Opinions

“E.T. phone home.”

E.T. blijft een ontroerende, grappige, inspiratievolle en fantasievolle film. Waarschijnlijk de meest persoonlijke film van Spielberg en dat is te zien. Het sterke script, het wezen E.T., de heerlijke onbezorgde jaren 80 sfeer, de waanzinnige muziek, alles klopt.

Ik heb deze film in mijn jeugd vaak gezien en ik kan nu nog steeds lachen en ontroerd raken door de interactie tussen E.T. en de kinderen. Spielberg weet bijna altijd wel herkenbare en sterke personages te creëren en hier is dat niet anders. Dat komt ook door het sterke acteren van de kinderen. En de film heeft een aantal iconische scènes die in mijn geheugen gegrift staan. Met de muziek van John Williams die net zo iconisch is. Schitterende film vol verwondering, fantasie en nieuwsgierigheid naar het onbekende.

“Disobey, and you die.”

Helemaal geen verkeerde actiefilm/thriller. Met de huidige technologische vooruitgang en ontwikkeling van AI is Eagle Eye een schrikbeeld voor de toekomst. Echt heel diep duikt de film niet in de materie, maar de waarschuwing is duidelijk.

Eagle Eye is meer een spannende actiefilm die na een rustig begin geen gas terug neemt. De personages zijn meer pionnen in een groot schaakspel tussen de AI en de Amerikaanse overheid. Maar de acteurs met LaBeouf, Monaghan, Dawson en Thornton voorop zijn degelijk. En de actie ziet er goed uit. Soms zeer onrealistisch en een beetje belachelijk, maar het is knap gedaan.

“Just trying to make conversation.”

“Why?”

“Because that's what normal people do.”

“But you are not normal.”

Sfeervol. Alicia Vikander is fantastisch als een wat mysterieuze vrouw die al een tijd geleden is verhuist naar Tokyo, en nog steeds rondloopt met een groot jeugdtrauma. De beelden van Tokyo zien er schitterend uit, en dat Vikander voor deze film Japans heeft leren praten is bewonderenswaardig. Regisseur Wash Westmoreland weet lang de sfeer van mysterie en paranoia vol te houden, maar jammer genoeg kiest hij voor een wel heel voorspelbaar einde. Naoki Kobayashi is sterk, maar Keough (normaal gesproken fantastisch) is hier wel heel vervelend. Dat ligt vooral aan de rol.

“I'm the driver.”

Sfeervolle en naargeestige thriller. Eastern Promises gaat onder je huid zitten en je zit eigenlijk te wachten op de onvermijdelijke geweldsexplosie. Een geweldsexplosie die uitmondt in een keiharde en nu al legendarische scene in een badhuis.

Regisseur Cronenberg is een meester in het neerzetten van de juiste sfeer en het creëren van sterke (ietwat absurde) personages en situaties. En met acteurs als Watts, Mortensen, Cassel en Mueller-Stahl weet je dat het met het acteerspel wel goed zit. Echt een film die je bijblijft.

“That's the beauty of being a girl in high-school: people hear you had sex once and BAM - you're a bimbo.”

Uitstekende film met een Emma Stone die hier al laat zien wat ze allemaal in haar mars heeft. Olive wordt door een roddel gedwongen om haar brave imago te verruilen voor dat van de "makkelijkste dame van de school". Ze wil kijken hoever de roddels gaan en hoe het zich verspreidt.

Het loopt allemaal uit de hand, en Olive komt erachter dat haar nieuwe reputatie niet alleen maar voordelen heeft. Easy A straalt veel zelfvertrouwen en plezier uit, en het heeft met Stone een zelfbewust en sarcastisch middelpunt waardoor de film boeiend blijft om naar te kijken. Stanley Tucci en Patricia Clarkson zijn geweldig als vrije en ruimdenkende ouders van Olive, en ze zorgen voor een aantal komische hoogtepunten. De dialogen zijn gevat en hoewel het soms gemaakt overkomt, stoort dat geen moment. Het verhaal wordt aan elkaar gepraat door Olive, die via een webcam tegen haar volgers (en de kijker) praat over haar avonturen en de gevolgen ervan. Het zorgt voor een interessante extra dimensie.

“You know, this used to be a helluva good country. I can't understand what's gone wrong with it.”

Aardige klassieker. Het kijken naar Hopper en Fonda als hippies, die worden uitgekotst door de conservatieve gemeenschap, is op momenten niet al te interessant en soms zelfs wat saai. Maar dat Easy Rider eigenlijk geen verhaal heeft, en gewoon twee mannen laat zien en hun alternatieve levensstijl, is ook wel verfrissend. Ikzelf kon er weinig mee, maar tegelijkertijd geloof ik direct dat mensen die in die tijd leefden dit als cultklassieker zien. En de beelden van de Amerikaanse Midwest zijn schitterend.

“Sometimes to lose balance for love is part of living a balanced life.”

Suf. Het grootste probleem van Eat Pray Love is dat Elizabeth zo'n onsympathiek personage is, en zelfs Julia Roberts kan daar niets aan veranderen. De film is ook veel te lang, en ik had moeite om het bijna tweeënhalf uur lang vol te houden. Liz is vervelend en een waarschijnlijk in haar jeugd te veel verwende vrouw die de wereld rond reist om zichzelf "te vinden". Ze heeft het ook erg zwaar. De mooiste steden bezoeken, Bali, cocktails, lekker eten, Javier Bardem… Moeten we met haar medelijden hebben?

“You name me one, one British ski-jumper!”

“Me. Eddie Edwards. I'm gonna be the squad."

Man, wat heb ik genoten van deze film. Al vanaf de eerste scene zit je met een glimlach op je gezicht naar de avonturen van Eddie Edwards te kijken en die glimlach is niet meer van m’n gezicht weggeweest. Dit is het ultieme underdog verhaal met daarnaast heerlijke humor, lekker veel vaart, sterke acteerprestaties en schitterend geschoten sportscènes.

Eddie is een rare kwibus maar door zijn bijna naïeve positiviteit en onbegrensde doorzettingsvermogen leef je met hem mee en Egerton speelt hem op weergaloze wijze. Op het laatst zit je ook als kijker met beide armen omhoog als Eddie het onmogelijke mogelijk maakt. De scènes rond het schansspringen zijn fantastisch in beeld gebracht en zelfs spannend. Jackman speelt met zichtbaar plezier zijn alcoholistische trainer en het samenspel tussen Egerton en Jackman is het hart van de film. Hartley heeft ook een heerlijke rol als de moeder van Eddie. Sport, humor, een beetje drama, sterk acteerspel en het ultieme underdog/feelgood verhaal, wat wil je nog meer?

“Follow the blood!”

Gruwelijk. Na Martyrs dacht ik dat geen enkele andere film mij meer zo'n misselijkmakend gevoel kon bezorgen, maar Eden Lake doet z'n best. Deze film moet je niet gaan kijken als je een "leuke" horrorfilm wilt zien, want dit is echt weer een horrorfilm waardoor je het geloof in de mensheid een klein beetje meer verliest.

Het is het bekende sneeuwbaleffect, met een kleine onenigheid dat steeds meer uit de hand loopt. Met een passend (naargeestig) einde, waarbij ook wel weer duidelijk wordt dat opvoeding, en in wat voor soort milieu je bent opgegroeid, een grote rol speelt in wat voor persoon je uiteindelijk wordt. Niet iedereen zal gelijk tot een psychopaat uitgroeien, maar in het geval van Brett wel. Ten koste van Fassbender en Kelly Reilly.

“I'm a guy with nothin to lose!”

Degelijke en soms spijkerharde thriller/wraakfilm. Regisseur Martin Campbell weet er een sfeervol geheel van te maken en het acteerwerk van vooral Gibson en Winstone is erg sterk. Het verhaal is wel iets te standaard en sommige plotontwikkelingen zie je van mijlenver aankomen, waardoor het op een gegeven moment erg voorspelbaar wordt. Er zit ook weinig actie in de film, alhoewel de scènes tussen Gibson en Winstone genoeg vuurwerk opleveren. Wat een geweldig duo. Het einde is iets te vergezocht en te sentimenteel, en ik had zonder de scènes met de dochter gekund.

“Live while you can, live all you can.”

The Edge of Love is echt zo'n film die gered wordt door de acteurs. Vooral door Miller en Knightley, en hun band is ook de grootse kracht van de film. Knightley is altijd wel goed in dit soort rollen, maar Sienna Miller maakt toch wel de grootste indruk. Misschien een wat ondergewaardeerde actrice, want in iedere film waarin ze een rol heeft, vind ik haar één van de beste elementen. Het verhaal is wel matig, en de mannelijke acteurs zijn wat kleurloos (Murphy is wel goed, maar heeft een te kleine rol). Het eerste gedeelte van de film is ook duidelijk sterker dan het tweede gedeelte in Wales. Maar de acteurs zorgen ervoor dat het vermakelijk blijft.

“Don't be awkward. Socialize.”

Voorbeeld voor veel coming of age films. The Edge of Seventeen doet niet heel veel nieuws of anders, maar voert alles tot in de perfectie uit. De strubbelingen van een tienermeisje komen oprecht en natuurlijk over, de humor en het drama zijn perfect in balans en alle personages zijn sterk uitgewerkt. En met Hailee Steinfeld heeft de film een perfect middelpunt.

Ze spat van het scherm en speelt een heerlijk quirky personage, zonder er een karikatuur van te maken. Vooral het samenspel met Woody Harrelson levert heerlijke scènes op. En Erwin , geweldig gespeeld door Hayden Szeto. Ook het drama wordt overtuigend gebracht en vooral de momenten tussen broer en zus leveren een aantal krachtige scènes op. Knap als je als regisseur drama en humor zo geloofwaardig kan afwisselen. The Edge of Seventeen is herkenbare, verrassende en een oprechte film over de groeipijnen van een tiener.

"We should just reset."

Edge of Tomorrow is een erg goede science-fiction film met mr. Cruise en de fantastische Emily Blunt. Het verhaal is redelijk origineel (Alhoewel er leentjebuur wordt gespeeld bij Groundhog Day) en er is een goede combinatie gevonden tussen een spektakelfilm en een inhoudelijk uitdagende film. Het eerste half uur met een Cage die steeds doodgaat en de dag opnieuw beleeft is geweldig en wanneer hij samen gaat werken met Rita (Blunt) wordt het eigenlijk alleen maar nog beter. De manier waarop Cage steeds beter wordt in het vechten door de training van Rita is goed gedaan en nog erg grappig ook. De film ziet er fantastisch uit en vooral de gevechten op het strand zijn een genot om naar te kijken. Nadat Cage en Rita de "strandfase" voorbij zijn komt er wat meer drama in het verhaal en wordt het meer een regelrechte actiefilm. Niet heel erg want het blijft allemaal zeer boeiend, maar het is wel jammer dat de humor wat naar de achtergrond wordt gedrukt en de film zich iets te serieus begint te nemen.

Gelukkig blijven Cruise en Blunt erg sterk. Hun chemie werkt aanstekelijk en zelfspot kan je Cruise niet verwijten. Blunt zie ik graag vaker in dit soort rol (Sicario was een goed vervolg). Het einde is erg "Hollywood" maar ik vond het een prima afsluiting van een erg boeiende SF- film.

“I'm a shitty father, say it.”

Redelijk. De sfeer is naargeestig en onheilspellend (veel besneeuwde landschappen) en de spanning wordt best goed opgebouwd. De jonge acteurs doen het ook goed. Dat is het positieve, maar daar staan helaas ook veel mindere kanten tegenover. Kinnaman is matig als vader die er alles voor over heeft om zijn kinderen bij zich te houden, en steeds gestoorder en agressiever wordt. Spannend wordt het nergens, en als er twee nieuwe personages worden geïntroduceerd wordt het als snel lachwekkend.

Edtv

Leuk. Edtv is geen diepgaand meesterwerk over de gevaren van privacyschending en Big Brother-achtige taferelen, maar als luchtige komedie met prima acteerwerk van McConaughey, Harrelson, DeGeneres, Reiner en Elfman voldoet het zeker. Net wanneer je denkt dat het wat repeterend en langdradig wordt, komt regisseur Ron Howard met een sterk laatste gedeelte. George Orwell zou het van deze film niet Spaans benauwd krijgen, maar ik denk toch dat hij wel zou kunnen lachen om dit soort pretentieloos vermaak.

“Is it because the houses are far apart that the people are far apart?”

Bijzonder krachtige film van Susanne Bier. Het sterkste punt van Efter brylluppet is de precisie waarmee Bier te werk is gegaan bij het uitwerken van de personages. Ze komt echt tot de kern van ieder personage, en dit zijn mensen die allemaal worstelen met de keuzes die ze in hun leven hebben gemaakt (of moeten maken). Personages die door een blik, een traan, of een explosie van emoties voor meerdere kippenvelmomenten zorgen. Acteurs als Mikkelsen, Lassgard en Knudsen zijn weergaloos.

Efter brylluppet is naast een familiedrama in het begin ook een familiemysterie. Gelukkig wordt dit mysterie niet te ver doorgevoerd en na een half uur weet je eigenlijk al grotendeels waar het verhaal heengaat. Daardoor ligt de focus op de personages en dat is een goede keuze van Bier. Jacob, Jorgen en Helene zijn personages die alle drie zo hun eigen keuzes hebben gemaakt in het leven en daar nu mee worden geconfronteerd. De emoties lopen hoog op en worden genadeloos blootgelegd door het fenomenale camerawerk van Bier. Een oog waar een traan uit rolt, lippen waar een lach zich langzaam vormt, of juist trillende lippen van verdriet etc. Bier zit met haar camera dicht op de emotie, waardoor de impact nog groter is. Dat komt ook door slimme regiekeuzes (de uithaal van Jorgen op het laatst, gelijk gevolgd door zijn begrafenis). Als laatste moet ook de muziek een compliment krijgen. Sfeervolle en indringende muziek die bepaalde scènes echt versterken. Een Deens meesterwerk van Bier.

“Get back you eight-legged freaks!”

Komische horrorfilm met reuzenspinnen die een klein stadje terroriseren. De humor zit vooral in de manier waarop de personages ten strijde trekken tegen de spinnen, en de soms domme manieren waarop ze dit doen. De geluidjes die de spinnen maken zijn flauw, maar het is zo kinderachtig dat ik er soms ook om moest lachen. Nadeel is wel dat ze nooit echt eng worden. De acteurs hoeven weinig te doen, maar vooral Arquette, Wuhrer en Doug E. Doug weten er nog heel wat van te maken. En het is leuk om een jonge Scarlett Johansson in dit soort films te zien. Iedere acteur moet ergens beginnen...

“Growing up can be a little bit scary and weird.”

Fantastisch. Eighth Grade laat op ongelooflijk realistische en oprechte wijze het leven van de 13-jarige Kayla zien, en het laat zien hoe kinderen op dit moment met elkaar communiceren. YouTube, Instagram, Snapchat, vlogs etc. Regisseur Bo Burnham geeft het allemaal op realistische wijze weer, maar veroordeelt dit leven gelukkig niet. Sterker nog, het contrast tussen Kayla’s verlegenheid en ongemakkelijk in het echte leven, en de openheid die ze toont in haar vlogs, is een briljante regie/scriptkeuze van Burnham.

Kayla heeft het niet gemakkelijk op haar middle school, maar ze kruipt steeds meer uit haar schulp en je ziet haar voor je ogen opgroeien en vooral zichzelf ontdekken. Fantastisch acteerwerk van Fisher, en ook Josh Hamilton als haar vader is uitstekend. De jonge acteurs zijn allemaal geweldig, en soms lijken ze wel niet te acteren (de scènes tussen Fisher en Emily Robinson zijn grandioos). Er is een scene op het laatst met Kayla en haar vader, die in hun achtertuin bij een kampvuur met elkaar zitten te praten, waar ik met een brok in me keel naar zat te kijken. Bij de laatste scene zit je ook met een soort van vaderlijke trots naar Kayla te kijken.

“Some people say I'm an overachiever, but I think they're just jealous.”

Sterke film. Election is gesitueerd in en rond een High School, maar voor de rest heeft het alles weg van een scherpe en cynische politieke satire. Regisseur Alexander Payne is een meester in het uitdiepen van personages en hun karaktereigenschappen, gevoelens en beweegredenen.

Ook in Election legt Payne zijn personages weer onder een vergrootglas (of hakbijl), en laat hij zien tot wat voor verwerpelijke acties zij in staat zijn. Broderick is erg sterk als de wat suffe leraar McAllister maar Witherspoon steelt de show als de overambitieuze Tracy Flick. Wat een heerlijk personage zet Witherspoon hier neer, en met Tracy bouw je echt een haatliefde verhouding op naarmate de film vordert. Ook Jessica Campbell vond ik erg sterk en Tammy is waarschijnlijk het leukste personage dat er in de film rondloopt. De film heeft een hele luchtige en humoristische toon maar schijn bedriegt. Onder de oppervlakte gaat een scherpe boodschap schuil vol cynisme, ironie en zeker hypocrisie. Genieten belazen!

“Some lessons can't be taught, Elektra. They must be lived to be understood.”

Nog niet zo slecht. Garner is een vreemde keus voor dit soort rol, en als beschermengel is ze duidelijk beter dan als keiharde actieheldin. De interactie tussen Garner en de jonge Zien geeft Elektra daarom ook nog wat gewicht en inhoudt. Want voor de rest is het allemaal erg mager, en het script laat veel steken vallen. Er is totaal geen spanningsboog, en de vechtscènes zijn saai gefilmd en gechoreografeerd. Pluspunt is wel de korte speelduur, en Garner doet het gewoon goed. Visueel valt er ook genoeg te genieten, en het is ontzettend jammer dat het script aan alle kanten tekortschiet.

Elephant

Elephant laat een beschouwende blik zien op het fenomeen “school shootings”. Gus Van Sant kiest voor een rustige, afstandelijke en arthouse-achtige aanpak wat wonderwel werkt. Je komt weinig over de personages te weten en dat is hier een goede keus. Je zou kunnen zeggen dat de emotionele impact achterblijft, maar de school shooting zelf maakt al genoeg indruk.

Mooi ook dat de beweegredenen van de schutters niet ter sprake komt, want soms is die er gewoon niet. De rustige, kille en doordachte manier waarop de schutters te werk gaan maakt daardoor des te meer indruk. De langgerekte scènes en close-ups van ruggen van de personages vond ik ook sterk gedaan. Vooral de scene met de jongen met de rode trui die de hele campus door loopt is een plaatje. Net zoals de "foto-scene" met de blonde jongen die drie keer terugkomt vanuit een ander gezichtspunt. De schietpartij zelf is gespeend van emotie en sentiment en wordt realistisch en ijzingwekkend in beeld gebracht. Dat de schietpartij wat klunzig begint (verkeerde tijd) maakt het des te beter. Het open en abrupte einde maakt de film af.

Elisa y Marcela

Stijlvolle en indrukwekkende film. Elisa Y Marcela gaat over twee vrouwen die begin vorige eeuw een relatie aangaan, in een tijd waar homoseksualiteit niet werd getolereerd en zelfs strafbaar was (wat nu nog steeds in veel landen zo is). De Molina en Fernández zijn fantastisch in de hoofdrollen, en zeker in het begin voel je de liefde en chemie tussen beide.

De film ziet er schitterend uit, en de zwart-wit beelden en scherpe beeldkwaliteit zorgen ervoor dat iedere scene als een schilderij aanvoelt. Wanneer er in het tweede gedeelte wat meer drama komt, en Elisa en Marcela met de autoriteiten te maken krijgen, wordt het iets minder, maar gelukkig eindigt de film wel zeer sterk.

“You're mad!”

“We're all mad Dr. Newgate. Some are simply not mad enough to admit it.”

Wie zijn er gekker? De psychiatrische patiënten die worden onderworpen aan verschrikkelijke experimenten en normaal willen leven (ook al blijven ze gek natuurlijk). Of de behandelend artsen die de experimenten uitvoeren omdat ze denken dat het de patiënten helpt (het is 1899). Eliza Graves werpt een aardig dilemma op, ook al weet je het antwoord eigenlijk al. Want aan beide kanten gaat er behoorlijk wat mis (zowel in de uitvoering als in het hoofd).

Eliza Graves heeft in het begin een heerlijk naargeestige en donker sfeer, maar nadat de film zich verplaats naar het Asylum wordt het ook wat potsierlijk. Je weet vaak niet of je om een scene moet gruwelen of lachen, of allebei. IJzersterke acteerprestaties van Beckinsale, Kingsley, Caine en Sturgess, die de film echt naar een hoger niveau tillen. Met op het laatst nog een aardige plottwist. Dat zo’n donkere en ijzingwekkende film eindigt met een mooie boodschap over de liefde tussen twee psychiatrische patiënten getuigd in ieder geval van lef.

“Observe, Lord Burghley, I am married. To England.”

Sterke film rond koningin Elizabeth the First. Ze zat op de troon van 1558 tot haar dood in 1603, en het wordt gezien als één van de belangrijkste en sterkste periodes in de geschiedenis van Engeland. De film zelf laat vooral de politieke intriges gezien, en het laat zien hoe Elizabeth de politiek naar haar hand zette.

En hoe ze de publieke opinie in haar voordeel wist uit te buiten. Scarface en The Godfather zijn er niets bij, en vooral op het laatst zitten er scenes in die aan het einde van The Godfather part 1 deden denken. Blanchett is ijzersterk, en ook acteurs als Rush, Mortimer en Joseph Fiennes weten allemaal indruk te maken. Je ziet dat de acteurs een theaterachtergrond hebben, en dat komt in Elizabeth wel van pas.

“I'm impossible to forget, but I'm hard to remember.”

Films van Cameron Crowe hebben altijd wel een bepaalde charme over zich, maar met Elizabethtown overspeelt de regisseur zijn hand. Dat komt natuurlijk allereerst door de desastreuze keuze om Bloom te casten als hoofdrolspeler, maar ook het verhaal komt niet echt van de grond.

Bloom moet een suïcidaal persoon spelen, maar loopt de hele film als een blije kip rond. Dat zou ik ook zijn als ik aangesproken zou worden door Dunst, maar dat is volgens mij niet het punt dat de film wilde maken. De familie van deze Drew (Bloom) is ook maar een maf stel waarvan er geen één bijblijft (nou ja, Sarandon natuurlijk wel in een gedenkwaardige scene). Pluspunt is wel de mooie sfeer die Crowe altijd weet op te roepen en de heerlijke muziek. En Dunst speelt een leuk quirky karakter met de nodige flair.

Elle

Vreemde film. De film zit propvol met onuitstaanbare personages die rare beslissingen nemen, en een aangename filmervaring levert het niet op. Voor een Paul Verhoeven film vond ik het ook opvallend tam en preuts.

Toch krijgt de film van mij een voldoende en dat heeft een paar redenen. Het personage Michéle is een wat naargeestig personage die discutabele beslissingen neemt, maar intrigerend is ze zeker. Dat komt ook door Huppert, die een geweldige acteerprestatie neerzet. Het is ook allemaal uitermate sfeervol en de regie van Verhoeven is sterk. Verhoeven laat veel over aan de interpretatie van de kijker en dat kan ik altijd wel waarderen. Het einde is vreemd en kon me niet echt bekoren. Maar Elle zal ik niet snel vergeten, en dat telt ook mee.

Elle S'appelait Sarah

Met Elle S'appelait Sarah kan er weer een indrukwekkende Tweede Wereldoorlog film worden bijgeschreven aan een toch al imposant rijtje. Ik heb het boek gelezen, en ook in de film is het gedeelte met Sarah het sterkst. Logisch natuurlijk, want het verhaal over de deportatie van Franse Joden gaat je niet in de koude kleren zitten. Het doet pijn, en de scènes in de tegenwoordige tijd laten zien dat de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog ook nu nog voelbaar kunnen zijn, en gevolgen kunnen hebben. Voor mensen die de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt, slachtoffers, maar ook voor de familieleden.

Elser

De Tweede Wereldoorlog blijft een onuitputtelijke bron van interessante verhalen. Het levensverhaal van Georg Elser was mij onbekend, maar het is weer een indrukwekkend verhaal over een man die al vroeg wist dat Hitler foute boel was, en hem in 1939 door middel van een bomaanslag om het leven wilde brengen. De manier waarop het verhaal is opgebouwd (flashbacks) voelt soms wat gekunsteld aan, maar het acteerwerk van Friedel, Schuttler en de andere acteurs vergoedt veel. En het onderwerp is zeer boeiend.

Earth's wealthiest inhabitants fled the planet to preserve their way of life.

Als groot fan van science fiction films is Elysium een bittere teleurstelling. Alles ziet er prachtig uit en het verhaal tackelt een aantal actuele en interessante thema’s maar alles voelt erg leeg en geforceerd aan. Een film over klassenscheiding, vluchtelingenproblematiek en discriminatie zou een intrigerende film moeten opleveren maar niets wil beklijven. Het ziet er allemaal gelikt uit en de actiescènes zijn spectaculair gefilmd maar zonder binding met het verhaal of de personages boeit het je eigenlijk niets wat er zich op het beeldscherm afspeelt.

Matt Damon, Jodie Foster en Sharlto Copley zijn toch niet de minste acteurs maar ook zij kunnen het materiaal niet naar een hoger niveau tillen. Damon doet nog zijn best maar met zo’n mager uitgewerkte rol kan ook hij geen potten breken. Wat Foster aan het doen is weet ik niet maar het lijkt nergens op. Ik irriteerde mij dood aan haar accent en haar rare wenkbrauwtrekjes. Copley is wel een lichtpuntje alhoewel hij met zijn manische trekjes op een gegeven moment in herhaling valt. Gelukkig heeft de film genoeg flair en vaart waardoor het zeker geen vervelende zit wordt. Regisseur Neill Blomkamp heeft een interessante (toekomst)visie (zie ook District 9) en met het combineren van actuele thema’s met een vlotte SF-film kan het bijna niet mis gaan. Dat gaat het dan ook niet maar beklijven wil Elysium nou ook weer niet.

EMO the Musical

Redelijke Australische coming of age film/musical met een originele insteek. Een school waar er een strijd woedt tussen atheïstische emo geeks en gelovige en Bijbelstrikte jongeren. Strikt is uiteindelijk een rekbaar begrip, en EMO the Musical stipt zo nog wel meer zaken aan waar de hypocrisie en het cynisme vanaf druipt. Heel diep gaat het allemaal niet en de muziek neemt soms wel heel erg de overhand, maar er zitten wat aanstekelijke nummers tussen. EMO the Musical laat de kans liggen om echt een scherpe satire te zijn, maar je moet de makers de credits geven dat ze in ieder geval iets nieuws proberen.