Opinions

El Espinazo del Diablo

Mooie film van Guillermo del Toro. Ik ben een fan van de man, en El Espinazo del Diablo draagt ook weer duidelijk het stempel van de Mexicaanse regisseur. Een wat dromerige en warme sfeer, een onheilspellend en triest verhaal, horror en drama die elkaar de hele tijd afwisselen, en weer een wat bovennatuurlijk tintje. El Espinazo del Diablo is meer een sfeervol drama rond een bepaalde tijdsperiode dan een regelrechte horror, maar het ongemakkelijke gevoel overheerst. Dat komt ook door het uitstekende acteerwerk van Noriega als maniakale slechterik.

“Blessed are the forgetful, for they get the better even of their blunders.”

Eternal Sunshine of the Spotless Mind is een onconventionele romantische komedie/drama die duidelijk de stempel van schrijver Charlie Kaufman draagt. Kaufman en regisseur Michel Gondry weten met een aparte verhaalstructuur, een intrigerend script en visuele pareltjes van scènes de kijker te overrompelen en je moet de aandacht er goed bijhouden om het verhaal te kunnen blijven volgen. Maar dan wordt je wel beloont met één van de origineelste films die ik ooit heb gezien.

Clementine heeft een bedrijf ingeschakeld om haar vriend Joel uit haar geheugen te wissen. Als Joel daar achterkomt wil hij ook Clementine uit zijn geheugen wissen en schakelt hetzelfde bedrijf in. Allereerst worden de ruzies verwijdert en lijkt er niets aan de hand. Maar ja, voor de ruzies en frustraties was er liefde, passie en genegenheid en wanneer ook die momenten worden verwijderd komt Joel in actie. Een reis door het geheugen van Joel volgt om zijn herinneringen aan Clementine te behouden. Hoe Gondry dit heeft aangepakt en gefilmd is erg inventief en het wordt nooit te ingewikkeld of vergezocht. Jim Carrey is erg sterk als de ingetogen en wat saaie Joel en Kate Winslet weet de flamboyante Clementine weergaloos neer te zetten en steelt iedere scene. Mark Ruffalo, Kirsten Dunst, Elijah Wood en Tom Wilkinson hebben bijrollen maar vooral Dunst weet na een dramatische wending op het laatst het maximale uit haar rol te halen. Eternal Sunshine of the Spotless Mind is een aparte ode aan de liefde en geeft nog een mooie boodschap mee aan de kijker. Soms is de liefde het waard om voor te vechten en soms krijg je een tweede kans met misschien wel de liefde van je leven die je met beide handen moet aanpakken.

Eva No Duerme

Eva Perón was een indrukwekkende vrouw en wat er met haar lichaam is gebeurd na haar dood is, op z'n zachts gezegd, luguber. Eva No Duerme gaat daar niet alleen over, maar ook over wat het met de personages doet die dicht bij haar lichaam zijn. Vooral audiovisueel is de film een hoogstandje, maar jammer genoeg blijft het fragmentarische script wat achter. Je krijgt eigenlijk drie verhalen ineen, maar geen één weet echt een blijvende indruk achter te laten. De zwart-wit archiefbeelden in combinatie met de fictieve verhalen zijn wel goed gedaan, en regisseur Aguero laat hier zijn vakmanschap zien.

“Vacate! I want off this ship!”

Ik hou wel van dit soort horrorfilms in space. Een groep personen die in een klein ruimteschip moeten zien te overleven, en waar de paranoia al snel toeneemt, levert bijna automatisch een sterke film op. Event Horizon heeft sowieso een interessant uitgangspunt, en ook de horrorelementen zijn sterk uitgewerkt. De gekte slaat al snel toe, en je ziet de personages één voor één ten prooi vallen aan een vreemde identiteit. Minpunt is wel dat ik een Ripley miste. De acteurs doen het allemaal goed, maar geen één personage sprong er echt uit.

“Everest is another beast altogether.”

Everest is een indrukwekkende film over een groep mensen die de Mount Everest willen beklimmen en bij de afdaling in een verschrikkelijke storm terecht komen. Er is een indrukwekkend rijtje acteurs en actrices opgetrommeld en onder andere Josh Brolin, Jason Clarke, Jake Gyllenhaal, John Hawkes, Emily Watson en Sam Worthington zijn erg goed op dreef. Keira Knightley en Robin Wright hebben veredelde cameo’s

De beelden van de berg zijn prachtig en tocht naar de top wordt indringend in beeld gebracht. Jammer genoeg is de aanloop wel erg lang en wordt er te veel tijd besteedt aan de introductie van de karakters en de gevaren die de beklimming met zich meebrengt. Buiten de karakters van Jason Clarke en Josh Brolin worden de andere personages niet of nauwelijks uitgediept dus in de introductie had zeker wat minder tijd hoeven te gaan zitten. Een ander minpunt is dat de film overvol is. Je ziet op een gegeven moment door de bomen het bos niet meer zoveel personages maken deel uit van de beklimming. De film is niet helemaal in balans want de afdaling moet het met een stuk minder tijd stellen dan de aanloop en de beklimming. De storm, de leven en dood situaties waar de karakters zich in bevinden, de emotionele momenten, het is allemaal indrukwekkend gefilmd en geacteerd maar het voelt een beetje afgeraffeld. De dood van sommige personages doet ook niks met je als kijker omdat het zo snel gaat en ze slecht zijn uitgediept. Alleen met Rob Hall en Beck Weathers (Brolin) leef je mee en wil je weten hoe het met beide afloopt. Door de schitterende beelden, het mooie landschap, de sterke acteurs en de goed opgebouwde spanning is Everest een film waar ik van heb genoten en die geen moment verveelt. Dat de film overvol is en een te lange aanloop heeft doet daar niets aan af.

“Kanpai, puta!”

Aardige over the top actiefilm met een prima Salma Hayek in de rol van wraakengel. Hayek loopt eerst nog wat verwilderd rond, en het is te danken aan de klunzigheid van haar tegenstanders dat ze niet gelijk het loodje legt. Dit is ook gelijk het grootste minpunt van de film.

Waar Charlize Theron in Atomic Blonde nog geloofwaardig weet te maken dat ze iedere man aankan, heb je bij Hayek het gevoel dat er wel heel veel geluk bij komt kijken. Precies op de goede momenten doet haar tegenstander iets stoms of wordt hij/zij afgeleid. Everly is voor de rest wel een prima film die door het hoge tempo en de vele actiescènes nergens vervelend wordt om naar te kijken.

Every Thing Will Be Fine

Gemengde gevoelens. Aan de ene kant heeft Every Thing Will Be Fine een intrigerend verhaal, sterk acteerwerk en een sfeervolle cinematografie (dat begin in de sneeuw is schitterend). De rustige regie van Wim Wenders kan ik ook wel waarderen.

Maar na een goed begin wordt het steeds minder, en bepaalde plot- en karakterontwikkelingen zijn niet altijd even logisch en sterk uitgewerkt. Dat ligt ook aan de tijdsprongen, en vooral Rachel McAdams heeft een ondankbare rol (hoewel wel een fantastische laatste scene). Het tempo is traag en alles loopt goed af, maar dat zijn zaken waar ik wel mee kan leven. Het onsamenhangende en soms zelfs oppervlakkige plot is de echte spelbreker.

“I don't think we're dealing with a freakin' panic attack here!”

Toffe horrorfilm van Alvarez. Evil Dead doet eigenlijk niet heel veel nieuws en het script zit bomvol met de standaard horrorelementen, maar de uitvoering is klasse en nadert de perfectie. Dat ligt vooral aan de regie en het fantastische acteerwerk van Jane Levy. Bloederig, expliciet, hard en soms bijzonder choquerend, zoals je dat graag ziet in dit soort films. Belangrijk is ook dat de spanningsboog de gehele film strak blijft, en door de korte speeluur en het hoge tempo blijft het interessant. De overige acteurs mogen dan wat matig zijn, Jane Levy maakt veel goed met haar bijna maniakale spel. Alvarez levert vakwerk af.

“This kinda looks like your old girlfriend! Ha ha ha.”

Knap hoe Sam Raimi The Evil Dead heeft gemaakt. Met slimme camerastandpunten, een effectieve editing en sterke acteerprestaties (en liters nepbloed) weet Raimi een bloederige, spannende en soms zelfs grappige horrorfilm af te leveren.

In 1981 was dit een choquerende film, en dat begrijp ik wel. Zelfs bezien door 2017 ogen is dit een gruwelijke en bloederige film geworden. Het acteerspel van vooral Bruce Campbell helpt ook, met die maniakale en angstige gezichtuitdrukkingen en de camera die er dicht op zit. The Evil Dead laat zien hoeveel je allemaal voor elkaar kan krijgen met weinig middelen, maar met genoeg fantasie, inspiratie en vakmanschap.

“One day the AIs are going to look back on us the same way we look at fossil skeletons on the plains of Africa. An upright ape living in dust with crude language and tools, all set for extinction.”

Ex Machina blijft een unieke film. Een onheilspellende sci-fi film die zich voornamelijk afspeelt in een strakke en moderne woning waar vier acteurs voor het vuurwerk moeten zorgen. Het geeft je het gevoel dat je naar een toneelstuk zit te kijken. Een toneelstuk dat je laat nadenken over de toekomst van AI, die je als kijker serieus neemt en waar je het verhaal aandachtig moet (en wil) blijven volgen.

De film heeft op sommige momenten een filosofische en erotische ondertoon, en ook de Turing test wordt goed in het verhaal verweven. In eerste instantie lijkt het Ava (Alicia Vikander) te zijn die wordt getest, maar al snel kom je erachter dat de zaken toch wat anders liggen. De verhouding tussen Caleb (Domhnall Gleeson), Nathan (Oscar Isaac) en Ava wordt goed opgebouwd, en je voelt als kijker dat er op een gegeven moment een uitbarsting moet komen door alle onderdrukte emoties en dubbele agenda’s die de personages verborgen houden voor elkaar. Isaac en Gleeson zijn geweldig, maar het is Vikander die excelleert als klinische robot Ava. Ze geeft Ava ook een zachte en bijna menselijke kant, maar je weet als kijker tot het einde toe niet of dit gespeeld is of oprecht. Speciale vermelding voor Sonoya Mizuno, die geen woord zegt maar goed werk aflevert. Het einde is bevredigend, en het vat eigenlijk goed samen hoe de film en regisseur Alex Garland tegen de toekomst van AI aankijken. Ava gaat de gewone wereld in en zal met een belangstellende, bewonderende maar ook superieure blik op ons neerkijken. Ex Machina is een betoverende filmbelevenis.

“All each of us can do today is lose what we've already won through selfishness, stupidity, and impatience!”

Aardige psychologische thriller, die zich in zijn geheel afspeelt op één locatie. Acht sollicitanten moeten om een functie binnen een bedrijf te bemachtigen één vraag beantwoorden. Wat de vraag is weet niemand. De acht worden langzaam tegen elkaar uitgespeeld (door eigen toedoen soms), en alle acht reageren anders op de omstandigheden. In wat voor wereld deze mensen leven blijft schimmig, maar het is in een toekomst waarin een virusepidemie veel mensen heeft gedood. Het bedrijf waarvoor ze solliciteren heeft een antigif gemaakt. De personages blijven wel wat vlak, maar het mysterie en het psychologische spel houden het interessant.

“None of this Lone Ranger stuff that I keep hearing about.”

Steven Seagal, DMX, Tom Arnold, Anderson, veel stoerdoenerij, mooie auto's, mooie vrouwen en veel testosteron, Exit Wounds doet precies wat je ervan verwacht. Als je niet al te veel van het verhaal verwacht en het erbarmelijke acteerwerk voor lief neemt, valt er nog genoeg te lachen om zoveel onzin.

“Evil against evil.”

Icoon onder de horrorfilms. Qua sfeer blijft The Exorcist nog steeds onovertroffen, en gelijk vanaf het begin in Irak zit je vastgenageld op je stoel. Het is moeilijk om aan te geven wat de oorzaak hiervan is (want er gebeurd eigenlijk nog niets) maar alles klopt en regisseur Friedkin weet gelijk een onheilspellende en ijzingwekkende sfeer te creëren.

Ik denk dat het komt door de rustige opbouw, de effectieve regie en schitterende cinematografie, de settings, het acteerwerk en vooral de fabelachtige muziek. Het is een combinatie van dit alles wat The Exorcist zo goed maakt. Exorcisme is natuurlijk ook een dankbaar onderwerp voor een horrorfilm, en het acteerwerk van Blair, Burstyn, Von Sydow en Miller blijft geweldig. De manier waarop Linda Blair langzaam wordt overgenomen door een demon is schitterend gedaan, en het acteerwerk, de make-up en de gore zijn nog steeds indrukwekkend. Net zoals de gehele film.

“I'll be back.”

“You've been back enough. I'll be back.”

“Yippee-ki-yay.”

Lekkere actiescènes, veel testosteron, droge oneliners en lachwekkende acteerprestaties, een prima recept voor een knallend actiespektakel met veel oude helden. Vooral het samenspel tussen Schwarzenegger en Willis levert een heerlijk schouwspel op. Maar ook de “staring contest” tussen Stallone en Van Damme mag er wezen. En in tegenstelling tot het eerste deel zijn de actiescènes overzichtelijk gefilmd. Prima werk van Simon West.

“How hard can it be to kill ten men?”

Prima derde deel. De 'oudjes' zijn weer verreweg het beste op dreef en de nieuwkomers Ford, Gibson (als maniakale bad guy) en Snipes passen zich moeiteloos aan. Van de jongere garde is alleen Rousey echt gedenkwaardig. Er zitten weer een aantal ijzersterke actiescènes in en vooral het einde als Stallone en co. het tegen een leger moeten opnemen is geweldig. Belachelijk, maar het is heerlijke onzin.

“We are the shadows and the smoke, we rise. We are the ghosts that hide in the night.”

Testosteronfeestje. Alle grote actiehelden komen langs en het is een feest der herkenning. Er wordt niet te veel moeite gedaan om iets van een verhaal te vertellen en de actie doet het meeste werk.

Gelukkig zijn de actiescènes erg sterk (alhoewel je door de snelle montage soms geen idee hebt wie tegen wie vecht) en hebben de acteurs de grootste lol in de uitvoering. Stallone en Statham hebben de grootste rol, maar ook Jet Li, Lundgren en Rourke hebben zo hun momenten. De cameo's van Willis en Schwarzenegger zijn ook aardig. Prima vermaak.

Das Experiment

Sterke film. Ik heb de laatste jaren veel films gezien die dit experiment (gewone mensen als bewakers en gevangenen) als uitgangspunt hadden, maar deze Duitse klassieker is nog steeds ongeëvenaard. De anarchie en het geweld slaan wel heel snel toe en of het allemaal geloofwaardig is weet ik niet, maar het is fascinerend om naar deze "gewone mensen" te kijken die steeds een stap verder gaan in hun strijd en psychologische oorlogsvoering.

Het acteerwerk van vooral Bleibtrue, Berkel, Von Dohnányi en Eggert is fantastisch, en het romantisch subplot tussen Dora en Tarek vond ik geen hinderlijke onderbreking (wat ik wel wat verwacht). Het laatste gedeelte had verschillende kanten op kunnen gaan, maar ik kan wel leven met dit bitterzoete einde.

“Memo to Adolf, the uniform isn't real.”

The Experiment is een film met een interessant uitgangspunt en sterke acteerprestaties. Maar het is ook een film waarin je een hoge mate van ‘suspension of disbelief’ moet hebben. Als je de film niet al te serieus neemt kun je jezelf wel vermaken met personages die om het minste of geringste elkaar in de haren vliegen, en binnen een dag al over elkaar heen staan te plassen. Het gevangenisexperiment faalt ook aan alle kanten, maar de personages krijgen toch allemaal hun geld. En de kijker krijgt een film met een Brody, Whitaker en Collins Jr. op hun best. Ook niet verkeerd.

“You have a nightmare?”

Voorspelbaar sci-fi verhaal. Netflix zorgt er altijd wel voor dat het er allemaal schitterend uitziet, maar iets meer focus op het script was wel een goed idee geweest. Want Extinction mist originaliteit en spanning, en Pena en de andere acteurs doen hun best maar worden niet geholpen door het script. Het idee achter robots/AI en mensen die in oorlog zijn met elkaar is interessant, maar het voelt allemaal wel heel erg gehaast aan. Er had veel meer met het intrigerende uitgangspunt gedaan kunnen worden, maar de regisseur lijkt meer geïnteresseerd te zijn in actie en gebouwen opblazen. Ook leuk.

Extraction

Wat was dit slecht. Ook hoop dat Bruce Willis een aardig zakcentje heeft overgehouden aan het spelen in deze film want ik kan geen andere reden bedenken waarom hij zou opdraven in een film met zo'n clichématig, rommelig en inspiratieloos verhaal. Iets van spanning zou het allemaal nog ten minste draaglijk maken maar alles gaat zo gemakkelijk dat je alleen maar kan lachen om alle onzin.

De vechtscènes zien er goed uit maar het is mij een raadsel waarom er nog steeds regisseurs zijn die denken dat schokkerige camera's (zelfs tijdens praatscènes) cool zijn. Het is knap dat je in dit soort film een bad guy (drie zelfs) kunt casten die alle drie geen enkele vorm van persoonlijkheid of charisma hebben. Een slechte Rus, een jongen met lang haar en een kantoorklerk, wie verzint zoiets? Kellan Lutz doet stoer en overtuigd wel in zijn vechtscènes maar acteren kan hij niet en de chemie met Gina Carano is ver te zoeken. Tot zover de negatieve kanten van de film want Carano was een genot om naar te kijken en heeft voldoende charisma. Iets meer vechtscènes van haar had wel gemogen... Om toch maar negatief te eindigen.

Extremely Wicked, Shockingly Evil and Vile

Interessant. De invalshoek die regisseur Joe Berlinger kiest om het leven en de gruwelijkheden van Ted Bundy te laten zien is intrigerend en Berlinger toont ook veel lef, want we zien vooral Ted Bundy als mediagenieke seriemoordenaar en vriendelijke en charmante huisvader. En de vrouwen (Liz en Carole Ann) die hem blijven steunen en niet los kunnen laten.

Daarom is de beste scene van de film ook het 'Hacksaw' moment op het laatst in de gevangenis, en Efron en Collins zijn hier echt weergaloos. Meer van dit soort scenes had de film goed gedaan, want het is soms wel heel erg vrijblijvend en bijna luchtig. Er had misschien ook wat meer ingezoomd kunnen worden op Liz, want de scenes met Efron en Collins zijn de momenten dat de film echt tot leven komt. Carole Ann (Scodelario) is aardig als klein subplotje, maar de grote rol die ze nu heeft gaat toch ten kostte van de interessante relatie tussen Liz en Bundy.

“Never tell a soldier that he does not know the cost of war.”

Spannende film. Eye in the Sky geeft een mooi inkijkje in de wereld van drones en surveillance en de morele dilemma’s die hierbij opspelen. Niet alles zal in het echt zo gaan zoals in de film (militairen die huilend een drone afvuren?) maar een film hoeft van mij ook niet superrealistisch te zijn om er toch van te kunnen genieten. Zeker met Mirren, Rickman, Paul, Abdi en Glen als acteurs.

Wat ik wel wil geloven is dat de Amerikanen makkelijker genoegen nemen met collaterale damage dan de Britten, die de hele tijd de verantwoordelijk afschuiven naar een ander. De spanningsopbouw is fantastisch gedaan en ik zat eigenlijk gelijk op het puntje van me stoel. De film laat goed zien welke dilemma's er allemaal spelen en de personages hadden goede argumenten voor of tegen de drone aanval (alhoewel dat helemaal niet om het meisje ging maar meer om de pr-nachtmerrie, cynisme ten top...). Toch zat ik net zoals Rickman's personage soms gefrustreerd op de bank om zoveel besluiteloosheid. Het einde was gelukkig geen zoetsappig geheel alhoewel die laatste scene van mij wel geschrapt had mogen worden. Toch weer Amerikaans sentiment dat doorsijpelt.

“We see what we look at. But the way we see things is affected by what we know.”

Prima horrorfilm die het vooral moet hebben van het spel van Jessica Alba en het degelijke verhaal, wat pas op het laatst echt op stoom komt. Het is allemaal erg sfeervol en visueel ziet het er allemaal goed uit, maar de spanning ontbreekt een beetje. Op het laatst wordt dat wel goedgemaakt, en door het spel van Alba blijft het interessant om naar te kijken.

“Loneliness can do strange things to the mind.”

Onheilspellend, luguber, sfeervol en eigenzinnig, The Eyes of My Mother is een knappe debuutfilm van Nicolas Pesce. Sommige scenes zijn zeer ongemakkelijk om naar te kijken, maar dat is ook de bedoeling. De sfeer die Pesce weet te creëren is briljant. Extreme eenzaamheid, jeugdtrauma's, moordlust, sadomasochisme... Francisca is een tragisch personage met een groot jeugdtrauma, maar tegelijkertijd veroordeel je haar acties wel. Maar je begrijpt ook waarom ze doet wat ze doet, en dat is de grote kracht van het script van Pesce. Het ziet er allemaal eenvoudig uit, maar de uitvoering is nagenoeg perfect.

“No dream is ever just a dream.”

Overdonderend, mysterieus en hypnotiserend. Voor Eyes Wide Shut moet je in de juiste stemming zijn, maar dan word je ook getrakteerd op een betoverende filmbelevenis. Kubrick levert een sfeervolle film af die vanaf de eerste scene indruk maakt, en ondanks de lange speelduur en bepaalde scènes (Cruise loopt veel doelloos rond in New York) blijft het verhaal interessant en intrigerend.

Cruise speelt William Harford, een dokter die na een ontboezeming van zijn vrouw Alice (Kidman) ronddwaalt door nachtelijk New York zonder duidelijk doel. William heeft een aantal vreemde ontmoetingen en besluit uiteindelijk naar een besloten feest te gaan in een afgelegen landhuis. Met alle gevolgen van dien. Deze lange scene in het landhuis is één van de meest stijlvolle, absurde, bevreemdende, fascinerende en beste scènes die ik ooit heb gezien. Beeld en geluid (dat muzieknummer tijdens het ritueel zal ik niet snel meer vergeten) komen op een perfecte manier samen. Cruise en Kidman zijn fantastisch, en vooral Kidman maakt in maar een paar scenes een verpletterende indruk. Het einde is ook briljant gekozen door Kubrick.