The Eyes of My Mother (2016)

Wondermooi, ondergewaardeerd indie pareltje. Een kil, luguber werkje dat meer trekt richting de New French Extremity wave, dan dat je op 't eerste gezicht zou denken. Het gaat namelijk niet zozeer om wat je ziet, maar om wat er voor het slachtoffer (wel/niet) op het spel staat en een legitieme gedachte achter de daden, door geen enkele waarde toe te kennen aan een mensenleven. De oprechte urgentie om te moorden of niet vermoord te worden, een lastige 'sweet spot' om te vinden. De film wisselt daar ingenieus tussen, door o.a twee totaal uiteenlopende slachtoffers een eigen gezicht te geven. De kalme, symmetrische shots, low-fi electronic soundtrack en contrastrijke zwart-wit cinematografie zijn bepaald geen middelen om het genre te romantiseren, zoals A Girl Walks Home Alone at Night (2014) dat wel zo dromerig deed. Hier staat het in dienst van de mensonterende en meedogenloze daden van de apathische protagoniste. Magalhães speelt één van de meest intrigerende, gelaagde psychopaten die het genre de laatste jaren heeft gekend, zelfs met die sprekende Bambi-ogen ter compensatie. Meesterwerk.

Een bijzonder aangenaam debuut van Nicolas Pesce. Intussen zijn er twee andere films van hem verschenen (Piercing (2018) en The Grudge (2020)) die mijn nieuwsgierigheid na het zien van dit prachtdebuut absoluut hebben ge-wekt. Beide films staan hoog genoteerd op mijn filmverlanglijstje. The Eyes of My Mother schept in slechts 76 minuten een spannend beeld van een eenzame instabiele vrouw. De film focust zich heel prettig op dit personage en laat potentiële zijplotjes en intrigerende bijpersonages grotendeels voor wat ze zijn. Zij zijn passanten die schemeren aan de rand van haar belevingswereld. Ze staan in dienst van de hoofdvertelling. De film volgt één lijn en dat is de lijn van hoofdpersonage Francisca. De entourage, de sfeer en de fotografie zijn fantastisch. Volledig gedraaid in hypnotiserend zwart-wit ontstaat een intrieste en onheilspellende ambiance die in al zijn treurige beklemming nog eens extra dreigend wordt ondersteund door verontrustende muzikale klanken en het geluid van een dreinende bas. De film zegt het met beeldende sfeer en van veel dialoog is dan ook geen sprake. Verklaringen zijn er amper. Een brute film is het. Niet door heel plastisch en bloederig met geweld te smijten, maar juist door binnen die sfeer van beklemmende dreiging het brute geweld suggestief weer te geven. Het onzichtbare geweld nestelt zich in je hoofd en laat daar een permanente vieze smaak achter. Als kijker wordt je psychisch vetgemest. Op den duur zit je zo vol met ongemakkelijke indrukken dat het bijzonder onaangenaam gaat aanvoelen. Geen lichte kost. Met relativering of andere vormen van comic relief, wordt door Pesce niet gestrooid. De tanden op elkaar en doorbijten maar. Welkom in de hel.

Veel te lage score hier, dit is nou een horror film waar alles inzit. Prachtig geschoten in zwart/wit, geweldig geacteerd, gore, shockerend, een parel van een film! Vanaf het moment dat die dominee het huis betreedt onstaat er een onderhuidse spanning die me echt niet meer los liet.. wat wellicht al begon bij die koe. Dit is de reden waarom horror nog steeds 1 van mijn lievelingsgenres is!