo. Met de actie zit het wel goed en ook Gotham wordt weer prachtig vormgegeven. Het sterkste punt van Returns vond ik misschien nog wel sommige briljante oneliners. Maar die Danny DeVito hé…

“Nobody cares about Clark Kent taking on the Batman.”

De extended version bekeken en het maakt de film echt beter. Batman v Superman is nog steeds geen meesterwerk, maar het is allemaal wat minder rommelig en gehaast. Toch heeft de film nog een beetje dezelfde sterke en zwakke punten. De werelden van Batman en Superman worden lang gescheiden gehouden, wat een film oplevert zonder cohesie en samenhang.

Datzelfde kan gezegd worden over het acteerwerk en het samenspel. Affleck is een sterke Batman en Amy Adams een leuke Lois Lane, maar Cavill loopt lethargisch rond en Eisenberg is geforceerd bezig en bloedirritant. Gadot (gelukkig heeft ze met haar solofilm iets rechtgezet) is het beste wat deze film heeft voortgebracht, maar krijgt net zoals Fishburne, Irons, Lane en Hunter te weinig te doen. Zack Snyder wil duidelijk indruk maken met de actiescènes, maar het is of onoverzichtelijk en oninteressant, of hij komt op de proppen met zijn handelsmerk (slow motion gevechten). De laatste grote actiescene lijkt eeuwen te duren en het monster is lachwekkend slechte CGI. Gelukkig komt het verhaal door de extended version wat beter tot zijn recht en is Batman v Superman op sommige momenten zelfs een sfeervolle en sterke film.

Battle

Aardige dans/tienerfilm. Battle is ontzettend voorspelbaar en wel heel erg gericht op een tienerpubliek, maar Lisa Teige is sterk, het romantisch subplot werkt uitstekend, de dansscènes zijn goed gechoreografeerd, de muziek is prima gekozen en de Noorse taal is altijd fijn om naar te luisteren. En de laatste 15 minuten zijn erg sterk. Het is allemaal niet erg diepgaand (zeker niet als je ziet wat er allemaal gebeurt), maar vermakelijk is het zeker.

“Shit, I'd rather be in Afghanistan.”

Het doel van regisseur Liebesman is duidelijk. Zoveel mogelijk actiescènes in je film stoppen en de kijker vermaken met eigenlijk één langgerekte actiefilm zonder een moment van rust. Dat werkt bijna, maar dan moet je wel zorgen dat er toch wel een minimum aan betrokkenheid ontstaat met de personages. Maar zelfs dat minimum wordt in Battle Los Angeles niet gehaald. Daarbij komt nog dat de aliens matig zijn vormgegeven en zo dom zijn om één grote zwakke plek te hebben. Hierdoor wordt je murw gebeukt met veel actiescènes, zonder spanning. Een dodelijke combinatie.

“Male chauvinist pig versus hairy legged feminist. No offense. You’re still a feminist, right?”

“No, I’m a tennis player who happens to be a woman.”

Emma Stone, Steve Carell, Silverman, wat humor, een sterke en relevante boodschap en natuurlijk de fenomenale aankleding, heerlijke muziek en algehele jaren 70 sfeer etc. What's not to like? Billy Jean King is een icoon van de tennissport en een bijzonder krachtig en kleurrijk mens, en Stone weet haar tot in de perfectie te benaderen. Bobby Riggs is een clown en Carell weet hem toch iets menselijks mee te geven. Erg sterk gedaan. Battle of the Sexes geeft je als kijker het gevoel alsof je even naar een andere tijd wordt getransformeerd, en het is een heerlijk gevoel.

Battle of the Year

Matige dansfilm die wel een erg voorspelbaar verloop kent en niet al te beste acteerprestaties. Het voorspelbare is niet heel erg als het verhaal maar boeiend is en de personages interessant. Dat gaat hier niet op en dan wordt het al snel een langdradig schouwspel. Het verplichte drama wordt er ook met de haren bijgesleept en alleen Josh Holloway kan het allemaal nog een beetje redden. En sommige dansscènes zijn best goed gedaan. Maar dan heb ik de positieve punten wel genoemd.

“I've never seen an alien.”

Bombastische onzin. De film is te lang, heeft een barslecht script en het hele idee om een film over het spel zeeslag te maken is lachwekkend. Maar het is allemaal best vermakelijk. Battleship heeft humor, droge oneliners, spetterende actiescènes, coole gasten en bloedmooie vrouwen. Precies wat ik ervan verwachtte. Peter Berg lijkt soms iets meer te willen, maar gelukkig bedenkt hij zich telkens en gooit er weer een actiescene in. Schoenmaker, blijf bij je leest zou ik zeggen.

“Why does she always look like she’s running slow-mo?”

Pretentieloos vermaak. De film duurt te lang en het verhaal neemt zich soms iets te serieus, maar daar staan genoeg goede grappen en komische situaties tegenover. Daar komt nog bij dat er een stel acteurs zijn gecast die een leuke chemie hebben, en de groepsdynamiek is dan ook de grootste kracht van Baywatch.

Vooral het samenspel tussen The Rock en Efron (The Rock die de hele tijd nieuwe bijnamen verzint voor Efron is één van de geslaagdere running gags) zorgt voor veel vermakelijke scènes. En Daddario, Chopra en Rohrbach zijn bloedmooie actrices, wat Baywatch ook geen ramp maakt om naar te kijken. Je kan bijna verdrinken in die ogen van Daddario… Maar goed, even dacht ik dat Baywatch de dramatische kant op wilde gaan, maar gelukkig duurde dat maar vijf minuten. Daarna is het gewoon weer een luchtige zomerblockbuster vol gespierde torso's, te strakke rode badpakken met uitpuilende borsten, doldwaze actiescènes en slow motion rennende lifeguards. Met uiteraard cameo's van Hasselhoff en Pamela.

“I hate sequels.”

Be Cool wil van alles zijn, maar weet uiteindelijk nergens echt inruk te maken. De film wil een luchtige detective zijn met humor en wat spanning. Maar het eindigt al snel in één grote klucht en dan niet in de goede zin van het woord.

De acteurs proberen het wel, maar weten ook niet hoe ze zich moeten gedragen en in wat voor film ze terecht zijn gekomen. Be Cool heeft zeker wat vermakelijke scènes, maar regisseur Gary Gray weet volgens mij zelf niet wat voor film hij wil maken. Be Cool is niet spannend genoeg, niet grappig genoeg, en als satire op het Hollywood leventje niet scherp genoeg. Vlees noch vis deze film.

Be Somebody

Sympathiek tienerfilmpje. Je hebt bij Be Somebody de hele tijd het gevoel dat het verhaal ieder moment kan openbarsten tot iets dramatisch en groots, maar de regisseur houdt het bewust zo klein mogelijk. Jordan en Emily, twee personages die allebei zo hun eigen tienerproblemen hebben en door een toevallige ontmoeting elkaar beter leren kennen en elkaar helpen. Het is clichématig, maar het werkt hier wel door het goede spel van de twee jonge acteurs. Weinig drama, weinig actie, zelfs niet overdreven veel romantiek, Be Somebody pakt het net wat anders aan en het werkt verfrissend.

“One day I will swallow up the world, and when I do, I hope you all perish violently.”

Matig. Korine is een bijzondere regisseur met een geheel eigen stijl, en The Beach Bum is hier het schoolvoorbeeld van. Het probleem is alleen dat het je allemaal weinig interesseert wat de personages doen en zeggen, en ze zijn vooral zeer vervelend. Het begin is nog wel aardig, maar dat komt vooral door het ijzersterke acteerwerk van McConaughey en Isla Fisher. Visueel ziet het er ook allemaal goed uit. Maar na twintig minuten werd het een aaneenschakeling van totaal niet boeiende personages die de domste dingen doen. Ondanks het visuele geweld en het sterke acteerwerk is het maar een suffe bedoening.

“Two girls can make out and it's hot, but when two guys make out, it's gay.”

Prima film over een jongen die worstelt met zijn homoseksualiteit, en nog steeds niet uit de kast durft te komen. Gezien zijn vriendengroep is dat geen verrassing, maar toch had ik wel de hele tijd het gevoel dat Frankie vooral zichzelf in de weg staat. Hij verliest zichzelf in de drugs en een gedoemde relatie met een meisje, en veel emotie wordt opgekropt.

Er zitten veel scènes in zonder dialoog, en de camera zit dicht op de huid van de acteurs. Dit zorgt voor een intieme maar soms ook wat afstandelijke film, omdat je niet echt hoogte krijgt van Frankie en wat er allemaal in zijn hoofd afspeelt. Dickinson is wel sterk en weet met zijn gezichtsexpressies al veel emotie over te brengen. Het open einde is wel teleurstellend, vooral omdat Frankie eigenlijk totaal geen ontwikkeling heeft doorgemaakt.

“Anywhere you go, desire is desire. The sun cannot bleach it, nor the tide wash it away...”

Het eerste uur van The Beach is zo briljant. Boyle en de acteurs zorgen voor een erg sfeervolle film. De prachtige locaties, de cinematografie, de muziek (geweldig) etc. Het draagt allemaal bij aan een bijna hypnotiserende filmbelevenis. Alsof je zelf de cannabis aan het roken bent, die in overvloed groeit op het schitterende eiland.

DiCaprio, Canet en Ledoyen (prachtige actrice) vormen een leuk trio en hun zoektocht naar een afgelegen eiland is erg vermakelijk. Boyle vind ik altijd wel een erg fijn regisseur die oog heeft voor visueel prachtige scènes maar het verhaal altijd vooropstelt. Het gemeenschapsgevoel komt ook erg goed tot uiting en die onderhuidse spanning is de hele tijd voelbaar. Nadat DiCaprio en Swinton terugkomen van hun uitstapje naar het vaste land, lijkt het wel of alles als een plumpudding in elkaar stort. Het wordt een wat langdradig en saai geheel met een DiCaprio die als een soort van gekke Rambo door de natuur struint. Zijn "ommekeer" op het laatst is helemaal lachwekkend. Eeuwig zonde, want dat eerste uur is prachtige cinema.

“Brace yourself!”

Niet slecht. Anderhalf uur lang naar Mr. Bean kijken is echt te veel van het goede, maar Rowan Atkinson zorgt er met een aantal aardige sketches voor dat het Mr. Bean genietbaar blijft. Met aardige bijrollen van MacNicol. Reynolds, Pamela Reed en Drake, en het laatste gedeelte in het ziekenhuis is het beste gedeelte.

“Can you keep a secret?”

Uitstekende film. Jessie Buckley is echt een ontdekking, Johnny Flynn is sterk, Jersey is een schitterende locatie en de naargeestige en onheilspellende sfeer is fantastisch. Geweldig werk van Michael Pierce, en ondanks dat er niet heel veel gebeurt zit je toch de hele tijd op het puntje van je stoel. Het whodunnit plot, de regie en het acteerwerk zorgen ervoor dat je geboeid blijft kijken. Er zitten een aantal twists in de film die ik wel zag aankomen, maar het briljante en gruwelijke laatste gedeelte blies mij wel omver. Geweldig gedaan.

“I just want to be happy in this life.”

Rauwe en ijzingwekkende film. Er zijn al veel films gemaakt over kindsoldaten, en het risico is dan ook dat je de gruwelijke verhalen apathisch ondergaat omdat je zo onderhand murw gebeukt bent. Maar Beasts of No Nation maakt indruk, en dat komt vooral door het spel van de jonge Abraham Attah en Idris Elba.

Ontzettend knap hoe Attah een jongen weet te spelen die liefdevol wordt opgevoed, maar door omstandigheden als kindsoldaat wordt ingezet. Geheel geïndoctrineerd, maar toch zie je soms nog iets van menselijkheid doorschemeren. Zijn laatste monoloog is ijzingwekkend, en het laat zien dat de toekomst van dit soort jongens zeer ongewis is.

“Sometimes you can break something so bad, that it can't get put back together.”

Een mooie film, dat zeker. Beasts of the Southern Wild ziet er schitterend uit en de "Bathtub" komt echt tot leven. De krakkemikkige huisjes, de mensen in bijna kapotte kleren, het water dat de hele tijd een bedreiging vormt, de natuur... Schitterend. Ook de acteerprestaties waren geweldig en vooral de jonge Quvenzhané Wallis is echt aandoenlijk maar weet ook een bepaalde hardheid uit te stralen, erg knap.

Waar ik wat meer problemen mee heb is het verhaal en sommige regiekeuzes van Benh Zeitlin. Het verhaal oogt rommelig en is gezien het onderwerp opvallend oppervlakkig. Veel zien we door de ogen van de jonge Hushpuppy maar waar bijvoorbeeld Room wel heel goed de belevingswereld van een jong persoon wist te vangen, mis ik dat hier. Ik had gezien de beschrijving ook een soort Pan's Labyrinth verhaal verwacht maar behalve de aurochs blijft het allemaal opvallend ingetogen en ontsnapt Hushpuppy niet in een soort droomwereld. Waar ik nog meer problemen mee had was de regie en de dialogen. Ik werd gek van de constante schokkerige camerabewegingen die mij echt uit de film haalde en het geschreeuw van vader Wink tegen zijn dochter (en omgekeerd) hielp ook niet. De film eindigt wel sterk met de scene tussen Hushpuppy en een vrouw (haar moeder?) in een club en daarna de scene tussen vader en dochter. Vooral die laatste scene gaat door merg en been, wauw! Beasts of the Southern Wild is een visuele parel met sterke acteerprestaties maar voor de rest…

“That was pure magic back there, Johnno.”

Beats is een sterke film over de protesten van jongeren in de jaren 90' tegen een wet (The Criminal Justice and Public Order Act), die er voor moest zorgen dat jongeren op het rechte pad bleven. Maar uiteraard zorgde de wet er juist voor dat jongeren nog meer gingen ageren tegen de overheidsinstanties. Met illegale raves tot gevolg, en vooral de politie moest het ontgelden. Beats ziet er grauw en grijs uit, maar door het acteerwerk en de geweldige muziek bruist de film van het leven. Alle acteurs zitten goed in hun rol, en vooral de band tussen Johnno en Spanner is mooi uitgewerkt.

“When I discovered drugs my world went from black and white to technicolor. I can never give that up.”

Indrukwekkend. Beautiful Boy laat zien hoeveel onmacht er kan zijn bij ouders met een zoon die verslaafd is aan crystal meth. Het is interessant om te zien dat er geen duidelijke oorzaak is voor Nic’s drugsgebruik, en hij lijkt gewoon zeer vatbaar voor verslavingen. Niet kunnen omgaan met de realiteit van het echte leven, zo laat hij op een gegeven weten. Een onschuldig grapje lijkt het dan nog, en zelfs de vader wuift het lacherig weg.

Maar een jointje samen met je pa is de opmaat naar meer voor Nic. Carell en Chalamet zijn geweldig en de telefoonscene tussen vader en zoon, waarin de vader eindelijk de hoop opgeeft, is schrijnend en gaat door merg en been. Complimenten ook voor Tierney, die met weinig woorden toch ongelooflijk veel emotie weet over te brengen. Ook de muziek is dromerig en zeer sterk gekozen. Het einde lijkt wat afgeraffeld, maar omdat dit een waargebeurd verhaal is snap ik wel waarom Van Groeningen voor dit einde heeft gekozen.

“There's a new world mama. It ain't all dark, and it ain't all light, and it ain't all ours.”

Weer een young adult film. Beautiful Creatures is zeker niet slecht, en vooral het begin met de kennismaking tussen Ethan en Lena is goed gedaan. Het samenspel tussen Ehrenreich en Englert is prima, en het romantisch subplot is verreweg het sterkste gedeelte van de film. Jammer genoeg verzandt het na een tijdje in één grote brij met te veel verhaallijnen, personages en belachelijke plotontwikkelingen. Je ziet op een gegeven moment door de bomen het bos niet meer, en de oudere personages zijn niet bijster interessant. Daar kunnen zelfs Irons, Rossum, Thompson en Davis niets aan veranderen.

“Imagine if you suddenly learned that the people, the places, the moments most important to you were not gone, not dead, but worse, had never been. What kind of hell would that be?”

Nog steeds indrukwekkend. Je zou kunnen zeggen dat alles oerdegelijk is (een handelsmerk van Howard), maar hier werkt dat in het voordeel van A Beautiful Mind. En film over een briljant wiskundige met schizofrenie hoeft niet heel “flashy” te zijn, als de personages maar geloofwaardig en interessant zijn en de acteurs goed gekozen.

Dat laatste is zeker het geval. Crowe laat hier zien wat hij allemaal in zijn mars heeft en zelfs de kleinste beweging of oogopslag komt overtuigend over. Vooral in het tweede gedeelte als depressieve Nash maakt hij indruk. Die verdwaasde blik gaat door merg en been. Connelly is altijd sterk en ze weet zowel de liefde voor Nash als de vertwijfeling en frustratie ijzersterk te spelen. De beelden waren mooi en rustig en vooral de scènes op de Princeton Universiteit waren erg sfeervol. Die pennenscene op het laatst en de speech van Nash blijven me toch elke keer weer kippenvel geven. Nogmaals, A Beautiful Mind is oerdegelijk en door de acteurs, het indrukwekkende verhaal en de mooie sfeer blijft de film indruk maken.

Remember the Daze

The Beautiful Ordinary is een onverwacht leuke film. Vooral het begin met de introductie van de verschillende personages vond ik geweldig en het hele High School sfeertje wordt sterk neergezet. Het tweede gedeelte met alle personages die naar verschillende feestjes gaan was ook vermakelijk maar toch iets minder. Ook zit er een groot verschil in deze film tussen de vrouwelijke en mannelijke personages. De mannen zijn echt allemaal wannabe criminelen of stoners en de vrouwen gebruiken ook drugs maar zijn toch een stuk serieuzer.

Amber Heard, Lyndsy Fonseca, Alexa Vega, Melonie Diaz… Het kan slechter. En de scenes met Leighton Meester en Katrina Begin die drugs gebruiken en de effecten daarvan zijn geweldig. Op sommige verhaallijnen had wel wat meer de nadruk mogen liggen zoals de relatie tussen Fonseca en Diaz. Hun relatie was erg interessant maar hing er een beetje bij. Ook Brie Larson is hilarisch maar heeft een te kleine rol. De regie van Jess Manafort is wel erg sterk met een aantal schitterende camerashots (dat lange shot tijdens een feestje waarbij we verschillende personages volgen is geniaal) en de soundtrack is heerlijk. Bij dat laatste shot van de foto's kreeg ik zelfs een beetje kippenvel.

Beauty and the Beast

Eén van Disney's beste animatiefilms. Fantasievol, karaktervol en tijdloos. De grootste troef van Beauty and the Beast is de schitterende soundtrack. Vooral het hoofdnummer is een klassieker geworden. Het ziet er allemaal schitterend uit en vooral het gedeelte in het kasteel van de Beast is geweldig gedaan. Met uitstekende stemmen van onder andere Benson, O’Hara, Lansbury en Corti. En het "en ze leven nog lang en gelukkig" einde wat hoort bij het genre. Een echt sprookjes klassieker.

Beauty and the Beast

Knap gemaakte remake. Ondanks sommige kleine toevoegingen en veranderingen volgt de film precies hetzelfde pad als zijn voorganger. Het ziet er allemaal schitterend uit en vooral het paleis van Beast is indrukwekkend gedaan. En Emma Watson in die iconische gele jurk is wel een hoogtepunt in de film. Ik was op slag verliefd…

Watson sprankelt van het scherm en wordt goed ondersteunt door Stevens en Evans en de stemmen van onder andere McGregor, McKellen en Thompson. Van de muziek ben ik nooit een groot fan geweest en ook hier was dat weer het geval. En de speelduur van twee uur begon ik op een gegeven moment wel te voelen. Het origineel was 88 minuten lang en dat had bij deze film ook wel gemogen. Maar op de belangrijke momenten weet Beauty and the Beast indruk te maken en het einde is weer perfect. Eind goed, al goed.