Opinions

“Hey Luke Skywalker, use the force.”

Lekkere jaren 90 actieknaller. Snipes en Stallone hebben zichtbaar het grootste plezier in het spelen van hun rollen en dragen de film, maar ook Sandra Bullock doet het uitstekend. Haar positiviteit en naïviteit zorgen voor een aantal zeer komische scenes. De "seksscène" tussen Bullock en Stallone is geweldig, en ook de manier waarop de makers het appartement van Lenina hebben vormgegeven is leuk gedaan. Alles wordt met een knipoog benaderd, en de film weet dat ook tot het einde vast te houden.

“I ain't cuffin' up.”

“That's ok. I don't bring my cuffs anyway.”

Aardige actiefilm. Den of Thieves speelt wel heel graag leentjebuur bij andere films, maar kan uiteindelijk niet in de schaduw staan van een film als Heat. Maar als pretentieloze actiefilm met een schmierende Butler en Schreiber kijkt het lekker weg. De speelduur is veel te lang, en sommige verhaallijnen hadden zeker weggelaten mogen worden. Alle acteurs proberen ook wel heel graag “bad ass” over te komen, maar het resultaat is juist dat het soms lachwekkend wordt. De actiescènes zien er wel goed uit, en de uiteindelijke bankoverval levert genoeg spanning op.

“They're a strange thing consciences. Trouble is, what feels best isn't necessarily what works best.”

Sterke film. Denial is wel echt een rechtbankdrama, en mensen die iets meer hadden verwacht zullen teleurgesteld zijn. Auschwitz, de Holocaust en de ontkenning ervan, racisme etc. De rechtszaak die Holocaust ontkenner David Irving tegen Deborah Lipstadt aanspant levert interessante materie op.

Denial richt zich vooral op de rechtszaak en ondanks een uitstapje naar Auschwitz en een rol voor een Holocaust overlevende, onthoudt de film zich van sentiment en emotie. Het is droge stof, maar ik vond het fascinerend om te zien hoe het Engelse rechtssysteem in elkaar zit. Het voortreffelijke acteerwerk van Rachel Weisz, Wilkinson, Spall en Scott helpt natuurlijk ook. Dit soort films heeft sterke acteurs nodig, en wat dat betreft heeft Denial niets te klagen. Het einde is bekend, maar regisseur Mick Jackson weet het toch spannend te brengen. En het verhaal zelf heeft natuurlijk weinig nodig om indruk te maken.

"I don't want to be a product of my environment. I want my environment to be a product of me."

The Departed is de derde samenwerking tussen Martin Scorsese en Leonardo DiCaprio en het is een absolute voltreffer. Scorsese stort zich weer vol overgave in de wereld van de maffia en het is genot om te zien dat de man het nog niet verleerd is. Het verhaal rond een mol bij de politie van Boston en een mol in de organisatie van maffiabaas Frank Costello (Jack Nicholson) die elkaar moeten ontmaskeren zit erg sterk in elkaar en de spanning is constant voelbaar. Scorsese houdt de vaart erin en binnen het kwartier staan alle pionnen op hun plaats en kan het keiharde, ingenieuze en soms ook humorvolle verhaal beginnen. Het geweld wordt niet geschuwd en de manier waarop Billy Costigan (DiCaprio) en Colin Sullivan (Matt Damon) te werk gaan om elkaar te slim af te zijn is ijzingwekkend, sluw en levert veel memorabele scènes op. Met onder andere DiCaprio, Damon en Nicholson is er een groep acteurs verzameld die wel raad weten met dit materiaal. Nicholson excelleert en weet weer een kleurrijk personage aan zijn cv toe te voegen. Met zijn charisma en talent steelt hij iedere scene. DiCaprio is erg goed en straalt door zijn uitzichtloze situatie radeloosheid en hulpeloosheid uit maar is ook krachtig, slim en doortastend. Damon weet zich goed staande te houden en is sluw, keihard en loyaal aan Costello. Wahlberg is magistraal en zorgt net zoals Alec Baldwin voor een aantal humorvolle momenten. Martin Sheen, Vera Farmiga en Ray Winstone zetten ook allemaal sterke prestaties neer.

The Departed mondt uit in een explosie van geweld met een einde dat op een intrigerende manier laat zien dat niemand kan ontsnappen aan het milieu van dood en verderf. En de kijker kan eindelijk ademhalen. Scorsese gaat terug naar zijn roots en levert een meesterwerk af.

“You ever get a little sidetracked, Charlie?”

Prima film. Derailed is redelijk voorspelbaar en is een standaard thriller waarvan je er al duizenden hebt gezien, maar de regisseur en acteurs komen een heel eind. Aniston is redelijk in een atypische rol voor haar, en Owen en Cassel zijn ook in vorm. Ik heb het boek van Siegel gelezen dus bepaalde twists kwamen niet als een verrassing, maar Mikael Håfström brengt het wel goed. En het levert nog een alleraardigst slot op. Blijf trouw aan je vrouw is de boodschap, zeker als die vrouw eruit ziet als Melissa George…

“Paradise? Paradise can go fuck itself!”

The Descendants is weer een knap staaltje vakmanschap van regisseur Alexander Payne. Payne weet als geen ander een film te maken over de tekortkomingen en het falen van de mens, en er tegelijkertijd ook een ironisch, zwartgallig en grappig sausje overheen te gooien. Sideways was hier een goed voorbeeld van, en The Descendants doet er nog een schepje bovenop.

De vrouw van Matt ligt in een coma en samen met zijn jongste dochter Scottie gaat hij op bezoek bij zijn oudste dochter om het nieuws te vertellen. Maar dan komt Matt erachter dat zijn vrouw vreemdging, en wordt een film over rouwen en omgaan met verlies ook een film over de zoektocht naar het waarom van het vreemdgaan. De film speelt zich af op Hawaï en dat zorgt voor een scherp contrast met het leed waar Matt en zijn dochters mee om moeten zien te gaan. Maar ondanks het zware onderwerp weet Payne met fantastische dialogen, sterke acteerprestaties en een aantal grappige en ontroerende scènes er ook een opbeurende en hoopvolle film van te maken. De briljante laatste scene is hier een goed voorbeeld van. Clooney is fantastisch in zijn Hawaï-shirt, slippers en korte broek, maar de echte ontdekking is Woodley als oudste dochter. Ze laat hier al zien een groot acteertalent te zijn. The Descendants is zo een sfeervol portret geworden over een afwezige vader/echtgenoot die erachter komt wat echt belangrijk is in het leven.

“I'm an English teacher, not fucking Tomb Raider.”

Dit blijft één van de beste horrorfilms. Ik heb The Descent nu herzien en de film wordt eigenlijk alleen maar beter. De spanningsopbouw is fantastisch, de personages worden in korte tijd goed neergezet, de setting is claustrofobisch en ijzingwekkend, en de introductie van de monsters/halve mensen is één van beste horrorintroducties ooit. Alles wat daarna gebeurd is waanzin in de beste zin van het woord.

En dat allemaal is nog geeneens de grootste kracht van de film. Dat is de oplopende spanning tussen Sarah en Juno, die uitmondt in een bloederig en schitterend toetje aan het einde van de film. De manier waarop Juno/Natalie Mendoza de nek van zo'n monster breekt is nog steeds ‘pretty awesome’. Ondanks dat ze met de man van één van haar vriendinnen naar bed gaat en de reden is dat ze in die grotten zitten, is Juno nog steeds mijn favoriete karakter. En The Descent één van mijn favoriete horrorfilms.

“What are those things?”
“Death.”

Prima vervolg op de geweldige eerste The Descent film. Een beetje overbodig, maar soms heb je voor een ijzingwekkende horrorfilm niet veel meer nodig dan een ondergronds grottenstelsel, vreemde wezens, veel bloed en personages die soms de domste dingen doen (überhaupt weer het grottenstelsel in gaan is geen slimme beslissing). En de terugkeer van Juno (Natalie Mendoza), want zij blijft toch wel het beste personage in deze films. De eerste scene met Juno zet gelijk de toon, en de manier waarop het verhaal rond Sarah en Juno wordt afgerond is tragisch, maar ook zeer bevredigend.

“You know, it's easier to pull the trigger than play guitar. Easier to destroy than to create.”

Nog steeds steengoed. Over the top vermaak, waanzinnige actiescènes, een zwoele en broeierige sfeer, Antonio Banderas als de mysterieuze El Mariachi en natuurlijk de prachtige Salma Hayek. Met De Almeida die een schitterende rol neerzet als slechterik Bucho. Het script van Rodriguez zit goed in elkaar en aan de scherpe en kleurrijke dialogen zie je dat Rodriguez en Tarantino veel gemeen hebben. Ze werken dan ook veel samen. Het is allemaal pulp, maar wel ontzettend vermakelijk en van het hoogste niveau.

“I'm applying for a villain loan. I go by the name of Vector. It's a mathematical term, represented by an arrow with both direction and magnitude.”

Uitstekende animatiefilm. Despicable Me heeft een sterk en origineel verhaal, en de animatie ziet er geweldig uit. De beslissing om een “bad guy” en drie jonge kinderen bij elkaar te brengen is een gouden zet, en hun interactie levert een aantal humoristische en sentimentele momenten op. Vooral de jongste van de drie (Agnes) is geweldig. De film is bijzonder grappig en actievol, en vooral in het laatste gedeelte gaan alle registers open. Despicable Me laat maar weer eens de magie van animatie zien, en dan heb ik het nog geeneens over de geweldige Minions.

“I didn't want you to be like me. I'm mad, I'm still fucking mad, it's burned a circuit in my brain.”

Hier had veel meer uitgehaald kunnen worden. Regisseur Karyn Kusama heeft met Destroyer een sfeervolle film gemaakt met sterk acteerwerk van Kidman, Sebastian Stan en Maslany. Dit is misschien een andere rol dan we van Kidman gewend zijn, maar ik moest toch ook vaak aan Charlize Theron in Monster denken.

En dan maakte Theron toch meer indruk, want het feit dat ik meer sympathie had voor een seriemoordenaar dan een corrupte FBI-agente spreekt niet in het voordeel van Kidman. Destroyer wil graag indruk maken als spannende drugsfilm en als een persoonlijk drama, maar op beide punten schiet de film tekort. Slecht is Destroyer zeker niet, maar Kusama en de scriptschrijvers hadden hier toch veel meer uit kunnen halen.

“I'm just gonna assume you're all criminals.”

Intens. Wat Bigelow in ieder geval voor elkaar heeft gekregen, is dat ik aan het einde van de film zin had om een half uur tegen een boksbal aan te rammen (of het hoofd van Poulter, die een geweldige acteerprestatie aflevert). Ik las ergens dat Krauss enger is dan Myers, Krueger en een Xenomorph bij elkaar, en dat dekt de lading wel.

Het verhaal is nog steeds relevant, de acteerprestaties zijn ijzersterk en de regie van Bigelow is, zoals we van haar gewend zijn, dicht op de huid van de acteurs en intens. Wat Detroit een beetje de das omdoet is het script van Mark Boal, wat zorgt voor een vreemd begin (de animatie) en een veel te lange speelduur. Had gekozen voor een korte introductie en de ijzingwekkende scènes in dat huis, en de film was veel beter uit de verf gekomen. Nu is er ook nog gekozen voor de nasleep en dit duurde gewoon te lang, en was ook veel minder interessant. Maar het onderwerp verdient een sterke film, en grote delen van de film maakt Detroit zeker indruk.

Les Deux Amis

Aardige Franse film over drie personen en de moeilijke balans tussen vriendschap en liefde. De twee vrienden Clément en Abel en Mona, een vrouw met een donker verleden, komen in aanraking met elkaar en een band ontstaat. Maar de liefde hé, altijd een stoorzender...

Het duo Macaigne en Garrel is erg vermakelijk en Farahani is sterk en zorgt ervoor dat de film ook een dramatische ondertoon heeft. Er zit een ontzettend sterke scene in waarin Farahani danst op de muziek en Garrel alleen maar ademloos kan toekijken. Prachtig gefilmd. Het is soms erg theatraal en vooral Macaigne geeft een masterclass “overacting". Maar voor de rest is Les deux amis een vermakelijke en ook wat donkere film over de liefdesperikelen van drie personen.

Deux jours, une nuit

Indrukwekkende film. Het mooie aan Deux jours, une nuit is dat de gebroeders Dardenne gekozen hebben voor een verhaal zonder opsmuk en gespeend van vals sentiment. Cotillard ziet er ook echt moe en depressief uit. Maar toch zie je ook een glimp van vastberadenheid, die gaandeweg de film steeds groter wordt.

Het is ook interessant dat het geen simpel zwart-wit verhaal is. Zeker, de werkgever forceert de werknemers om een keuze te maken tussen het ontslag van Sandra en een bonus (of het bedrijf in zwaar weer verkeerd wordt niet duidelijk), maar je komt genoeg te weten over Sandra en haar (werk)verleden dat je ook over haar begint te twijfelen. En je hebt ook begrip voor sommige werknemers die toch voor de bonus kiezen. Het einde is fantastisch en die blik van Cotillard is goud waard. Een mooie film over eigenwaarde en voor jezelf opkomen.

“Damn. I really wanted you.”

De grootste kracht van Devil is dat het verhaal geen onnodige ballast heeft. Gewoon vijf mensen in een lift die één voor één worden uitgemoord, en de politie die er achter probeert te komen wat er allemaal aan de hand is. De duivel hangt als een schaduw over de film, maar gelukkig blijft de nadruk liggen op de personages en het gevoel van paranoia, gekte en spanning. Een keus die uitstekend uitpakt.

“You sold your soul to the devil when you put on your first pair of Jimmy Choo's, I saw it.”

Ik behoor waarschijnlijk niet tot de doelgroep, maar ik heb me best wel vermaakt met deze film. De modewereld boeit me niet zo heel veel en het verhaal is voorspelbaar, maar door de humor en de kleurrijke personages verveelt het geen moment.

Streep en Hathaway zijn de hoofdrolspeelsters maar ik heb mij toch het meest vermaakt met het spel van Stanley Tucci en vooral Emily Blunt. Heerlijk spel van deze twee geweldige acteurs. Streep is goed maar ik zie toch altijd Streep theatraal acteren in plaats van naar een personage van vlees en bloed te kijken (zie ook The Iron Lady). Hathaway is degelijk maar ik heb haar wel eens beter gezien. Ondanks haar kleurrijke kleding was ze zelf wat kleurloos. Maar The Devil Wears Prada is zeker een vermakelijke film.

“Lawyers are the devil's ministry.”

Al Pacino als satan/advocaat, wat kan er misgaan? Zelfs Keanu Reeves kan niet verhinderen dat The Devil's Advocate een ontzettend sterke film is. De film heeft even de tijd nodig om op gang te komen, maar zodra het verhaal zich verplaatst naar New York en Pacino ten tonele verschijnt stijgt het niveau.

De gekte slaat toe en Pacino schmiert er lustig op los. Vooral zijn "god monoloog" op het laatst mag er wezen. Mooie rollen ook voor Theron en Nielsen. Zodra Reeves emotie moet tonen gaat het mis, maar het stoort niet heel erg in deze sfeervolle film vol ijzingwekkende spanning, drama en zelfs wat humor.

“Don't look for a happy ending. It's not an American story. It's an Irish one.”

Brad Pitt en Harrison Ford samen in een film. Pitt als IRA-terrorist die voor ‘zaken’ naar New York komt, en Ford als politieagent die uiteindelijk achter de ware identiteit van Pitt komt en hem wil oppakken. Dat moet een intense filmervaring opleveren toch?

The Devil's Own heeft zijn spannende momenten en doordat Pitt en Ford eerst een vriendschappelijke band opbouwen, is hun uiteindelijke kat-en-muisspel meeslepend. Maar regisseur Pakula laat op momenten de teugels wel heel erg vieren en van een spanningsboog is geen sprake. Ford en Pitt zijn wel goed op dreef, maar er wordt te veel schermtijd uitgetrokken voor onnodige subplotjes. The Devil's Own is zeker geen slechte film, maar iets meer spanning en een strakker script had de film goed gedaan.

“I am the devil, and I am here to do the devil's work.”

Absurd, expliciet en soms ongemakkelijk, maar ook zeer vermakelijk. Regisseur Rob Zombie zet vanaf de eerste seconde al de toon met een belachelijke schietpartij waarbij alle personages worden geïntroduceerd. Het is belangrijk dat je het allemaal niet al te serieus neemt, en de grootste kracht van de film is dan ook dat de makers en acteurs precies de juiste toon weten aan te slaan.

Vooral Moseley heeft zichtbaar de tijd van zijn leven, en ook Haig, Sheri Moon Zombie en Forsythe (die zo serieus is dat het weer komisch wordt) doen het goed. Het geweld is compromisloos en Zombie doet ook niet moeilijk over het veelvoudig gebruik van expliciet geweld en naakte vrouwen. Het einde is de kers op de taart.

Di Qiu Zui Hou De Ye Wan

De eerste helft van Di Qiu Zui Hou De Ye Wan is betoverend. Het verhaal is rommelig en moeilijk te volgen, maar daar gaat het ook niet om. De sfeer die Gan Bi weet te creëren is magisch, het camerawerk is geweldig, en Wei Tang en Jue Huang zijn ijzersterk in moeilijke rollen.

Maar na een tijdje begon het toch wat langdradig te worden, en het onbestemde gevoel begon te overheersen. Eén scene met een appel etende Luo is leuk, maar na een soortgelijke tweede scene begon het wat vervelend te worden. Het 3D-gedeelte voelt aan als een droom (en is het waarschijnlijk ook), maar hier begon het verhaal vol symboliek en verborgen boodschappen wel wat te slepen. Hoe sterk het acteerwerk van Tang en Huang ook blijft.

“People don't commit murder on credit.”

Vakwerk van Hitchcock. Dial M for Murder kent weer een perfecte opbouw en de theatersetting (het verhaal speelt zich af in één ruimte) is mooi gedaan. Om de clou van het verhaal al na drie kwartier weg te geven is gevaarlijk, maar voor mij werkte het. Na een uur weet je al alles wat je moet weten en kijk je eigenlijk alleen nog naar personages die tot hetzelfde besef moeten komen. Dat dit werkt is klassewerk van de oude meester.

De "schaarscene" is subliem gedaan en alleen al de aanloop ernaartoe is ontzettend spannend. Grace Kelly begint één van m’n favoriete actrices te worden en ook hier blinkt ze weer uit. Wanneer zij een kamer binnenloopt lijkt het wel of er niets anders meer bestaat. Wat een charisma en "screen presence" heeft die dame. Van de mannen vond ik Milland erg goed en in het tweede gedeelte blinkt Williams uit. De manier waarop Tony uiteindelijk zichzelf verraad laat zien hoe minutieus Hitchcock te werk is gegaan. Prachtfilm.

“Curious... how everyone who touches those diamonds seems to die.”

Diamonds Are Forever is een rommelige Bondfilm. Als ‘screwball komedie’ werkt de film wel, maar echt interessant of enerverend is het allemaal niet. Het verhaal springt ook van de hak op de tak, en alleen het gedeelte in Amsterdam is vermakelijk. Wat ik wel kan waarderen aan Diamonds Are Forever is dat de regisseur en de acteurs zelf ook wel weet dat het allemaal hartstikke ‘camp’ is. Er wordt gelukkig geen poging gedaan om iets van een serieuze verhaallijn of personage te introduceren.

Sean Connery is zichtbaar ouder, maar hij is nog steeds geweldig op dreef als 007. De actiescènes zijn (op één of twee na) niet echt memorabel of spectaculair, maar de Bondgirls zijn met de prachtige Jill St. John en Lana Wood wel erg goed gecast . Mr. Kidd en Mr. Wint zijn kleurrijke bad guys, maar ik vond dat de makers (en de acteurs) hier een beetje in doorschoten. Het werd op een gegeven moment lachwekkend, terwijl er toch wel iets van dreiging moet zijn. Zelfs in een Bondfilm die zichzelf, maar jammer genoeg ook de kijker, niet al te serieus neemt.

“I had sex today… Holy shit.”

Ik heb een beetje een dubbel gevoel bij deze film. Het verhaal begint aardig met de 15- jarige Minnie die aangeeft seks te hebben gehad. Met wie blijft nog even geheim en we maken eerst kennis de verschillende personages. Minnie is een beetje een muurbloemetje en valt niet erg op. Ze houdt van cartoons tekenen en wanneer ze seksueel actief wordt loopt het al snel uit de hand.

Het begin met Minnie en Monroe (de vriend van haar moeder) die seks hebben is vermakelijk maar daarna komt de film maar moeizaam op gang. De film kabbelt rustig voort met de seksueel erg actieve Minnie en haar vriendin die allemaal spannende seksavonturen beleven maar op een gegeven moment weet je het wel en hoop je dat het verhaal een nieuwe wending neemt. Dat komt maar niet en het middendeel is daardoor erg saai en je wacht eigenlijk totdat de moeder erachter komt. Dat gebeurd maar als je denkt dat de film dan ontploft heb je het mis. Er is even ruzie maar de moeder gaat er verbazingwekkend goed mee om en van razernij ten opzichte van Monroe is al helemaal geen sprake. Regisseuse Marielle Heller heeft een aantal leuke vondsten zoals tekeningen die overal in de film opdoemen en de jaren 70 sfeer komt echt tot leven. Bel Powley is erg goed en ondanks haar wat sullige en kleurloze uiterlijk weet ze je toch in te pakken. Dat kan jammer genoeg niet gezegd worden van The Diary of a Teenage Girl die in de seksscènes lef toont maar voor de rest te vlak, langdradig en emotieloos blijft om echt indruk te maken.

Die Another Day

Deze 20ste Bondfilm is een beetje ondergewaardeerd. Ja, er zitten belachelijke scènes en gadgets in de film (onzichtbare auto's, snowboarden met parachute, gentherapie, overduidelijke CGI, lasers met diamanten), maar er zijn ook genoeg pluspunten. De acteerprestaties zijn over de hele linie sterk. Pierce Brosnan is in zijn laatste Bondfilm zeer gedreven en laat een getergde Bond zien en Halle Berry heeft duidelijk lol in haar rol als Jinx en is natuurlijk ook een prima actrice. Toby Stephens en Rick Yune overtuigen als bad guys en hebben een goede combinatie van gekte, kracht en slimheid en hebben beide best wel wat charisma. Rosamund Pike heeft een aardige (iets te kleine) rol als Miranda Frost en acteert sterk en staat haar mannetje. De actiescènes zijn een beetje hit and miss. Het begint sterk met de scènes in Noord Korea en het sabel duel tussen Graves (Stephens) en Bond is zelfs een hoogtepunt in de film. Jammer genoeg vliegt de film in het laatste gedeelte compleet uit de bocht.

Een ander pluspunt zijn de schitterende locaties. IJsland, Cuba, Londen, Zuid Korea, Hawaï etc. (sneeuw, zon, zee, Engeland, mooie Bondgirls, wat wil een Bondfan nog meer?). Saai kun je Die Another Day in ieder geval niet noemen en de film neemt risico’s die zich jammer genoeg niet uitbetalen op het eind.

“Yippee-ki-yay, motherfucker.”

Bruce Willis, Alan Rickman, de geweldige regie van John McTiernan, heerlijke oneliners, humor, vette actie en een claustrofobische setting... Die Hard laat zien dat een film niet heel veel nodig heeft om actierijk, hilarisch maar bovenal steengoed te zijn. Keiharde actie wordt afgewisseld met heerlijke humor en schitterende oneliners en vooral Willis moet zich hebben gevoeld als een jongen die voor het eerst een meisje mag zoenen, zoveel coole oneliners mag hij met zichtbaar plezier uitspreken.

Het verhaal is simpel, John McClane versus Hans Gruber en zijn elf medeterroristen, meer heeft Die Hard niet nodig. Het is mooi om te zien dat er nog actiefilms zijn waarin de bad guy echt dreiging uitstraalt en Alan Rickman verdient een groot compliment voor de manier waarop hij Hans Gruber portretteert. De telefoongesprekken tussen Gruber en McClane zijn echt hoogtepunten in de film omdat de dialogen zo goed geschreven zijn en de twee acteurs verbaal aan elkaar gewaagd zijn. De actie is lekker dik aangezet en de manier waarop McClane de terroristen één voor één met een oneliner naar het hiernamaals stuurt is fantastisch. Extra vermelding voor de grappige taxichauffeur en de politieagent die als enige McClane vanaf het begin gelooft en steunt. Heerlijke personages. Maar uiteindelijk blijft Die Hard vooral een strijdgevecht tussen de twee iconen John McClane en Hans Gruber.

“You're the wrong guy in the wrong place at the wrong time.”

“Story of my life.”

Dit tweede Die Hard avontuur is weer een heerlijke actiefilm met een Bruce Willis die weer in topvorm verkeerd als John McClane en met alle gemak een stelletje bad guys neerslaat/schiet/schopt/praat… Dit deel heeft wel een aantal minpunten waardoor het niet zo'n klassieker is geworden als deel één en niet zo vermakelijk is als het derde deel.

Het script speelt wel heel erg leentjebuur bij deel één en alles komt weer voorbij van de foute journalist tot de irritante politieagent. Sadler is overduidelijk geen Rickman en waar Hans Gruber een bepaalde ironie en zwarte humor had en echt een vijandelijke band opbouwde met McClane blijft Sadler wat kleurloos en echte dreiging straalt hij niet uit. Een gebouw vol met terroristen geeft een wat claustrofobischer gevoel dan een vliegveld en die ijzingwekkende spanning is er niet in dit deel. Als laatste minpunt wil ik nog het gebrek aan humor aanstippen. Waar deel één de onvergetelijke oneliners van McClane had en deel drie het gekibbel tussen Willis en Jackson, blijft dit tweede deel opvallend serieus. Je hebt de foute journalist en een paar oneliners van McClane maar voor de rest blijft het bloedserieus. Nu lijkt het erop alsof ik dit tweede deel niks vind maar niets is minder waar. Willis, een overdaad aan bad guys, actie, veel geknal, domme politieagenten, kerst en kerstmuziek gaat nooit vervelen. Deel twee mag dan de magie en spanning van deel één missen, als keiharde actiefilm met een knipoog is hij meer dan geslaagd.

“Damn McClane, you know I was just starting to like you.”

“Yeah, well don't, I'm an asshole.”

Bruce Willis en Samuel L. Jackson die kibbelend door de straten van New York rennen om bommen onschadelijk te maken en een lekker schmierende Jeremy Irons als bad guy, what's not to like? Die Hard: With a Vengeance begint explosief en in het eerste gedeelte wordt er een heerlijk ijzingwekkende sfeer gecreëerd met de met een zware kater rondlopende John McClane die allemaal opdrachten moet vervullen die de geheimzinnige Simon hem opdraagt, want anders zullen er meer bommen afgaan.

Tijdens het vervullen van deze opdrachten krijgt McClane hulp van Zeus (Jackson) en Willis en Jackson vormen een zeer vermakelijk duo. Het eerste gedeelte is mysterieus en onheilspellend omdat je niet weet wie deze Simon is en waarom hij het op McClane gemunt heeft. Zodra Irons in beeld verschijnt en zijn werkelijke plan uit de doeken wordt gedaan verandert de film in een actierijk spektakel met het bekende kat en muis spel. Willis mag zijn witte hemd weer aantrekken en coole oneliners spuien en het is weer geweldig om naar te kijken. Regisseur John McTiernan weet het zomerse New York perfect te vangen en de stad is bijna een karakter op zich. De Die Hard reeks blijft een voorbeeld voor andere actiefilms en laat zien hoe het moet. Veel actie, sterk uitgewerkte personages, humor, coole oneliners en een kleurrijke bad guy. Soms is er niet meer nodig.

Het Diner

Dit had veel beter kunnen zijn. Het verhaal op zich is interessant, en het acteerwerk van Derwig, Schuurmans en Reuten is goed. Maar de manier waarop de regisseur de film heeft aangepakt is amateuristisch. De scènes in het restaurant moeten de spanning opbouwen, maar door de flashbacks komt dat nooit van de grond. Het eindigt ook vaag, en te veel subplots blijven in de lucht hangen. De sarcastische en vileine opmerkingen van Derwig zijn wel goud.

“Any one of you would throw me under the bus for a bigger bonus, but Barry would throw himself under a car to protect a mouse... that was already dead.”

Dinner for Schmucks heeft een aantal geslaagde grappen, en Paul Rudd en Steve Carell zijn altijd goed in dit soort rollen. Maar de film heeft gewoon te veel ongrappige scenes/momenten om echt van een geslaagde komedie te kunnen spreken. Het begint allemaal wel sterk, maar het wordt eigenlijk steeds minder leuk en soms pijnlijk ongrappig. Met de ‘dinerscene’ en het sentimentele einde als voorspelbaar en matig laatste gedeelte.

“Nobody puts Baby in a corner.”

Klassieker onder de dansfilms. Dirty Dancing laat zien hoe het moet en veel dansfilms hebben de succesformule proberen te kopiëren, maar het niveau van Dirty Dancing is nauwelijks geëvenaard. De film is geen meesterwerk, maar door de chemie tussen Swayze en Grey, de aanstekelijke muziek en een simpel maar doeltreffend verhaaltje is het een leuke en swingende film geworden. Swayze is een ster geworden door deze film, maar complimenten moeten ook uitgaan naar het ontwapende spel van Grey. Leuke actrice. Het einde met de muziek en bijbehorende dans is bijna cultuurerfgoed.