Opinions

“Learned a new word today. "Atom bomb." It was like the God taking a photograph.”

Steven Spielberg heeft zoveel sterke films gemaakt dat Empire of the Sun soms wat vergeten wordt. Onterecht, want het is weer een knap staaltje vakmanschap van Spielberg, en Empire is een film waar oorlog en de verbeeldingskracht van een jonge jongen (een jonge Bale) perfect samenkomen. De verschrikkingen van het Jappenkamp worden soms in beeld gebracht, maar Spielberg is meer geïnteresseerd in hoe Jim dit allemaal ondergaat en ervaart. Soms zie je hem lijden, maar meestal zie je het hem ook als een avontuur beleven. Dit is zijn belevingswereld, en als je hierin meegaat valt er genoeg te genieten.

“I fucked up.”

Aardig. Empire State heeft een intrigerend verhaal en een aantal prima acteurs, maar interessant of spannend wordt het nergens. Onfortuinlijke castingkeuzes (Liam Hemsworth is zeer matig. Je hebt the Rock en je doet er dit mee?), weinig spanning en op sommige momenten ook gewoonweg saai.. De 80's sfeer en de mooie beelden zijn wel een pluspunt, maar het kan Empire State als geheel niet redden.

“You're like the drummer from REO Speedwagon. Nobody knows who you are.”

Verrassend leuk. Het eerste gedeelte is duidelijk het sterkst, en vooral Dax Shepard is heerlijk op dreef als arrogante Employee of the Moth. Dane Cooke speelt hier meer de straight man die er alles voor over heeft om Shepard van zijn troon te stoten. En om de heerlijke Jessica Simpson te versieren, wat ik hem niet kwalijk kan nemen. Het tweede gedeelte is wat conventioneler en het verplichte drama voelt geforceerd aan. Gelukkig blijven Shepard en Cooke ook hier erg goed, en vooral de "wedstrijd" tussen beide wie zich tot de beste werknemer mag kronen is nog een klein hoogtepuntje.

“And so, they all lived happily ever after.”

De vrolijkheid straalt van deze film af. De liefde staat centraal en komt in al zijn gradaties aan bod. De ongeremde, grenzeloze, onbevooroordeelde en wat naïeve kant van de liefde botst op een leuke manier met de cynische kant.

Amy Adams vertegenwoordigt de vrolijke kant van de liefde en doet dat subliem. Ze straalt van het scherm, haar verbaasdheid om zoveel cynisme als het op liefde aankomt, levert de leukste scènes op. Dempsey vertegenwoordigd de cynische kant en vormt een leuk duo met Adams. Het sprookjesgedeelte en de muziek had van mij weggelaten mogen worden, maar ik begrijp wel waarom hiervoor is gekozen. Het einde is ook wat vreemd (de draak) maar oké, het is een film met zoveel vrolijkheid vergeven.

“Between your faith and my Glock nine millimeter, I'll take the Glock.”

Vroeger vond ik dit echt één van de engste films die er bestond. En nu ik de film na jaren weer terugzie snap ik wel een beetje waarom de film toen zo'n indruk op me maakte. End of Days heeft een heerlijk naargeestig sfeertje, een aantal aardige schrikmomenten (de appelscene!), sterke acteerprestaties en zelfs wat humor.

Vooral Byrne en Tunney springen eruit, maar Schwarzenegger laat zich ook van zijn goede kant zien. Het verhaal mist soms wat subtiliteit en dat Schwarzenegger zijn geloof terug moet vinden wordt bijna door je strot geduwd zo vaak wordt het herhaald. Maar de actie is goed en het einde is hoopvol en luguber tegelijk. Nachtmerries zal ik er niet meer van krijgen, maar End of Days blijft een zeer vermakelijke thriller/horror.

"Well, I think being shy basically means being self-absorbed to the extent that it makes it difficult to be around other people."

The End of the Tour is een echte acteursfilm. Jason Segel en Jesse Eisenberg zijn erg sterk en hun onderlinge scènes zijn een genot om naar te kijken. Segel speelt David Foster Wallace erg overtuigend en weet het excentrieke karakter van de man goed over te laten komen en is haast onherkenbaar. Het ene moment kletst Wallace er lustig op los maar er hoeft maar iets te gebeuren of hij klapt dicht en zegt geen woord meer. David Lipsky (Eisenberg) wil een interview met Wallace maar dat het niet van een leien dakje gaat is een understatement. De gesprekken tussen de twee beginnen luchtig en losjes maar worden steeds intenser en venijniger. De grote bewondering die Lipsky voor Wallace voelt door het boek Infinite Jest is in elk gesprek voelbaar en de innerlijke strijd van Lipsky tussen een professionele aanpak en de bewondering die hij voelt wordt door Eisenberg ontzettend goed gespeeld. Een volledig beeld van Wallace krijgen we niet maar dat is onmogelijk en ook niet nodig.

The End of the Tour is een sterk drama die een intrigerend beeld schetst van een man die zijn hele leven tegen depressies en andere demonen streed maar toch in staat was om schitterende boeken te schrijven. Het resultaat is een prachtige film met een Segel en Eisenberg in topvorm.

"Let's go fight crime or something."

End of Watch is een indringende film. Het idee om de film in de vorm van een documentaire te schieten is niet nieuw maar om op deze manier twee politieagenten te volgen levert een sterke en enerverende film op. De grootste troef van End of Watch is de onderlinge band tussen Brian (Jake Gyllenhaal) en Mike (Michael Pena). Gyllenhaal en Pena zijn ontzettend goed en geven mooi gestalte aan twee politieagenten die naast partners ook beste vrienden zijn. De dialogen tussen de twee impliceert een jarenlange band en het is een genot om naar het samenspel van de twee acteurs te kijken. Natalie Martinez en Anna Kendrick zijn goed als de vrouwen van Mike en Brian en samen met regisseur David Ayer weten de vier acteurs in een aantal korte scènes een goed beeld van het huwelijk van de twee paren neer te zetten. De Mexicaanse gangleden waar de twee mee te maken krijgen zijn wel erg eendimensionaal en na de zoveelste "fuck" weet je het wel. De film maakt wat tijdssprongen en oogt daardoor soms wat fragmentarisch maar het stoorde niet. De actiescènes zijn ijzingwekkend en vooral het laatste gedeelte is een sterk staaltje vakmanschap van Ayer.

End of Watch is het sterkst op de momenten dat Gyllenhaal en Pena samen in de auto zitten en aan het sparren zijn over van alles en nog wat. Een keiharde maar ook emotionele film die je bijblijft.

“You will have to win this war one battle at a time.”

Leuk. Toen de film was afgelopen had ik het gevoel dat het verhaal pas net op gang kwam, maar voor de rest is Ender's Game een prima sci-fi film die duidelijk gemaakt is voor een jonge doelgroep. Maar door het visuele aspect en het interessante verhaal is het ook voor volwassenen prima kijkvoer. Vooral de training van de tieners levert aardige scènes op, en Butterfield, Steinfeld, Davis en Ford benaderen het ook met de juiste mate van serieusheid. Met de ethische dilemma's op het laatst had wat meer gedaan mogen worden, en het einde voelt wat gehaast. Maar voor de rest is Ender's Game zeer vermakelijk.

“There was a girl. A beautiful girl surrounded by people. Yet utterly alone.”

Endless Love kijkt verrassend lekker weg. Er zitten te veel tiener romcom clichés in en je weet na een minuut al waar het heengaat, maar Wilde en Pettyfer hebben een opvallend goede chemie. En Bruce Greenwood als “pappa schurk” is altijd leuk. Het had misschien iets origineler gekund, maar Endless Love is door de acteurs een fijne film geworden waar je ook je vriendin een plezier mee zal doen. Dubbel kijkplezier.

Chaos is order yet undeciphered

Enemy is een vreemde en hallucinerende film die onder je huid gaat zitten, in je hoof blijft hangen en je bijna net zo paranoïde maakt als Adam/Anthony. Dit is ook een film waarvan ik zeker weet dat het niet bij deze ene kijkbeurt blijft en ik denk dat ik er alleen nog maar meer waardering voor ga krijgen. Denis Villeneuve laat met Enemy zijn veelzijdigheid zien als filmmaker. Enemy is duidelijk een passieproject van de Canadese regisseur en dat is aan alle kanten te zien. Na Incendies en Prisoners is Enemy het eigenzinnige broertje die lekker doet wat hij zelf wil.

Het verhaal over Adam (Jake Gyllenhaal) die in een film zichzelf (of iemand die heel, heel erg veel op hem lijkt...) ziet en op onderzoek uitgaat is goed te volgen en alleen de eerste tien minuten moest ik er even inkomen. Na de litteken scene (eigenlijk al eerder als Adam en Helen (Sarah Gadon) op een bankje zitten en net als hij buiten beeld wegloopt de telefoon wordt opgenomen door "Anthony") was het voor mij wel duidelijk hoe de vork in de steel zat. De symboliek van de spinnen, de moeder, "the pattern that repeats itself", het vreemdgaan etc. Het enige waar ik nog een nachtje over moest slapen was de rol van Mary (Mélanie Laurent) in het verhaal. Was zij een hersenspinsel van Adam of een echt bestaand persoon? Volgens mij is dat nog steeds een beetje voor meerdere interpretaties vatbaar maar dat maakt de film ook zo goed en bijzonder. Gyllenhaal acteert fantastisch en ook Gadon deed het geweldig. Laurent vond ik zelf iets minder maar krijgt ook niet heel veel te doen. Het geel/bruine/beige kleuren die gebruikt worden zijn geen succes en geven de film een wat goedkope indruk. De muziek is wel prachtig en geeft de film net dat beetje extra spanning en mysterie. Enemy maakt het de kijker niet gemakkelijk en je moet dan ook geconcentreerd blijven kijken om alle "easter eggs" op te vangen en de symboliek te doorgronden. En dan nog is een tweede kijkbeurt waarschijnlijk noodzakelijk. Wie dat doet wordt getrakteerd op een ingenieus en complex verhaal met sterke acteurs en mooie muziek.

“He isn't dead, and do you know why? Because I haven't killed him yet.”

Uitstekende oorlogsfilm. Vooral de onderlinge strijd tussen de Russische sniper Zaitsev en zijn Duitse tegenstander Major Konig wordt goed uitgewerkt, en Harris en Law acteren het allemaal fantastisch. Het is jammer dat er vooral Engels wordt gesproken, maar na een tijdje (en wat gewenning) stoorde het niet meer. Ook omdat al het andere zo sterk is.

De regie, het acteerwerk, de steeds verder oplopende spanning, de muziek, de mooie beelden en het op zich al reuze interessante verhaal etc. Alles klopt. Vooral de beelden van het verwoeste Stalingrad zijn schitterend, en in deze setting komt het kat-en-muisspel tussen Zaitsev en Konig helemaal tot z'n recht. Het romantisch subplotje tussen Law, Weisz en Fiennes neem ik dan graag op de koop toe. De laatste scènes tussen Zaitsev en Konig maken het helemaal af.

“I'm all you've got. And you're all I've got.”

Heerlijke actieknaller die een moordend tempo heeft waarbij je bijna geen kans krijgt om rustig adem te halen. En dat is voor dit soort film zeker een compliment want het geeft je geen tijd om over sommige plotgaten of onwaarschijnlijkheden na te gaan denken. En ik ga daar ook niet te veel over zeuren want de film heeft zoveel actie, humor en leuke acteurs dat ik gewoonweg heb genoten.

Het verhaal is ook interessant en zelfs George Orwell zou het Spaans benauwd krijgen in hoeverre de overheid in deze film inbreuk maakt op de privacy van zijn burgers. Zendertjes in je schoenen, broek, jas, telefoon waardoor ze je overal kunnen volgen… Will Smith mag weer de charmante gladjakker spelen en hij is uitstekend. Hij mag zijn humor combineren met het serieuze werk en hij slaagt daar zonder problemen in. Ook oudgedienden Hackman en Voight hebben heerlijke rollen. Enemy of the State heeft veel geknal, heerlijke oneliners, sterke acteurs, een ingenieus verhaal en constante spanning... Wat wil je nog meer?

La Enfermedad del Domingo

Uitstekende film over een moeder en dochter die elkaar na 35 jaar geen contact weer ontmoeten. Op initiatief van de dochter, en langzaamaan kom je erachter waarom ze het contact weer wil aanhalen. Het moment dat duidelijk wordt waarom ze haar moeder nodig heeft is indrukwekkend, en de laatste scene in het water is hartverscheurend. Lennie en Sánchez zijn geweldig. Soms had ik het gevoel dat de film zich zou ontwikkelen tot een thriller, maar uiteindelijk is dit een dramafilm die keihard binnenkomt. Complimenten ook voor de regie en de gekozen locatie. Fantastisch gedaan.

“Self-defense is not murder.”

Matige film die door het simplistische plot over een saaie echtgenoot, die zijn handje niet thuis kan houden, nooit tot volle wasdom komt. Vooral het laatste gedeelte slaat helemaal nergens op, en Lopez die in een paar scènes een getraind vechtster wordt is ongeloofwaardig en eerder lachwekkend. Billy Campbell is helemaal een saaie piet en straalt totaal geen dreiging uit. Te veel minpunten voor een film met een op zich sterke boodschap.

“Did they just turn the music louder.”

“No, I think you just got older.”

Enough Said is een mooie en intieme film over twee veertigers die na hun scheidingen weer aan het daten slaan en het erg leuk hebben met elkaar. De film heeft geen grote gebaren of uitingen nodig om indruk te maken en Julia Louis-Dreyfus en James Gandolfini vormen een leuk duo en je kijkt met plezier naar hun scènes en hun steeds sterker wordende gevoelens voor elkaar.

De dialogen zijn een sterk punt en voelen levensecht aan. Het is geen film over twee mooie jonge mensen die elkaar afstoten maar elkaar toch krijgen op het einde, maar over twee "oudjes" die er normaal uitzien en wat krasjes hebben opgelopen en beide een dochter hebben die het huis uitgaat. Ook wel eens verfrissend. Dat de film er dan wat gekunsteld drama in wil brengen met de ex van Gandolfini die bevriend raakt met Dreyfus vergeef ik de film graag. Toni Collette en Ben Falcone moeten voor de komische noot zorgen en ondanks dat ze wat in herhaling vallen blijft hun gekibbel vermakelijk. Enough Said zal je niet lang bijblijven maar het is een leuke film met Gandolfini en Dreyfus als charmant duo.

“Well, this looks like the end of a terrible friendship.”

Aardige heistfilm die het wel erg moet hebben van het samenspel tussen Connery en Zeta-Jones. Het verhaal is iets te standaard, maar deze twee charismatische acteerkannonen stuwen de film naar een hoger niveau. Een dertien in een dozijn film wordt zo toch een stuk leuker om naar te kijken.

De heists zelf zijn ook goed uitgevoerd, met het laatste gedeelte in Kuala Lumpur als spetterende apotheose. Wat er daarna gebeurd op het treinstation is te belachelijk voor woorden, maar voor Connery en Zeta-Jones knijp ik graag een oogje dicht. Entrapment is geen hoogvlieger, maar vermakelijk is het allemaal wel.

Entre les Murs

Mooie film waarin we een jaar lang een leraar en zijn leerlingen volgen. Dit is een multiculturele klas en alle problemen, vreemde situaties en mooie momenten komen langs. Het is realistisch gedaan, en dat Bégaudeau ook in het echte leven leraar is geweest op dit soort school zal daar vast een rol in hebben gespeeld.

De relatie tussen leraar en leerling die op ieder moment kan veranderen, de problemen thuis die leerlingen meenemen naar school, de ouderavonden met ouders die geen Frans praten en verstaan, de broer als surrogaatvader, leerlingen die opbloeien door een goed cijfer of een positieve response van de leraar, het incidentele “geweld”, de vergaderingen met twee leerlingen die uiteraard alles wat wordt besproken gelijk doorvertellen aan hun medeleerlingen etc. Alles komt langs. Dat had al snel saai of repeterend kunnen worden, maar de regisseur en acteurs zorgen ervoor dat het interessant blijft om naar te kijken.

“There are two kinds of pain in this world. The pain that hurts, the pain that alters.”

“Today, you get to choose.”

Prima sequel rond Robert McCall. The Equalizer 2 kent een wat lange aanloop, en vooral het eerste half uur is het tempo laag en worden er veel nieuwe personages geïntroduceerd. Je moet The Equalizer 2 niet gaan kijken om het plot, maar het charisma van Denzel Washington zorgt er wel voor dat het interessant blijft om naar te kijken.

Het grootste probleem van de film (en ook de eerste film) is de onoverwinnelijkheid en onaantastbaarheid van McCall. Het zorgt ervoor dat er weinig spanning is, en vooral het laatste gedeelte is een afstreeplijstje voor McCall. Alsof hij boodschappen doet bij de Albert Heijn. Dan is de vechtscene met Melissa Leo en twee bad guys interessanter.

“I don't have a lot of time. Which means you don't have any.”

Denzel Washington blijft geweldig in dit soort films en zelfs op latere leeftijd weet hij nog moeiteloos een sterke, keiharde en slimme loner te spelen met een hart van goud. The Equalizer is zeker niet zijn beste film maar door Washington lijkt alles net wat beter dan het in werkelijkheid is.

De film begint erg sterk en het donkere, naargeestige sfeertje bevalt me wel. Moretz is ook goed en het is leuk om Washington en Moretz te zien babbelen over van alles en nog wat. Nadat Moretz uit het verhaal verdwijnt wordt het jammer genoeg een standaard wraakverhaal zonder ook maar een greintje originaliteit. En welke regisseur komt anno 2016 nog weg met slow motion vechtscènes? Juist. Het gaat Washington allemaal iets te gemakkelijk af en vooral op het laatst wordt het eerder een komedie met actie elementen. De grote bad guy wordt wel heel gemakkelijk verslagen. En dat allemaal in een film van ruim 2 uur?! Maar nogmaals, Washington laat alles er beter uitzien en weet moeiteloos de aandacht vast te houden. In dit soort film is dat bijna Oscarwaardig.

“I never could have imagined what love felt like. It's strange... like a tornado going around.”

Alleen al om de weergaloze muziek en de schitterende aankleding wil ik Equals een hoog cijfer geven. En dan krijg je er nog sterke acteerprestaties van Stewart en Hoult en een intrigerend verhaal bij. De eerste veertig minuten gebeurd er weinig en de film komt wat traag op gang.

Maar na een emotionele uitbarsting van Stewart komt het verhaal tot leven. Wie Stewart na deze film nog steeds een slechte actrice vindt… Ook Hoult doet het goed en moet zijn emoties op een meer onderdrukte manier tonen. Voor een film over het uitbannen van emoties heeft Equals verassend veel emotie in zich. Met een perfect einde. En die muziek hé....

“Be careful Preston. You're treading on my dreams.”

Interessante sci-fi film met uitstekend acteerspel van Christian Bale. Zelfs als gevoelloze gevechtsmachine weet hij nog indruk te maken. Maar door het niet innemen van een pil komen steeds meer gevoelens bij hem boven drijven, en alleen al door een bepaalde blik weet Bale ook dit goed over te laten komen.

Het verhaal is intrigerend en vooral in het dilemma tussen de goede en slechte eigenschappen en emoties van de mens, en dat met het uitsluiten van gevoelens ook al het goede verdwijnt, zit de kracht van de film. De actiescènes zijn aardig, maar Bale is wel erg onoverwinnelijk en het einde wordt wat afgeraffeld. Gelukkig laat de Welshman weer eens zijn klasse zien.

Er Ist Wieder Da

Aardige Duitse satire over Hitler die wakker wordt in 2014 en zich verbaasd over hoe de wereld is veranderd. Het levert zeker het eerste half uur veel grappige situaties op en ook daarna komen er nog een aantal komische situaties in voor (Hitler die leert om te gaan met de computer). Niet alle grappen waren geslaagd en wanneer Hitler op de redactie van een nieuwsshow terecht komt, verliest de film zich een beetje.

Te veel subplots, te veel ideeën die niet goed uitgewerkt worden en Hitler zelf sneeuwt onder. De film wordt langzaam wat serieuzer maar op een aantal scènes na maakte het weinig indruk. Zo'n scene met Hitler die op bezoek gaat bij een oud Joods vrouwtje zou indruk moeten maken maar ik dacht alleen maar, ‘waarom zou je in godsnaam Hitler (acteur of echt maakt niet uit) meenemen naar je Joodse oma?’ Ook het einde was misplaats. Ik heb helemaal niets met types als Wilders en Le Pen maar om de opkomst van partijen als de PVV en FN te vergelijken met de opkomst van de NSP van Hitler is kortzichtig en gewoon dom. Had het gewoon gelaten met de briljante monoloog van Hilter op het dak van dat gebouw en de film was erg sterk geëindigd. En het had veel meer indrukgemaakt.

“It's okay!”

Bizarre film van David Lynch. Qua sfeer is het geweldig gedaan, maar voor de rest was dit niet echt mijn 'cup of tea'. Ik snap best dat mensen hier zeer enthousiast over zijn, maar voor mij was de film te vreemd en ook gewoon saai. Lynch is eigenzinnig en logica moet je bij hem overboord gooien, maar ik wil wel emotioneel betrokken raken bij een film. Mulholland Drive deed dit fantastisch, maar Eraserhead heeft niet de magie van die film.

“You're a lawyer?”

“NO, no... I hate lawyers. I only work for them.”

Vakkundig gemaakte film van Soderbergh. Films van Soderbergh hebben altijd wel een aangename flow over zich, en ook Erin Brockovich verveeld geen moment. Het verhaal is interessant, maar het zijn de acteurs die het materiaal echt naar een hoger niveau doen stijgen.

Julia Roberts speelt misschien wel de rol van haar leven als Erin Brockovich, een vrouw die niet op haar mondje is gevallen en een ijzeren wil heeft. Het samenspel met de weergaloze Finney levert vele hoogtepunten op. Het is een genot om deze twee acteurs samen te zien spelen. Het verhaal levert een aardig rechtbankdrama op waar het einde eigenlijk van te voren al vaststaat. Minpunt is wel dat Brockovich een schijnbaar moeilijk leven heeft (gehad), maar dat ze in de film wel heel makkelijk alles in de schoot geworpen krijgt. Soderbergh maakt van Erin Brockovich dan ook eerder een feel good film, dan een dramafilm. Niets mis mee.

“Welcome to Alcatraz.”

Sterke film. Ik moest bij het kijken naar Escape from Alcatraz vaak aan The Shawshank Redemption denken, want sommige scènes lijken wel identiek. Escape is wel een stuk donkerder en rauwer. Een perfecte film voor Clint Eastwood en de man is dan ook helemaal op zijn plaats.

Ik vond het wel goed dat je niet zoveel te weten komt over de personages en waarom ze in Alcatraz zitten. Alleen van Frank (Eastwood) weet je iets summiers. De voorbereiding is sterk gedaan maar de ontsnapping zelf is natuurlijk het hoogtepunt. Erg spannend en goed gefilmd door Siegel. De sfeervolle muziek helpt ook een handje. Je kan zien dat veel gevangenisfilms hebben afgekeken bij Escape from Alcatraz. Een terecht compliment.

“Have a lovely day... asshole!”

Schwarzenegger en Stallone die samen uit een gevangenis moeten ontsnappen waar bijna niet uit te ontsnappen valt... Soms hoef je niet meer te weten om een film te gaan kijken. Door de acteurs en het leuke uitgangspunt was ik al snel verkocht, en gelukkig is de film zelf ook zeer de moeite waard. Goede actiescènes, genoeg spanning en fantastische oneliners. Escape Plan moet je niet gaan kijken voor een realistisch verhaal of geweldig acteerwerk, maar als gevangenisfilm met Arnie en Stallone in topvorm is dit wel een klein filmfeestje.

Escape Room

Niet slecht. Escape Room heeft een aardig uitgangspunt, en vooral de manier waarop de personages bepaalde raadsels moeten oplossen om te ontsnappen zit goed in elkaar. Eerst zien ze de lol er nog wel van in, maar na de eerste moordpartij slaat de paniek toe en ontstaat er onderling wantrouwen en komen oude vetes bovendrijven.

Echt spannend wordt het nergens en origineel is het ook niet, en het grootste probleem is dat het allemaal zeer voorspelbaar is. Het acteerwerk is niet al te best, en dat er geen enkel personage ook maar iets van sympathie opwekt is wel een probleem. De regisseur zal er wel een idee mee hebben gehad, maar op deze manier wordt het meer een afstreeplijstje.

“Survival is a CHOICE!”

Redelijk. Escape Room begint goed, en bij de eerste kamers zat ik nog aandachtig te kijken naar hoe de personages zich nu weer uit de hachelijke situaties weten te bevrijden. Maar het wordt al snel repeterend, en de personages zijn ook niet al te interessant. Alleen Taylor Russell weet er nog wat van te maken, maar het houdt niet over. Als er op het laatst antwoorden worden gegeven over wie er achter de dodelijke spelletjes zit blijft er weinig van de film over, en de spanning verdwijnt als sneeuw voor de zon.

“Stanford? That's impressive. I knew a girl from Stanford once. Twice actually.”

Onverwacht leuke film. Een komedie kan dit niet echt noemen, het is meer een romantisch drama over een seksverslaafde journalist die uit nood een verhaal wil schrijven over een aan Stanford afgestudeerde "High Class" prostituee. Het uitgangspunt is origineel en de uitwerking is dat grotendeels ook wel. Het is jammer dat het allemaal iets te braaf blijft en dat tegen het einde regisseur Will Slocombe het toch niet kan laten om met allerlei standaard romcom clichés zijn film te eindigen.

Maar The Escort blijft lang fris en probeert in ieder geval iets nieuws te vertellen. Je kan de film vergelijken met Pretty Woman maar dit is toch de wat meer realistische en grauwere versie daarvan. Het had van mij alleen nog wat donkerder en realistischer gemogen want het lijkt wel of Slocombe bang is de kijker weg te jagen. Voor een film met seks als groot thema blijft de film bijzonder preuts en de grote problemen die de twee hoofdrolspelers hebben worden wel heel snel opgelost. Echt diep gaat het allemaal niet. Gelukkig hebben Doneger en Fonseca (prachtige actrice) een aanstekelijke chemie en zijn ze bijzonder overtuigend in hun toch niet makkelijke rollen. Bruce Campbell heeft een heerlijke bijrol als vader van Doneger en steelt in een aantal scènes de show. The Escort is een leuke meevaller maar toch had er veel meer in gezeten. Origineel (op het einde na dan) is het allemaal wel.

Espectro

Prima horrorfilm. Vooral Paz Vega is uitstekend, en ook visueel valt er genoeg te genieten. Het verhaal is niet heel origineel en de film valt soms wat in herhaling (de schokkerige camerabeelden heb je op een geven moment wel gezien), maar spannend en soms lekker bloederig is het wel. Espectro is een zeer effectieve horrorfilm, en dan hoeft het van mij allemaal niet al te origineel te zijn. Vooral het einde mag er wezen.