Opinions

“I see you, but you don't see me.”

Aardige thriller die vooral qua sfeer indruk maakt. Naargeestig, grauw, en zeker de bunker en winterse omstandigheden zorgen voor een perfecte thrillersfeer. Stallone doet het goed en ook Dutton, Patrick en Kristofferson zijn sterk op dreef. De rest van de cast maakt minder indruk, en ook het script laat wat steken vallen. Wie de uiteindelijke seriemoordenaar is komt niet als een verrassing, en voorspelbaar is D-Tox dan ook zeker. Het laatste gedeelte is best spannend, maar er is niets wat niet al in ontelbare andere thrillers eerder is gedaan.

“Nobody hates history. They hate their own histories.”

Nauwgezette boekverfilming van The Da Vinci Code. Ron Howard staat voor degelijkheid, en zo kan je deze film ook wel omschrijven. Netjes wordt het boek vertaald naar het witte doek, en het script zit ingenieus in elkaar en het wordt vlot uit de doeken gedaan.

Het boek was soms overdreven uitleggerig, en de film ontkomt daar ook niet altijd aan. Er wordt zoveel informatie over de kijker uitgestrooid dat het soms wat veel kan zijn. En dan duurt de film ook nog erg lang, met vooral een einde wat aan Lord of the Rings doet denken. Er kwam maar geen eind aan. Tautou, Hanks (met verschrikkelijk haarstukje), McKellen en Bettany doen het uitstekend, ook al zijn hun rollen soms erg mager uitgewerkt. Spannend wordt het nergens, maar als avontuurlijke speurtocht is The Da Vinci Code meer dan geslaagd.

“You know, I'm just getting the feeling maybe you guys would like some privacy.”

Redelijk. Om een aantal grappen heb ik best moeten lachen en de acteurs doen het aardig, maar het is niet genoeg voor een geslaagde kerst komedie. Daddy’s Home 2 heeft een vreemde mix tussen een feel good kerstfilm, en een soms wat vreemde en ongemakkelijk komedie (vrouwenversierder Mel Gibson? Je dochter leren schieten, leuk man…). Veel grappen zijn zo inspiratieloos dat zelfs Will Ferrell er weinig mee kan. Het zoetsappige einde doet pijn aan je tanden.

“Let me give y'all a little news flash. There ain't nothin' out there can kill fuckin' Ron Woodroof in 30 days.”

Uitstekende film. Het verhaal is interessant, de combinatie van drama en humor is perfect en Dallas Buyers Club heeft met McConaughey een ijzersterke hoofdrolspeler. De Oscar is helemaal verdient. Hoe de farmaceutische industrie in elkaar steekt is soms hemeltergend, en de invloed die het uitoefent op artsen is bedenkelijk.

Maar de film is ook een menselijk verhaal over de aan aids lijdende Ron Woodroof, die geen genoegen neemt met zijn diagnose van 30 dagen en alles probeert om aan de beste medicijnen te komen. Regisseur Vallée kiest er wijselijk voor om van Woodroof geen held te maken en ook zijn zwakke kanten bloot te leggen. Sterk acteerspel ook van Leto en Garner, en het samenspel van dit trio levert schitterende scènes op. Dallas Buyers Club is een mooi portret over mensen die er alles voor over hebben om te overleven.

They say it's the last song. They don't know us, you see. It's only the last song if we let it be.

Een stoot in de maag. Soms vraag ik mij af of Lars von Trier vroeger heel vaak is gepest op het schoolplein, en dat hij daardoor zo'n zwart beeld van de mens heeft ontwikkeld. Dancer in the Dark is zeker geen perfecte film en voelt soms bijzonder manipulatief, maar Von Trier heeft wel weer een film gemaakt die je bijblijft. Dat komt ook door het geweldige acteerwerk van Björk en de acteurs in de bijrollen, waardoor het soms vergezochte verhaal zeer persoonlijk en menselijk aanvoelt. Het einde is gruwelijk, en ik weet niet of ik Von Trier moet haten of aanbidden. Waarschijnlijk beide. De ijzersterke muziek maakt het wel wat makkelijker om te verteren.

“My place is with you. I go where you go.”

Schitterend en groots opgezet epos van Kevin Costner. Dances With Wolves heeft een mooi verhaal dat ondanks de lange speelduur interessant blijft om te volgen, een schitterende cinematografie, fantastische natuurbeelden en sterk acteerwerk. Met weer een hond die de show steelt.

Costner neemt zijn tijd om het verhaal op te bouwen en dat betaald zich later uit. Vooral de band tussen Dunbar en de Indianen is sterk uitgewerkt, en ook de verhaallijn tussen en Costner en McDonnell werkt. Dit is duidelijk een passieproject voor Costner, en het zorgt ervoor dat de liefde voor het verhaal van het scherm spat. En dan vergeef je hem ook wel een aantal kleine schoonheidsfoutjes.

“There are no victims in this classroom.”

Deze film blijft wel zijn charme behouden. Erg vaak gezien en vooral de rol van Pfeiffer blijft goed. Ze draagt deze film en wordt ondersteunt door een stel jonge acteurs. En klas met probleemjongeren begint Louanne (Pfeiffer) steeds meer te waarderen, en krijgen door het bestuderen van poëzie weer een doel in hun leven en hoop op een betere toekomst. Origineel is het niet en Dangerous Minds schuwt het sentiment niet. Maar de wisselwerking tussen Pfeiffer en de jonge acteurs werkt goed en vormt de basis voor een vermakelijke film. Het einde wordt wat afgeraffeld, maar het is feel good en dat werkt goed hier.

“I love you, because you are the only person who made sense of me. And made me, possible.”

Herzien op Netflix. Het sterkste punt van The Danish Girl is de geweldige chemie tussen Redmayne en Vikander. Het zijn geen gemakkelijke rollen, maar door het samenspel van Redmayne en Vikander ga je echt helemaal op in het verhaal van Gerda en Einar/Lili.

Vooral Vikander steelt de show, en ze laat hier nog maar eens zien dat ze één van de beste actrices van haar generatie is. Redmayne is wat expressiever en uitbundiger in zijn acteren, maar dat past wel bij de rol van Einar/Lili. De regie van Hooper is degelijk en vooral de cinematografie valt op in positieve zin. De driehoeksverhouding tussen Einar, Gerda en Hans (Schoenaerts) komt niet lekker uit de verf, maar dan komt er zo'n krachtige laatste scene tussen Redmayne en Vikander en ben je dat gelijk vergeten. Wat een masterclass acteren geven ze in die scene.

Dansen op de Vulkaan

Prima film over een jongen met een stofwisselingsziekte die niets liever doet dan dansen. Geen geweldige combinatie, maar een tiener stop je niet zomaar. Vooral de scenes tussen Maarten en zijn ouders, zus en ‘crush’ Roxanne zijn sterk, maar jammer genoeg is er ook nog een gedeelte met zijn vrienden. Zeer matige acteerprestaties en de dialogen zijn ook verschrikkelijk. Nils Verkooijen als Maarten is aardig, maar hij blijft wat vlak en weet niet goed bepaalde emoties over te brengen. Marcel Musters als vader is dan wel weer erg sterk, en het einde is ook mooi gedaan.

“I've always been better at feeling out volcanoes than people and politics.”

Ouderwetse rampenfilm met in dit geval een vulkaan die elk moment kan uitbarsten. Dante's Peak heeft een rustige opbouw en het leven in een klein stadje wordt aardig weergegeven. Sterke rollen van Brosnan en Hamilton, die een fijne chemie hebben. Wanneer de vulkaan uiteindelijk uitbarst overtuigd de film met indrukwekkende special effects en aardige actiescènes. Erg spannend wordt het niet, maar Dante's Peak is een vakkundig gemaakte rampenfilm.

Daphne

Prima film over een dolende vrouw die niet precies weet wat ze met haar leven aanmoet. Daphne is voor mij geen clichématig verhaal over de moderne vrouw in de grote stad, maar meer een film met best wat herkenbare momenten en problemen waar we allemaal tegenaan lopen. Daphne wordt ook wat onsympathiek neergezet, en toch zou ik best een biertje met haar willen gaan drinken in een groezelige bar in Londen. Dat kan natuurlijk ook komen door Emily Beechan, die een prima rol neerzet als no-nonsense vrouw die door een geweldsincident wakker wordt geschud.

Darbareye Elly

Kijk, van dit soort films kan ik dus genieten. Een persoonlijk en kleinschalig verhaal vol dramatiek, geloofwaardige personages, iets van mysterie en acteurs die van het scherm knetteren. Vooral actrice Farahani is weergaloos, en op het laatst zit er een scene met haar in waar ik het gewoon ijskoud van kreeg. Wat ik ook interessant vind is dat je iets leert over hoe het er in een andere cultuur aan toe kan gaan.

Verplaats dit verhaal naar Nederland en je denkt bij jezelf, ‘waar maken die mensen zich zo druk om (buiten het feit dat er iemand vermist wordt natuurlijk)?’ Maar tegen de achtergrond van een Iranese cultuur vol met schaamte, trots, andere wetten en helaas ook eerwraak zie je de film vanuit een ander perspectief. En daarom is het ook zo interessant en belangrijk om films te kijken die misschien niet gelijk in je straatje passen. Maar het verhaal van Elly over een vriendengroep die door één dramatische gebeurtenis uit elkaar kan vallen is uiteindelijk universeel en zette mij wel aan het denken.

“They say your whole life flashes before your eyes when you die. And it's true, even for a blind man.”

Matige superheldenfilm. Daredevil heeft veel problemen, en de casting van Ben Affleck is niet eens de grootste. Dat is het matige script, wat nergens een goede balans kan vinden tussen een serieuze actiefilm en een extravagant spektakel. Het duurt ook veel te lang voordat de film echt op gang komt, en de speelduur is belachelijk lang. Met zeer matige vechtscènes en een vreemde soundtrack. Affleck doet het naar behoren en ook Garner, Farrell en Duncan zijn zeker niet slecht. Ze lopen alleen totaal verloren rond in een film die zelf niet weet wat het wil zijn. Voor een goede Daredevil kijk de Netflix serie zou ik zeggen.

“I love the way this country smells. I'll never forget it. It's kind of spicy.”

Een mindere Wes Anderson film. Maar een slechte film maakt Anderson nooit, en ook The Darjeeling Limited heeft weer genoeg positieve punten. Films van Anderson hebben altijd dat absurde, humoristische en 'quirky' sfeertje waar ik erg van houd, en zijn vaste acteurs Wilson, Schwartzman en Brody zijn ijzersterk. Maar het script laat wat steken vallen, en op sommige momenten is het gewoonweg saai. De humor is ook wat wisselvallig, en je ziet duidelijk de progressie die Anderson in Darjeeling, en zijn latere films, maakt. Dat is het interessante van Wes Anderson. Je ziet een regisseur die steeds met nieuwe verhalen komt, en je echt ziet groeien als filmmaker.

“End, begin, all the same. Big change. Sometimes good. Sometimes bad.”

The Dark Crystal is een film die er schitterend uitziet, en de makers verdienen alle credits voor de originele en inventieve aanpak. De poppen zien er goed uit, en de production design en sets zijn indrukwekkend. Probleem is wel dat ik wat moeite had om helemaal meegesleept te worden in het verhaal. Hoe goed de poppen ook gemaakt zijn, het is gewoon moeilijk om het allemaal serieus te nemen en het leidde soms ook gewoon af. Dit is ook geen jeugdsentiment voor mij, waardoor ik er ook geen speciale band mee heb zoals andere mensen.

“Peace has cost you your strength! Victory has defeated you!”

IJzersterke afsluiter van Nolan's Batman trilogie. Nolan neemt in het begin zijn tijd om wat nieuwe personages te introduceren, en ook de oude garde is weer van de partij. Hardy, Hathaway, Oldman, Freeman, Caine, Cotillard, Gordon-Levitt etc. Ze leveren allemaal vakwerk af. Maar het is natuurlijk wachten totdat Bruce Wayne, die als kluizenaar leeft, weer zijn Batman kostuum aantrekt. Christian Bale is weer op dreef en is ook wat prominenter aanwezig dan in The Dark Knight, waar hij in de schaduw stond van the Joker.

Het verhaal zit goed in elkaar, en uiteraard moet Gotham City weer gered worden. Van Bane dit keer, een anarchist die Gotham City 'terug wil geven aan de gewone mensen'. In het middengedeelte van The Dark Knight Rises zakt het niveau en het tempo wat, maar zodra Wayne uit de Lazarus Pit komt is het een vermakelijke en actievolle achtbaansrit tot het einde. De twist op het laatst had van mij niet gehoeven, en het doet toch wat afbreuk aan het karakter Bane. Ook de zoetsappige laatste scene smaakt voor mij wat bitterzoet, en er had best voor een open einde gekozen mogen worden. Twee kleine minpunten in een voor de rest uitstekende afsluiter van een geweldige trilogie.

“All you care about is money. This city deserves a better class of criminal. And I'm gonna give it to them!”

Nog steeds de perfecte superheldenfilm. The Dark Knight is een briljant middendeel van Christopher Nolan's Batman trilogie, waarin Gotham City met al zijn kleurrijke en beschadigde inwoners weer op fantastische wijze tot leven komt. Met een nieuwe (oude) antagonist voor Batman, de maniakale, psychopathische en nihilistische the Joker, weergaloos geacteerd door Heath Ledger. Batman steekt daar schril bij af, maar daarom is het juist zo knap dat Bale zich staande weet te houden en niet helemaal wordt overschaduwd door Ledger.

De regie van Nolan is ijzersterk en het script zit ingenieus in elkaar. Van de onheilspellende sfeer, de actiescènes, de sterke dialogen, de sfeervolle score, de kleurrijke personages en de geweldige acteerprestaties… Alles klopt. Er zitten veel memorabele momenten in de film, maar de bankoverval, de inval van the Joker in het appartement van Bruce Wayne, de achtervolging van the Joker op Harvey Dent, en het hele gedeelte waarin the Joker in de cel zit moeten zeker genoemd worden. Complimenten ook voor onder andere Aaron Eckhart, Maggie Gyllenhaal, Michael Caine, Gary Oldman en Morgan Freeman die allemaal perfect in hun rol zitten. En de score van Hans Zimmer maakt het allemaal af. The Dark Knight is 152 minuten pure superhelden perfectie.

“The mind is a fragile thing. Takes only the slightest tap to tip it in the wrong direction.”

Aardig. Je moet niet te veel letten op de tijdslijn en hoe Dark Phoenix precies past in het X-Men universum, en personages lijken ook maar niet ouder te worden. Maar als je dit even buiten beschouwing laat blijft er een prima superheldenfilm over met sterk acteerspel van Sophie Turner als Jean Grey. Samen met McAvoy maakt Turner de meeste indruk, en Dark Phoenix is ook meer een karakterstudie dan een spetterende superheldenfilm.

Er lopen ook veel te veel personages rond, en belangrijke X-Men personages zoals Storm, Cyclops, Nightcrawler en Quicksilver krijgen veel te weinig te doen. Chastain en Fassbender (en een duidelijk verveelde Lawrence) zitten ook in de film maar lopen er wat verloren bij. Het actierijke laatste gedeelte is wel sterk gedaan, maar het voelt allemaal een beetje als mosterd na de maaltijd.

Dark Places

Een op zich wel lekker donkere en naargeestige film maar het duurt gewoon te lang voordat de film tot de kern komt en het verhaal is wat zwakjes. Ik denk dat dit wel het schoolvoorbeeld is van wat een topregisseur (Fincher - Gone Girl) kan doen met een film ten opzichte van een middelmatige regisseur (Paguet-Brenner- Dark Places).

Beide films zijn boekverfilmingen van schrijfster Gillian Flynn maar waar Gone Girl constante spanning en dreiging had, kan Dark Places dat niet volhouden. Er zitten ook te veel oninteressante personages in de film en met interessante personages (Hoult), wordt uiteindelijk niets gedaan. Theron is wel uitstekend en ook de andere acteurs zijn zeker niet slecht. Jammer genoeg is het plot niet van hetzelfde niveau. Het is altijd wel interessant hoe het allemaal in elkaar steekt en ik moet de film daar de credits voor geven. De twist was origineel. Prima thriller maar geen hoogvlieger.

“Two possibilities exist... Either we are alone in the universe or we are not. Both are equally terrifying.”

Prima horror/thriller. Dit soort bovennatuurlijke verhalen met een gezin, een krakend huis en vreemde wezens is natuurlijk al vaker gedaan, maar Dark Skies laat zien dat er nog geen sleet op zit. Als de spanningsopbouw maar goed is, en je meeleeft met de personages. De ouders (Russell en Hamilton) zijn niet de sympathiekste mensen, maar gelukkig zijn er altijd nog de kinderen. En Russell weet de oplopende paranoia en frustratie goed te spelen, en regisseur Scott Stewart weet ook zijn stempel op het materiaal te drukken. Hij komt op het laatst met nog met een aardige twist, en gelukkig geen 'alles komt toch nog goed' einde.

“Darkness is your weapon, guns are mine.”

Onsamenhangend. Dat is denk het beste woord om The Dark Tower te omschrijven. Ik had het gevoel dat er genoeg plot was voor een vier uur durende film, maar alles is in nog geen 90 minuten gestampt. Personages blijven vlak, de connectie tussen personages blijft wazig, er wordt nooit goed uitgelegd waarom een Gunslinger en een Man in Black elkaar naar het leven staan, laat staan wordt uitgelegd wat hun motivaties zijn.

Het ziet er allemaal wel spectaculair uit en Elba, McConaughey en de jonge Taylor doen het goed. Maar na 90 minuten had ik geen idee wat nou de bedoeling van de hele film is, laat staan dat ik ook maar een seconde het gevoel had dat de aarde echt in gevaar was. En voor een film met de naam The Dark Tower blijft het wel heel wazig wat deze toren nou zo krachtig en belangrijk maakt. Nee, een (mini)serie was beter geweest.

“The system is rigged. The want us to believe that it'll protect us, but that's a lie. We protect us. We do. Nobody else. Not the companies, not the scientists, not the government. Us.”

Indrukwekkend. Er zijn natuurlijk al veel films gemaakt over dit soort onderwerpen (The Insider, A Civil Action), en ook Dark Waters is weer een vakkundig gemaakte rechtbankthriller. Wat DuPont allemaal heeft gedaan is huiveringwekkend, frustrerend en om woedend van te worden, maar helaas komt het ook niet als een verassing. Dark Waters is soms iets te degelijk en audiovisueel valt er weinig te genieten, maar het onderwerp en het acteerwerk van onder andere Ruffalo, Hathaway, Robbins, Camp en Pullman maakt veel goed. Je krijgt al bijna smetvrees door alleen naar deze film te kijken.

“You can not reason with a tiger when your head is in its mouth.”

Als fan van Tweede Wereldoorlog films is ook Darkest Hour weer een interessante en indrukwekkende filmbelevenis. De film focust zich op Churchill, en de vele politieke intriges en argwaan waar hij tegenaan liep. Het levert een fascinerend film op. Veel was natuurlijk al bekend, maar het feit dat veel Britse politici een ‘peace agreement’ wilde sluiten met Hitler blijft verbazingwekkend.

Gelukkig hield Churchill zijn poot stijf, gesteund door koning George en sommige metgezellen (een zeer sterke rol is weggelegd voor Lily James als typiste en vertrouwenspersoon van Churchill). Historisch is misschien niet alles even accuraat, maar het geeft wel een goed tijdsbeeld en laat zien welke levensbepalende beslissingen Churchill moest nemen. Oldman is grandioos, met sterke bijrollen van James, Mendelsohn en Scott Thomas.

“Welcome to Russia, sucker.”

Matige sci-fi film die maar niet spannend wil worden. The Darkest Hour is soms (onbedoeld) een komedie, en dan doe je als makers en acteurs toch wat verkeerd. Het is een inspiratieloos werkje met saaie aliens en lelijke special effects. Zelfs de moordpartijen van de aliens zien er suf uit, en je kunt van een kilometer afstand aan zien komen wanneer er weer een personage wordt vermoord. Van de acteurs weet alleen Olivia Thirlby nog een beetje indruk te maken, maar voor de rest houdt het allemaal niet over.

“I will give you three seconds to give us back the flash drive.!”

“What, okay, the three seconds game? Sorry, sir. But, you know, I play this every day with my kids.”

Film die wordt gered door het acteerspel van Carell en Fey, en sommige erg leuke cameo's van bekende acteurs. Het is een heleboel onzin, maar Fey en Carell weten er nog heel wat van te maken. De bijrollen van Wahlberg en Fichtner zijn ook aardig, maar de leukste scene is die met James Franco en Mila Kunis als erg fout koppel. Voor de rest wordt het steeds gekker en waanzinniger, maar jammer genoeg niet leuker.

The Daughter

Indrukwekkende film waarin ieder personage uiteindelijk verstrikt raakt in een familiedrama met verschrikkelijke gevolgen. Het familiedrama zelf is wat voorspelbaar en weinig origineel, maar ik denk ook niet dat de regisseur de kijker omver wilde blazen met een grote twist. The Daughter is een film die langzaam onder je huid gaat zitten, en na een dronken ontboezeming van een personage gaat het van kwaad tot erger. Van de acteurs maken de jonge Odessa Young en Ewen Leslie een onuitwisbare indruk, met Sam Neill die nog jaren van dit soort rollen mag spelen. Geweldig acteur. Het open einde maakt deze film voor mij helemaal (op hartverscheurende wijze) af.

“Every dead body that is not exterminated becomes one of them. It gets up and kills! The people it kills get up and kill!”

Heerlijke over the top zombiefilm. Dawn of the Dead is echt veel te lang en soms valt de film in herhaling, maar het gaat nog steeds om mensen die zombies te slim af moeten zijn en ze op allerlei manieren afslachten. In een winkelcentrum, wat zorgt voor een ijzingwekkende sfeer. Als dan ook de make-up en de effecten er goed uitzien heb je voor de rest niet veel meer nodig voor een vermakelijke filmervaring. Het acteerwerk is degelijk, en de moordpartijen zijn gruwelijk en lekker goor. Zoals ik dit soort films graag zie.

“It's nice to see that you've all bonded through this disaster.”

Uitstekende zombiefilm van Zack Snyder. Zet verschillende personages samen in een winkelcentrum, met zombies die buiten rondlopen en op hun bloed uit zijn, en het resultaat is een ijzingwekkende film vol paranoia, gekte, ontsnappingspogingen, gruwelijke gevechten tot de dood en humor.

Humor inderdaad, want Dawn of the Dead is op momenten echt ontzettend grappig en alles wordt met een knipoog gebracht. Zonder de doodstrijd van de personages te bagatelliseren, en acteurs als Polley, Rhames, Weber, Phifer en Burrell kunnen goed met het materiaal overweg. De vrolijke muziek voelt soms wat vreemd aan, maar het werkte wel omdat de film zelf ook komische momenten heeft. Uiteindelijk is de onderlinge strijd tussen de personages vaak nog interessanter dan hun strijd met de zombies, en dan weet je dat je met een sterke horrorfilm te maken hebt.

“War has begun.”

Dawn of the Planet of the Apes is het vervolg op Rise, en in tegenstelling tot zijn voorganger duikt dit tweede deel gelijk in de actie en de strijd tussen de apen en de overgebleven mensen. Dawn is meer een conventionele actiefilm dan Rise, maar het geeft wel een intrigerend toekomstbeeld van een dystopisch landschap waarin de apen een rustig bestaan opbouwen, en de mensen proberen te overleven. De film is daardoor ook een interessante studie naar hoe wij als mens omgaan met elkaar, dier, plant en uiteindelijk de aarde.

Het verhaal van Dawn zit simpel in elkaar, en het blijft waanzinnig knap wat de makers door middel van motion capture hebben weten te bewerkstelligen. Andy Serkis is geniaal als Caesar, en ook de andere acteurs verdienen een compliment. De strijd tussen Caesar en Koba is de grootste kracht van de film, en de mensen steken er schril bij af. Daar kunnen zelfs acteurs als Oldman, Clarke en Russell niets aan veranderen. De actie ziet er geweldig uit en vooral tegen het einde trekt Reeves alle registers open. Dawn is een waardige opvolger van Rise, en het is een ijzersterk middendeel in één van mijn favoriet trilogieën.

“When this storm is over, we'll be in a new ice age.”

Lekker bombastische rampenfilm die er mooi uitziet en tegelijkertijd een verhaal heeft waar je maar beter zo weinig mogelijk woorden aan vuil moet maken. Het klimaat is weer eens op hol geslagen en deze keer is het menens. Binnen een paar dagen (sure) verandert heel het noordelijk halfrond in een winters landschap met dodelijke gevolgen.

Ik moet zeggen dat het er allemaal schitterend uitziet en New York verandert in een mum van tijd in een poolvlakte. Het verhaal gaat over een zoon en vader die problemen hebben, maar door de ramp nader tot elkaar komen. Pa reist in barre omstandigheden zo even naar New York om zijn zoon te redden, maar die heeft het te druk met het versieren van een meisje. Dat meisje is Emmy Rossum dus echt kwalijk kan je het Sam (Gyllenhaal) niet nemen. Quaid is de vader en is aardig maar voor de rest zitten er niet echt noemenswaardige acteerprestaties tussen. Maar The Day After Tomorrow is best spannend en nogmaals, visueel is het echt prachtig gedaan door de "master from disaster" Emmerich.