Opinions

“As it turns out, I'm capable of much unpleasantness.”

Sterke film weer van Lanthimos. The Favourite is één van zijn meest toegankelijke films tot nu toe, hoewel dat niet wil zeggen dat de Griekse regisseur opeens een rechttoe rechtaan kostuumdrama heeft gemaakt. Het verhaal over twee vrouwen (Weisz en Stone), die de strijd met elkaar aangaan om de rechterhand (en minnares) van Queen Anne (Colman) te worden/blijven zit nog redelijk conventioneel in elkaar, maar de uitvoering is dat zeker niet.

Vlijmscherpe dialogen, vreemde en expliciete scenes, de wijde cameralens en het gedurfde camerawerk, het ijzersterke en soms schmierende acteerwerk van Colman, Emma Stone in een rol zoals we haar nog niet vaak hebben gezien, Weisz, die misschien nog wel de meeste indruk maakt van de drie als ijzige en slimme Sarah, alle scenes met Hoult etc. Lanthimos laat weer eens de donkere kant van de mens zien. Met zijn kenmerkende zwartgallige humor, en er zitten weer veel scenes in waar je me plaatsvervangende schaamte, maar ook met een grote glimlach, naar zit te kijken.

“Don't fuck with me now, man, I am Ahab.”

Moeilijk om doorheen te komen. De visie en eigenzinnigheid van Gilliam is te prijzen, maar met Fear and Loathing in Las Vegas heeft hij een film gemaakt waar ik weinig mee kan. Met Twelve Monkeys heeft Gilliam laten zien zijn eigenzinnige stijl wel te kunnen verpakken in een interessant verhaal, en Requiem for a Dream van Aronofsky laat zien dat een drugstrip een zeer intense filmervaring kan opleveren.

Maar Fear and Loathing in Las Vegas fladdert maar wat doelloos rond en ik miste intensiteit, betrokkenheid en een ijkpunt. De film is heel druk zonder iets wezenlijks of interessants te melden over de personages of iets van een verhaal. En de humor was ook verschrikkelijk. Visueel vond ik het wel geweldig en Depp en Del Toro acteren (acteren ze eigenlijk?) ijzersterk. Maar geen moment voelde ik een band met deze personages en de speelduur van twee uur voelde aan als een 8 uur durende documentaire over groeiend gras. Ontzettend jammer.

FeardotCom

Belachelijk slecht. FeardotCom is een inspiratieloos filmpje die goed heeft gekeken naar andere thrillers/horrorfilms. Maar zelf duidelijk niet op eigen benen kan staan. Een saai script, te donkere en daardoor onnavolgbare scènes, een belachelijk bovennatuurlijk element en een saaie bad guy. McElhone, Dorff en Rea kunnen en verdienen beter. Maar dan moeten ze wel eerst het script beter lezen voordat ze 'ja' zeggen tegen een film.

“It's not easy for me to admit that I've been standing in the same place for eighteen years!”

“Well, I've been standing with you! I gave eighteen years of my life to stand in the same spot as you!”

Een diepe buiging voor Washington en Davis. Het is een genot om deze twee acteergrootheden bezig te zien en verbaal te zien sparren. Gewoon ruim twee uur lang lange monologen en dialogen opdreunen is door dit duo een feest om naar te kijken. Complimenten ook aan Henderson, Adepo en Williamson die vakwerk afleveren.

De film is misschien iets te lang en vooral op het laatst zakt het allemaal wat in. De dramatische twist had van mij ook niet gehoeven. Maar daardoor is er wel de fabelachtige scene waarin Davis haar hele ziel blootlegt. Gaat dat zien, want beter acteren ga je dit jaar niet meer zien. Fences is van origine een toneelstuk en Washington kiest voor een kleinschalige aanpak. Begrijpelijk, maar de lange speelduur en de weinig opzienbarende regie speelt de film wel wat parten. Dit is dan ook een film die je alleen al moet zien om de acteurs en de schitterende dialogen. Meesterlijk.

“But just think. Humans back in the forest!”

“Yep. There goes the neighborhood.”

Redelijke animatiefilm. James Cameron heeft met Avatar duidelijk goed naar FernGully gekeken, want het verhaal kent heel veel gelijkenissen. De kritische boodschap over hoe wij als mens met de natuur omgaan, een romantisch subplot tussen een mens en een fantasiepersonage, een grote boom waarin speciale krachten schuilgaan etc. Het is een interessante cocktail.

Maar de uitwerking mist originaliteit en het is allemaal opvallend vlak. De muzieknummers zijn matig, en ook de animatie is vrij standaard. De stemacteurs zijn niet al te best, en soms leidt het ook te veel af van het verhaal. De korte speelduur en het vlotte tempo zorgen ervoor dat het allemaal nog wel redelijk wegkijkt.

“Ferris Bueller, you're my hero.”

Aardige John Hughes film. Ferris Bueller wil een dag vrij van school en heeft daar alles voor over. Samen met zijn vriendin Sloane en wat depressieve beste vriend Cameron gaat hij naar New York en beleeft de gekste avonturen. Maar de schooldirecteur heeft het op hem gemunt en zijn ouders denken dat hij ziek is.

Leuke humor, lekkere jaren 80 muziek, de mooie Mia Sara, sterke acteerprestaties en uiteraard weer een sentimentele boodschap. Want het leven leer je niet alleen in de schoolbanken, maar ook door er op uit te gaan en avonturen met je vrienden te beleven. Een wijsheid die zo op een tegeltje kan.

Festen

Redelijk goede film maar ik had stiekem wat meer verwacht. Het Dogma 95 principe vond ik niet zo'n probleem alhoewel het in het begin even wennen was en de scènes in het donker bijna niet kijkbaar zijn. De toespraak van Christian maakt indruk en kwam voor mij totaal onverwacht. Het ongemak van al die mensen in de zaal was schitterend om te zien.

De film heeft uiteraard zijn donkere kanten maar gelukkig zitten er ook (onbedoelde?) humoristische scènes in zoals het racistische lied wat opeens door iedereen wordt meegezongen. Christian’s broer Michael vond ik een raar personage die op het eind wel heel gemakkelijk een ommezwaai maakt en opeens weer sympathie heeft voor zijn broertje die hij eerst wegzet als een loser. Het gaat mij iets te snel. Zijn geschreeuw en gescheld helpt ook niet echt en samen met de camerabewegingen was het iets te veel van het goede en storend. Ook de kok en oude vriend van Christian heeft een wat vreemde rol die niet helemaal goed is uitgewerkt. Het autosleutels plan is potsierlijk en past niet echt in de film. Het “feel good” einde getuigd wel van lef van Vinterberg en maakt indruk. Festen zit door de manier van filmen dicht op de huid van de personages maar toch blijven ze opvallend oppervlakkig (de moeder, de vader, Pia) of karikaturen (Michael, de kok). Jammer want er had zeker meer ingezeten als er wat meer aandacht was besteedt aan de uitwerking van sommige personages en de geloofwaardigheid van het plot.

“You love me enough to sell your tickets, I love you enough not to let you.”

Aardige romcom. Drew Barrymore is altijd wel goed in dit soort films, en Jimmy Fallon doet het verrassend goed. Als sympathieke sul komt hij beter tot zijn recht dan in de dramatische scènes, maar Barrymore en Fallon zijn een leuk duo die je wel iets gunt. Dat obsessieve gedoe met de Boston Red Sox is niet echt interessant, maar het vormt wel een aardige voedingsbodem voor wat drama tussen het stel. Het einde volgt netjes het vaste romcom stramien, en het sentiment ligt er weer dik op.

“You can't handle the truth!”

Spannende rechtbank film. Dat gaat niet altijd goed samen maar A Few Good Men is wel degelijk spannend. Het sterke acteren en de mooie dialogen dragen bij aan de heerlijke sfeer en ook de cinematografie is schitterend. De film is natuurlijk bekend geworden om de laatste verbale confrontatie tussen Cruise en Nicholson en die scene maakt nog steeds een verpletterende indruk.

Maar ook de opbouw daar naartoe is interessant met Lt. Kaffee die het eerst niet al te serieus neemt, maar zich steeds meer vastbijt in de zaak. Pollak en Moore hebben ook mooie rollen en hebben beide zo hun eigen mening over de zaak. Dat levert verbaal vuurwerk op en een paar van de beste scènes spelen zich af in het huis van Caffee als Cruise, Moore en Pollak hun kunsten mogen vertonen. De zaak zelf zit goed in elkaar en het is allemaal goed te volgen. Deze film staat nog steeds als een huis en is één van de beste rechtbank films die ik heb gezien.

“If you build it, he will come.”

Fijne film. Hartverwarmend, melancholisch, vreemd, komisch, magisch... Field of Dreams heeft heel veel ingrediënten dat het tot een speciale film maakt. Costner, Earl Jones, Madigan, Liotta en de andere acteurs weten ook precies de juiste toon aan te slaan. Het gaat over honkbal en dromen die nooit zijn uitgekomen, maar het gaat ook over familie, spijt en tweede kansen. Sentimenteel? Zeker, maar in Field of Dreams wordt het nooit te zoetsappig. Op het laatst zit je met kippenvel op je armen naar de scene tussen Costner en zijn vader te kijken, omdat het oprecht aanvoelt en de regisseur hier de hele film naar heeft toegewerkt.

“Me fifth element - supreme being. Me protect you.”

Achter op de DVD box staat The Fifth Element omschreven als een extravagant filmavontuur vol kleurrijke personages en decors. No kidding. The Fifth Element is de overtreffende trap, en dat is zowel zijn kracht als zijn zwakte. Alles ziet er prachtig uit (de operascene, wauw), de film zit vol vaart en humor en de acteurs zijn weergaloos. Vooral de humor werkt fantastisch en ik zat met een glimlach naar alles te kijken.

Willis, Oldman en Tucker zijn geweldig, maar de show wordt gestolen door mevrouw Jovovich als de Fifth element. Je gaat echt om haar geven en tegelijkertijd brengt ze je ook vaak aan het lachen met dat vreemde taaltje en haar oranje haar. Het probleem van de film is wel dat het verhaal weinig om het lijf heeft en het soms erg rommelig is. De effecten zien er soms ook niet uit, maar de film straalt zoveel plezier en zelfvertrouwen uit dat het geen moment echt stoorde. Topvermaak.

“The world needs to know!”

Julian Assange en WikiLeaks zijn interessante onderwerpen voor een film, maar The Fifth Estate laat zien dat het niet genoeg is voor een sterke film. Want The Fifth Estate is flitsend gefilmd, heeft sterk acteerwerk en zijn spannende momenten, maar voelt daarnaast ook leeg en oppervlakkig aan.

De ontmoeting en band tussen Assange en Berg, de oprichting van WikiLeaks, de ruzies en uiteindelijke verwijdering tussen Assange en Berg etc. Het wordt allemaal netjes aangekaart, maar echt boeiend wordt het nergens. Dat komt ook omdat het interessantste gedeelte, het botsen van de schending van privacy en recht op informatie, wel heel erg matig wordt uitgewerkt. En Assange zelf blijft een wat apart typetje, wat Cumberbatch natuurlijk als geen ander kan spelen. Vermakelijk en vlot is het allemaal wel, maar interessant wordt het nergens.

Fifty Shades Darker

Zelfde problemen als het eerste deel. Matig verhaal, matige chemie tussen Johnson en Dornan, suffe en preutse seksscènes en dialogen waarvoor de scriptschrijvers ontslag op staande voet zouden moeten krijgen. Darker heeft ook dezelfde pluspunten als zijn voorganger.

Visueel ziet het er allemaal prima uit en afzonderlijk van elkaar is vooral Johnson prima op dreef. Maar deze reeks wil maar niet interessant of meeslepend worden en na twee films vraag ik me nog steeds af waarom Grey en Anastasia zich tot elkaar aangetrokken voelen. Grey mompelt wat over SM-seks, heeft veel geld en is duidelijk een psychopaat. Anastasia staat de gehele film in standje lustige bambi ogen. Maar wat hen nu bindt is mij een raadsel.

Fifty Shades Freed

Het avontuur van het destructieve en sadomasochistische paar Anastasia Steele en Christian Grey eindigt gelukkig met dit derde deel. Waarom dit duo überhaupt bij elkaar blijft is ook na dit derde deel nog steeds onduidelijk, want ze maken nog steeds constant ruzie met elkaar. Om het daarna goed te maken met zweepslagen en andere seksspeeltjes. Maar hé, als het voor hen werkt... Het verhaal slaat weer nergens op en de dialogen zijn abominabel, maar dat ben ik na drie films wel gewend. Misschien heb ik diep van binnen ook wel een masochistisch trekje, want ik heb het weer volgehouden en de film afgekeken.

“Because I'm fifty shades of fucked up, Anastasia.”

Ik behoor niet tot de doelgroep en ik geef toe, dat heeft zeker meegespeeld in de beoordeling. Maar dan nog is Fifty Shades of Grey een erg slechte film vol met verschrikkelijke personages, onzinnige dialogen (zie bovenstaande quote), belabberde acteerprestaties en lachwekkende situaties. Als je zelfs de seksscènes niet spannend kan maken.... Het levert veel suffe en opvallend preutse scènes op. Het ziet er allemaal wel gelikt uit en Dakota Johnson heeft op het laatst een aantal sterke scènes.

“I found freedom. Losing all hope was freedom.”

Fight Club is een keihard, waanzinnig, hallucinerend, humorvol en maatschappijkritisch meesterwerk van David Fincher, die eigenlijk alleen maar beter wordt naarmate je hem vaker bekijkt. De sfeer, de stijlvolle beelden, het script, de energieke regie van Fincher, de muziek etc. Het is allemaal zo ingenieus en met oog voor detail gedaan dat je ogen en oren tekort komt om al het visuele geweld te kunnen bewonderen en registreren.

Het verhaal rond The Narrator (Norton), die een leeg bestaan leeft met een nietszeggende baan, geen vriendin en zonder vrienden zit sterk in elkaar, en het wordt met veel zwarte humor en een vleugje drama gebracht. Omdat hij niet kan slapen slaapwandelt The Narrator door de dag, maar dit verandert door twee gebeurtenissen. Ten eerste komt hij erachter dat praatgroepen voor mensen die ernstig ziek zijn hem helpt om te kunnen slapen. Ten tweede ontmoet hij Tyler Durden (Pitt), die hem introduceert in de wereld van de vechtclubs. De scènes rond de praatgroepen zijn doorspekt van de zwartgallige humor en behoren tot mijn favoriete scènes in de film. Maar het zwaartepunt van de film ligt natuurlijk bij de vechtclubs. Gewone mannen die met elkaar op de vuist gaan om maar wat te kunnen voelen. Dit excelleert steeds verder totdat er echt criminele activiteiten plaatsvinden. Norton en Pitt spelen de rollen van hun leven, en ook Helena Bonham Carter is formidabel. Het laatste gedeelte is een razende achtbaan waarbij alle puzzelstukjes op hun plaats vallen, en de laatste scene met de muziek van de Pixies blijft een briljant einde.

“All we ever wanted for you was to be world champion.”

Lekkere boksfilm. Ik kan mezelf wel een fan noemen van het werk van regisseur David O. Russell en ook The Fighter heeft weer een aantal heerlijke Russell elementen. De film heeft een heerlijk tempo, sterke acteerprestaties, kleurrijke personages, knetterende dialogen en passende muziek. De film heeft flair en alhoewel het cinematografisch gezien zeker niet het beste werk van Russell is, maakt hij wel indruk op andere gebieden.

Bij een boksfilm ontkom je er niet aan dat het bekende rise and fall verhaal weer uit de oude doos komt en The Fighter ontwijkt dat cliché zeker niet. En waarom ook, want het zorgt meestal voor een enerverende film en als je dan ook nog acteurs als Christian Bale, Amy Adams, Melissa Leo en Mark Wahlberg tot je beschikking hebt, kan er weinig fout gaan. De familieleden van Micky (Wahlberg) zijn weer een aparte verzameling karakters met de zussen, de moeder en natuurlijk broer Dicky (Bale). Bale gaat helemaal los en het is geweldig om hem te zien acteren. Adams heeft ook een leuke rol als vriendin van Micky die niets wil weten van zijn krankzinnige familieleden. Haar scènes met de moeder, zussen en Dicky zijn hilarisch en hoogtepunten in de film. In het begin oogt de film nog wat rommelig en ik had wat moeite om echt in de film te komen maar door de vlotte regie en de acteerprestaties zat ik al snel geboeid te kijken. The Fighter heeft drama en humor en combineert die elementen moeiteloos. En als je dan ook nog naar zulke sterke acteurs zit te kijken, is het genieten geblazen.

“In the words of the late, great, Marvin Gaye. Let's... Get... It... On!”

Redelijke film die een serieus drama pretendeert te zijn, maar eigenlijk niet meer is dan een Van Damme kloon. En daar is op zich niets mis mee. Probleem is wel dat het drama de overhand heeft, en juist daar overtuigd de film niet. Tatum en Howard doen het aardig, maar mompelen veel en lopen verdwaasd en lethargisch rond. Henao heeft een leuke bijrol en die moeder van haar is ook fantastisch. Voor de rest is Fighting een weinig indrukwekkende film die zowel de intensiteit van Fight Club mist, als de pretentieloze invalshoek van een Van Damme film.

“Paige, I myself have come from a wrestling family too. I know exactly what it means to you. But don't worry about being the next me. Be the first you.”

Geweldige film die komedie, familiedrama en sport perfect weet te combineren. Fighting with My Family is het bekende ‘rise-fall-rise’ verhaal dat we al vaker hebben gezien, maar Stephen Merchant, Dwayne Johnson en de acteurs weten er wel echt hun eigen draai aan te geven (de verhaallijn rond de “modellen” is hier een goed voorbeeld van. Dit had heel clichématig uitgevoerd kunnen worden, maar het pakt uiteindelijk erg goed en origineel uit).

Florence Pugh zet een geweldige rol neer als Saraya Knight/Paige, een jonge vrouw die er alles aan doet om WWE kampioen te worden. Daarnaast is de combinatie tussen de typische Britse humor en de Amerikaanse sentimentaliteit erg fijn, en het feel good einde is ook volkomen verdient. Op het laatst leef je helemaal mee met Paige en haar familie. Pugh, Johnson, Headey, Frost, Vaughn en Lowden als broer van Paige, ze zijn allemaal in topvorm.

La Fille du Patron

Aardige Franse film die uiteindelijk iets te veel hooi op zijn vork neemt. La Fille du Patron wil een liefdesverhaal zijn, een echtscheidingsdrama, een verhaal over vriendschap en ook nog eens een film over een bedrijf in een economische crisis.

Uiteindelijk maakt alleen het gedeelte over de vriendschap tussen een stel vrienden/collega's echt indruk. Sommige personages zijn goed uitgewerkt, maar soms zijn het ook karikaturen (vooral de vrouwen van de mannen komen er bekaaid vanaf). Gelukkig is het acteerspel, zoals we van de Franse films gewend zijn, weer dik in orde. En het open einde is wel mooi gedaan. Maar een iets strakker script had de film goed gedaan.

“In death there are no accidents, no coincidences, no mishaps, and no escapes.”

Vroeger was dit één van mijn favoriete films. Het begin blijft ontzettend sterk, maar daarna wordt het vooral een afstreeplijstje. De ene na de andere persoon gaat dood en het wordt ontzettend voorspelbaar. De “moorden” zijn wel goed gedaan en best gruwelijk soms. En de acteurs met Sawa en Larter voorop doen het uitstekend. Final Destination heeft ook wat humor en neemt zich gelukkig niet al te serieus. Jeugdsentiment.

“I have this really bad feeling. It's not over yet.”

Beetje meer van hetzelfde als het eerste deel. Het is niet perse slechter, maar je kent het trucje en het is allemaal erg inspiratieloos. De moordpartijen zijn op zich wel sterk gedaan en vooral het begin is weer geweldig. En Ali Larter brengt halverwege weer het broodnodige pit wat wel nodig is. De andere acteurs zitten alleen in de film om één voor één vermoord te worden. Final Destination 2 is zeker niet slecht, maar de franchise leidt nu al aan metaalmoeheid.

“I've been trying to kill myself all day.”

Zelfs vervolgdelen mogen wel wat originaliteit en inspiratie in zich hebben. Dit vierde deel bewandelt hetzelfde pad als zijn voorgangers, terwijl de rek er na het eerste deel eigenlijk al uit was. Als zelfs de kills (hoewel gruwelijk) inspiratieloos ogen doe je wat verkeerd als regisseur.

“I want you to look them in the eyes, Veronica. Make your face the last thing they see.”

Niet slecht. Je wordt eigenlijk middenin het verhaal gedropt, en je moet als kijker gewoon meegaan in het absurde verhaal. Een combinatie van Hanna en Hard Target (de Van Damme film), maar dan vooral gericht op een wat jongere doelgroep. Dat is gelijk het grootste minpunt.

Jonge mannen die jacht maken op jonge vrouwen (en ze vermoorden), en een getrainde vrouwelijke huurmoordenaar die ze wil stoppen. Dat moet spanning en actie opleveren, maar Final Girl mist spanning en het wordt Breslin wel heel makkelijk gemaakt. De vechtscènes zien er ook niet al te best uit. Alle acteurs (zeker Breslin) doen het wel uitstekend en regisseur Shields weet er een sfeervol geheel van te maken.

“You just fucked with the wrong virgin!”

The Final Girls is een originele slasher film met een goede combinatie van horror, humor en drama. Het verhaal over een groep tieners die in een bekende horrorfilm terecht komen en moeten zien te overleven is goed gevonden en de uitwerking is over het algemeen sterk. The Final Girls heeft wel wat minpunten. De film heeft problemen om een goede balans te vinden tussen horror en humor en de moorden zijn wat inspiratieloos. De humor is een beetje hit and miss en echt eng wil het niet worden. Daar staat tegenover dat de acteerprestaties goed zijn (vooral Taissa Farmiga en Malin Akerman zijn sterk) en er een aantal leuke vondsten in zitten. Het gebruik van flashbacks, de "regels" van horrorfilms waar leuk op ingespeeld wordt en de band tussen moeder en dochter zijn erg sterk verwerkt in de film. En het laatste gevecht tussen Max en Billy is echt geweldig gedaan. En die poster hé... Prachtig! Kom maar op met die sequel.

Final Vision

Final Vision is een degelijke film. Het waargebeurde verhaal is interessant en de regisseur weet het ook goed te verfilmen. Probleem is dat de acteurs talent en charisma missen en het aan spanning ontbreekt. Over de schuldvraag van MacDonald is eigenlijk geen twijfel, maar dat kan ook expres gedaan zijn. Het is natuurlijk een waargebeurd verhaal, maar ik had me van te voren niet ingelezen en toch kon ik iedere plottwist van te voren al uittekenen. Nogmaals, dat kan expres gedaan zijn, maar het zorgt soms voor een wat saaie kijkbelevenis.

“Hi. I'm Dory. I suffer from short-term re-mem-bory loss.”

Aardig vervolg. Dory is in een bijrol erg geslaagd, maar als hoofdpersonage is ze een beetje too much. De grappen om haar geheugenverlies werden in Finding Nemo al snel repeterend en in deze film gaan de makers er mee door.

Vooral het eerste half uur is moeilijk door te komen. Daarna worden er allemaal nieuwe personages geïntroduceerd en wordt het beter. Nemo en Marlin hebben hier een bijrol, maar het zegt al veel dat hun relatie nog steeds het hart van deze film vormt en dat de zoektocht van Dory naar haar ouders wat gekunsteld en geforceerd grappig overkomt. In Finding Nemo voelde je echt de band tussen Marlin en Nemo, en hun zoektocht had een mooie emotionele lading. De zoektocht van Dory naar haar ouders heeft dat niet. Gelukkig zijn sommige grappen bijzonder geslaagd, zijn personages zoals Hank, Bailey, Fluke en Rudder erg leuk en ziet de film er prachtig uit.

“No thinking - that comes later. You must write your first draft with your heart. You rewrite with your head.”

Mooie film. Het verhaal is interessant en ondanks dat de film een lange speelduur heeft, heb ik van iedere minuut genoten. Finding Forrester heeft een rustige opbouw en de gehele film heeft een traag, maar aangenaam tempo.

Connery laat zien wat voor fenomenaal acteur hij is als hij het juiste materiaal krijgt en Rob Brown heeft een debuut waar ieder acteur van droomt. De band tussen Forrester en Jamal en hun liefde voor het schrijverschap wordt sterk neergezet en hun interacties zorgen voor een aantal schitterende scènes. En de geweldige muziek mag ook niet onbenoemd blijven, erg sfeervol. Het einde is een perfecte afsluiter.

“This is the Ocean, silly, we're not the only two in here.”

Het is lang geleden dat ik Finding Nemo heb gezien maar dat pure nostalgische gevoel bij het kijken naar deze film blijft iets magisch. Het is niet alleen sentiment maar ook blijdschap en opluchting dat de film nog steeds zo leuk is als in mijn herinnering. Natuurlijk zijn de emoties bij sommige momenten in de film niet meer zo heftig als toen ik nog erg jong was, maar die gevoelens komen toch weer naar boven bij het zien van de film.

De film ziet er prachtig uit met de onderwaterwereld die op schitterende wijze tot leven komt. Het verhaal is briljant in zijn eenvoud en de manier waarop de verschillende dieren worden neergezet is erg grappig. Heeft Finding Nemo minpunten? Zeker, het gedeelte met Nemo in het aquarium wordt kort en bondig neergezet en de dieren zijn kleurrijk en grappig. De avonturen van Marlin voelen op een gegeven moment wat langdradig aan en de grappen om het korte-termijngeheugen van Dory worden snel oud. Ook is niet elk personage even geslaagd en vooral de reuzenschildpadden waren leuker in mijn herinnering. De meeuwen en haaien zijn en blijven uiteraard briljant. Finding Nemo blijft een schitterende film die je laat lachen maar ook ontroert.

Fiore

Liefdesverhaal in de bajes. Er gebeurd in Fiore eigenlijk heel weinig en origineel is het allemaal niet, maar door de realistische wijze waarop het allemaal in beeld wordt gebracht en het acteerwerk is het wel een indrukwekkende film geworden. Want de situatie waarin Daphne zit is uitzichtloos (een vicieuze cirkel vol criminaliteit) en gelukkig heeft de regisseur er geen sentimenteel of zoetsappig einde aan willen brijen. Daphne gaat op dezelfde voet verder, alleen nu met haar grote liefde aan haar zijde.