Opinions

“Hey, hey! What's this I see? I thought this was a party. LET'S DANCE!”

Een echte dansklassieker. In tegenstelling tot het matige Grease heeft Footloose voor mij wel de tand des tijds doorstaan. Het verhaal is wat beter uitgewerkt en de muziek speelt een grote, maar niet alles overheersende rol.

De acteurs doen het allemaal uitstekend met Bacon en Lithgow die er wel bovenuit steken. Lori Singer is ook goed en heeft een leuke chemie met Bacon. De muziek en de dansmoves zijn natuurlijk het belangrijkste en op sommige momenten zit je als kijker ook mee te bewegen en mee te neuriën. Onweerstaanbaar en onverwoestbaar die muziek…

“Hey! I thought this was a party! Let's dance!”

Aardige remake. Deze Footloose heeft geen Bacon of Singer, maar heeft nog steeds de aanstekelijke muziek, genoeg flair, leuke dansmoves en een aardige verhaal. Wormald en Hough doen het zeker niet slecht en vormen een leuk duo.

Miles Teller heeft hier een bijrol en zorgt voor een aantal komische momenten. Het verhaal is nog steeds te belachelijk voor woorden en word veel te serieus genomen, maar als je jezelf daar overheen kan zetten wordt je beloont met een leuke film die zekere niet verveelt.

“Sama. You're the most beautiful thing in our life. But what a life I've brought you into. You didn't choose this. Will you ever forgive me?”

Hartverscheurend en confronterend. For Sama is op de eerste plaats een zeer persoonlijke documentaire van Waad Al-Kateab voor haar dochter Sama, maar het is ook een aanklacht tegen de verschillende partijen die Aleppo tot een ruïne hebben gemaakt.

De gruwelijke gevolgen van de bombardementen worden zeer expliciet in beeld gebracht maar ook de intieme momenten, zoals die waarin Waad en haar man Hamza proberen om een boompje in hun tuin in leven te houden, maken indruk. De oorlog voelt eindeloos en hopeloos, en het is te hopen dat volgende generaties (de generatie van Sama) weer een bestaan kunnen opbouwen in Aleppo en de andere gebombardeerde steden en dorpen.

“The Chinese have a saying; "Before setting off on revenge, you first dig two graves"!”

“I don't expect you to understand. You're English, but I'm half Greek and Greek women like Elektra always avenge their loved ones!”

For Your Eyes Only is een fantastische Bondfilm. De film heeft een sterk plot, de schitterende beginmuziek van Sheena Easton, een goede bad guy in Julian Glover, een uitstekende Bondgirl (Carole Bouquet), leuke bijrollen, schitterende locaties en spetterende actiescènes. Roger Moore heeft er zin in en is hier wat serieuzer. Na Moonraker hebben de producenten gekozen om een realistische en wat serieuzere Bondfilm te maken.

Bond moet de verdwijning van een Brits schip met aan boord een A.T.A.C. decoder onderzoeken en komt hierbij in aanraking met Melina Havelock (Bouquet) en Kristatos (Glover), die alternatieve motieven lijkt te hebben. Engeland, de Italiaanse Alpen, Corfu en voor de onderwaterscènes de Bahamas worden aangedaan, en het ziet er allemaal schitterend uit. De actiescènes in de Alpen zijn origineel en sterk gefilmd. Lynn-Holly Johnson is ongelukkig gecast, en ook wel erg jong vergeleken met Moore. Het laatste gedeelte rond een berg in het Meteora gebied is mooi gedaan, en de spanning wordt goed opgebouwd. For Your Eyes Only is een spectaculair 12de deel met alles wat je wilt zien in een Bondfilm. Bonuspunt voor de geweldige laatste scene met Margaret Thatcher en de papegaai.

“My wife died 5 years ago. Since then I've lost my mind.”

Prima actiefilm. Aardige vechtscènes, een hoog tempo en zelfs een dansscene, Force 2 kijkt lekker weg. Het probleem is dat het script weer nodeloos ingewikkeld in elkaar steekt, en het acteerwerk is ook niet om naar huis te schrijven. In dit soort actiefilms is dat niet altijd een probleem, en Abraham, Sinha en de andere acteurs doen hun best. Het verhaal gaat echt alle kanten op, maar dat maakt het ook wel vermakelijk om naar te kijken.

“Sometimes the people we meet change us forever.”

Film die nog net gered wordt door de acteurs. Bullock en Affleck hebben een fijne chemie en hun gekibbel zorgt er lang voor dat Forces of Nature het aanzien waard blijft. Tierney heeft ook een fijne rol als verloofde van Affleck die de gekte van twee families moet managen.

En gelukkig kiest de film voor een bevredigend einde, en brengt het Bullock en Affleck niet bij elkaar. Jammer genoeg zijn de situaties waarin dit duo belandt niet echt interessant en de film zakt na een goed begin wel erg in. Vooral wanneer er wat geforceerd drama om de hoek komt kijken, zakt de film naar een bedenkelijk niveau. Zelfs een sprankelende Bullock kan daar niets aan veranderen.

“James Bond does not drive a Ford, sir.”
“That's because he's a degenerate.”

Ford v Ferrari is een fantastische racefilm. De film is een enerverend, indrukwekkend en op momenten adrenaline verhogend spektakel, met ook nog genoeg ruimte voor karakterontwikkeling. Bale is briljant als Ken Miles, een man die het liefst wil racen maar net de boot gemist lijkt te hebben. Ook Damon als Carroll Shelby is geweldig, en acteurs als Balfe, Letts, Bernthal en Lucas (waar je echt een hekel aan krijgt) zijn sterk op dreef.

Ondanks de indrukwekkende racescènes en de schitterende auto's is dit toch vooral een acteursfilm, en alle acteurs zijn perfect gecast en krijgen genoeg ruimte om hun personages van kleur te voorzien. Vooral Bale mag weer helemaal los gaan, en ik zou uren kunnen luisteren naar het gekibbel tussen Bale en Balfe in dat heerlijke accent. Het laatste gedeelte van de film is natuurlijk tragisch, maar Mangold kiest ook voor een hoopvol en inspirerend einde. De focus op het gezinsleven van Miles betaald zich hier uit, en de scene tussen Damon (fantastisch) en de jonge Noah Jupe is ontroerend en een perfecte afsluiter.

“Foreign correspondent! I could get more news out of Europe looking in a crystal ball.”

Prima film weer van Hitchcock. Spionage, intrige, spanning, moord, een romantisch subplot etc. Alles zit er weer in. Het verhaal is wat rommelig en de film is veel te lang, maar Hitchcock weet wel weer een avontuurlijke sfeer te creëren met een aantal spannende en knap gemaakte scenes. Vooral het laatste gedeelte in het vliegtuig is vakmanschap. De acteurs zijn ook allemaal goed op dreef, en voor het grootste gedeelte blijft Foreign Correspondent boeiend om naar te kijken.

“Politicians and terrorists, they are just 2 ends of the same snake.”

The Foreigner kijkt verrassend lekker weg. Het is een actiespektakel, maar Martin Campbell is een regisseur die altijd net iets meer doet dan alleen hersenloos vermaak afleveren. De film heeft politieke intriges, traumatische gebeurtenissen, terroristische aanslagen en dramatische ontwikkelingen, en er heerst een constante spanning. En er zitten ook gewoon vette actiescènes in. The Foreigner is geen meesterwerk, en dat komt vooral door een wat slap politiek plotje en wat belachelijke plotontwikkelingen. Chan en Brosnan verkopen het goed, maar zelfs zij kunnen niet alles onder het tapijt vegen.

“I don't know if this forest made you psycho or you were always this crazy.”

Het genre thriller/horror is niet mijn favoriete genre maar soms heb ik wel zin in een avond (dit soort films moet je zeker in het donker kijken) huiveringwekkende cinema met veel schrikmomenten en een ijzingwekkende sfeer. Met dat laatste zit het hier wel goed want The Forest heeft een heerlijk naargeestig sfeertje en een zelfmoordbos in Japan klinkt ook veelbelovend.

Dit soort films staat of valt ook bij de casting van de hoofdrolspeelster en Natalie Dormer vind ik een fascinerende actrice. Ik heb Dormer in meerdere films kleine rollen zien spelen (en Game of Thrones natuurlijk) en ze is een sterke actrice met een wat apart gezicht waar je naar blijft kijken op één of andere manier. Laten we het houden op een sterke "screen presence". De Japanse acteurs en actrices zijn lekker creepy en Taylor Kinney doet zijn ding maar meer ook niet. De film oogt wat rommelig maar zodra ze het bos in gaan wordt het beter alhoewel het niet echt eng wil worden. De tweelingzussen kun je makkelijk uit elkaar houden want de één heeft blond haar en de ander donker. Op zich wel logisch maar iets meer uitdieping van Jess had wel gemogen. Zij blijft nu wel heel erg oppervlakkig. Het einde is op zich wel leuk bedacht maar het is allemaal wat wazig en rommelig opgezet waardoor je niet echt in het verhaal zit. Misschien dat een tweede kijkbeurt wonderen doet. The Forest is sfeervol en heeft een sterke hoofdrolspeelster in Dormer maar jammer genoeg blijft het verhaal wat achter.

“Are you really speechless or has the vodka finally impaired your ability to function like a normal human?”

Leuk. Forever My Girl is zoeter dan zoet en ieder romcom cliché wordt uit de kast gehaald. Maar het werkt, vooral door de chemie tussen de acteurs en de heerlijke country muziek. En de lome zomerse sfeer in zo’n typisch idyllisch Amerikaans stadje werkt altijd. Prima film ook om met je vriendin te kijken. Jij kijkt naar de charmante en weer ijzersterke Jessica Rothe, en zij kijkt naar de dromerige blik van Alex Roe. En beide kunnen we vaak ‘aaaahh’ mompelen als de jonge Ryder Fortson weer iets aandoenlijks doet of zegt.

Forgetting Sarah Marshall

Een wat aparte maar erg leuke komedie die nergens verveelt. De Hawaï setting geeft de film een lekkere vibe en alleen al door naar de film te kijken kom je in zomerse sferen. Het hele verhaal rond Peter die naar Hawaï gaat om de breuk met zijn ex te verwerken maar juist deze ex met een nieuwe vriend tegenkomt, zit goed in elkaar.

De film heeft een goede balans tussen het uitdiepen van de personages en hun onderlinge relaties en flauwe humor. Segel zet een sterke rol neer en heeft een aardige chemie met vooral Kunis. Er zit veel fysieke humor in de film en dat ligt deze acteurs wel. Brand steelt elke scene waar hij in zit en ook Bell heeft haar momenten. Rudd en Hill vond ik wat minder en zijn eigenlijk pijnlijk ongrappig. Maar Hawaï en het kwartet Segel, Kunis, Bell en Brand zorgt ervoor dat Forgetting Sarah Marshall een meer dan vermakelijk filmbelevenis oplevert.

“I'm not a smart man... But I know what love is.”

Forrest Gump blijft onweerstaanbaar. Het is een film met een intrigerend, origineel en fantasierijk plot, dat door de strakke regie van Robert Zemeckis en het weergaloze acteren Hanks tot grote hoogte stijgt. Hanks maakt van Forrest een onweerstaanbare allemansvriend waarvan je gaat houden en wiens avonturen je moeiteloos tweeënhalfuur wilt blijven volgen.

Forrest heeft een niet al te hoog IQ maar beleeft door talent, doorzettingsvermogen en toevalligheden de gekste avonturen, en ontmoet een aantal beroemde mensen. Van Elvis Presley tot John F. Kennedy en van John Lennon tot Richard Nixon. Hij is een ster in het college football, neemt als militair deel aan de Vietnamoorlog, wordt afgevaardigd door de VS om deel te nemen aan het WK tafeltennis en wordt rijk door het verkopen van garnalen. En dat alles wordt op een ongelooflijk knappe manier door Zemeckis verwerkt tot één geheel dat nergens onnatuurlijk of geforceerd aanvoelt. Zijn grote liefde Jenny, Bubba en uiteraard Luitenant Dan zijn onvergetelijke personages. Gary Sinise, Robin Wright en Mykelti Williamson zijn net zoals Hanks fantastisch op dreef. Het einde is hartverscheurend en ontroerend tegelijk.

Forushande

Weer een mooi menselijk drama van Farhadi. Forushande is wat meer straight forward dan zijn andere films, maar vooral op het laatst weet Farhadi er weer een indrukwekkend schouwspel van te maken over spanningen tussen echtgenoten, schuld, boete, actie/gevolg etc. Ik ben ook een fan van Farhadi’s vaste actrice Taraneh Alidoosti, en ook hier is ze weer fantastisch op dreef. Mensen zijn geen perfecte wezens, en voor Farhadi blijft dat een onuitputtelijke bron van inspiratie.

“You know what - contracts are like hearts, they are made to be broken.”

Gedegen film over de opkomst van fastfoodketen McDonald’s. The Founder is soms wat traag en zeker niet alles is even interessant, maar door het bevlogen spel van Keaton en het soms humoristische script is het een vermakelijke film geworden. Vooral het samenspel tussen Keaton en Offerman/Lynch (die de broers McDonald spelen) levert vermakelijke scènes op. Met ook de nodige tragiek en machtspelletjes. Ray Kroc is zeker geen innemende hoofdrolspeler, maar door het spel van Keaton ga je toch meeleven. Knappe prestatie.

“Every shadow no matter how deep is threatened by morning light.”

Schitterende film. Een mooi menselijk verhaal over dood, rouw, liefde en het loslaten van je geliefde, maar The Fountain draagt ook duidelijk de stempel van Aronofsky. Visueel is de film een meesterwerk, en drie verhalen worden bijna achteloos met elkaar verweven. Ik had van te voren weer een hersenkraker verwacht, maar het verhaal was verassend goed te volgen. Alleen het spirituele en filosofische derde verhaal is echt voor meerdere interpretaties vatbaar. En Hugh Jackman en Rachel Weisz laten weer eens zien waarom ze twee van mijn favoriete acteurs zijn.

“You keep knocking on the devil's door long enough and sooner or later someone's gonna answer you."

Rauwe actiefilm. Four Brothers heeft veel actie, wat humor en is op sommige momenten ook aardig spannend. Prima ingrediënten voor een geslaagde film. En dan heb je ook nog een aantal acteurs die sterk op dreef zijn. Vooral Wahlberg en Gibson doen het goed en vormen samen met Hedlund en Benjamin een verrassend sterk kwartet. Met het winterse en grauwe Detroit als sfeervol decor. Niets mis mee.

“Another wedding invitation. And a list. Lovely.”

Four Weddings and a Funeral is een aardige romcom. Het concept van vier bruiloften komt wat gemaakt over maar het is wel een origineel idee en door de sfeer en de acteurs blijft het een aangename kijkervaring. De film is niet echt bijzonder grappig maar door het stuntelige gedrag van Grant en sommige andere acteurs zit je wel met een glimlach op de bank te kijken.

Toch is de film ook een romantisch drama door uiteraard de begrafenis maar ook door het wat trieste karakter dat Scott Thomas speelt en de wat ijzige houding van MacDowell. Of het zo bedoelt is weet ik niet maar MacDowell kwam erg afstandelijk over in de scènes met Grant en die aantrekkingskracht heb ik niet gezien. Ik vind MacDowell ook geen hele fijne actrice moet ik zeggen. Maar eigenlijk heeft dat afstandelijke sfeertje tussen Grant en MacDowell ook wel wat en het is verfrissend om te zien dat de film niet gelijk in zoetsappige dialogen en over the top romantische uitingen van liefde vervalt. Het is allemaal heerlijk Brits en wat meer down to earth. Ook wel een lekker.

“I don't know ti**ies. I'm gay!”

Sympathieke film. Fourth Man Out is als het aardige jongetje in de klas die iedereen graag te vriend wil houden, en niemand tegen het zere been wil schoppen. De film mist wat scherpte en is zekere niet de hele tijd boeiend, maar de acteurs en sommige grappige situaties zorgen toch voor een aangename kijkervaring. De coming out van een volwassen man wordt mooi neergezet en de film heeft een goede combinatie van humor, drama en sentimentele momenten. Aardige film om een keer gezien te hebben.

“Coach is the father. Coach is a mentor. Coach has great power on athlete's life.”

Oef, wat is dit een langdradige en saaie film. Weinig dialogen, veel starende blikken, mager uitgewerkte personages en een saaie cinematografie. Gelukkig zijn de acteerprestaties wel uitstekend. Vooral Tatum maakt indruk als zwijgzame Mark en ook Ruffalo is goed als diens broer David. Carrell vond ik op zich ook wel goed alhoewel zijn maniertjes gaan irriteren. Je zit op een gegeven moment niet meer naar een mens van vlees en bloed te kijken maar naar een typetje.

De personages blijven ook erg abstract omdat er te weinig achtergrondinformatie wordt gegeven en het verhaal zo traag en gortdroog wordt opgediend. Lange films zijn helemaal niet erg en trage films al helemaal niet als het verhaal goed is en je kan meeleven met de personages. In Foxcatcher heb je geen idee waar regisseur Bennett Miller heen wil met zijn verhaal en wat hij nou wil zeggen over deze personages en hun beweegredenen. Waarom Mark en Du Pont zo’n sterke band hebben en later ruzie krijgen is mij nog steeds volstrekt onduidelijk. Ik moest echt al mijn doorzettingsvermogen aanspreken om de film uit te kijken en dat kan toch de bedoeling niet zijn bij het kijken naar een film. Dat bij een film geen enkel personage, scene of verhaallijn mij zal bijblijven gebeurd zelden maar Foxcatcher lukt het aardig. Jammer, want de acteurs zijn wel uitstekend.

“Knowledge is pain.”

Lekker spannende thriller. De film moet het hebben van het slimme plot en de sterke acteerprestaties van Gosling, Hopkins en Pike. Vooral Gosling maakt indruk en acteert op een erg aangename en losse manier. Willy Beachum is in het begin nog erg zelfvoldaan en arrogant maar hij krijgt met tegenslag te maken en je ziet de verbetenheid groeien om Hopkins achter de tralies te krijgen.

Hopkins kan dit soort personages waarschijnlijk in zijn slaap nog spelen maar hij is er dan ook erg goed in. Pike is goed in het spelen van ijzige en wat emotieloze personages en ook hier maakt ze in een aantal scènes indruk. Maar het sterkste punt is het goed doordachte script dat ingenieus in elkaar steekt en bijna geen zwakke punten kent. Het eindigt allemaal wel wat abrupt en de slimme en bedachtzame Crawford had één en ander wel kunnen voorzien volgens mij. Maar de film zit voor de rest ijzersterk in elkaar en ik heb genoten van de strijd tussen Gosling en Hopkins.

“It's after three, I can drink!”

Heerlijk. Frances Ha is een originele en frisse coming of age film met vlijmscherpe dialogen, heerlijke humor, een uitstekende combinatie tussen komedie en drama en een fijne chemie tussen de acteurs. Vooral het samenspel tussen Gerwig en Mickey Sumner is geweldig om naar te kijken, en Gerwig heeft ook genoeg talent en charisma om dit soort films te dragen.

Gerwig gaat echt met de dialogen van Noah Baumbach (en door haarzelf geschreven) aan de haal. Frances is iemand die niet precies weet wat ze wil en ziet hoe iedereen om haar heen wel verder gaat met hun leven en plannen maakt. Ze is niet altijd even sympathiek, maar haar problemen zijn voor iedereen wel herkenbaar en Gerwig zorgt ervoor dat je toch gaat meeleven met deze eerlijke, onzekere, neurotische, humoristische en slimme jonge vrouw.

“Miserable childhood. Mental illness. Where do I find that kind of inspiration?”

Moeilijke film om te beoordelen. Het acteerwerk is sterk en de band, maar ook de ruzies tussen de leden van een beginnende rockband leveren een aantal aardige scenes op. Maar ik kon weinig met het verhaal, en ook de personages waren soms vervelend om te volgen en naar te kijken. Het personage Frank heeft veel potentieel, maar het blijft uiteindelijk een typetje in plaats van een mens van vlees en bloed. Hoe goed Fassbender ook is.

Look! It's moving. It's alive. It's alive... It's alive, it's moving…

Aardige horrorklassieker. Het is allemaal knap gemaakt en vooral Boris Karloff als ‘The Monster’ is geweldig. De film heeft ook een fijne combinatie van body horror, drama en humor. The Monster zelf is een meelijwekkend personage, maar natuurlijk ook gevaarlijk en moordlustig. De andere acteurs doen het ook goed, en vooral de oude Frederick Kerr zorgt nog voor wat humoristische oneliners.

“Frankie's not here. She's awake and frightened. I'm getting tired of having to step in for her...”

Gemengde gevoelens. Halle Berry en Stellan Skarsgård zijn echt weergaloos in moeilijke rollen, en vooral Berry weet goed raadt met de verschillende persoonlijkheden die ze moet spelen. Geen gemakkelijke opdracht, maar Berry is ijzersterk. Het probleem van Frankie & Alice is het script, want nergens wil het maar een klein beetje spannend of interessant worden. Ontzettend jammer, want Skarsgård en Berry verdienen beter.

Frantic

Een oubollig en gedateerd aandoende film. Gelukkig speelt Harrison Ford een uitstekende rol en met zijn spel en charisma weet hij de kijker toch nog een beetje bij de les te houden. Het begin is het beste gedeelte maar het verhaal wordt wel heel langzaam uit de doeken gedaan. Dat zal best realistisch zijn maar in dit geval is het op momenten ook oeraai.

De film lijkt een beetje op Unknown met Liam Neeson maar daar zat wat meer vaart in en de cinematografie was een stuk beter. Ik begrijp alleen niet waarom dit soort films nooit een normaal en logisch einde aan hun films kunnen breien. Unknown had daar last van en ook Frantic wordt steeds onrealistischer. Vooral nadat Seigner haar opwachting maakt. Een teleurstellend tussendoortje voor Ford en Polanski.

“Root canal? That's not fair, they're not my teeth.”

Best leuk. Moeder en dochter komen in elkaars lichaam terecht en dat levert natuurlijk veel humoristische situaties op en situaties waar je zowel als moeder en als dochter niet in terecht wil komen. Curtis en Lohan hebben de grootste lol en zorgen ervoor dat de film zeer vermakelijk blijft. Lohan laat zien wat voor getalenteerde actrice ze ooit was en Curtis is altijd wel goed.

Het is ook grappig om ijzervreter Harmon in dit soort rol te zien. De school en werk situaties waar Tess en Anna in terecht komen leveren een aantal amusante scènes op en vooral een interview van Tess (Curtis is geweldig) in een plaatselijke tv show is een hoogtepunt. De bijpersonages ben je zo weer vergeten maar ze vervullen hun rol goed. Freaky Friday is een sympathieke film met een Lohan waarvan je hoopt dat ze ooit weer zo straalt als in deze film. Eeuwig zonde.

“Ugh, men.”

Schieten, schieten, gescheld, humoristische oneliner, schieten, schieten, muziek tussendoor, een twist en slow motion schieten. Free Fire windt er geen doekjes om, en na een introductiefase is het tijd voor actie. De personages hebben allemaal één karaktereigenschap en een repertoire aan coole en humoristische oneliners.

De acteurs met Copley, Hammer en Murphy voorop doen het goed, maar kunnen niet verbloemen dat hun personages eigenlijk alleen maar als schietschijf dienen. Dat schieten duurt ook allemaal erg lang en het is een wonder dat deze criminelen het zo lang hebben volgehouden. Kogels belanden overal, behalve in lichamen. Gelukkig is de film redelijk kort en zorgt de luchtige sfeer en de vlotte regie ervoor dat het wel vermakelijk blijft. En het einde is sterk gedaan.

“Anyone can be happy and cosy. Nothing good happens in the world by being happy and cosy.”

Duizelingwekkende en soms adembenemende documentaire over bergbeklimmer Alex Honnold. Zonder hulpmiddelen beklimt hij rotswand El Capitan, en het resultaat is spectaculair. Vooral tegen het einde van de documentaire zit je met zweethanden naar de capriolen van Honnold te kijken. Ook al weet je hoe het afloopt.

We zien ook wat voor persoon Honnold is, en wat voor persoon je moet zijn om dit soort levensgevaarlijke stunts uit te halen. Honnold is een vreemde vogel, maar de manier waarop hij zijn emoties en angsten de baas is, is bewonderenswaardig. Hoe hij vanuit zijn bus leeft en uiteindelijk een relatie begint met Sanni is intrigerend om te zien, vooral ook omdat we zien hoe moeilijk het is om met iemand te leven die zijn leven iedere keer in de weegschaal legt. Maar de hoogtepunten zijn uiteindelijk toch de beelden van de rotsbeklimmingen van Honnold, en documentairemaker Jimmy Chin verdient alle credits voor hoe hij het allemaal in beeld heeft gebracht.

“He died with honor.”
“No, Will, he just died.”

Prima film gesitueerd tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog. Newton Knight (McConaughey) zet zich af tegen de Confederatie en het zuidelijke leger, en we zien wat voor invloed bepaalde veranderingen hebben op hoe het er aan toeging in het Zuiden. En dat sommige dingen ook hetzelfde blijven. Afschaffing van de slavernij, stemrecht, vrijheid voor iedereen als het aankomt op ondernemerschap etc. Mooie waarden, maar Free State of Jones laat soms op gruwelijke manier zien dat de realiteit toch wat weerbarstiger is. Wat er met Moses (Mahershala Ali) gebeurt laat dat op hartverscheurende wijze zien.