Opinions

“It's complicated. All this love shit's complicated. And that's good, because if it's too simple you've got no reason to try. And if you've got no reason to try, you don't."

Prima romcom die vooral door de acteurs het aanzien meer dan waard blijft. Zoe Kazan is altijd leuk, en hetzelfde geldt voor de altijd sterke Adam Driver en Mackenzie Davis (hier in bijrollen). Radcliffe doet het ook goed, en het samenspel met Kazan zorgt voor de leukste momenten in de film. The F Word heeft de standaard romcom verhaallijnen, en wat dat betreft brengt de film niets nieuws onder de zon. Dat dit niet altijd een probleem hoeft te zijn laat The F Word op overtuigende wijze zien.

Faa Yeung Nin Wa

De cinematografie, de production design, het camerawerk, de regie etc. Faa Yeung Nin Wa loopt door dit alles over van sfeer. Op sommige momenten voelde de film aan als een droom, met acteurs Leung en Cheung die de sfeer perfect aanvoelen, en met hun ingehouden acteerspel toch heel veel emotie weten over te brengen.

Het probleem van de film is dat het verhaal soms wat fragmentarisch aanvoelt, en ik had moeite om helemaal op te gaan in de relatie van de twee hoofdrolspelers. Het laatste gedeelte, met de personages die elkaar iedere keer net mislopen, voelde ook wat gemaakt en vergezocht. Voor de rest is het gewoon genieten geblazen van een sfeervolle en stijlvolle film.

Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain

Amelie is excentriek en dan doel ik op zowel de film als het personage. Het uitgangspunt van iemand die de liefde zoekt maar niet vindt en besluit om dan maar de mensen om haar heen te helpen, is intrigerend maar ik had wat problemen om helemaal meegesleurd te worden Amelie's avonturen. De twee sterkste punten van de film zijn de schitterende muziek en de prachtige cinematografie. Parijs wordt in volle glorie getoond en het gebruik van zachte zomerse kleuren zorgt voor een heerlijke sfeer. De film straalt aan alle kanten positiviteit uit.

Helaas is het verhaal wat onevenwichtig en de personages niet altijd even interessant. Ik ken Audrey Tautou voornamelijk van Un long dimanche de fiancailles en ik was erg onder de indruk van haar in die film. Jammer genoeg is ze als Amelie een stuk minder overtuigend. Ze is wat muizig en dat piepstemmetje helpt daarbij ook niet. Het verhaal springt van de hak op de tak en het duurt lang voordat de film echt to the point komt. Er wordt veel ingegaan op de jeugd van Amelie zonder echt iets noemenswaardig of interessants over haar te vermelden en op een gegeven moment wordt haar bemoeizucht wat creepy en dat kan niet de bedoeling zijn volgens mij. Amelie heeft een mooi uitgangspunt maar helaas sterft het een beetje in schoonheid. Maar Parijs heeft er nooit mooier uitgezien...

“The eternal battle between good and evil, saint and sinners... But you're still not having any FUN!”

Klassieker onder de actiefilms. Die status heeft Face/Off uiteraard verkregen door het ijzersterke acteerspel van Cage en Travolta. Of ze nu zichzelf of elkaar spelen, beide zijn waanzinnig. De actiescènes zijn uitstekend gefilmd en het verhaal is natuurlijk belachelijk, maar gelukkig wordt het allemaal met een knipoog gebracht. De film heeft veel vaart en door de regie van John Woo zakt het nergens in. Het sentimentele einde is de film vergeven.

“I'm not putting that hack drug up my nose - it's so eighties!”

“Aliens are taking over the earth. Weigh it!”

Wat blijft dit toch een sterke en vlotte film. Een High School die wordt overgenomen door lekker gore aliens, leuke acteurs, veel humor, spannende momenten en goede muziek. Prima entertainment.

De jonge acteurs zoals Hartnett, Wood, Brewster en Hatosy doen het goed, maar ik heb vooral genoten van Robert Patrick en ook Famke Janssen heeft een geweldige bijrol. De film kan je zien als een scherpe satire op het hele High School gebeuren en het script van Rodriguez zit ijzersterk in elkaar. Echt een prima film die na al die jaren nog steeds recht overeind blijft staan.

A Fall from Grace

Matig. Tyler Perry heeft A Fall from Grace in zeer korte tijd gefilmd, en dat is er wel aan te zien. Het acteerwerk van vooral Rashad en Fox is uitstekend, maar het script is matig, de regie is slecht en de 'look' van de film is amateuristisch, grauw en ongeïnspireerd. Vooral de rechtbankscènes zijn lachwekkend, en de rechtszaal lijkt wel op een gymzaaltje met klapstoeltjes. De grote twist is belachelijk en lijkt zo uit een stuiverromannetje afkomstig, in plaats van een volwassen rechtbankthriller.

La Famille Bélier

La Famille Bélier is een heerlijke feel good film. Louane Emera heeft een debuut waar iedere actrice van droomt. Gebarentaal, zingen en natuurlijk acteren, Emera overtuigd op elk gebied, en spettert van het scherm. Paula regelt binnen het boerenbedrijf van haar ouders veel zaken en moet voor, tijdens en na schooltijd constant klaarstaan om haar (dove) ouders te helpen.

Wanneer ze door haar zangleraar (Elmosnino) wordt ontdekt als groot zangtalent zet dat haar hele wereld op z’n kop gezet, en ze moet steeds vaker kiezen en schipperen tussen haar loyaliteit aan haar ouders en de vele zangtrainingen. De film heeft zeker in het begin veel humoristische scènes, maar naarmate Paula steeds meer tijd in het zingen gaat steken wordt het ook een film over volwassen worden, het volgen van je droom en het loslaten van je dochter/ouders. Damiens en Viard zijn ook fantastisch als de ouders van Paula. Het laatste gedeelte maakt indruk, en wanneer Paula het nummer Je vole zingt voel je de emoties ook door je eigen lichaam gieren. Schitterend gedaan.

“Old flames are like old tax returns... put 'em in the file cabinet for three years, then you cut 'em loose.”

Redelijke kerstklassieker. The Family Man blijft leuk, vooral door het spel van Cage en Leoni en het sentimentele verhaal. Soms is dat sentimentele en zoetsappige gedoe helemaal niet erg, vooral niet bij een film als The Family Man. De stemming zit er dan ook gelijk goed in, en iedere keer als hij op televisie komt tijdens kerst blijf ik wel even hangen.

“Isn't it touching how a perfect murder has kept our friendship alive all these years.”

Eén van Hitchcock's laatste films. En de oude meester laat zien het nog niet verleerd te zijn. Het begin van Family Plot is wat warrig, en het introduceren van beide stellen duurt wat lang. Maar Harris, Dern, Devane en Black zijn geweldig op dreef, en nadat de verhaallijnen samenkomen komt er meer focus en vooral meer spanning. In het laatste gedeelte komt alles wat Hitchcock zo fascinerend maakt als regisseur samen. Spanning, humor, misdaad en uiteraard weer Hitchcock's kenmerkende twist/MacGuffin.

“Christmas is not "clothing optional" this year - we have a guest.”

Op zich wel een indrukwekkende film. Vooral het einde is mooi en sentimenteel. Iets te sentimenteel, maar daarvoor is het ook een kerstfilm. Het probleem van The Family Stone is dat het script erg rommelig is. Ik had het gevoel dat ik een hele voorgeschiedenis tussen deze personages had gemist. Het ene moment wil Mulroney SJP ten huwelijk vragen, en twee scènes later is hij verliefd op haar zus! Claire Danes. Erg vreemd.

Gelukkig is daar altijd nog Rachel McAdams die een heerlijke rol neerzet als jongste Stone telg Amy. Samen met Keaton en Danes zorgt ze voor wat broodnodige pit in de film. De andere personages en acteurs zijn iets te degelijk en saai. SJP is ronduit onuitstaanbaar. Maar dit is voor de rest een prima familiefilm met een lach en een traan. Niets meer maar ook zeker niets minder.

“Have you ever noticed the number of things dad is capable of expressing just with the word "fuck"?”

Redelijk. Een maffiafamilie wordt naar een rustig stadje in Normandië gestuurd als onderdeel van het getuigenbeschermingsprogramma. De vader (De Niro) heeft namelijk een getuigenis afgelegd tegen een grote maffiabaas, en nu moet hij zich koest houden. Zo voelt Malavita ook aan. Als een rustig voortkabbelend maffiaverhaaltje wat pas op het laatst explodeert met een aantal sterke actiescènes. Jammer genoeg boeit al het voorgaande weinig, en de humor werkte niet echt. De film wil grappig zijn, maar tegelijkertijd ook de spanning opvoeren. Dat werkt duidelijk niet. De acteurs doen het wel goed, maar van Luc Besson had ik toch wat meer verwacht.

“Nobody calls Han Solo a bitch!”

Als grote Star Wars fan kan ik veel knipogen naar de filmreeks wel waarderen. Het leukst is de wagen waarin de jongens en Kristen Bell rijden. Een soort Millennium Falcon op vier wielen. De film zelf is wat wisselvallig.

De strijd tussen de Trekkies (Trekkers?) en de Star Wars nerds is best leuk en de acteurs zijn goed op dreef. Toch is de humor niet altijd even geslaagd en word het allemaal steeds iets minder naarmate de film vordert. Ik dacht dat de dramatische twist een grotere rol zou spelen maar daar wordt erg weinig mee gedaan, waardoor het weinig impact heeft. De laatste scene is wel erg sterk.

Fantasia/2000

Uitstekende Disney film waarin de beelden en de muziek perfect samenkomen. De score met onder andere Beethoven en verschillende orkesten is fantastisch, en ook de verschillende korte verhalen zitten uitstekend in elkaar. Vooral het gedeelte met de walvissen, en het gedeelte in New York, zijn schitterend gedaan. En The Sorcerer’s Apprentice komt terug, wat altijd een feest is om naar te kijken. Het laatste gedeelte is een kleurrijke en bombastische afsluiter waarbij je ogen en oren tekort komt.

“So you're the guy with the case full of monsters, huh?”

Prima film. Ik heb niet zo heel veel met de Harry Potter franchise, maar Fantastic Beasts is een sfeervolle en fantasievolle film. Het verhaal oogt wat rommelig en echt spannend wil het niet worden, maar regisseur Yates creëert een fantastische wereld waar het twee uur lang heerlijk toeven is.

En de personages (vooral Newt, Tina en Kowalski) zijn sterk uitgewerkt en je leeft gelijk met hun mee. Redmayne, Waterston en Fogler zijn fantastisch op dreef en hebben echt chemie samen. Complimenten ook voor de special effects en de manier waarop Yates het New York uit de jaren 20 tot leven wekt. Kom maar op met de vervolgdelen.

“The time's coming, Newt... When you're going to have to pick a side.”

Aardig vervolg van de avonturen van Newt, Jacob, Tina, Queenie en Dumbledore, hier sterk gespeeld door Jude Law. Het script is onsamenhangend en rommelig, en er zijn echt te veel subplots en personages. Maar vreemd genoeg vond ik het allemaal best goed te volgen, en visueel ziet alles er weer schitterend uit. Voordeel is ook wel dat ik de boeken en films over Harry Potter niet minutieus heb doorgenomen en ieder detail heb ontleed, dus eventuele continuïteitsfouten merk ik niet zo snel op. Complimenten ook voor de production design, want de sets zien er waanzinnig uit.

Het subplot rond Credence wordt wel zeer matig uitgewerkt, en Ezra Miller is ook erg saai in de rol. Redmayne, Waterston, Fogler en Sudol vormen (net zoals in de eerste film) een vermakelijk kwartet, en ik denk dat de volgende delen weer meer de nadruk op dit viertal moeten leggen. Met Law, Depp, Turner (als broer van Newt) en Kravitz in vermakelijke bijrollen.

"You're counting on these guys? A guy who can stretch, a girl I can't see, a human torch....and I don't even know what he is"

In 2005 was er geen al te beste Fantastic Four film met Jessica Alba. Dat moet beter kunnen dachten de makers en nu is er dus al een reboot. Jammer genoeg is het weer geen al te beste film geworden en verlang je bijna naar de 2005 versie met Jessica Alba (oké, dat laatste is niet zo moeilijk).

Fantastic Four is van Marvel maar als je deze film kijkt lijkt het wel of je naar een DC Comics film zit te kijken. En dan niet de meesterlijke Batman films van Tim Burton en Christopher Nolan maar het saaie, humorloze, voor je gevoel oneindig lange (de film duurt maar 100 minuten) en bloedserieuze broertje. Als je denkt dat Nolan's Batman films serieus zijn dan staat je nog wat te wachten. Waar Marvel bekend staat om zijn luchtige toon, humor en oneliners lijkt het in deze film wel of iedereen in constante depressieve toestand verkeerd. De donkere cinematografie helpt ook niet mee.

Als dat het enige probleem was geweest had de film nog steeds een goede film kunnen worden. Helaas zijn er meer problemen. Als je het irritant vond dat the Amazing Spiderman opnieuw het oorsprongverhaal van Peter Parker ging vertellen dan kun je met Fantastic Four je lol op. Drie kwartier! lang krijg je het oorsprongverhaal van vooral Reed Richards (Miles Teller) maar je hebt niet het gevoel dat hem of de andere karakters leert kennen. Over Sue Storm (Kate Mara), Ben Grimm (Jamie Bell) en Victor von Doom (Toby Kebbell) kom je erg weinig te weten en vooral van Johnny Storm (Michael B. Jordan) wordt een karikatuur met vader problemen gemaakt. Jordan is een uitstekend acteur maar met zulke belachelijke dialogen kan ook hij niks klaarspelen. Een ander minpunt is de rare tijdsprong in het midden van de film. Als je een serieus oorsprongverhaal wil vertellen hou je er dan ook aan. Net als de personages hun krachten krijgen en het interessant wordt komt regisseur Josh Trank met een tijdsprong. Opeens kunnen de vier met hun krachten overweg en hebben ze er vrede mee gesloten. Er wordt voor de makkelijke weg gekozen en het komt het verhaal niet ten goede. De bad guy wordt geïntroduceerd en voor je gevoel tien minuten later al verslagen in een inspiratieloos gevecht.

De cast is een groot pluspunt. Teller, Mara, Jordan, Bell en Kebbel zijn erg goed en proberen er het beste van te maken. Ook de ander dimensie is fraai vormgegeven. Helaas is er dan al ruim 50 minuten voorbij en maakt het je allemaal niet veel meer uit. Opnieuw naar de tekentafel. En kijk vooral veel Spiderman (originele film), X-men en Batman Begins om te zien hoe je een goed oorsprongverhaal maakt.

“That was pure wild animal craziness.”

Wes Anderson weet altijd wel bijzondere films te maken. De excentrieke regisseur heeft een bepaald soort humor waar ik wel van houd, en daar komen dan ook nog de kleurrijke werelden en personages bij die Anderson altijd weet te creëren. Fantastic Mr. Fox is een schitterende stop-motion animatiefilm met een absurd en zeer eigenzinnig verhaal. Maar alles klopt, en de balans tussen het absurde en vreemde sfeertje, en een oprecht en menselijk verhaal, is precies goed. En Clooney en Streep als vossenechtpaar… Dan kun je eigenlijk al weinig meer fout doen.

The Farewell

Deze film komt wel even binnen. Dat komt natuurlijk door het onderwerp, maar meer nog door het briljante acteerwerk, de regie en het script van Lulu Wang, en de chemie tussen de castleden. The Farewell laat je het ene moment lachen om de manier waarop de familieleden met elkaar omgaan, maar het andere moment grijpt de film je ook bij de keel als het onderwerp kanker om de hoek komt kijken.

Dit is een familie die ver van elkaar af woont (China, New York, Japan) en elkaar al lange tijd niet meer heeft gezien. De ergernissen, de ruzies, de geheimen en kleine leugentjes, maar ook de liefde en verbondenheid zijn zeer herkenbaar. Awkwafina laat hier weer eens zien wat voor ongelooflijk talent ze is, maar ook acteurs als Tzi Ma, Diana Lin en Zhao (als oma Nai Nai) zijn fantastisch op dreef. Complimenten ook voor de muziek en de cinematografie (Changchun wordt zeer troosteloos in beeld gebracht). De laatste scene tussen Billi en Nai Nai is ijzersterk, en het zorgde bij mij wel voor de nodige emoties. Fantastisch gedaan.

“I'm not sure I agree with you a hundred percent on your police work, there, Lou.”

Niet alle films van Joel Coen zijn mijn cup of tea, maar saai zijn ze nooit. Coen weet altijd wel een wereld te creëren vol met absurde en kleurrijke figuren, spitsvondige dialogen, aparte humor en een verhaal dat soms alle kanten opgaat. Fargo heeft een simpel verhaal en Coen zorgt ervoor dat de acteurs, personages, dialogen en de setting kunnen excelleren.

Jerry Lundegaard (Macy) creëert eigenhandig zijn eigen Wet van Murphy en vanaf het moment dat hij besluit om zijn vrouw te laten ontvoeren voor losgeld gaat alles mis. Buscemi, Stormare, Presnell en Lynch zijn allemaal voortreffelijk, maar McDormand is toch wel het beste op dreef als zwangere politieagente die zich vastbijt in de zaak. Dat accent alleen al zorgde ervoor dat ik vaak met een glimlach op me gezicht zat. Het geweld is bruut en expliciet, maar de (zwarte) humor is nooit ver weg. Complimenten ook voor de schitterende cinematografie met een aantal fraaie shots van besneeuwde landschappen. Vooral een nachtelijke autoachtervolging springt eruit. Fargo is een bizarre mix van extreem geweld, zwarte humor en absurde figuren die je niet snel vergeet. Zoals alleen Coen dat kan.

“I'm a boy who appreciates a good body, regardless of the make.”

Weer een lekkere actieknaller uit de Fast and the Furious stal. In dit vierde deel komen Diesel, Walker, Rodriguez en Brewster weer samen en het voelt aan als thuiskomen. Een Fast and the Furious film zonder Diesel en Walker samen voelt toch niet compleet en gelukkig hebben de makers en de acteurs dat ook ingezien. Het verhaal is een beetje een heistfilm en een racefilm ineen met de bekende elementen. Veel actie, humor, het familie-element, veel testosteron en uiteraard mooie dames (Gal Gadot, hallo!).

In het midden van de film zit een scene waarin Dom, Brian en Mia rustig zitten te eten en te praten over van alles, en net zoals de vele racescènes is dat ook exemplarisch voor deze franchise. Er wordt veel tijd uitgetrokken om te laten zien hoe sterk de band tussen deze personages is en dat is bijna net zo belangrijk als de vele stunts. Deze franchise is zo populair omdat het naast de spetterende actie ook goed uitwerkte personages heeft, met acteurs die met zichtbaar plezier samen acteren. Dit vierde deel is een mooi opstapje naar de franchise zoals we die hem nu kennen.

“Hobbs and Shaw, you want a war? You've got one.”

Heerlijk. Hobbs & Shaw is pretentieloos vermaak met een geweldige chemie tussen de hoofdrolspelers, vette actie, veel humor, lekkere oneliners, een mager verhaaltje en een hoog tempo. Er worden in een aantal korte scenes wat familiebanden uitgewerkt, maar gelukkig duurt dit maar kort en wordt het met veel vaart en humor gebracht.

De scene tussen Ryan Reynolds, Johnson en Hobbs’s dochter (Sua) is hier een goed voorbeeld van. Helen Mirren en Reynolds hadden een grotere rol mogen hebben (misschien in een vervolg?), maar ik snap wel dat de focus ligt op Johnson, Statham en de nieuwe actieheldin Vanessa Kirby. Kirby houdt zich knap staande tussen al dat testosterongeweld met ook nog Idris Elba als bad guy. Het verhaal is mager, maar dat mag de pret niet drukken.

“It's not how you stand by your car, it's how you race your car.”

Als je deze eerste Fast and the Furious film vergelijkt met de latere delen dan is dat echt een wereld van verschil. Waar in die films de nadruk echt op de actie is komen te liggen (met of zonder auto's) is dit eerste deel een introductie van de personages met een wat langzamer tempo en wat minder actiescènes. Waar de latere delen de hele tijd in de vijfde versnelling doorrazen neemt The Fast and the Furious zijn tijd om de kijker te introduceren in de wereld van de snelle auto’s.

Het familiegevoel is hier al sterk aanwezig en je begrijpt de problemen die Brian heeft tussen het kiezen van zijn baan als undercoverpolitieagent of zijn loyaliteit aan Dominic. Paul Walker en Vin Diesel dragen de film en het is leuk om hun onderlinge band te zien groeien. De franchise beslaat nu zeven films en de band tussen deze personages blijft het hart van de films (en de humor, mooie dames, geweldige actiescènes en schitterende auto's natuurlijk). De racescènes zien er geweldig uit en ook thuis op de bank zit je met verhoogde hartslag naar de adrenalineverhogende stunts te kijken die ze nu weer met hun auto's uithalen. Het verhaal is in dit eerste deel nog evenwaardig aan de actie en ik moet zeggen dat het zeker niet slecht in elkaar steekt. Het is wat simpeltjes maar dat maakt niet veel uit als het met zoveel vaart en flair wordt verteld. Ook Rodriguez, Brewster en Schulze hebben leuke rollen. Dit eerste deel is wat ingetogen maar nog steeds heeft het alle ingrediënten die deze franchise tot zo'n succes maakt.

“Fifty percent of something is better than a hundred percent of nothing.”

Een vreemde eend in de bijt maar wel een vermakelijk Fast and the Furious avontuur. De franchise verplaatst het straatracen naar Tokio en dat werkt verfrissend. Op sommige momenten wordt Tokio echt schitterend in beeld gebracht en is bijna een karakter op zich. Net zoals de schitterende wagens die weer over de Japanse wegen mogen razen.

De acteerprestaties waren niet al te best, maar gelukkig was het niet storend. De film neemt zichzelf en de personages iets te serieus en meer humor en relativering had wel gemogen. Een beetje zoals het interessantste personage Han (Sung Kang acteert wel goed). De racescènes zagen er mooi uit maar een leuke heist miste ik wel. Tegen elkaar racen wordt op een gegeven moment ook saai. Maar een vermakelijke film is deze Tokyo Drift wel geworden.

“This shit just went from mission:impossible to mission: in freaking sanity!”

Dit is de beste film uit de Fast and the Furious franchise. Alles komt samen in deze film en als je dan ook nog Rio de Janeiro als locatie hebt weet je dat het al eigenlijk niet meer mis kan gaan. De actie is grimmig en spectaculair, de humor is geslaagd, aan mooie dames geen gebrek en de toevoeging van The Rock is één van de beste castingkeuzes in de historie van castingkeuzes (overdrijving...).

Alles is groot, groter, grootst en soms werkt dat niet maar in Fast Five is het alsof alle puzzelstukjes in één keer op hun plaats vallen. Het verhaal is eigenlijk alleen maar een excuus om de groep weer bij elkaar te brengen maar wanneer dat dan is gebeurd, kan je jezelf schrap zetten voor een explosieve film met de ene na de andere actiescene. Niets mis mee als het allemaal zo spectaculair in beeld wordt gebracht en de chemie tussen de acteurs zo sterk is. Diesel en Walker zijn natuurlijk weer de grootste troeven maar ook Ludacris en Gibson zijn erg leuk en zorgen voor de komische noot. Bij de dames wordt de eer hoog gehouden door Gal Gadot, Elsa Pataky en natuurlijk Jordana Brewster en alle drie weten ze hun wat eendimensionale rollen toch goed in te vullen. En The Rock tja... Een betere aanvulling van de al overvolle cast kan eigenlijk niet. Fast Five is pretentieloos vermaak van het allerhoogste niveau.

“That kid's been stoned since the third grade!”

Leuk. Vooral de scènes tussen Spicoli en zijn leraar mr. Hand zijn goud, en ik snap ook wel dat veel tieners rode oortjes kregen van een bepaalde scene met Phoebe Cates. Voor de rest is Fast Times at Ridgemont High echt een ouderwetse high school komedie die door het slimme script van Cameron Crowe, de regie van Heckerling en de acteerprestaties wel boven de middelmaat uitstijgt. Jason Leigh, Reinhold, Backer, Romanus, Cates, Walston etc. Allemaal zijn ze sterk op dreef. Maar Sean Penn stijgt er toch wel bovenuit als Spicoli.

“Today, I want to talk to you about forgiveness...”

Voor een goede film heb je soms niet meer nodig dan Dwayne Johnson die met een metalen plaat in zijn hoofd op wraak uit is. Bad guys neerknallen, en uiteindelijk ook nog een les leren over vergeving en het verwerken van verlies. Origineel is Faster zeker niet, maar soms is dat ook nergens voor nodig.

“You play fair with me, I'll play fair with you.”

Spannend, sfeervol en ijzersterke acteerprestaties van Douglas, Close en Archer. Op het eerste gezicht is er niet veel mis met Fatal Attraction. Toch miste ik een bepaalde betrokkenheid. Alles gaat ongelooflijk snel en de "band" tussen Douglas en Close wordt wel heel snel bezegeld. Twee gesprekken en Douglas wil 9 jaar huwelijk weggooien.

De echte chemie tussen Douglas en Close voelde ik ook niet. Dat komt door het grootste probleem van de film. Ik geloofde geen moment dat Douglas zijn huwelijk met de prachtige Archer op het spel zou willen zetten voor Close (niet bepaald een schoonheid). Dat klinkt cru, maar dat gegeven haalde me wel uit de film. Hoe gruwelijk goed het einde ook is.

“Why do I think that you're about to suggest something very wicked, Mr. Toretto?”

Pretentieloos vermaak. Dit achtste deel heeft weer alles in zich wat deze franchise zo succesvol maakt (minus Paul Walker jammer genoeg). Het is allemaal wat serieuzer en donkerder dan de voorgaande delen, maar dat mag wel een keer. De vechtscènes zijn weer geweldig gechoreografeerd en de actiescènes zijn lekker over the top (soms iets te veel).

De castleden doen allemaal hun ding en na acht films voelt het allemaal erg vertrouwd aan. De dialogen zijn soms abominabel en de humor is kinderachtig, maar daarvoor ga ik dan ook niet naar een Furious film kijken. The Rock blijft het leukst en de grotere rol van Statham (alhoewel het nergens op slaat) is altijd mooi meegenomen. En spin-off met deze twee testosteronbommen? Kom maar op… Theron springt er ook echt uit en weet het maximale uit haar rol als Cipher te halen. Dat is al Oscarwaardig als je ziet wat voor materiaal ze krijgt. Ik hoop alleen niet dat de makers denken dat Scott Eastwood Paul Walker kan vervangen. Dat zou een grote (hele grote) misrekening zijn. Voor de rest is dit weer puur entertainment. Kom maar op met deel 9 (met Theron graag).

Fathers & Daughters

Sterke film. Sentimenteel, voorspelbaar en soms ook kort door de bocht is Fathers & Daughters zeker, maar het acteerspel en de regie houden de film met beide benen op de grond. Het lijntje tussen oprecht en oversentimenteel gedrocht is voor dit soort films flinterdun, en Fathers & Daughters blijft (soms maar net) aan de goede kant van die lijn.

Dat komt ook omdat dit duidelijk een passie/persoonlijk project is voor Muccino, en ook het geïnspireerde spel van Crowe en Seyfried helpt mee. Fijne rollen ook voor de jonge Rogers en Aaron Paul. Van de twee tijdslijnen is die van Crowe net iets sterker, maar Seyfried als oudere dochter doet niet voor hem onder. Hoe het allemaal eindigt is niet echt een verassing, en Muccino heeft wat moeite om alles geloofwaardig te houden. Maar als film over vaders en dochters overtuigd Fathers and Daughters zeker.

"I’m like a grenade, and at some point I’m going to blow up and I would like to minimize the casualties, okay."

The Fault in Our Stars is een mooie boekverfilming en een emotionele achtbaan van begin tot eind. Regisseur Josh Boone laat gelukkig genoeg ruimte over voor de luchtigere momenten en de dramatische scènes komen vaak als een mokerslag aan.

Shailene Woodley speelt de zestienjarige Hazel Grace Lancaster die kanker heeft wat is uitgezaaid naar haar longen. Woodley’s acteerprestatie kan niet genoeg worden geprezen. Ze speelt Hazel op een mooie natuurlijke wijze en je kan haar frustratie, verdriet, blijdschap en verliefdheid soms zelf voelen zo inlevend maakt ze het. Erg knap. Hazel heeft zich berust in haar ziekte en gaat er zo goed mogelijk mee om. Een meisje met dromen zeker, maar ook met een realistisch kijk op het leven en het vechten tegen haar ziekte. Wanneer ze in een praatgroep Augustus (Ansel Elgort) tegen het lijf loopt durft ze weer te dromen. Augustus is het type “glas is halfvol” en staat positief in het leven ondanks zijn ziekte. De vlinders kunnen uiteraard niet uitblijven. Klinkt dit zoetsappig? Dat is het ook maar gelukkig vergeet Boone nooit de situatie waar deze personages in zitten uit het oog en houdt de film met beide benen op de grond.

Zijn er dan geen minpunten? Zodra het verhaal zich naar Amsterdam verplaatst gaat het een beetje mis. Het karakter Peter van Houten (Willem Dafoe) is misplaatst en in de al veel aangehaalde scene in het Anne Frank huis vliegt de film gierend uit de bocht. Augustus is in het begin ook niet meer dan een droom van ieder tienermeisje. Stoer, cool, leren jas, sigaret (metafoor of niet) in de mond, check, check en check. Gelukkig wordt hij in het tweede gedeelte menselijker en vooral de scene in de auto is hartverscheurend.

Het laatste gedeelte is waar de film echt de middelmaat overstijgt. Ik geef toe dat ik het laatste half uur als een emotioneel wrak heb beleeft. Prachtig werk van iedereen die aan de film heeft meegewerkt. Wanneer Hazel haar eulogie voor Augustus voorleest op de pre-begrafenis met Augustus en Isaac erbij staat het kippenvel metersdik op je arm. Mevrouw Woodley