Opinions

Fireflies in the Garden

Redelijk familiedrama. Leuk om Ryan Reynolds in dit soort rol te zien, en het gaat hem goed af. Ook de andere acteurs zijn goed op dreef, in een film met veel opgekropte emoties en onderlinge ruzies die nooit zijn uitgepraat. Dat kookt uiteindelijk altijd over, iets wat in Fireflies in the Garden vreemd genoeg niet (of bijna niet) gebeurd. Iedereen gaat natuurlijk op een andere manier om met de dood van een familielid, maar het zorgt wel voor een wat vlakke en soms emotieloze film. De onderlinge relaties (vooral tussen Reynolds en Watson/Panettiere) blijven ook wat vaag. Maar voor de rest is dit een degelijke film met uitstekend acteerwerk.

“I just hacked into your accounts.”

Een wat belegen thriller. Harrison Ford kan dit soort rollen nog in zijn slaap spelen, en dat heeft hij volgens mij ook iets te letterlijk genomen. Het ligt niet alleen aan hem, want ook het script laat steken vallen. Van spanning is geen sprake, en Bettany is te veel gentleman om een overtuigende bad guy te spelen Een gijzeling lijkt in deze film meer op een theekransje. Het vergezochte einde is de kers op een zeer oude en belegen taart.

“Hey Ray, wouldn't it be funny if I went to Harvard, you went to Jail and we both ended up surrounded by crooks.”

Prima verfilming van het boek Advocaat van de duivel van John Grisham. De film wordt weer bevolkt met een aantal topacteurs en het verhaal is interessant. Cruise, Hackman, Holbrook, Harris, Kinney, Hunter, Strathairn, Tripplehorn… Allemaal spelen ze erg sterk.

Het begin is erg sfeervol en de spanning wordt steeds wat verder opgevoerd. De film is wel te lang en vooral tegen het einde wordt het wat onwaarschijnlijker en rommelig. Het laatste gedeelte voelt wat mechanisch aan, maar is op zich wel spannend. Een vakkundig gemaakte speelfilm met leuke acteurs en een sfeervol verhaal.

“Are you telling me that 200 of our men against your boy is a no-win situation for us?”

Volgens mij heb ik vroeger de andere delen vaker gezien, want van dit eerste (en sterkste) deel is mij weinig bijgebleven. First Blood is meer ingetogen dan de vervolgdelen, en de film schets vooral een triest maar indrukwekkend beeld van een Vietnam veteraan die terugkomt van de oorlog. Geen populaire oorlog, en Rambo is dan ook nog duidelijk getraumatiseerd. Een giftige en destructieve cocktail, en Stallone is perfect gecast als de eenmansdestructie machine. Stallone weet Rambo gelukkig ook iets menselijks mee te geven, en dat geeft de film echt iets extra’s.

First Daughter

Niet al te veel woorden aan deze film vuil maken. Het is allemaal ontzettend braaf en wat de regisseur (Forest Whitaker!) met deze film wilde laten zien is onduidelijk. Elk cliché wordt netjes afgestreept en de chemie tussen de acteurs en de dialogen zijn ook niet denderend. Holmes doet nog haar best en Keaton heeft ook een geinige rol. Hun gezamenlijke scènes zijn dan ook de spaarzame lichtpuntjes. Blucas is dramatisch en van chemie met Holmes is geen sprake. Wat een ontzettend houterige vertoning. Net zoals de film die wel wat risico en schwung had kunnen gebruiken.

First Girl I Loved

Schitterende poster. Uitstekende film. First Girl I Loved heeft een wat dromerige en bijna hypnotiserende sfeer, en actrices Gelula en Hildebrand doen het geweldig. De fantastische muziek maakt het helemaal af. De film lijkt veel op La Vie d'Adéle, en op het einde heb je wel het gevoel dat het goed komt met Anne (Gelula).

De film heeft wat discutabele subplots (alles met acteur Mateo Arias, een bepaalde seksscène), maar het belangrijkste is dat je de motieven van de personages wel begrijpt. Zelfs van Sasha (Hildebrand), waar je tegen het einde van de film echt een hekel aan krijgt, maar waar je wel van begrijpt waarom ze bepaalde dingen doet en zegt. Frustrerend en ongemakkelijk, maar hé, we zijn allemaal tiener geweest... Ik had nog wel een scene tussen moeder (Adlon) en dochter willen hebben, maar voor de rest is dit een sterke en originele coming of age film.

“Only a fool wants what he can not have.”

Prima film. Het verhaal focust zich vooral op het romantische gedeelte tussen King Arthur, Lancelot en Guinevere, en dat werkt goed. De drie acteurs, Connery, Gere en Ormond, doen het aardig en kunnen goed overweg met de wat theatrale dialogen. Probleem is wel dat er van spanning geen sprake is, en de verhaallijn omtrent Prince Malagant (Ben Cross) komt niet goed uit de verf. Al met al is First Knight en vederlicht Middeleeuws spektakelstuk.

“I don't know what space exploration will uncover, but I don't think it'll be exploration just for the sake of exploration. I think it'll be more the fact that it allows us to see things. That maybe we should have seen a long time ago. But just haven't been able to until now.”

Damien Chazelle heeft zijn derde home run geslagen. Na Whiplash en La La Land is ook First Man weer een absolute voltreffer. Dit is wel een film waar een grote mate van persoonlijke smaak bij komt kijken, maar dit soort historische verhalen zijn wel mijn niche. Gosling speelt Neil Armstrong op een stoïcijnse, bedachtzame en soms ook wat onsympathieke wijze, en voor het grootste gedeelte werkt het goed. Vooral omdat de andere personages veel meer emotie laten zien, en dat zorgt in de gezamenlijke scènes voor een mooi contrast.

Claire Foy, Jason Clarke, Kyle Chandler en Corey Stoll als Buzz Aldrin, allemaal hebben ze een mooie, soms explosieve chemie met de stoïcijnse Gosling. Bij de scene rond de eettafel met Gosling, Foy en de kindacteurs krijg je spontaan plaatsvervangende schaamte, en je wilt Armstrong/Gosling het liefst door elkaar schudden. Chazelle laat weer eens zijn talent als regisseur zien, en de combinatie van de enerverende ruimtescènes en de persoonlijke gezinsscènes werkt goed. Door de verhaallijn rond het overleden dochtertje van Armstrong kom je toch veel te weten over de man. De scènes op de maan (en het hele gedeelte ervoor) is spannend en visueel overweldigend. Complimenten ook voor de schitterende score van Justin Hurwitz.

First Match

Prima film. Vooral de worsteling van Mo tussen haar criminele vader en het worstelen (en de rest van haar leven) is interessant, en de jonge Emanuelle zet een indrukwekkende acteerprestatie neer. De manier waarop de vader omgaat met zijn dochter en probeert te profiteren van haar is triest, maar het laat maar weer eens zien hoever sommige mensen gaan om aan geld te komen. Hoe Mo hier uiteindelijk mee omgaat levert een aantal mooie scenes op en is uiteindelijk de grootste kracht van de film.

“Well somebody's got to do something!”

Wat een magistrale acteerprestatie van Ethan Hawke. In het begin wist ik nog niet precies wat ik kon verwachten van First Reformed, maar na een bepaalde plotontwikkeling (zelfmoord Michael) komt de film eindelijk op gang. Regisseur Paul Schrader heeft ook gewerkt aan het script van Taxi Driver, en dat is te zien. Hoewel het einde van First Reformed geen echte keuze durft te maken, was het voor mij toch een bevredigend einde. Ook door het acteerspel van Hawke en Seyfried, en een bepaalde scene waarin ze bovenop elkaar liggen is briljant.

"I dig you so much…"

Nog steeds één van de betere coming of age films die ik heb gezien. The First Time weet het leven van twee doorsnee tieners op een herkenbare en interessante manier weer te geven. O’Brien en Robertson zijn een fijn duo, en vanaf het begin zie je dat Dave en Aubrey zich tot elkaar aangetrokken voelen.

Dave is een jongen die precies weet wat hij wil, maar door zijn eigen klungeligheid, onzekerheid en onvolwassenheid het niet precies kan verwoorden. O'Brien is hierin fantastisch. Aubrey is meer volwassen in haar doen en laten, maar daaronder schuilt ook een onzekerheid die meer aan de oppervlakte komt als ze met Dave samen is. Het draait in deze film uiteindelijk om de eerste keer dat ze seks hebben, en ook deze scènes worden overtuigend gebracht. Complimenten ook voor de heerlijke muziek. The First Time is een aanrader voor iedereen die weer eens een originele film willen zien over tieners en hun strubbelingen.

“Bye you skank! Don't forget to text me! Say hello to the whales for me!”

Sterke film van Andrea Arnold. De troosteloosheid en uitzichtloosheid straalt van Fish Tank af, en alleen al die woonblokken en de kleding die de personages dragen geven perfect weer in wat voor omstandigheden Mia en haar zusje moeten opgroeien. Katie Jarvis is weergaloos als de brutale en eigenzinnige Mia, een jonge vrouw met een kort lontje maar waar ook een grote onzekerheid in schuilgaat.

Ze droomt van een carrière als danseres, maar ze kan maar moeilijk ontsnappen aan de harde realiteit. De andere acteurs zijn ook sterk, en het is leuk om Fassbender in dit soort rollen te zien. De scene waarin Mia breekt nadat ze hoort dat het witte paard is overleden gaat door merg en been, maar de scene waarin ze auditie moet doen voor een baan als (waarschijnlijk) paaldanseres is misschien nog wel triester. Net zoals in American Honey speelt muziek een grote rol, en het einde is bitterzoet.

“Teachers can't fight!”

Matig. Ik moest soms best wel lachen om de situaties waarin Charlie Day terecht komt, en acteurs als Jillian Bell en Kumail Nanjiani hebben een aantal leuke momenten. De scene rond Day, zijn dochter en een schoolmusical is wel een hoogtepunt. Maar voor de rest is het zeer matig, en vooral Ice Cube is echt barslecht. Bij dit soort komedies moet je een bepaalde mate van 'suspension of disbelief' hebben, maar zelfs dan is het einde nog heel vreemd en onlogisch. Vooral de ommezwaai van Ice Cube slaat nergens op.

Five Came Back

Schitterend. De documentaire Five Came Back combineert twee van mijn grootste passies, films en de Tweede Wereldoorlog, en maakt er een indrukwekkend eerbetoon van aan vijf van Hollywood’s meest iconische filmmakers. Ford, Stevens, Capra, Wyler en Huston, alle vijf hebben ze in de oorlog gevochten, en bij alle vijf heeft de oorlog duidelijk zijn stempel gedrukt op de films die ze daarna hebben gemaakt.

Dit is ook het beste gedeelte van de documentaire, en vooral bij Stevens en Ford zie je de veranderingen. Stevens maakte komedies voor de oorlog, maar kon dat na de oorlog niet meer opbrengen en ging steeds meer de drama kant op. Uitzondering is Frank Capra, die in 1946 It’s a Wonderful Life maakte en dat als menselijk antwoord zag op de verschrikkingen die hij tijdens de oorlog heeft meegemaakt. Nu een (kerst)klassieker, toen der tijd geflopt… Mooi ook om te zien hoe gepassioneerd en liefdevol regisseurs als Spielberg, Del Toro en Coppola over hun collega’s en film in het algemeen praten.

“So if you're watching this, and you're able, touch him. Touch her. Life's too short to waste a second.”

Films als Five Feet Apart zijn er in overvloed. Zieke kinderen, wat romantiek, de onvermijdelijke dood die altijd op de loer ligt en uiteraard een sentimentele boodschap. Subtiel is het niet, maar gelukkig is het acteerwerk dat wel. Richardson is altijd goed, en ook Sprouse levert een sterke acteerprestatie af.

De regisseurs houden zich voor drie kwart van de film ook in qua sentimentaliteit en het is eigenlijk een zeer fijne film om naar te kijken. Jammer genoeg vergalopperen ze zich in het laatste gedeelte en leggen ze het er wel heel dik bovenop qua sentimentaliteit, en de uiteraard hoopvolle maar toch ook trieste boodschap. Je hoopt dat een regisseur eens met iets nieuws en verrassends komt, maar Five Feet Apart eindigt precies zoals je dat van te voren verwacht.

“This is your wedding. You only get a few of these.”

Leuke film. Emily Blunt is één van mijn favoriete actrices en ook hier is ze weer geweldig. Segel is degelijk en vormt een goed duo met Blunt. Het is een Apatow film, dus hij is ook weer veel te lang. Vooral in het middengedeelte met een depressieve Segel gaat zich dat wreken.

Brie en Pratt hebben de leukste bijrollen, maar ook Ifans doet het goed. De scene met Segel die Ifans achtervolgt is hilarisch. Net zoals de koekiemonster-Elmo scene. Prima film over een stel dat de trouwerij steeds maar uitstelt. Een ouderwetse romcom.

“Today is a good day to die.”

Sterke film. Sutherland, Bacon, Roberts, Platt, Baldwin, het is leuk om deze jonge bekende koppen samen te zien acteren en ze doen het allemaal prima. Vanuit een wetenschappelijk perspectief wordt er gekeken of er leven na de dood is. Door zelf voor een paar minuten dood te gaan, waarna de personages hallucinaties krijgen en hun demonen onder ogen moeten zien te komen.

Flatliners heeft het probleem dat het na een goed begin inzakt en het hoge niveau niet vast weet te houden. Echt spannend wordt het ook nergens. Flatliners is dan ook vooral een sfeervolle drama/thriller die laat zien dat er zelfs grenzen bestaan aan de medische wetenschap. Grenzen die je niet zonder consequenties kan overschrijden.

“It's a great day to die!”

Een remake/vervolg waar niemand op zat te wachten. Het kan natuurlijk nog steeds een goede film opleveren, maar Flatliners is een barslechte en inspiratieloze film geworden. De eerste Flatliners had tenminste nog sterke acteurs, maar hier weet alleen Ellen Page nog een beetje indruk te maken. En juist zij gaat al snel dood… Spannend wordt het nergens, en het verhaaltje over vergeving en eerlijk zijn is vooral saai.

Flickan Som Lekte med Elden

Vakkundig gemaakt tweede deel. Het verhaal van het boek wordt getrouw gevolgd, met alle positieve en negatieve gevolgen die dat met zich meebrengt. De personages Blomkvist en Salander blijven erg interessant om te volgen en regisseur Alfredson maakt er een sfeervol geheel van.

Het verhaal is wel rommelig en komt soms wat gekunsteld over. Ook worden er te veel personages geïntroduceerd en ze zijn niet allemaal even interessant. Dat was in het boek ook al zo en het is bewonerswaardig dat Alfredson het toch nog overzichtelijk weet te houden. En Nyqvist en Rapace zijn weer ijzersterk. Prima film.

“You're a hero, man! You will never pay for a drink for as long as you live.”

Sterke film. Vooral de verhaallijn met Denzel Washington is erg goed uitgewerkt, en de scenes in het begin in de cockpit zijn spannend en geweldig gefilmd. De manier waarop er daarna wordt omgegaan met Whip’s alcoholisme en de schuldvraag is ook erg sterk, en het overdreven sentiment blijft gelukkig achterwege. De andere verhaallijn rond Kelly Reilly vond ik wat minder goed uitgewerkt, maar het past wel in de film en Reilly is fantastisch in een moeilijke rol. Flight is al met al een indrukwekkende film over een persoonlijk drama met grote gevolgen.

“Where's Julia?”

Sterke thriller. Vooral het begin is uitstekend en de spanning wordt goed opgebouwd. Er hangt een paranoïde sfeer en wat er met het dochtertje van Foster is gebeurd blijft lang als een donker mysterie boven de film hangen. Met het vliegtuig (een erg groot vliegtuig) dat zorgt voor een claustrofobische sfeer. Jammer genoeg verzandt de film op het laatst in een voorspelbaar en inspiratieloos zooitje. Gelukkig weten Foster en Sarsgaard het allemaal wel te verkopen.

“He didn't kill me. He killed who I was.”

Matig. The Flock is onsamenhangend, rommelig en de regie van Lau is amateuristisch en barslecht. De schokkende camerabeelden en 'flashes' zijn verschrikkelijk. Richard Gere doet het wel goed, en door zijn ongepaste en agressieve gedrag zitten er ook wel grappige scènes in de film. Maar Danes en de andere acteurs zijn erg matig. Voor een thriller zit er ook wel heel weinig spanning in de film, en het is eerder komisch. En dat is volgens mij niet de bedoeling.

“People may say I couldn't sing, but no one can ever say I didn't sing.”

Heerlijk. Florence Foster Jenkins heeft veel humor, maar overtuigd op het laatst ook met een grandioze dramatische scene. Geweldig acteerspel van Streep en misschien wel het beste werk van Hugh Grant ooit. Het hele uitgangspunt van de film heeft natuurlijk al veel komische elementen in zich en regisseur Frears buit dat goed uit.

Met de hilarische Helberg als pianospeler McMoon als uitschieter. Het subplotje met Rebecca Ferguson werkt niet echt en op een gegeven moment wordt het valse zingen van Florence wat eentonig. Maar het is allemaal grappig en tragisch, zonder van Florence een karikatuur te maken. Knap!

“While the sinners sin, the children play.”

The Florida Project is een schrijnend en tegelijkertijd mooi portret over opgroeien in armoede. In Orlando is het altijd mooi weer en Disney World is dichtbij, maar bijna letterlijk voor de stoep van het pretpark is het armoe troef. Laat het mooie weer, de felle kleuren en de vrolijke kinderen je niet verblinden, het leven hier is hard. In deze omstandigheden zie je Monee (de voortreffelijke Brooklynn Prince) opgroeien, en je ziet haar kattenkwaad uithalen met vriendjes en haar eigen (droom) wereld creëren. De omstandigheden zijn hard en tragisch, maar als je iets verder kijkt is The Florida Project ook een indrukwekkend coming of age verhaal met veel herkenbare momenten.

Helaas gaat het kattenkwaad dat ze uithalen van kwaad tot erger, en je weet al snel dat dit fout gaat aflopen. Het is alleen de vraag voor wie de politie als eerste komt, de moeder of dochter. Als kijker krijg je weinig sympathie voor de moeder (Bria Vinaite), maar je voelt wel de band tussen moeder/dochter. Dafoe is ook weer fantastisch als manusje van alles met het hart op de goede plaats. De eindscene voelt aan als een droomsequentie, maar in de stad van Disney World is alles mogelijk. Echt alles, laat The Florida Project op schrijnende wijze zien, en de American Dream is hier heel dichtbij en tegelijkertijd toch ook weer zo ver weg.

“I really wanna punch you in the face right now…”

Leuk. Flower is een aparte en eigenzinnige film, en regisseur Max Winkler wil veel verschillende genres combineren. Coming of age, drama, moord, humor, pedofilie, romantiek etc. Het zorgt voor een absurde cocktail. Het werkt grotendeels wel, en dat komt vooral door het imponerende acteerwerk van Zoey Deutch en bepaalde regiekeuzes van Winkler. Want de film ziet er schitterend uit, en Deutch weet van Erica ook een personage te maken met de nodige problemen en onsympathieke trekjes, maar ook een herkenbaar personage waarvan je begrijpt waarom ze bepaalde keuzes maakt. Hoe zelfdestructief en vreemd deze keuzes soms ook zijn.

“No, I can't. No, I can't.”

Het mooie aan The Fly is dat je in korte tijd echt betrokken raakt bij de personages, en dat er een goede balans is tussen karakterontwikkeling en de gruwelijke transformatie van een mens in een vlieg. En die transformatie is gruwelijk, fantastisch in beeld gebracht door Cronenberg en weergaloos werk van de make-up afdeling.

Cronenberg is de regisseur, en dat excentrieke en eigenzinnige tintje dat hij altijd aan zijn films geeft is ook in The Fly aanwezig. Maar Goldblum en Davis zorgen er ook voor dat je echt betrokken raakt bij de personages, en ondanks het vergezochte plot blijft The Fly ook een tragisch menselijk verhaal. Zeer belangrijk, want het maakt het tweede gedeelte van de film nog beter.

“You fuckin' mugs are the worst bank robbers I've ever seen, do you know that?”

Aardig. Flypaper is een rommeltje en Dempsey is geen geweldige castingkeuze voor dit soort rol, maar met een bank als setting en de vele personages die elkaar te slim af proberen te zijn heb je een vermakelijke klucht. Soms ook grappig, met vooral Blake Nelson, Taylor Vince en Ryan die hun grappige momenten hebben. Judd en Dempsey zijn wel matig samen (Judd is in haar eentje wel goed), en op het laatst worden er ontzettend veel twists tegenaan gegooid. Met een verrassende laatste twist, dat moet ik de film nageven.

“There's two kinds of people in this world. There's hammers and there's nails. You decide which one you want to be.”

De grap is al vaker gemaakt, maar ook ik kon de focus niet bewaren. In het begin zit de vaart er goed in en kijkt het allemaal lekker weg. De wedscene met de Chinees is een pareltje. Maar wanneer de film een sprong in de tijd maakt gaat het mis. De vaart gaat eruit en een niet bijster interessant verhaal rond een niet bijster interessante bag guy neemt te veel tijd in beslag.

Dat de film het aanzien waard blijft komt door Will Smith en Margot Robbie. Robbie maakt het allemaal wat aangenamer om naar te kijken, en heeft een leuke chemie met Smith. Laten we ook Farhad niet vergeten, heerlijk personage... De acteur die de bad guy speelt (Rodrigo Santoro) mist heel veel, maar het ergste is dat hij compleet geen dreiging uitstraalt. Toch belangrijk in dit soort films. Het einde is niet echt origineel, en spannend wil het niet worden. Gelukkig overwint de liefde alles...

“Everyone has a box.”

Nolan's eerste film. Je ziet eigenlijk alle elementen terug die ook in latere films zijn handelsmerk zouden worden. Spelen met de chronologie, een ingenieus verhaal, personages waar je weinig over te weten komt, een twist en soms bombastische muziek. Doordat de film voor weinig geld is gemaakt is het hier allemaal wat ingetogener. In zwart-wit, wat hier echt een meerwaarde is en bijdraagt aan de wat donkere en naargeestige sfeer. De personages blijven wat vlak en Nolan kiest hier duidelijk voor de suspense en de twists. Niets mis mee.

“It's difficult to maintain enthusiasm for your leadership when you keep getting beat up by that old man.”

Genoeg potentieel. Schitterende locaties, Kate Hudson en McConaughey, Donald Sutherland, een verborgen schat etc. Prima materiaal voor een onbekommerde en avontuurlijke romcom met wat actie. Helaas is het script erg matig en is schatzoeken nog nooit zo saai geweest. En wie heeft bedacht om Hart als bad guy te casten moet ontslagen worden. Gelukkig doen de zomerse temperaturen en tropische locaties de acteurs goed, en vooral McConaughey is goed op dreef. Het samenspel met Hudson is weer uitstekend, en Sutherland en Dziena hebben ook een aantal aardige scènes. Jammer genoeg is er te weinig aandacht aan het script besteedt.