Opinions

Dronningen

Sterk. In Dronningen is de spanning en het gevoel van naderend onheil constant voelbaar, en de grauwe en ijzingwekkende sfeer (waar de Scandinavische films om bekend staan) is ook hier weer volop aanwezig. Je wilt soms tegen de personages schreeuwen om bepaalde dingen niet te doen, maar als kijker is het natuurlijk ook wel leuk om naar zo’n ‘autocrash in slow motion’ te kijken. Actrice Trine Dyrholm heb ik in veel films voorbij zien komen, en ook hier is ze weer fantastisch op dreef in een moeilijke rol vol expliciete scenes. Je hebt in het begin nog sympathie voor Anne, maar dat verandert al snel en slaat uiteindelijk helemaal om naar afschuw.

The Drowning

Matig. The Drowning heeft best een interessant uitgangspunt, maar jammer genoeg komt de film nooit echt op gang. De film wil heel graag een onheilspellende sfeer creëren en met Charles, Stiles en Jogia heeft het drie goede hoofdrolspelers. Maar lange tijd is het behoorlijk saai, en de personages doen de domste dingen. Wanneer het laatste gedeelte dan eindelijk aanbreekt verzandt The Drowning in een onsamenhangend, van spanning gespeend en leeg geheel. Het einde is helemaal belachelijk, en de film verzuipt hier in zijn eigen gewichtigheid.

“You're the best, Devon! But when we're on the field, nobody hears you! They hear the band.”

Drumline moet het vooral van de sterke uitgevoerde drumsessies hebben. Het verhaal zelf is weinig bijzonder en acteurs als Cannon, Jones, Roberts en GQ zijn niet al te sterk. Het is wel leuk om Zoe Saldana, die hier nog aan het begin van haar carrière stond, te zien. En tegen het einde zitten er echt een aantal fantastische drumsessies in.

Duck Butter

Redelijk. Duck Butter is een film met een apart maar leuk uitgangspunt. Twee vrouwen proberen de eerst 24 uur alleen met elkaar door te brengen, om elkaar gelijk beter te leren kennen. Beide hebben de nodige problemen en willen zich ook even afsluiten van de gemene buitenwereld. Geen slaap, wel eten, praten, veel seks en de hond uitlaten. Shawkat en Costa zijn een apart duo maar het werkt. Costa is expressief en emotioneel, waar Shawkat juist wat rustiger en meer down to earth is. Een bepaalde karakterontwikkeling bij Costa's personage (ze wordt bijna een gestoorde stalkster) werkte voor mij niet, en het einde is ook onbevredigend. Dat geeft wel een wat bittere nasmaak.

“You think you know everything? You don't know shit.”

Sterk. Dude is een beetje een combinatie van American Graffity en American Pie, en ik ben wel een fan van dit soort verhalen. We volgen vier vriendinnen een paar dagen voor hun afstuderen, en door het begin weet je al dat er het nodige drama speelt. Dude heeft aardig wat grove humor, maar op de emotionele momenten maakt de film toch de meeste indruk. Vooral Hale en Prescott zijn sterk, en Shipp en Awkwafina zorgen voor de comic relief. Het is een sterk viertal, en het is leuk om ze te blijven volgen. En dan krijg je er Jesse Klaver (hier gespeeld door Alex Wolff) nog bij.

“Dude! You got a tattoo!”

Dude, Where’s My Car?... Op sommige momenten blijft dit best leuk. Vooral op de momenten als William Scott zijn ding mag doen en er weer een aantal mooie vrouwen worden geïntroduceerd blijft de film het aanzien meer dan waard. Het is een screwball komedie met veel flauwe humor en andere ongein. Je moet er van houden en in een bepaalde stemming zijn, maar dan valt er wel genoeg te lachen.

“I have to get back to Los Angeles.”

“Have you ever seen the movie Forrest Gump? He ran across the U.S. and he was pretty stupid. I have faith in you.”

Redelijke road trip film. Todd Phillips, Galifianakis, Downey Jr., Monaghan… Het kan slechter. Maar het potentieel wordt nergens echt waargemaakt, en voor mij werkte de humor maar sporadisch. Er zitten sterke scenes in (de scene in de auto waarneer ze marihuana hebben gerookt is geweldig), maar er zitten te weinig van dit soort momenten in. Jammer, want vooral Downey Jr. is goed op dreef. Hoewel hij ver weg van Sunny de hond moet blijven.

“I'd like to report a truck driver who's been endangering my life.”

Uitstekende eerste film van Steven Spielberg. Duel is een erg minimalistische film, met een kat-en-muisspel tussen een zakenman op reis en een trucker. Het is spannend en vooral de dinerscene is fantastisch, met Dennis Weaver die perfect gecast is als man die steeds meer opgaat in de strijd. Het desolate landschap en de cinematografie zijn bijna een karakter op zich, en het draagt allemaal bij aan de ijzingwekkende sfeer. Tegen het einde wordt het wat langdradig, maar Spielberg weet er op het goede moment een einde aan te breien.

“God made this world, Jesse, and it pains me little to send you from it.”

Aardige Western met een uitstekende Woody Harrelson en zelfs Liam Hemsworth. Hun onderlinge strijd is het hart van de film, en het laatste gedeelte is fantastisch. De cinematografie en score zorgen ook voor een sfeervol geheel, en er zitten een aantal ‘old school’ Western elementen in. Het middengedeelte is wel wat langdradig, en er zitten wat onnodige subplotjes in (de vrouw van Hemsworth). Maar de laatste showdown tussen Harrelson en Hemsworth vergoedt veel.

“You've insulted me!”

“I have strained my patience in order NOT to insult you.”

Prima film van Ridley Scott. Dat dit zijn eerste film was is ontzettend knap, want The Duellists is spannend, dramatisch, soms grappig en straalt zelfvertrouwen uit. Scott heeft hier al echt een eigen visie, en dat is bewonderenswaardig. Carradine en Keitel zijn uitstekend op dreef en hun strijd mag soms wat potsierlijk overkomen, trots en eer waren toen nog woorden om voor te strijden en soms te sterven. Een prima uitgangspunt voor een sfeervolle film.

“Before we had emoticons we had real facial expressions.”

The Duff is een leuke moderne komedie over het leven op High School. Daar zijn al veel films over gemaakt en ook The Duff loopt niet weg van de clichés die er nou eenmaal bij horen. Maar The Duff is creatief, op sommige momenten erg grappig en de acteurs hebben zichtbaar lol zodat ik me geen moment stoorde aan de voorspelbaarheid. Meisje komt erachter dat ze op school bekend staat als "the Duff", iemand die mooie vriendinnen heeft maar zelf niet al te serieus wordt genomen en jongens gebruiken haar om informatie in te winnen over haar vriendinnen. Ze vraagt haar buurjongen om hulp om populairder te worden en een date te krijgen met een andere jongen die ze leuk vindt. Hoe dit eindigt is geen verrassing maar toch oogt de film fris door het erg grappige gebruik van social media, een goede soundtrack en sommige hilarische personages.

Hoofdrolspeelster Mae Whitman, held en heldin Ken Jeong en Allison Janney, Bella Thorne, Romany Malco en Chris Wylde zijn geweldig. En hé, de actrices zijn prachtig. Een bonus.

“I'm in hot pursuit of them Duke boys, and their piece of shit orange car!”

Matig. The Dukes of Hazzard heb ik vroeger wel een beetje gevolgd, maar echt een fan van het materiaal ben ik nooit geweest. Scott een Knoxville zijn wel goed op elkaar ingespeeld, en de autoachtervolgingen vormen de beste scenes in de film. Maar dat zegt ook wel wat over de personages en het script. Jessica Simpson kan niet acteren, maar als Daisy Duke is ze wel een lichtpuntje...

“Did you ever see an elephant fly?”

Prima animatiefilm over het olifantje met de grote oren, Dumbo. Hartverwarmend zou je deze Disney klassieker wel kunnen noemen, en het is indrukwekkend hoe secuur en gedetailleerd de makers te werk zijn gegaan. Dat maakt dit soort films ook zo speciaal, en daarbovenop heeft Dumbo ook nog een sentimenteel verhaal met een mooie boodschap. Laat dat maar aan Walt Disney over.

“Fly, Dumbo... fly.”

Degelijke remake van de Disney klassieker Dumbo. Tim Burton heeft het verhaal echt zijn eigen gemaakt, en dat is in dit geval een positief punt. Burton is bekend geworden om zijn extravagante en stijlvolle films vol met kleurrijke personages en uitbundige en levendige gecreëerde werelden.

Dumbo is een echte familiefilm, maar de hand van Burton is soms wel zichtbaar. Dat komt vooral door acteurs als Keaton en DeVito, die natuurlijk perfect passen in de wereld die Burton hier heeft gecreëerd. Ook Eva Green, Farrell en de kindacteurs doen het goed. Dumbo zelf ziet er fantastisch uit, en je leeft gelijk mee met dat schattige olifantje. En dan heb je eigenlijk al de harten van kijker gewonnen.

“"The difference between winning and losing is all in the details", she said.”

Leuk. Dumplin’ had gemakkelijk een zeer sentimentele en belerende film op kunnen leveren over een jonge vrouw met overgewicht, die besluit om aan een Missverkiezing mee te doen. Maar regisseur Anne Fletcher houdt het vooral luchtig met uiteraard een feel good einde, maar ook met een aardig familiedrama subplot waarin Aniston en Macdonald kunnen laten zien wat ze waard zijn. Heel diep gaat het niet, maar als je er dan ook nog Dolly Parton nummers tegenaan gooit ben ik verkocht.

“Long live the fighters!”

Aardig. Ik heb Dune vroeger vaak gezien, en ik heb altijd het gevoel gehad dat er veel meer met het verhaal gedaan had kunnen worden. Niet dat de regie van David Lynch slecht is, maar vooral het script en het acteerwerk laat te wensen over. Visueel ziet het er allemaal wel uitstekend uit, en MacLachlan is sterk als Paul. Maar ik ben toch benieuwd wat Denis Villeneuve hiermee gaat doen.

“We shall go on to the end. We shall fight in France, we shall fight on the seas and oceans, we shall fight with growing confidence and growing strength in the air. We shall defend our Island, whatever the cost may be; we shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills; we shall never surrender...”

Waanzinnige filmervaring. Gewoon het feit alleen al dat Nolan drie verhaallijnen introduceert, en ze dan ook nog zo vloeiend door elkaar heen laat lopen is pure vakmanschap. Net zoals de manier waarop ze uiteindelijk samenkomen. Als ik Dunkirk in één woord zou moeten omschrijven, dan is het intens. Het acteren, de weergaloze score van Hans Zimmer, het camerawerk van Van Hoytema (de manier waarop hij met zijn camera letterlijk in een Spitfire gaat zitten grenst aan het onwaarschijnlijke), de cinematografie, de bommen, de geweerschoten, het schitterende geluid van de Spitfire’s etc. Dunkirk is een indringende filmervaring en vanaf het fantastische begin lijkt het wel of je middenin de oorlog zit.

Nolan heeft zijn script ontdaan van onnodige ballast en iedere scene telt. Ter land, ter zee of in de lucht, het is allemaal even doeltreffend en gespeend van ieder sentiment. Geen dialogen, maar betekenisvolle blikken. Geen onnodig bloed, maar olie en zweet op de gezichten. Het enige bloed dat je ziet, is het bloed op het hoofd van een onschuldige jongen. Ironie is Nolan niet vreemd. Personages hebben weinig woorden nodig en laten hun daden spreken. Zoals het hoort in een oorlogsfilm. In stressvolle situaties leer je pas echt het karakter van iemand kennen, en wat dat betreft leer je deze Engelse jongens en mannen erg goed kennen. Van de acteurs kunnen vooral Whitehead, Rylance, Branagh en Tom Hardy zich onderscheiden. De manier waarop Hardy met alleen zijn stem (ik kreeg Bane flashes) en ogen al zoveel kan zeggen is weergaloos. Het einde met de gedesillusioneerde jonge mannen die de beroemde toespraak van Winston Churchill (voor)lezen en Hardy die zijn Spitfire midden op het strand parkeert maakt het helemaal af. De zoveelste parel op het cv van Nolan. En van Zimmer, Hardy, Van Hoytema en alle anderen.

Durante la Tormenta

Sterke en originele sci-fi film. Durante la Tormenta gaat over tijdreizen en parallelle dimensies, maar regisseur Oriol Paulo stelt wel zijn personages en hun ontwikkeling voorop. En dan krijg je meestal de beste sci-fi films. Het script zit goed in elkaar en het wordt nooit te ingewikkeld of vergezocht, en het acteerwerk is fantastisch. Vooral Adriana Ugarte verdient alle credits. Grootste minpunt is het moordsubplot, wat niet werkt maar wel een grote rol speelt binnen het verhaal. Dit had weggelaten mogen worden of in ieder geval een minder grote rol mogen spelen, want het had de film nog beter gemaakt.