Opinions

¿Qué Culpa Tiene el Niño?

Leuke romcom die door het spel van Karla Souza zeer genietbaar blijft. Want de film zelf is wat voorspelbaar, en ondanks dat het een Mexicaanse productie is zitten er erg veel Amerikaanse romcom clichés in. Maar de film oogt fris en is op momenten ook scherp en humoristisch. Met nog een belachelijke, maar wel grappige twist op het einde die zo uit een Spaanse telenovela komt.

“Just because she likes the same bizzaro crap you do doesn't mean she's your soul mate.”

Een tragische romantische komedie kan je (500) Days of Summer wel noemen. Tom (Gordon-Levitt) ziet in Summer (Zooey Deschanel) zijn droommeisje en doet er alles aan om haar hart te veroveren. Er is één probleem, Tom gelooft in de liefde en Summer niet. Maar hé, ze houden van dezelfde muziek, delen hun diepste geheimen met elkaar en hebben sowieso een leuke tijd samen, dus dat ene obstakel moet geen probleem zijn toch?

Dat het in de praktijk niet zo makkelijk gaat wordt op een originele en inventieve manier duidelijk gemaakt door Marc Webb. De sprongen in de tijd zorgen ervoor dat je net zoals Tom in een achtbaan van emoties terecht komt. Het ene moment kijk je naar een Tom die danst op een muzieknummer omdat Summer en hij voor het eerst de nacht samen hebben doorgebracht, en het andere moment valt hij in een zwart gat omdat Summer het heeft uitgemaakt. Maar de film wordt nooit te zwaar, ondanks dat de nadruk meer ligt op de scheurtjes in de relatie dan de liefdevolle momenten. Webb weet de toon luchtig te houden en wordt geholpen door het geïnspireerde spel van Levitt en Deschanel. Daarnaast zijn de andere acteurs zoals Moretz en Gregg ook goed op dreef. Als dan ook de muziek nog erg goed gekozen is heb je een film die door de frisse aanpak, charmante hoofdrolspelers en slimme regie een stuk beter uitpakt dan de gemiddelde dramedy. En de laatste scene laat zien dat er na een verbroken relatie ook voor Tom weer hoop gloort aan de horizon. Zeker als die hoop eruit ziet als Minka Kelly.

“Good evening, this is Angela Vidal speaking. Tonight, as usual, we will share this time...”

Geweldige horrorfilm. IJzingwekkend, bloederig en nagelbijtend spannend, bij [Rec] zat ik de gehele speelduur met een misselijk (vooral door de schokkerige camerabeelden) maar ook gelukzalig gevoel naar de film te kijken. Fijn dat er nog dit soort horrorfilms worden gemaakt, en Paco Plaza en Balagueró hebben er een Spaans horrorpareltje van gemaakt.

Ik zeg het vaker, maar je hebt geen groot budget of wereldsterren nodig om een spannende horrorfilm te maken. Actrice Manuela Velasco is goed gecast, en ook de andere acteurs weten hun rol goed te spelen. Het is ook een uitstekende keuze om alles af te laten spelen in een appartementcomplex, want het zorgt voor een claustrofobische en ijzingwekkende sfeer.

[Rec] 2

Uitstekend tweede deel uit de REC franchise. We volgen nu een SWAT- team dat het gebouw ingaat, en te maken krijgt met de zombies/demonen/vieze insecten die het lichaam overnemen (de makers weten volgens mij zelf ook niet wat het gevaar nu is, en kiezen gewoon voor alle opties). De schokkerige beelden van de camera's zorgen weer voor een beklemmend en desoriënterend gevoel, maar de regisseurs zorgen er wel voor dat alles goed te volgen is. De acteurs zijn inwisselbaar, maar gelukkig verschijnt tegen het einde van de film Angela (Velasco) weer ten tonele. Het enige personage dat indruk weet te maken.

#Realityhigh

Film met veel social media onzin en door zichzelf geobsedeerde tieners. Maar wie daar doorheen kan kijken zal zich toch wel redelijk kunnen vermaken met #Realityhigh. Zeker door het aanstekelijke spel van hoofdrolspeelster Nesta Cooper en sommige geslaagde grappen. Realistisch is het allemaal niet, en je hoopt maar dat de tieners van nu niet zo obsessief bezig zijn met social media. Misschien tegen beter weten in.

“We're here. We're alive. That means something... It's gotta.”

Heerlijke film. Vanaf het sfeervolle begin zat ik helemaal in de film en ik heb genoten van de intieme setting en de ijzingwekkende sfeer. En van de acteurs. Goodman is weergaloos en Winstead doet niet voor hem onder. Regisseur Trachtenberg zet je een aantal keer op het verkeerde been en je zet eigenlijk constant vraagtekens bij de intenties en acties van de personages.

De bunker is ook een perfecte plaats om de spanning en gekte steeds meer op te laten lopen. Ik schrik niet vaak, maar in deze film zaten wel twee of drie WTF momenten. Het verhaal steekt goed in elkaar en je weet tot het einde toe niet of je Goodman's personage moet geloven. Het is best moeilijk om dit soort films goed te eindigen en ondanks de wat suf uitziende aliens kon ik wel leven met het einde. Als laatste wil ik de prachtige muziek benoemen. Erg sfeervol en het versterkte echt sommige scènes. Zo hoort het.

10 Minutes Gone

Barslecht. Wat Bruce Willis in dit soort films te zoeken heeft is mij een raadsel, maar echt kieskeurig is hij niet meer de laatste jaren. 10 Minutes Gone heeft een verschrikkelijk script en abominabel acteerwerk, maar het grootste probleem is dat er met het op zich interessante uitgangspunt zo weinig gedaan wordt. Dit moet gewoon een pretentieloze actiefilm zijn, maar de makers willen er ook nog allemaal onlogische plotontwikkelingen en twists in stoppen. Wat Texas Battle en sommige acteurs hier doen weten ook zijzelf niet waarschijnlijk.

"What is it with this chick? She have beer-flavored nipples?"

10 Things I Hate About You is een meer dan vermakelijke tienerkomedie die een origineel verhaal heeft en sterke acteerprestaties van een jonge cast met aardig wat bekende namen. Het is leuk om een jonge Heath Ledger te zien en hij laat hier al zien oneindig veel charisma te bezitten. Ook Joseph Gordon-Levitt en Julia Stiles zijn uitstekend en Ledger en Stiles hebben een heerlijke chemie en samen hebben ze een aantal geweldige scènes.

Sowieso heeft de film een aanstekelijke vibe met grappige dialogen, frisse acteurs en actrices die sterk acteren en een sterke regie van Gil Junger. Het verhaal rond de zussen Bianca en Kat (Larisa Oleynik en Stiles) die van hun bezorgde vader niet mogen daten is aardig gevonden en levert leuke scènes op. In ieder geval mag Bianca niet daten zolang Kat dat ook niet doet. En dat is een probleem want Kat is nogal een einzelgänger en aan mannelijke aandacht heeft vooral Bianca geen gebrek. Cameron (Levitt) en Patrick (Ledger) proberen uiteindelijk de harten van de zussen te veroveren en hoe dit afloopt is geen verrassing maar de weg daar naartoe is erg vermakelijk en origineel. De film heeft ook een aardige soundtrack met veel emo rock en vergelijkbare muziek. 10 Things I Hate About You is een aanstekelijke en hartverwarmende tienerkomedie die met gemak boven de grijze middelmaat uitkomt.

“You come drifting in through the half light… In your funny yellow shoes.”

Een nostalgische trip. Het is raar om een film op te delen in verhaallijnen, maar 10 Years heeft slechte, goede en één fantastische verhaallijn. De slechte - alles met Pratt, Graynor en Mackie en zijn maat. De goede - alles met de Tatum’s, Long, Porter, Dawson en Collins, en de fantastische verhaallijn is alles met Oscar Isaac en Kate Mara.

Dat gezicht van Mara wanneer Isaac zingt over haar gele schoentjes… Kippenvel. Die twee redden 10 Years en zorgen ervoor dat de film nog wel even in mijn gedachten blijft. Voor de rest is deze reünie niet al te gedenkwaardig. Dat is dan wel weer realistisch.

“Will you remember me as the most fucked up girl you ever knew?”

Aardige coming of age film met een tragikomisch tintje. Het humoristische zit hem vooral in de onderlinge familiebanden, de verschrikkelijke ouders, en de jaren 80 sfeer die erg goed wordt weergegeven. Het tragische zit hem natuurlijk in het overlijden van Teddy, en hoe zijn beste vriend Jude hiermee omgaat. Hawke en Steinfeld vond ik het best op dreef en de muziek is ook aardig, maar echt beklijven wil het allemaal niet. Daarvoor is het uiteindelijk allemaal te vrijblijvend, en het einde iets te feel good.

“I'm on my way back from Benny's. I'm almost home. Tell me where you are and I'll come get you.”

Uitstekende film. Verschillende verhaallijnen komen samen en houden uiteindelijk allemaal verband met elkaar, en hoe de regisseur uiteindelijk alle puzzelstukjes in elkaar legt is erg sterk gedaan. Gelukkig maar, want anders was alles als een kaartenhuis in elkaar gestort. Niet alle verhalen zijn even interessant, maar het acteerwerk is wel uitstekend. Vooral de verhaallijnen met Shawn Hatosy en een jonge Hilary Swank, en die rond Rachael Leigh Cook, zijn uitstekend uitgewerkt. En de verhaallijn met Patrick Swayze is bizar en bijzonder grappig.

“No jury can declare a man guilty unless it’s sure.”

12 Angry Men heeft bijna zestig jaar na dato nog niets aan kracht ingeboet. Regisseur Sidney Lumet weet met een slimme regie, ijzersterk script en fabelachtige acteurs een film neer te zetten die de tand des tijds met gemak doorstaat.

De film speelt zich af in één ruimte maar door de intrigerende groepsdynamiek, goed acteerspel en sterke dialogen verveelt het geen moment. Twaalf juryleden moeten besluiten of een persoon de doodstraf verdient, elf zeggen schuldig en één zegt niet schuldig maar het mooie is dat je bij de eerste stemronde al kan zien dat er juryleden tussen zitten met twijfel. Ieder jurylid zit anders in elkaar en allemaal brengen ze hun persoonlijke bagage mee aan tafel. De wandelende tijdbom, de meeloper, de koude analyticus, de emotieloze flierefluiter en de slimme, bedachtzame pragmatist, alles zit ertussen. Er moet er alleen één zijn die zijn vinger durft op te steken en dat is jurylid nummer 8. Henry Fonda is voortreffelijk maar ook Lee J. Cobb en E.G. Marshall zijn steengoed. Elke getuige en elk stukje bewijs wordt onder de loep genomen en bij elk vraagteken dat gezet kan worden, groeit de twijfel. Het is wonderbaarlijk hoe natuurlijk het allemaal aanvoelt. De personages worden nooit karikaturen en het einde is voorspelbaar maar de uitvoering ervan is ijzersterk. 12 Angry Men is een tijdloos meesterwerk.

12 Strong

Aardige oorlogsfilm. 12 Strong duurt te lang en heeft momenten waar het allemaal aardig inkakt, maar het verhaal over een stel militairen, die gelijk na 9/11 naar Afghanistan worden gestuurd om terug te slaan, is indrukwekkend. De acteurs, met Hemsworth en Shannon voorop, zijn ook sterk, alhoewel alleen deze twee (en Negahban) echt de tijd krijgen om hun karakters iets uit te diepen. Dit blijft een oorlogsfilm, en vooral op het laatst gaat het los. Spannend en goed gefilmd, zoals het hoort in dit soort films.

12 Years a Slave

Fantastische film die de slavernij op indrukwekkende en nietsontziende wijze laat zien. Regisseur Steve McQueen neemt zijn tijd om het verhaal van Solomon Northup te vertellen en laat de beelden en de acteurs het werk doen. McQueen laat de gruwelijkheden expliciet zien en vooral Ejiofor en de weergaloze Nyong’o krijgen het zwaar te verduren.

Maar McQueen vergeet het verhaal nooit uit het oog en weet de gruwelijke reis van Solomon meeslepend te maken. Een gewone man die tot slaaf gemaakt wordt en zijn gezin twaalf jaar lang niet te zien zal krijgen. Soms is een verhaal zo indrukwekkend dat je geen noodgrepen hoeft uit te halen om het boeiend te houden. Met geweldige acteerprestaties van Ejiofor, Nyong’o, Fassbender, Paulson, Cumberbatch etc. Eigenlijk verdienen alle acteur lof. Een belangrijk verhaal dat verteld moet worden.

“Don't lose it. Aron, do not lose it.”

Energieke film en dat laat zien wat voor geweldig regisseur Danny Boyle is. Want de film bestaat voor het grootste gedeelte uit een man die met zijn hand vastzit onder een rotsblok en daar 127 uur zou vastzitten. Maar Boyle maakt er een visueel feest van met een aantal fraaie shots en een snelle montage.

Vooral de waanideeën van Aron Ralston zorgen voor een welkome afwisseling en zorgen voor een bijna hallucinerende filmervaring. Je voelt ook echt de waanhoop van Aron en dat komt door het grandioze spel van James Franco. Franco maakt van Aron een sympathieke gast en een echte thrillseeker, waar je makkelijk mee meeleeft. Het einde is bekend en zorgt voor een gruwelijke afsluiter. De ontlading die Aron voelt, voel je ook als kijker en dat is knap werk van Boyle en Franco.

“Wait, listen to me. I'm 13!”

“Jenna, if you're gonna start lying about your age, I'd go with 27.”

Leuk. Jong meisje komt in het lichaam van haar 30-jarige zelf terecht, en dat levert natuurlijk koddige situaties op. Het is soms wel heel erg flauw en het einde kun je natuurlijk uittekenen. Garner is een charismatische actrice en ze weet net de goede balans te vinden tussen irritant en naïeve positivisme. Ruffalo kan meer dan dit, maar hij heeft een prima chemie met Garner en is altijd wel goed in dit soort films. Complimenten ook voor de foute jaren 80 kapsels en bijbehorende muziek.

13 Hours: The Secret Soldiers of Benghazi

Prima actie/oorlogsfilm van Michael Bay. Zijn films zullen niet snel een Oscar krijgen maar echt teleurstellen doen ze ook niet vaak. Je weet precies wat je kan verwachten bij een Bay film en soms is dat ook wel lekker. Het ging verschrikkelijk mis tijdens die verschrikkelijke uren in Benghazi en wie het nieuws heeft gevolgd weet dat het ook een politiek staartje heeft gekregen.

Maar Bay is daar niet heel erg in geïnteresseerd en gaat vanaf minuut één in de actiemodus met veel geknal en sentimenteel gedoe. Netjes wordt ook het gezinsleven van de militairen aangekaart want Bay denkt dat het publiek daar ook op zit te wachten. Mmha, liever had ik gezien dat de film drie kwartier korter had geduurd met gewoon het standaard actiewerk en wat humoristisch gebabbel tussen de militairen. Want het samenspel tussen de acteurs was leuk en vooral Krasinski, Schreiber, Badge Dale en Martini waren op dreef. En Bay weet hoe je actiescènes moet filmen en die zien er dan ook erg gelikt uit. Tweeënhalf uur is echt te lang voor dit soort films maar vermakelijk en spannend is het allemaal wel.

“I don't know, ma'am. I just didn't want my family finding out that I died hiding under a table.”

Matig. Clint Eastwood wil ontzettend graag een accuraat beeld neerzetten van deze drie helden, maar hij vergeet om ook een interessante en spannende film af te leveren. Want de treinscènes duren maar 10 minuten, en de rest van de tijd is the 15:17 to Paris vooral een saaie bedoening. Het leven van Stone, Skarlatos en Sadler is niet bijster interessant, en de keuze van Eastwood om de drie zichzelf te laten spelen pakt desastreus uit. Dat is vooral Eastwood aan te rekenen. The 15:17 to Paris is een ode aan drie helden, maar als film is het totaal mislukt.

“Days change, seasons change, people don't change.”

Prima actiefilm met een leuke rol van Bruce Willis als uitgebluste politieagent, die door het beschermen van een getuige weer in actie moet komen. Een kolfje naar de hand van Willis. Vooral het samenspel tussen hem en de manische Mos Def is goed, en de band tussen beide is sterk uitgewerkt. Het is allemaal wat voorspelbaar en de verhaallijn rond corrupte politieagenten is natuurlijk al een miljoen keer eerder gedaan. Maar het wordt allemaal spannend gebracht en de acteurs weten er wel raadt mee.

“I had the craziest dream. I was 17. I was back in high school. It was terrible.”

Een beetje inspiratieloos maar wel een vermakelijke film. Een uitgebluste veertiger komt in het lichaam van zijn jongere zelf terecht en kan zijn high school tijd overdoen. Natuurlijk krijgt hij nieuwe inzichten ten opzichte van zijn huwelijk en gezin en natuurlijk gaat dat gepaard met veel sentimenteel gedoe, maar gelukkig weten de acteurs er best wel wat van te maken en de humor is soms best grappig.

De dochter die op dezelfde high school zit en te maken krijgt met haar vader in een jonger lichaam en de vrouw die de jongen voor zich ziet waar ze verliefd op werd… Voorspelbaar is het zeker maar ook grappig en best ontroerend op het einde.

“I hoped today would be a good day. Hope is a dangerous thing.”

Meesterwerk van Sam Mendes. Het camerawerk en de cinematografie van Deakins zijn natuurlijk al genoeg geroemd, maar ook de production design en de score van Thomas Newman zijn van het allerhoogste niveau. De manier waarop de gebombardeerde en brandende stad Écoust in beeld wordt gebracht is waanzinnig mooi gedaan, en ieder shot is een kunstwerk op zich. Maar met het alleen benoemen van de technische aspecten doe je 1917 tekort, want het acteerwerk en de dialogen zorgen ervoor dat je meeleeft met Blake en Schofield. IJzersterk geacteerd door Chapman en MacKay, en Mendes heeft ook allerlei bekende Britse acteurs opgetrommeld voor veredelde cameo’s. Firth, Cumberbatch, Mark Strong, Andrew Scott, Richard Madden etc. Ze hadden allemaal duidelijk even zin in een tussendoortje, en ze zullen ook veel vertrouwen hebben gehad in dit ambitieuze project van Mendes.

De actiescènes zien er fantastisch uit en het camerawerk is indrukwekkend, maar de grootste kracht van 1917 schuilt in de intieme momenten tussen de personages onderling. De gesprekken tussen Blake en Schofield over van alles en nog wat, de scene tussen Schofield en een Franse vrouw (Claire Duburcq), en uiteraard de laatste scene tussen MacKay en Richard Madden. Je leeft mee met de personages, en dan komt zo’n laatste scene extra hard aan. En dan heb je ook nog scenes zoals die waarin Schofield 300 meter moet rennen met bommen die overal om hem heen inslaan en soldaten die worden neergeschoten. Voor Mendes was 1917 een eerbetoon aan zijn opa die heeft gevochten in de Eerste Wereldoorlog, en hij kan met recht trots zijn op het resultaat.

“In the end, we all get caught.”

Matige Netflix film. 1922 begint best goed, en vooral de grauwe jaren 20 sfeer is mooi gedaan. Het acteerwerk van Jane, Schmid en McDonough is ook sterk. Maar het script laat wat steken vallen, en grote gedeeltes van de film is het ook gewoon saai. De motivaties van de personages zijn ook niet altijd duidelijk, en bepaalde ontwikkelingen zijn niet logisch. Waarom Wilfred nou zijn vrouw vermoordt, en waarom zijn zoon er ook helemaal in meegaat, wordt nooit goed uitgelegd. Het einde is aardig, maar het kan de film niet redden.

“To Hollywood... and glory!”

Ook Spielberg heeft wel eens een miskleun. 1941 is geen slechte film en Spielberg heeft er duidelijk met veel passie aan gewerkt, maar als oorlogskomedie werkt dit gewoon niet. Mooie locaties, sterk acteerwerk en een aantal enerverende scenes kunnen niet verbloemen dat dit zeer leeg en tegelijkertijd hysterisch aanvoelt. Tel daar dan ook nog de belachelijk lange speelduur van tweeënhalf uur bij op, en je hebt een film waar Spielberg zich duidelijk een beetje aan vergaloppeerd heeft.

“You might wanna keep your eyes on the road, playboy.”

Aardig tweede deel van de Fast and the Furious franchise. Vin Diesel en zijn gezelschap zijn er niet bij maar Walker wel en krijgt gezelschap van een bont en humoristisch gezelschap. Humor is sowieso wel een sterk element in deze film met Gibson en Ludacris die hier hun intrede doen. Personages die in deel zeven nog steeds rondlopen en niet zonder reden. Beide passen naadloos in deze franchise en weten de juiste toon aan te slaan.

Het samenspel tussen Walker en Gibson is leuk en hun gekibbel gaat niet snel vervelen. De racescènes zien er weer feilloos uit maar er zitten er wel iets te veel in. Op een gegeven moment gaat het zelfs een beetje vervelen en dat zeg ik niet snel. Wie niet snel verveelt is Eva Mendes want wauw, wat blijft dat toch een prachtige actrice. Het verhaal en de bad guy zijn weer erg mager uitgewerkt maar daar gaat het bij deze films ook niet om. Actie, vaart, humor, coole oneliners, familie en mooie dames… Meer hebben deze films ook niet nodig.

“Payback is a bitch.”

Aardige actiefilm met sterk samenspel tussen Wahlberg en Washington. Op een gegeven moment verlinkt iedereen elkaar en iedereen hoort bij een bepaalde organisatie, maar het blijft allemaal goed te volgen. Wahlberg en Washington hebben soms iets te veel naar Lethal Weapon gekeken, maar Glover en Gibson zijn natuurlijk niet te evenaren. Maar als vlotte en luchtige actiefilm is 2 Guns zeker geslaagd.

2:22

Ontzettend zonde van het barslechte script. Want regisseur Currie heeft een scherp oog voor mooie beelden, en in combinatie met de muziek en het sterke acteerspel (van vooral Palmer) levert dat zeker in het begin een fijne film op. Huisman is op zichzelf niet geweldig, maar in combinatie met Palmer best goed.

Jammer genoeg stort 2:22 in elkaar wanneer Huisman rare patronen begint te zien en er iets van spanning moet worden gecreëerd. De belachelijke plotontwikkelingen stapelen zich op. 2:22 is een romantische thriller, waarbij de film toch op zijn sterkst is als Huisman en Palmer keuvelen over van alles en nog wat. Helaas is dat alleen maar het eerste gedeelte, en begin je jezelf daarna af te vragen wie in hemelsnaam het script heeft goedgekeurd.

“I am putting myself to the fullest possible use, which is all I think that any conscious entity can ever hope to do.”

Een overweldigende filmervaring en het is (voor mij) bijna onmogelijk om over 2001: A Space Odyssey een normale en coherente recensie te schrijven. Het eerste gedeelte met de apen is intrigerend en zeker achteraf komt het in context te staan. Als ik het goed heb is de monolith van een buitenaards ras die het leven op aarde (apen, de mens) wil helpen evolueren. Net zoals in de film Arrival qua taal.

Een mooie boodschap alhoewel Kubrick het niet uitspelt voor de kijker. Gelukkig maar. Visueel ziet de film er geweldig uit, zeker als je bedenkt dat de film uit 1968 komt. De film is zeker wanneer het verhaal zich verplaatst naar de ruimte wat traag en de vele scènes zonder dialoog gaan vervelen. Maar dan komt het stuk met HAL 9000 en wordt alles beter. Het laatste gedeelte is één grote LSD trip. Schitterend gedaan door Kubrick die hier zijn vakmanschap en tomeloze ambitie laat zien.

“You're telling me that the North Pole is now some where in Wisconsin?”

Overdonderende film. Het is lachwekkend en een beetje huiveringwekkend dat Emmerich een simpel verhaal heeft uitgesmeerd over tweeënhalf! uur, maar de actie ziet er verbluffend uit. Het eerste gedeelte duurt veel te lang en waarom er zoveel tijd wordt vrijgemaakt voor nietszeggende personages is mij een raadsel.

Wanneer de wereld vergaat wordt het beter en kosten nog moeite zijn gespaard om het allemaal zo realistisch mogelijk uit te laten zien. De manier waarop Jackson (Cusack) en zijn gezin iedere hachelijke situatie overleven is regelrechte komedie, alhoewel het wel spannende scènes oplevert. Sommige personages zijn bloedirritant en de sentimentele situaties worden bombastisch gebracht. Zoals je gewend bent van een Emmerich film. Het laatste gedeelte tussen de bergen is prachtig en de acteurs doen hun best. Harrelson en Glover zijn het leukst. 2012 is vermakelijke onzin en toegegeven, de wereld is nooit mooier ten onder gegaan.

“Whatever you think your life is going to be like, just know, it's not gonna be anything like that.”

Geweldig dat dit soort films nog gemaakt worden. 20th Century Woman heeft die echt jaren 70' vibe met een dromerige sfeer, vrije moraal, onbezorgde en hippieachtige levenswijze en veel sigaretten en drugs. Ik rook zelf niet, maar na het zien van deze film had ik zin om met een peuk in de hand en de muziek keihard aan langs de kust te rijden. Om daarna een biertje te drinken op het strand. Dat relaxte gevoel krijg je na het zien van deze film. Het verhaal is redelijk simpel met een moeder die bezorgt is om haar zoon en twee andere (jongere) vrouwen vraagt om hem mee op te voeden. Drie generaties vrouwen die een puber moeten leren om te gaan met vrouwen.

De film is bijzonder grappig doordat iedere vrouw zo haar eigen ideeën loslaat op de 15-jarige Jamie. Van feministische boeken tot seks en van luisteren naar vrouwen tot praten over menstruatie. Maar 20th Century Woman gaat ook dieper en is ook een film over generatieconflicten (Bening), hoe om te gaan met het feit dat je door eierstokkanker misschien geen kinderen kunt krijgen (Gerwig) en een coming of age verhaal (Fanning en Zumann). Mike Mills weet een perfecte balans te vinden tussen de luchtige sfeer en het serieuzere werk. De voice-overs van de personages over waar ze in de toekomst terecht willen komen zijn ook fantastisch en geven echt iets eigens aan de film. Met fantastisch acteerwerk van de drie vrouwen, Zumann en Crudup. Lang verhaal, maar het beste element van de film heb ik nog niet benoemd. Audiovisueel is 20th Century Woman werkelijk waar magistraal. Prachtige shots van het zonovergoten Californië en de heerlijke jaren 70' muziek maken deze film helemaal af.

“Beginner's luck.”

Een vermakelijke film met een vlot verhaal, een ingenieus plot een leuke acteurs. De film bevat wat onlogische plotwendingen en het einde zie je van een afstandje aankomen, maar het verhaal op zich is interessant en de acteurs weten het goed te verkopen.

Het tellen van kaarten wordt op een sterke manier gebracht en het hele idee erachter wordt goed weergegeven. Het karakter Ben (Sturgess) hebben we vaker gezien, maar zijn 'groei' wordt goed gebracht. Ook Spacey, Bosworth en de andere acteurs spelen hun rol goed. Ik heb me in ieder geval goed vermaakt met deze vlotte film.